Во последната Божја порака до човештвото, во нејзиниот последен дел, не наоѓаме зборови на Божја љубов кон човештвото, туку зборови на Божја закана до оние кои ја отфрлаат пораката на вечното Евангелие. Таквите ќе го пожнеат Божјиот гнев, без ниту една капка милост:
„И трет ангел по него наиде, зборувајќи со висок глас: ‘Кој ќе му се поклони на ѕверот и на бистата негова, и прими белег на челото свое или на раката своја, тој ќе пие од виното на јароста Божја, вино неразводнето, излеано во чашата на Неговиот гнев, и ќе биде мачен со оган и сулфур пред светите ангели и пред Јагнето. Димот од мачењето нивно ќе се издига во сите векови; нема да имаат мир ни дење, ни ноќе оние што ќе му се поклонат на ѕверот и на неговата биста, и што ќе го примат белегот на неговото име’“ (Откровение 14:9-11).
МНОГУ НЕОБИЧНО ДЕЛО ЗА БОГА
Божјиот гнев без милост е нешто необично во библиската историја, бидејќи Неговиот гнев отсекогаш бил проследен со милост. Библијата нагласува не само дека Бог ги милува грешниците, туку и дека Тој ужива во тоа и сака да го прави:
„Кој Бог е како Тебе, за да ги простува беззаконијата, да мине преку престапите на остатокот од Своето наследство? Тој вечно не се гневи, зашто Тој со радост се смилува“ (Михеј 7:18).
Затоа, делото што Бог ќе го изврши на земјата во врска со казнувањето на злите ќе биде необично и несвојствено за Него:
„Зашто Господ ќе се крене… ќе се разгневи… за да го изврши делото Свое, необично дело, и да ја заврши работата Своја, Својата таинствена работа. И така, не потсмевајте се, за да не станат оковите ваши поцврсти; зашто јас чув од Господ Бог Саваот дека е одредено истребување за целата земја“ (Исаија 28:21,22).
НА БОГА НЕ МУ ТРЕБА МНОГУ ВРЕМЕ ДА ПРЕМИНЕ ОД МИЛОСТ ВО ГНЕВ
Денес, за жал, некој зад сцената, невидлив за обичните очи, го насочува христијанството кон проповедање само на Божјата љубов и целосното простување. Во сите цркви, без разлика на деноминацијата, се зборува само за Божјата љубов, додека Неговата правда често се заборава.
И не би имало ништо лошо во тоа, но оваа љубов не се гледа во светлината на Божјите непроменливи начела. Ако зборуваме за Божјата љубов само апстрактно, без повикување на Неговите принципи, тогаш никогаш не би можела од Божјата уста да излезе толку строга порака, како што објавува третиот ангел.
Забележете дека пред да се огласи застрашувачката порака на третиот ангел, Бог ги повикал сите што живеат на земјата да веруваат во вечното Евангелие. Преку пораката на првиот ангел Тој нѐ повикува да дојдеме кај Него како кај Создателот, за спасение и простување, кои Тој великодушно ги нуди преку Својот Единороден Син Исус, даден како жртва за нашите гревови.
Пред да се огласи најстрашната Божја порака, Тој во втората ангелска порака, ја разобличува и разоткрива целата сатанска измама, претставена преку лажните религии, кои во Откровението се симболизирани со Вавилон.
Дури по овие апели, укори и предупредувања, се огласува третата ангелска порака, која зборува за Божјиот гнев, без ниту капка милост.
Бог е многу трпелив и милостив, но дури и Господ има граница на трпение и милост. Неговата милост е целосно исцрпена кога созданието безусловно ќе Го напушти Бога и ќе избере лажен предмет на поклонување:
„Ти Ме остави, вели Господ, отстапи; затоа, ќе ја протегнам Својата рака врз тебе и ќе те погубам; се уморив, простувајќи ти“ (Еремија 15:6).
Токму отфрлањето на живиот Бог и изборот на лажно поклонување, односно поклонување на ѕверот, го предизвикува Божјиот праведен гнев, без ниту капка милост.
НИТУ ЕДНА ТОЧКА НА ВИСТИНАТА НЕ СМЕЕ ДА СЕ ОТФРЛИ: ТОА ВОДИ КОН ДУХОВНА КАТАСТРОФА
Луѓето дошле до лажно поклонување затоа што ги отфрлиле првите две пораки од Тројната ангелска порака. Одбивајќи да веруваат и да Му служат на Единствениот Бог, Творецот, тие прибегнале кон погрешно толкување на Светото писмо, настојувајќи со сите средства да ги оправдаат своите постапки. Оваа лага целосно ги ставила во рацете на нејзиниот автор, ѓаволот, таткото на сите лаги:
„Вашиот татко е ѓаволот; и вие сакате да ги исполнувате желбите на својот татко; тој е човекоубиец од почетокот и не стои во вистината, зашто во него нема вистина. Кога зборува лага, говори од себе, зашто е лажливец и татко на лагата“ (Јован 8:44).
„Зашто ќе дојде време кога луѓето нема да го слушаат здравото учење, но, водени по своите похоти, ќе си изберат учители да им го залажат слухот; тие ќе го одвратат слухот свој од вистината и ќе се свртат кон бајки“ (2 Тимотеј 4:3,4).
„Та да бидат осудени сите кои не поверуваа во вистината, а ја засакаа неправдата“ (2 Солунјаните 2:12).
Отфрлањето дури и на една точка од вистината и нејзината замена со лага претставува сериозна закана за духовна катастрофа за која било деноминација. Зашто тоа повеќе не води кон вистината, туку во спротивна насока. Колку повеќе лаги прифаќа една деноминација, толку повеќе се оддалечува од патот на вистината.
ПРВО, ХРИСТИЈАНСКИТЕ ДЕНОМИНАЦИИ ПАДНАА ВО 1844 ГОДИНА, А ПОТОА ИМ СЕ ПРИДРУЖИ АДВЕНТНОТО ДВИЖЕЊЕ
Кога првата ангелска порака беше објавена со особена сила во 1844 година, христијанските деноминации што ѝ се спротивставија останаа на истото духовно ниво од тоа време, без напредок. Обидувајќи се да се оправдаат за отфрлањето на пораката, тие почнаа да развиваат сè повеќе лажни теолошки теории, сè додека лагите не ги заробија до тој степен што повторно се вратија во „пазувите на ѕверот“ од Откровение 13, односно, во папството.
А во тоа време, сите тие веруваа и ја објавуваа вистината дека папството е престолот на антихристот.
Адвентното движење, повикано од Бога да ја објави Тројната ангелска порака, не остана недопрено од процесот на духовна деградација. Отстапувајќи од верата на пионерите на АСД и прифаќајќи го папското учење за тројството, црквата почна духовно да опаѓа. Ова движење беше повикано да ја проповеда Тројната ангелска порака, а не да создаде уште една религиозна структура.
