Ум, карактер и личност
Отфрлање
Зголемување на привидните потешкотии. – Мнозина ги зголемуваат привидните потешкотии и тогаш почнуваат да се сожалуваат самите себеси и да се оддаваат на потиштеност. Таквите мораат да направат целокупна промена во себе си. Тие треба да се дисциплинираат да вложат труд и да ги надвладеат детските чувства. Тие треба да научат да не го поминуваат животот занимавајќи се со ситници… Секој треба да има некој стремеж, цел во животот. Бедрата на умот треба да се запрегнат а мислите треба да се обучат да држат до одредена точка, како компас кон полот. Умот треба да се насочи во исправен канал, според добро осмислени планови. Тогаш секој чекор ќе биде чекор кон напредок… Успехот или неуспехот во животот во голема мерка зависи на кој начин се дисциплинираат мислите.—The Review and Herald, April 6, 1886. {2УКЛ 630.1}
Нема причини за очајување. – Никој не треба да се препушти на обесхрабрувањето или очајот. Сатаната може да ви дојде со сурова сугестија: „Твојот случај е безнадежен. Ти си неоткуплив”. Но постои надеж за вас во Христа. Бог нам не ни заповедал да победиме со сопствена сила. Тој нѐ моли да пријдеме поблиску до Неговата страна. Било какви да се потешкотиите под кои работиме, кои ја притискаат душата и телото, Тој чека да нѐ ослободи.—Здравје и среќа, 249 (1905). {2УКЛ 630.2}
Чувајте се од самосожалувањето. – Мораме да се чуваме од самосожалувањето. Никогаш не се препуштајте на чувството дека не сте ценети како што би требало, дека вашите напори не се ценат, дека работата ви е претешка. Нека сеќавањето за она што Христос го поднел за нас ја замолчи секоја таква мисла. Ние сме третирани подобро отколку што беше нашиот Господ.—Здравје и среќа, 476 (1905). {2УКЛ 631.1}
Самосожалувањето е погубно по карактерот за оние кои го одгледуваат и тоа прави влијание кое ја расипува среќата на другите.—Manuscript 27, 1902. (Medical Ministry, 177). {2УКЛ 631.2}
Способност да се поднесе запоставувањето. – Душата која го љуби Бога се издига над маглата на сомнежот; таа стекнува блескаво, широко, длабоко, живо искуство и станува кротка и Христолика. Таа се предава на Бога, се сокрива со Христа во Бога. Таа ќе биде во состојба да ја поднесе пробата на запоставување, на укор и презир, затоа што сето тоа го претрпел нејзиниот Спасител. Таа нема да стане надразлива или обесхрабрена кога ќе ја притиснат потешкотии, зошто Исус не се предал или бил обесхрабрен. Секој прав христијанин ќе биде јак, не во силата и заслугите на своите добри дела, туку во Христовата праведност, која му се препишува преку вера. Многу голема работа е да се биде кроток и понизен во срцето, да се биде чист и неизвалкан, како што бил Принцот на небото кога чекорел помеѓу луѓето.—The Review and Herald, December 3, 1889. (The S.D.A. Bible Commentary 7:907.) {2УКЛ 631.3}
Да не се земе запоставувањето на срце. – Љубовта кон себе си е тоа што го уништува нашиот мир. Се додека нашето јас е живо, ние стоиме спремни да го одбраниме од понижување и навреди; но кога сме мртви и кога нашиот живот е сокриен со Христа во Бога, нема да го примаме запоставувањето или омаловажувањето на срце. Ќе бидеме глуви за укорите и слепи на исмејувањето и навредите.—Мисли од гората на блаженството, 16 (1896). {2УКЛ 631.4}
Потиштеноста е плод на претерано денгубење. – Чувството на потиштеност честопати е плод на претерано денгубење. Рацете и умот треба да се преокупираат со корисна работа, олеснувајќи го бремето на другите; и оние кои на тој начин се вработуваат и самите ќе имаат од тоа корист. Денгубењето дава време за размислување на замислени жалости, а честопати оние кои немаат вистински потешкотии и искушенија ќе ги позајмат од иднината.—The Signs of the Times, October 23, 1884. (Counsels on Health, 629). {2УКЛ 631.5}
Утеха заедно отфрлено сираче. – О, ова е студен и себичен свет! Твоите роднини, кои требало да те сакаат и издржуваат поради твоите родители ако не поради тебе, се затвориле во својата себичност и немаат посебен интерес за тебе. Но Бог ќе ти биде поблизок и помил од сите земни роднини. Тој ќе ти биде твој пријател и никогаш нема да те напушти. Тој е татко на оние кои се без татко. Неговото пријателство ќе се покаже како сладок мир и ќе ти помогне храбро да ја поднесеш својата голема загуба. {2УКЛ 632.1}