Тројната ангелска порака повикува на страхопочит и поклонување на Бога Отецот! Но, Тој беше заменет со учењето за Тројството, и поради тоа црквата беше дезориентирана и ја изгуби смислата на своето постоење, изедначувајќи се со останатите цркви. Овој недостаток на духовност почна да се манифестира во тоа што верниците започнаа да ги празнуваат паганските празници, како што се Велигден и Божиќ.
Сè помалку го читаа и проучуваа Божјото Слово, губејќи ја свеста за своето вистинско повикување: да ја проповедаат Тројната ангелска порака, како што ја објавуваа пионерите на АСД. Почнаа да се сомневаат во исправноста на нивните учења.
ОМЕГА ОТПАДНИШТВОТО БИЛО ПРЕТСКАЖАНО ОД ЕЛЕНА ВАЈТ, БОЖЈИОТ ГЛАСНИК
Сето ова го претскажа Божјиот гласник, Елена Вајт, како „омега отпадништво“ што ќе го зафати Божјиот народ:
„Непријателот на душите се обидувал да ја внесе претпоставката дека ќе се случи голема реформа меѓу адвентистите на седмиот ден, и дека оваа реформа ќе се состои во отфрлање на доктрините кои стојат како столбови на нашата вера и започнување на процес на реорганизација. Доколку се случеше таква реформа, какви би биле последиците? Начелата на вистината што Бог во Неговата мудрост ги дал на Црквата на остатокот ќе бидат отфрлени. Нашата вера би се променила. Фундаменталните начела кои го потпираа делото во последните педесет години би се сметале за погрешни. Ќе се формираше нова организација. Би се напишале книги за воспоставување на нов поредок. Би се вовел нов систем на организација… Ние ги имаме нашите Библии. Имаме свое искуство, потврдено со чудесното дејство на Светиот Дух. Имаме вистина која не прифаќа никаков компромис. Зарем не сме должни да отфрлиме сѐ што не е во согласност со оваа вистина?“
(Избрани пораки том 1, 204,205).
Сега да прочитаме од адвентистичкото теолошко списание „Одбрана на библиската вистина“, бр. 2, за Светиот Дух, на страници 140 и 120:
„Присуството на нецелосната вистина не треба да нè чуди… адвентните пионери ја немале полнотата на светлината“ (Одбрана на библиската вистина, бр. 2, „За Светиот Дух“, стр. 140).
„Обратете внимание дека приговорите на адвентните пионери на доктрината за Тројството во голема мера се должат на недоразбирање и погрешно толкување на библиските текстови… Грешката на адвентните пионери… беше тоа што тие се обидоа да го разберат Бога на рационално ниво… Во нивното разбирање на теологијата за Тројството, тие беа попречени од буквалниот пристап кон Библијата, поради што доктрината за тројниот Бог немаше смисла за нив“ (Одбрана на библиската вистина, бр. 2, „За Светиот Дух“, стр. 120).
Овде имаме 100% исполнување на она што Бог го претскажал преку Својот гласник во врска со омега-отпадништвото во Божјиот народ.
КОГА ЗАПОЧНА И КОГА ЌЕ ЗАВРШИ ОМЕГА-ОТПАДНИШТВОТО?
Ова отпадништво требаше да започне кратко по смртта на Елена Вајт и ќе напредува сè до Второ Христово Доаѓање, кога Самиот Бог ќе стави крај на него:
„Книгата ‘Живиот храм’ ја содржи алфата на овие теории. Знаев дека наскоро ќе се појави омега, а јас треперев од страв за нашиот народ“
(Избрани пораки, том 1, стр. 203).
„По моето заминување ќе се случат големи настани; Сатаната ќе работи како никогаш порано. Сè што може да се потресе, ќе се разниша. Мораме да се приближиме до Бога, бидејќи не можеме да се потпреме на човекот или на мноштвото. Мораме да Го запознаеме Бога подлабоко од кога било“ (Asian Division News, May 1-15, 1915, p.43 by Julius Gilbert White).
Таа исто така изјави: „Нема сомнеж дека тоа наскоро ќе се случи – големо отпадништво кое се развива и се засилува, се шири сè повеќе и повеќе, и ќе продолжи додека Господ не слезе од небото со крик“ (Серија Б, бр. 7, стр. 57).
Омега-отпадништвото требаше да ги разори редовите на црквата веднаш по смртта на Елена Вајт и да продолжи сè до Исусовото доаѓање на небесните облаци.
„Сведоштвата за Црквата“ содржат пораки на предупредување и упатства до адвентистите од седмиот ден. Народот кому му беше доверена најголемата порака – пораката на трите ангели, со највозвишената библиска вистина за Бога Отецот и Неговиот Син Христос – не ја ценеше соодветно високата доверба што му беше дадена.
И покрај повеќекратните предупредувања за омега-отпадништвото меѓу Божјиот народ и напуштањето на непроменливите столбови на вистината, народот во своето самозадоволство дозволи да биде измамен од сатаната. Така, ја замени вистинската основа, Отецот и Синот, со папското учење за тројството, што е исклучително опасно:
„Ние сме во опасност да станеме ќерка на паднатиот Вавилон, гледајќи како нашите заедници се распаѓаат и се исполнуваат со секој нечист дух, како прибежиште на сите нечисти и гадни птици. Дали ќе бидеме чисти ако не преземеме решителни чекори за да се излечиме од злото?“
(Специјални сведоштва, стр. 188).
ШТО ЌЕ СЕ СЛУЧИ СО БОЖЈИОТ НАРОД СПОРЕД ЦИТАТИТЕ НА ЕЛЕНА ВАЈТ
Што ќе се случи со официјалната црква на АСД, со нејзината организација, ако според Божјиот гласник таа ќе напредува во „омега-отпадништво“ сè до Второто доаѓање?
„Откровение 18. глава укажува на времето кога црквата, затоа што ќе ја отфрли тројната опомена од Откровение 14:6-12, во целост ќе ја достигне состојбата што ја изнел вториот ангел, а Божјиот народ, кој сè уште е во Вавилон, ќе биде повикан да излезе од своите цркви. Ова е последна вест што ќе му биде објавена на светот и таа ќе ја изврши својата задача“
(Големата борба, 390).
За жал, не сите Божји луѓе ќе се разбудат од својата Лаодикијска состојба за да му се спротивстават на „омега-отпадништвото“; мнозина ќе станат како Вавилон и ќе го прифатат неговиот дух.
Тогаш Бог ќе го употреби само остатокот од Своите верни следбеници за да ја објави, во силата на другиот ангел од Откровение 18, пораката на третиот ангел:
„За Вавилон, во времето на кое се однесува ова пророштво, се вели: ‘Бидејќи гревовите нејзини стигнаа до небото, и Бог си спомна за неправдите нејзини’ (Откровение 18:5). Вавилон ја наполнил мерката на својата вина и казната со уништување само што не се срушила врз него. Но Бог сè уште има Свој народ во Вавилон и пред Вавилон да биде казнет со Божјите судови, верните треба да бидат повикани да излезат од него ‘да не соучествуваат во неговите гревови и да не добијат од казните негови’. Затоа овде станува збор за движење кое симболично е претставено со ангел кој слегува од небото, ја осветлува земјата со својата слава и со силен глас ги објавува гревовите на Вавилон. Сообразно со неговата вест, се слуша повикот: ‘Излезете од неа, народе Мој!’ Овој повик, заедно со третата ангелска вест, го сочинува последното предупредување кое треба да им се упати на жителите на Земјата“
(Големата борба, 604).
ПАТОТ НА ЦРКВАТА, ОТКРИЕН ОД БОГА ПРЕКУ ДЕЛАТА НА БОЖЈИОТ ГЛАСНИК
Гледате ли, во светлината на она што Бог го открива преку Својот гласник, како се оформува следната слика?
Бог го подигнал адвентното движење во 1844 година за да ги објави пораките на трите ангели. Додека неговите пионери, вклучувајќи го и Божјиот гласник, беа живи, ова движење ја исполнуваше својата мисија: ги објавуваше пораките на трите ангели, одбивајќи ги нападите на ѓаволот и спречувајќи ја ереста да навлезе во црквата.
Така, нападот познат како „алфа-отпадништво“, што го започна д-р Келог, беше одбиен. Но, според Божјото предвидување, веднаш по смртта на Елена Вајт и пионерите на АСД, црквата како организација ќе западне во „омега-отпадништво“, состојба што ќе се продлабочува и нема да заврши сè до Второто Христово доаѓање.
Ова отпадништво ќе ја спречи црквата, како организација, да ја објави тројната ангелска порака што Бог ѝ ја довери. Затоа, како што беше во 1844 година, Бог повторно ќе подигне движење на верниот остаток, претставено преку „другиот ангел“ од Откровение 18. Тоа ќе биде составено од преостанатите верни адвентисти, како и од оние што ќе излезат од Вавилон и ќе се придружат на Христовото тело.
Токму овие луѓе, во силата на Божјиот Дух и во славата на светиот Христов карактер, ќе ја објават третата ангелска порака, пораката што сега ја разгледуваме.
ЗОШТО СИТЕ АДВЕНТИСТИ НЕМА ДА ЈА ОБЈАВАТ ТРЕТАТА АНГЕЛСКА ПОРАКА?
Сега можете да разберете зошто оваа порака нема да биде објавена од сите што денес се нарекуваат адвентисти.
Исто така, ви станува јасно, дури и без да сте пророк, но знаејќи ги пророштвата на Божјиот гласник за „омега-отпадништвото“ кај Божјиот народ, зошто книгата Големата борба, која јасно и недвосмислено зборува за ѕверот и неговите дела, е осакатена од официјалната црква на АСД, скратена и изменета до непрепознатливост. Толку многу што повеќе нема простор за информации за ѕверот во светлината на пророчките зборови на Божјиот гласник.
Сега ви станува јасно и зошто толку истакнати теолози од АСД тврдат дека папата се кае и дека треба да му се верува. Дека тој веќе нема дијадема со натписот „Vicarius Filii Dei“, а титулата чиј збир е 666, според нив, пионерите ја разбрале погрешно. Толку за докторите по теологија. Но, едноставното прашање е: зошто на Божјата реч ѝ е потребно толкување од „доктор“ по теологија? Дали таа има потреба од лекување? Напротив, токму оние што се нарекуваат доктори на Божјата реч треба да дозволат таа да ги исцели од нивниот грев.
Таквите луѓе нема да можат да му ја соопштат на светот тројната ангелска порака, особено третата порака. Некои од нив, католички језуити, испратени во Божјата црква од ѕверот, сметаат дека Големата борба е „историско ѓубре“ достојно за корпа за отпадоци. И тие нема да одат против својот господар, папството.
Други, пак, нема да ја објавуваат третата ангелска порака затоа што се плашат од ѕверот. А некои нема да ја објавуваат затоа што веќе го изгубиле концептот за тоа кој навистина е ѕверот.
КОЈ ЌЕ ЈА ПРЕНЕСЕ ТРЕТАТА АНГЕЛСКА ПОРАКА ДО СВЕТОТ?
Третата ангелска порака ќе ја пренесат верните верници кои се покоруваат единствено на Христос како своја Глава. Овие верници ќе бидат и од адвентистичката црква и од оние што ќе излезат од Вавилон.
Оваа ситуација не е нова; нешто слично се случило и при првото Христово доаѓање, што е предобраз на Второто Христово доаѓање. Евреите, кои требаше да ја објават Христовата мисија, во најголем дел не Го прифатија Христос и Неговата мисија, па дури и се побунија против Синот Божји. Но, оние што Го примија, како од Евреите, така и од незнабошците, ја пренесоа пораката на спасението до целиот свет.
Објавувањето на третата ангелска порака нема да биде извршено преку стационарна организација, туку преку посебно религиозно движење, составено од христијани верни на Бога. Тоа движење ќе биде слично на апостолското движење и адвентното движење од 1844 година. Ова ќе биде Божјиот остаток кој ќе Го сретне Христос како Негова црква, Негова невеста. Зашто веднаш по објавувањето на третата ангелска порака, во сила и слава на „другиот ангел“ од Откровение 18, следува Второто Христово доаѓање, како што е опишано во 14. поглавје од Откровението, каде што се претставени трите ангелски пораки.
БОГ САКАЛ И СЀ УШТЕ САКА ЦЕЛОСНА ПОСЛУШНОСТ ОД НЕГОВИОТ НАРОД
Третата ангелска порака ги предупредува оние што живеат на земјата:
„И трет ангел по него наиде, зборувајќи со висок глас: ‘Кој ќе му се поклони на ѕверот и на бистата негова, и прими белег (жиг) на челото свое или на раката своја, тој ќе пие од виното на јароста Божја…’“ (Откровение 14:9,10).
Челото е симбол што укажува на умот, а раката е симбол што ги означува постапките на човекот. Кога Господ го подготвувал Израел, народот што го извел од египетското ропство за да влезе во Ветената земја, Тој му заповедал преку Мојсеј:
„Послушај, Израеле: Господ, нашиот Бог, е единствен Господ, сакај Го Господа, твојот Бог, од сè срце, со сета душа твоја и со сите сили твои! Овие зборови, што ти ги заповедам денес, да бидат во твоето срце и во твојата душа; и пренесувај им ги на децата свои и зборувај за нив, кога седиш дома и кога си на пат, кога си легнуваш и кога стануваш; и врзи ги на раката своја како знак, и нека ти бидат ознака над очите твои“ (Второзаконие 6:4-8).