Настојувај Бога да го направиш свој пријател, и никогаш нема да ти недостига пријател. Ќе бидеш изложен на искушенија; но сепак биди постојан и труди се да го разубавиш твоето занимање. Ќе ти биде потребна благодат за да опстанеш, но Божјото сожаливо око е врз тебе. Моли се многу и сериозно, верувајќи дека Господ ќе ти помогне. Чувај се од раздразливоста и чувствителноста и од духот на мачеништво. Трпеливоста е особина која треба да ја поттикнуваш. Тежнеј кон побожноста на срцето. Биди доследен христијанин. Поседувај љубов кон чистотата и понизната едноставност, и нека тие се вткаат во твојот живот.—2. Сведоштво за црквата, 314 (1869). {2УКЛ 632.2}
Никогаш немој да се чувствуваш осамено. – Никогаш не мораш да бидеш осамен, чувствувајќи дека си сам, доколку го земеш Исуса за свој Другар и свој вечен Пријател.—Letter 4, 1885. {2УКЛ 632.3}
Занемарувањето ја уништува душата. – Душата не се уништува само со противење туку и со занемарување.—Копнежот на вековите, 323 (1898). {2УКЛ 632.4}
Меѓусебна трпеливост. – Ние мораме меѓусебно да се поднесуваме, имајќи ги на ум своите пропусти. Бидете сожаливи кон некои, правејќи разлика; другите спасувајте ги со страв, извлекувајќи ги од оган. Сите не можат да поднесат иста строга дисциплина. Сите не можат да научат да ги следат замислите на другите за должностите. Мораат да се земат во предвид различните темпераменти и различните умови. Бог знае како да постапи со нас. Но срцето многу ме болеше кога гледав како брат постапува со брат и склоноста да го фати во зборовите и да го направи престапник за еден збор… {2УКЛ 632.5}
Време е сите да се фатат за работа, не да застанат и го одмеруваат уделот на неправедност кој му припаѓа на други, туку секој да го истражува свето срце, признавајќи ги сопствените грешки, и препуштајќи ги своите браќа на Господа. Секој поединец ќе мора да одговара за сопствените грешки; и сѐ додека така тесноградо гледа да го откорне троскотот од бавчата кај своите браќа, отровното растение станува сѐ појако и побујно во неговата. Секој нека работи да ја сочува сопствената душа и да поседува среќен, весел, трпелив дух во домот и сѐ ќе биде добро.—Letter 12, 1863. {2УКЛ 633.1}
Не размислуваат сите подеднакво. – Во работата со умовите потребна е служба од срце. Да го запомниме ова. Честопати сме искушувани да критикуваме некој човек кој зазема висока и одговорна положба затоа што не работи онака како што ние мислиме дека би требало. Но на оној кој носи толкава одговорност не му е потребна критика од своите соработници; нему му е потребно нивното охрабрување, нивната трпеливост, нивната сносливост и нивните молитви. Нему му е потребна Христовата присутност; зошто нема секогаш мудри луѓе, без предрасуди, со кои би се посоветувал. {2УКЛ 633.2}
Во збрката на бројните грижи и бројните повици за помош, тој може да направи грешки. Покрај купот од апели кои пристигнуваат за помош, твојот случај може да изгледа занемарен. Во тој случај сети се на тешките бремиња кои се положени на оној за кого мислиш дека пропуштил да ја изврши својата должност. Сети се дека можеби е невозможно за него да му угоди на твоето барање. Можеби би било голема грешка да го одобри.—Letter 169, 1904. {2УКЛ 633.3}
Господ стои покрај Своите гласници. – Господ би сакал секој човечки разум во Неговата служба да ги поднесе сите груби обвинувања и препреки. Упатени сме мудро да се однесуваме со оние кои се однадвор. Препуштете го делото на Бога за осудување и судење. Христос нѐ повикува: „Дојдете при мене сите изморени и обременети и Јас ќе ве успокојам; земете го Мојот јарем на себе и поучете се од Мене, бидејќи сум кроток и смирен по срце, и ќе најдете мир за душите ваши“ (Матеј 11:28, 29). {2УКЛ 633.4}
Секој кој го слуша овој повик ќе се вјарми со Христа. Во секој момент и на секое место ние мораме да ја покажуваме кротоста и понизноста Христова. Тогаш Господ ќе стои покрај Своите гласници и ќе ги направи Свои говорници, а оној кој е говорник за Бога никогаш нема да ги стави на усните зборовите кои Величеството на небото никогаш не ги изговорило кога се препирал со ѓаволот.—Letter 38, 1894. {2УКЛ 634.1}
Не размислувај за чувствата на неволја (совет на еден раководител). – Не размислувај за своите чувства на неволја. Отфрли ги овие чувства. Кога ќе стапнеш на патеката на критицизмот и грубиот говор, стануваш сѐ повеќе и повеќе груб и наклонет кон критикување. Запри пред да почнеш. Не му давај на непријателот ниту една педа место..—Letter 169, 1902. {2УКЛ 634.2}