Оваа заповед го содржи знаењето за Бога, кое народот на Израел секогаш требаше да го чува. Она што се однесува на челото, умот или срцето на човекот:
— „Послушај, Израеле: Господ, нашиот Бог, е единствен Господ“.
— „Овие зборови, што ти ги заповедам денес, да бидат во твоето срце“,
— „нека ти бидат ознака над очите твои“.
кои од сега треба да бидат присутни во животот на Божјиот народ
А што се однесува до раката:
— „сакај Го Господа, твојот Бог, од сè срце, со сета душа твоја и со сите сили твои!“
— „пренесувај им ги на децата свои и зборувај за нив, кога седиш дома и кога си на пат, кога си легнуваш и кога стануваш;
— „и врзи ги на раката своја како знак“.
Бог сакал целосна послушност од Својот народ, која треба да произлегува од свесното служење на Бога и од вистинското разбирање на Него. Службата треба да се манифестира во делата на верникот: тоа е вистинското поклонување на Бога. Сатаната, кој му дал сила на ѕверот (папството), исто така сака поклонување од сите што живеат на земјата. Затоа ги пушта своите лаги меѓу масите
ШТО ЗНАЧИ БЕЛЕГОТ (ЖИГОТ) НА ЧЕЛОТО ИЛИ РАКАТА?
Во претходните теми од оваа програма веќе зборувавме дека папството основало своја свештеничка институција на земјата и воспоставило свои закони за стекнување спасение. Во овој лажен систем, папата е сметан за Бог. Божјиот закон е променет. Наместо небесното светилиште и Христовата служба во него како наш Посредник и Првосвештеник, католичките свештеници, со авторитет на папата, простуваат гревови и извршуваат други религиозни услуги.
Овој лажен религиозен систем ја користи сета своја моќ за да ја замени Божјата вистина со својата лага во животот на верникот. Овој чин во пророштвото се означува како ставање белег (ознака, знак, жиг) на челото или раката.
Секоја власт на земјата има своја ознака, според која може да се препознае. На пример, кукастиот крст е знак на фашизмот. Секој човек има свој отпечаток, а отпечатокот се користи за да се утврди кој го оставил. Секое животно има своја трага, според која се доаѓа до заклучок за тоа кое животно ја оставило. Според сликата на фотографијата или цртежот, може да се донесе заклучок за тоа чија е фотографијата.
Ѕверот, за кој зборува третата ангелска порака, ги навел луѓето да се поклонуваат на себе наместо на Бога, оставајќи го во мислите и постапките на луѓето она што е негово: неговиот белег, неговиот отпечаток, неговиот лик, неговата ознака, неговиот жиг. И секој човек што ќе го прими овој знак, наместо на Бога, ќе му се поклонува на ѕверот и за тоа ќе биде сурово казнет од Бога во денот на Второто Христово доаѓање.
ПОЗНАВАЊЕТО НА БОГА ГО ОДРАЗУВА НЕГОВИОТ ЛИК ВО НАШИТЕ ПОСТАПКИ И МИСЛИ
Со вас гледаме дека вистинското обожавање е тесно поврзано со познавањето на Бога. Според тоа, постапките на оние кои Му се поклонуваат на Бога се неразделно поврзани со ова познавање:
„Но, по примерот на Светиот, Кој ве повика, и вие самите бидете свети во сите ваши постапки. Зашто напишано е: ‘Бидете свети, бидејќи Јас сум свет’“ (1 Петрово 1:15,16).
„И да се облечете во новиот човек, создаден според Бога во вистинска праведност и светост. Поради тоа, откако ја отрфливте лагата, кажувајте си ја вистината секој на својот ближен…“ (Ефесјаните 4:24,25).
„Милоста и вистината да не бидат скудни во тебе: обеси ги на вратот свој, напиши ги врз плочите на срцето свое, па ќе најдеш милост и благоволение пред очите на Бога и на луѓето. Надевај се на Господ од сè срце и не се потпирај врз твојот разум. По сите свои патишта размислувај за Него, и Тој ќе ти ги покаже твоите патеки“ (Изреки 3:3-6).
Кога го познаваме Бога, кон кого тогаш гледаме? Во чиј лик се преобразуваме? Очигледно, во Оној во Кого гледаме. Неговиот лик се одразува во нашите умови и постапки:
„Потоа видов: ете, Јагнето стои на гората Сион, и со Него сто четириесет и четири илјади, што го имаа на челата свои напишано името на Неговиот Отец“ (Откровение 14:1).
Божјото име е откровение на Неговиот карактер:
„А Господ слезе во облак, а Мојсеј застана пред Него, и го извика името Господово. Потоа Господ помина покрај лицето на Мојсеј и извика: ‘Господ, Господ, Бог човекољубив и милостив, долготрпелив, многумилостив и верен! Кој ја чува правдата и покажува милост на илјадници, Кој проштава беззаконија, неправди и гревови, но Кој виновни не остава неказнети, Кој за гревовите на татковците ги казнува децата, дури и внуците до третото и четвртото колено’“ (Излез 34:5-7).
ШТО ПРЕТСТАВУВА БОЖЈИОТ ПЕЧАТ?
Токму ова откровение на Бог Отецот ни го донесе Божјиот Син во Својот практичен живот и тело. Затоа, во молитвата, кога ги напуштал учениците, Тој рекол:
„Го објавив името Твое на луѓето, што си Ми ги дал од светот; тие беа Твои, и Ти Ми ги даде, и го запазија Твоето слово“ (Јован 17:6).
Христос вели дека Неговите ученици, според правото на Творецот, му припаѓаат на Бога Отецот, но Тој им ги дал на Христос, Својот Единороден Син, кој станал човек. Целта на ова е Синот, преку земниот јазик, да им го открие карактерот на Отецот, што Тој со успех го постигнал. Учениците го зачувале ова Христово откровение за Отецот, започнувајќи да го разбираат правилно Него. Неговиот карактер почнал да се втиснува во нивните животи:
„А известувањето, пак, што го чувме од Него и вам ви го предаваме, е тоа дека Бог е светлина, и во Него нема никаква темнина. Ако речеме дека со Него имаме заедништво, а одиме во темнина, тогаш лажеме и не постапуваме според вистината“ (1 Јованово 1:5,6).
„Возљубени, да се љубиме еден со друг, зашто љубовта е од Бога, и секој, кој љуби, е роден од Бога и Го познава Бога; кој не љуби, тој не Го познал Бога, зашто Бог е љубов. Божјата љубов кон нас се покажа во тоа што Бог Го испрати во светот Својот Единороден Син за да живееме преку Него. Во тоа се состои љубовта, што не ние Го возљубивме Бога, туку Бог нас нè возљуби и Го прати Синот Свој за да ги очисти гревовите наши. Возљубени, кога така нè возљуби Бог, тогаш и ние сме должни да се љубиме еден со друг“ (1 Јованово 4:7-11).
Дали гледате на што повикува апостолот? Тој не го нагласува само познавањето на Бога, туку дека во нашите животи треба да се одрази откровението за Бога што ни го донел Исус. Затоа, печатот на живиот Бог не е ништо друго освен името на Бог Отецот, односно карактерот на Бог Отецот, кој ни се открил во животот на Неговиот Син. Овој карактер треба да се рефлектира во животот на верникот.
КАКВИ КАРАКТЕРИСТИКИ ИМААТ СПАСЕНИТЕ?
Според тоа, општата карактеристика на спасените при Второто доаѓање, по објавувањето на трите ангелски пораки, е следната:
„Тука е трпението на светиите; тука се оние што ги пазат заповедите Божји и верата во Исус“ (Откровение 14:12).
Спасени се оние кои не му се поклониле на ѕверот и не го примиле неговиот белег (жиг) на челото и рацете. Тие се свети, бидејќи Самиот Бог е свет:
„Зашто напишано е: ‘Бидете свети, бидејќи Јас сум свет’“ (1 Петрово 1:16).
Тие ги држат сите Божји заповеди, зашто тоа се заповедите на светиот Бог, кои Тој му ги дал на Својот народ како граница на таа светост во која Неговиот народ треба да живее:
„А суштината на сè е: имај страв од Бога и пази ги Неговите заповеди, зашто тоа му е сета должност на човекот“ (Проповедник 12:13).
Оваа послушност на Божјиот закон во нивниот живот била овозможена благодарение на верата на Самиот Исус, Кој го запазил целиот закон и ги поучувал Своите следбеници
„Немојте да мислите дека сум дошол да го поништам Законот или Пророците; не сум дошол да ги поништам, туку да ги исполнам“ (Матеј 5:17).
„…Јас ги запазив заповедите на Мојот Отец и останувам во љубовта Негова“ (Јован 15:10).
КОЈА ОСОБИНА ГО ОДЛИКУВА КАРАКТЕРОТ НА ЅВЕРОТ (ПАПСТВОТО)?
Што е белегот на ѕверот, жигот на ѕверот, неговиот знак, неговиот лик? Не е тешко да се погоди: тоа е неговиот карактер.
Ајде да видиме како Библијата ни го опишува карактерот на ѕверот. Да ги испитаме нашите срца за да дознаеме дали ѕверот го става својот белег во нашата свест и дали овој белег се манифестира во нашето однесување.
Историјата на папството, ѕверот од Откровение 13, започнува со пророштвата од книгата Даниел, каде што оваа сила е претставена со малиот рог на главата на паганскиот Рим. Што е кажано за неговиот карактер?
„Ги гледав тие рогови, и ете, меѓу нив се појави уште еден мал рог, а три од првите рогови беа од корен истргнати пред него; на тој рог имаше очи, како човечки очи, и уста што горделиво се фали“ (Даниел 7:8).
Горделивоста е првата од особините на папството; ниедна побожност не може да ја сокрие. Ова се гледа во тоа што папата е бог на земјата, а неговата црква е универзална. Сите мора да се вратат во прегратките на мајката црква, зашто надвор од неа нема спасение.
„Тој е вистински Христов намесник, поглавар на целата црква, отец и учител на сите христијани. Тој е непогрешлив владетел, составувач на догми, водач на собори, универзален владетел на вистината, арбитер на светот, врховен судија на небото и земјата, судија над сите, никој не може да му суди, самиот Бог на земјата“ („Римокатолицизам“, стр. 127).
„Навистина, само преку Христовата католичка црква, која се смета за заедничко средство за спасение на сите, може да се добие полнотата на средствата за спасение. Ние веруваме дека Господ му го доверил целото богатство на Новиот Завет на единствениот Апостолски собор, чија глава е Петар, за да создаде на земјата едно Тело Христово, во кое мора целосно да бидат вклучени сите кои на овој или оној начин му припаѓаат на Божјиот народ. Надвор од вистинската Црква нема спасение.“ (свештеник В. Данилов)
И така, духот на папството е горделивоста, која се манифестира во разбирањето на сопствената ексклузивност и надмоќ над сите останати, иако животот како на папите, така и на самиот католички систем воопшто, не одговараат на примерот на Исус Христос.
САМО БОГ ГО НАПРАВИЛ ИЗРАЕЛ ИЗБРАН, ПОСЕБЕН НАРОД
Пријатели мои, тестирајте се со оваа дефиниција која го карактеризира ѕверот, кој го става својот белег (жиг), односно својот карактер, на луѓето кои му припаѓаат. Зарем не ја сметате вашата заедница на верници за најправилна, над сите други? Израел не бил посебен сам по себе, туку затоа што го учел и воспитувал Самиот Бог; тоа го направило Израел посебен:
„Запрашај се за поранешните времиња, што беа пред тебе, од оној ден, кога Бог го создаде човекот на земјата, и од едниот крај на небото до другиот; имало ли нешто такво како ова големо дело, или се чуло ли за слично на него? Го чул ли некој народ некогаш гласот на живиот Бог, Кој говори од оган, како што ти чу, и остана жив? Зар се обидел некој бог да си земе народ од друг народ преку порази, знаменија и чуда, преку војна, и со силна испружена рака, со големи ужаси, како што направи за вас Господ, вашиот Бог, во Египет пред твоите очи? Тебе ти е дадено да го видиш тоа, за да разбереш дека само Господ, твојот Бог е Бог и дека нема друг освен Него. Тој ти дозволи од небото да го чуеш гласот Негов, за да те научи, а на земјата ти го покажа Својот голем оган, и ти ги слушаше зборовите Негови од огнот; бидејќи Тој ги засака твоите предци и ве избра вас, потомците нивни по нив, и те изведе Сам со големата сила Своја од Египет, за да ги порази од пред тебе народите што беа поголеми и посилни од тебе, па да те воведе и да ти ја даде земјата нивна во наследство, која сега ја имаш. И така, знај сега и вразуми се дека Господ, твојот Бог, е Бог на небото горе и на земјата долу, и нема друг освен Него; и пази ги наредбите Негови и заповедите Негови, кои денес ти ги давам, за да биде добро за тебе и за твоите потомци по тебе и да останеш долго во таа земја, која Господ, твојот Бог, ти ја дава засекогаш“ (Второзаконие 4:32-40).
ДО ШТО ДОВЕДЕ ГОРДОСТА НА ИЗРАЕЛ?
Зошто Израел станал посебен народ, како што дознавме? Затоа што Бог го избрал, Бог го водел, од него се родил Синот Божји, и им било дадено Божјото слово. Без сите овие Божји дела, Израел не би бил ништо – обичен народ. И не најброен, како што вели Светото писмо.
Но, Израел го заборавил Бога, причината за неговата величина, и почнал да мисли за себе, а сè уште мисли дека тие се големи сами по себе. Оваа илузија на величина и гордост толку ги заслепила, што кога дошол понизниот Син Божји, тие не можеа да Го прифатат. Чувството на гордост и сопствена ексклузивност не им дозволи да ја примат пораката за покајание од небото.
Во градот Назарет, тие сакале да го фрлат Христа од карпа поради тоа што проповедал дека Бог ги испратил и ги испраќа Своите благослови не само на Израел, туку и на незнабошците кои го бараат Бога. Овие зборови не можеле да ги поднесат оние кои страдале од чувство на сопствена ексклузивност, иако нивниот живот бил далеку од божествените мерила.
ДУХОТ НА ПОСЕБНА ЕКСКЛУЗИВНОСТ НЕ ГО ЗАОБИКОЛИ И БОЖЈИ НАРОД ДЕНЕС
Зборувајќи за современиот Израел, може да се забележи световен дух на состаноци, светски празници и облека, гледање светски филмови, читање светска литература, зборување за световни работи и многу повеќе. Сето ова покажува дека повеќето од нив веќе не се Божји народ. Но, за жал, гордоста во нив вреска: „Ние сме вистинската црква, новозаветен Израел, и никој друг.“ Но, вистината ќе триумфира, и Бог ќе ја открие во денот на Христовото доаѓање кој навистина бил Негов народ:
„Штом ќе се приближи бурата, мнозина кои тврдат дека веруваат во третата ангелска вест, но не биле посветени со послушност кон вистината, ќе се откажат од своите ставови и ќе преминат во редовите на противниците. Соединувајќи се со светот и учествувајќи во неговиот дух, тие работите ги посматраат речиси во иста светлина, а кога ќе настапи искушението, ќе бидат готови да ја изберат полесната, популарната страна. Луѓе, надарени и со привлечно однесување, кои некогаш и се радувале на вистината, ќе вложат максимални напори да ги измамат и да ги заведат душите. Тие ќе станат најголеми непријатели на своите некогашни браќа. Кога оние што ја почитуваат саботата ќе бидат доведени пред судови да одговараат поради својата вера, тогаш овие отпадници ќе бидат најуспешното орудие на сатаната да ги клеветат и да ги обвинуваат и со лажни извештаи и инсинуации ќе го поттикнуваат гневот на владетелите против нив“
(Големата борба, 608).
ДУРИ И ВЕРНИЦИТЕ КОИ ЈА ЗНААТ ВИСТИНАТА МОЖАТ ДА ЗАГИНАТ
Кажете ми, од овој пасус, каков заклучок можете да извлечете за овие луѓе? Дали тие го имаат Божјиот печат? Не, тие го добиле жигот на ѕверот. Но, зошто се случи ова, кога тие беа во вистинската црква и ги знаеја пораките на трите ангели?
Тие го немаа Духот Божји во себе, не го одразуваа Христовиот карактер, го имаа духот на светот во себе, а ова е веќе одраз на друг карактер, на богот на овој век:
„Не љубете го светот и сè што е во него. Ако некој го љуби светот, во него нема љубов од Отецот. Зашто, сè што е во светот – похотата на телото, похотливоста на очите и горделивоста на животот, не е од Отецот, туку од овој свет. А светот е минлив и похотите негови, а оној што ја извршува волјата Божја, останува довека“ (1 Јованово 2:15-17).
„Вие сте, чеда, од Бога и нив сте ги победиле; зашто Оној, Кој е во вас, е поголем од оној што е во светот. Тие се од светот, затоа и световно зборуваат, а светот ги слуша“ (1 Јованово 4:4,5).
Дали овие верници, кои ја знаеја вистината, навистина сакаа да умрат? Секако дека не, дефинитивно не! Но, зошто продолжиле да живеат лошо? На што се надевале? На нивната ексклузивност и избор. Гордоста, особината на ѕверот, била втисната во нивниот карактер, и тие не го примија Божјиот печат. Наместо тоа, го примиле белегот (жигот) на ѕверот, иако беа сигурни дека Божјиот печат им е обезбеден врз основа на ексклузивноста на нивната црква над сите други.
Кобна измама е да се зборува за гордоста на ѕверот, односно за католицизмот претставен од папството, а во исто време да се биде еден дух со него. Фарисеите од Христовото време ги обвинувале Самарјаните дека имаат демони во себе, иако тие самите го имале ѓаволот за свој татко, како што рекол Христос.
ПРОГОНСТВОТО НА ОНИЕ КОИ ВЕРУВААТ ПОИНАКУ Е УШТЕ ЕДНА КАРАКТЕРИСТИКА НА ЅВЕРОТ
Следната карактеристика на ѕверот е прогонството на неистомислениците:
„Видов како тој рог водеше борба со светиите и ги надвиваше“ (Даниел 7:21).
„…и ете, меѓу нив се појави уште еден мал рог, а три од првите рогови беа од корен истргнати пред него…“ (Даниел 7:8).
„И против Севишниот ќе зборува и ќе ги угнетува светиите на Севишниот…“ (Даниел 7:25).
Светото писмо не нè учи дека сите верници, па дури и оние од истата црква, секогаш ќе го разбираат на ист начин сè што е напишано во Библијата:
„Зашто треба да има меѓу вас и разлики, за да се покажат подостојните меѓу вас“ (1 Коринтјаните 11:19).
Според апостол Павле, вистината останува вистина, без оглед на различните мислења. Таа ќе триумфира над лагата, бидејќи Бог е вистината, и Тој ќе триумфира.
Како според Библијата треба да се однесувате кон оние што имаат различно мислење од вашето, за да го носите Божјиот Дух, а не духот на ѕверот?
„Никодим, пак, кој беше отишол кај Него ноќе, а беше еден од нив, им рече: ‘Осудува ли нашиот Закон човек додека најнапред не го сослушаат и не дознаат што прави?’“ (Јован 7:50,51).
Ова е вистинскиот библиски пристап, но фарисеите во времето на Христа не поднесуваа никакво мислење освен своето. Затоа, во тајност, ноќе, без Никодим и Јосиф од Ариматеја, Го осудија Христа на смрт, без праведен суд и со неправедна постапка, со веќе донесена пресуда и подготвени лажни сведоци.
ДАЛИ СОВРЕМЕНАТА ЦРКВА НА АСД ПОСТАПУВА БИБЛИСКИ СО СВОИТЕ АНТИТРИНИТАРНИ БРАЌА?
Денес е добро познато дека во адвентизмот постојат две гледишта за Бога. Првото е историското, антитринитарно гледиште, кое го застапувале пионерите на АСД, вклучувајќи ја и Елена Вајт. Второто е ново гледиште, кое влегло во црквата по смртта на пионерите, преземено од други деноминации кои Бог уште во 19 век ги нарекол Вавилон.
Каква е состојбата денес во црквата која себеси се нарекува Божја црква на остатокот? Сите кои ја исповедаат антитринитарната библиска вера, истата вера која ја исповедале пионерите на адвентното движење, повикано од Бога, се екскомуницирани од црквата без судење или истрага, и без право на глас на состаноците на членството.
Антитринитарците се нарекуваат „деца на сатаната“, „богохулници на Светиот Дух“, „расколници“ и „еретици“… Ова не се сите зборови со кои ги нарекуваат оние што себеси се сметаат за Божји народ и носители на вистината.
На членовите на црквата им е забрането да имаат заедништво со антитринитарците, како да се духовно нечисти. Тринитарците ги спречуваат да служат во заедницата, а во повеќето случаи не им е дозволено ни да влезат во просторот за богослужба. Истовремено, некои тринитарци тврдат дека, доколку пионерите на АСД беа живи денес, немаше да можат да станат членови на црквата поради доктрината за Тројството. Но, вистината е дека пионерите на АСД веројатно би биле исклучени од современата АСД црква. Ако тоа не би се случило, зошто тогаш ги исклучуваат?
Но, тоа не е сè. Некои адвентни тринитарци повикаа на создавање оддел за инквизиција во црквата, како и на ангажирање на полицијата за да им се забрани на антитринитарните групи да се нарекуваат адвентисти и да ги користат делата на Елена Вајт, тврдејќи дека тие дела им припаѓаат само на тринитарците.
На некои места, тринитарците директно ја информираат полицијата за локациите каде што тајно се собираат антитринитарците, откако биле избркани од својата родна АСД црква, црква што некогаш била целосно антитринитарна.
ВИСТИНАТА НЕ СЕ НАМЕТНУВА, ТУКУ СЕ НУДИ
Чиј дух е ова? Божји? Кај луѓето кои зборуваат за својата ексклузивност и тврдат дека го примиле Божјиот печат, односно дека го поседуваат Божјиот карактер, откриен преку Христос? Но, дали навистина ова е она на што повикува Божјиот Дух:
„И испрати гласници пред Своето лице. Тие отидоа и дојдоа во едно самарјанско село – да приготват место за Него. Но не Го примија, зашто лицето Му беше кон Ерусалим. Кога го видоа тоа учениците, Јаков и Јован рекоа: ‘Господи, сакаш ли да заповедаме да слезе оган од небото и да ги истреби, како што направи и Илија?’ А Тој се заврте и ги укори, велејќи: ‘Вие не знаете од каков дух сте’“ (Лука 9:52-55).
„Ако, пак, негде не ве примат и не ги послушаат зборовите ваши, излезете од таа куќа или од тој град и истресете го правот од нозете ваши“ (Матеј 10:14).
Ова е духот на вистината. Вистината не се наметнува, туку се нуди. Не можете да наметнете глад, ниту да присилите некого да јаде:
„Кога Исус го виде како лежи, знаејќи дека многу години боледува, му рече: ‘Сакаш ли да оздравиш?’“ (Јован 5:6).
„Исус му кажа: ‘Ако сакаш да бидеш совршен, оди, продај го имотот свој и раздели го на сиромаси, и ќе имаш богатство на небото; па дојди и врви по Мене“ (Матеј 19:21).
Секој верник има слобода на избор, а Господ не нѐ лишува од ова право, дури и кога ќе избереме погрешно. Тој не ни го наметнува Своето мислење:
„Ги истражувате Писмата, зашто вие мислите дека во нив имате живот вечен; а токму тие сведочат за Мене. Но не сакате да дојдете кај Мене за да имате живот“ (Јован 5:39,40).
Само преку доброволно проучување на Библијата, верникот доаѓа кај Христа. Можно е да се има вистината, но ако ја наметнуваме на другите, не ги насочуваме кон неа, туку кон искривено разбирање. Наметнувањето создава погрешна претстава за вистината, бидејќи таа не може да се прифати со сила.
КАКО ТРЕБА ДА ПОСТАПУВА ВИСТИНСКИОТ ПРОТЕСТАНТ?
Еден од најважните постулати на протестантизмот е слободата на вероисповед. Вистинските протестанти ги жртвувале своите животи за секој да може да Му се поклонува на Бога според својата совест. Но, денешните протестанти, кои го носат само името, го имаат духот на ѕверот, односно духот на католицизмот, кој во минатото ги убивал вистинските протестанти. Така вели книгата Откровение.
Духот на ѕверот, папството, ќе влезе во протестантизмот во последните денови. Токму тој дух ќе го обедини католицизмот и номиналниот протестантизам:
„Ја извршува сета власт на првиот ѕвер во негово присуство и ја присилува целата земја и жителите нејзини да му се поклонат на првиот ѕвер, чија смртна рана се беше исцелила“ (Откровение 13:12).
Вистински протестант е оној кој постапува според советот на Гамалиил, бидејќи тоа е Божји совет:
„Но во Синедрионот стана тогаш еден фарисеј, по име Гамалиил, учител на Законот, почитуван од целиот народ, и заповеда за кратко време да ги изведат апостолите надвор, а ним им рече: ‘Луѓе Израелци, размислете добро што ќе правите со овие луѓе! Зашто, пред извесно време се крена Тевда, кој зборуваше за себеси дека е тој голем човек, и му се придружија четиристотини мажи; тој беше убиен, и сите што му поверуваа, се разотидоа и исчезнаа. По него, во време на пописот, се крена Јуда Галилеецот и повлече по себе доста народ; но и тој загина и сите што го следеа се растурија. И сега ви велам – оставете ги овие луѓе на мир, не гибајте ги; зашто, ако е таа замисла или тоа дело од луѓе, ќе се разруши; а ако е, пак, од Бога, вие не можете да го разрушите; внимавајте да не станете борци против Бога’. Тие го послушаа“ (Дела 5:34-39).
ТРИНИТАРЦИ, ПОСТАПУВАЈТЕ БИБЛИСКИ, А НЕ ВО ДУХОТ НА ЅВЕРОТ
Бог јасно ја објавил Својата волја во однос на разликите во мислењата. Прашањето за тие разлики треба да се остави во Негови раце, бидејќи Тој единствен знае кој е кој:
„Зашто во ништо не се чувствувам виновен; но со тоа не сум оправдан: судија ми е Господ. Затоа, пак, не судете ништо предвреме, додека не дојде Господ, Кој ќе го изнесе на видело сокриеното во мракот и ќе ги објави намерите на срцата; и тогаш секој ќе прими пофалба од Бога. Ова браќа го применив на себе и на Аполос заради вас, за да се поучите од нас на онаа изрека: ‘Не повеќе од она што е напишано’, и да не се гордеете еден пред друг поради некого“ (1 Коринтјаните 4:4-6).
Во ред, вие, тринитарци, сметате дека антитринитаризмот е ерес и не го сакате во вашата црква. Но постапувајте како што вели Библијата – човечки. Дајте му збор на човекот, бидејќи тој има право на тоа според светлината на Библијата. Не го понижувајте, не го навредувајте – тоа не е Божја волја. Не го лажете, како што често се случува со цел да се манипулира со умот на собранието. Не му забранувајте да присуствува на состаноците, бидејќи црквата ја сметате за ковчег на спасението – тогаш спасете го, не го исфрлајте надвор. Ако верувате дека сте во право и сте духовни, тогаш постапете според Божјото Слово, а не како што постапи Синедрионот со Христос.
„Браќа, и да падне човек во некаков грев, вие духовните поправајте го таков со духот на кротоста, пазејќи се и вие да не бидете искушани. Поднесувајте го товарот еден на друг и исполнувајте го така законот Христов. Зашто оној, кој сам себе се смета за нешто, а не е ништо, тој се мами самиот себе“ (Галатјаните 6:1-3).
И што е најважно: престанете да ги прогонувате оние што мислат поинаку од вас. Тоа не е Божјиот дух, туку духот на ѕверот, духот на папството. Веќе читавме за тоа во книгата на пророкот Даниел.
НЕМА САМО САБОТАТА ДА БИДЕ БОЖЈИ ПЕЧАТ
Но, зарем верноста кон Бога преку празнувањето на саботата наместо неделата нема да стане печат на живиот Бог? Многу адвентисти сакаат да биде така, да бидат спасени само преку празнувањето на саботата.
Но, да не бидеме слепи: Божјиот карактер, името на Бог Отецот, Христос го манифестираше не само преку празнувањето на саботата, туку во сè: во милоста, во милосрдието, во мисионерската работа, во простувањето на непријателите, во проучувањето на Писмото, во одрекувањето од световните работи… и списокот продолжува.
Ако не се трудиме да бидеме како Бога во сè, туку се фокусираме само на саботата, тогаш нема да можеме вистински да ја празнуваме ни неа. Тоа ќе биде само арогантна имагинација, како што беше случајот со верските водачи на Израел. Тие мислеа дека ја празнуваат саботата, но го распнаа Христос.
Да, Католичката црква го смени Божјиот закон и ја замени саботата со недела, и тоа не го кријат:
„И против Севишниот ќе зборува и ќе ги угнетува светиите на Севишниот; дури ќе си помисли да ги измени празниците нивни и закони…“ (Даниел 7:25).
„Би било добро презвитеријанците, баптистите, методистите и сите други христијани да запомнат дека БИБЛИЈАТА НИКАДЕ НЕ ГО ПОДДРЖУВА ПРАЗНУВАЊЕТО НА НЕДЕЛАТА. НЕДЕЛАТА Е ИНСТИТУЦИЈА НА РИМОКАТОЛИЧКАТА ЦРКВА И ОНИЕ ШТО ГО ПРОСЛАВУВААТ ОВОЈ ДЕН ГИ ПОЧИТУВААТ ЗАПОВЕДИТЕ НА КАТОЛИЧКАТА ЦРКВА“ (Priest Brady во обраќање до новинар во Elizabeth N. J. „News” March 18, 1903).
„Неделата е знакот на нашиот авторитет… Црквата е над Библијата, а оваа промена од сабота во недела е доказ за тој факт“ — Catholic Record, September, 1, 1923.
Да, навистина, саботата ќе биде тест за верноста пред второто Христово доаѓање. Но, сфатете, драги пријатели, дека човекот е духовно суштество, а неговите постапки се водени од духот што влијае врз него. Ако ве води духот на ароганција, прогонство или угнетување кон оние што се различни од вас, тогаш, без разлика што правите, не сте поттикнати од Божјиот Дух, туку од духот на ѕверот, односно духот на католицизмот. Овој нечист дух нема да ве одведе во логорот на Божјиот народ, туку ќе ве поведе против него. Така функционираат духовните закони
КОГА НЕКОЈ НЕКОГО ПОБЕДУВА, ТОЈ И ГО ПОРОБУВА
Духот на папството, духот на прогонството, е толку силен што во претежно католичките земји, особено во Италија, адвентистите воопшто не проповедаат дека ѕверот од 13-тото поглавје е католицизмот, плашејќи се од недвосмислените закани против нив.
Во католичка Америка, раководството на АСД практично му се извинува на папството затоа што некои членови на црквата си дозволиле да постават банери кои, во светлината на Библијата, го откриваат вистинското лице на ѕверот, односно на папството. Овој дух веќе ги опфаќа сите деноминации.
Библијата ни кажува како, зошто и кому човекот станува роб:
„…кога некој некого победува, тој и го поробува“ (2 Петрово 2:19).
„Дали знаете дека, ако му се предавате некому како робови за послушност, робови сте му на оној кому му се покорувате: или на гревот, кој води во смрт, или – на послушноста, која води кон праведност?“ (Римјаните 6:16).
СЕКОЈ ЌЕ БИДЕ СТАВЕН НА ТЕСТ ВО СВОЈАТА ПОСЛУШНОСТ КОН БОГА
Слично се случи и во Едем, кога ѓаволот ги измами Адам и Ева, и тие станаа негови робови. Гледате ли дека, ако духот на ѕверот ве победил, тогаш сте негови робови? Тоа значи дека му се поклонувате како на оној што ве поразил, на оној што се покажал посилен од вас. А ако ве победил дури и сега, во релативно мирно време, зарем некој навистина верува дека ќе се ослободи од ропството на ѕверот за време на последната криза:
„Не е далеку времето кога секоја душа ќе биде ставена на проба. Од нас ќе се бара да ја празнуваме лажната сабота. Ќе се води борба помеѓу Божјите заповеди и човечките. Оние кои чекор по чекор попуштале на барањата на светот, кои се прилагодувале на неговите обичаи, побрзо ќе се потчинат тогаш на светските сили отколку да се изложат на потсмев, навредување, опасност од затвор и смрт. Во тоа време златото ќе се одвои од троскотот. Вистинската побожност јасно ќе се разликува од лажната и привидната. Ќе потонат во мракот многу ѕвезди на чиј сјај сме се восхитувале. Оние кои се кителе со украсите на светилиштето, но не се облекле со Христовата праведност, ќе се покажат во својата голотија“
(Пророци и цареви, 188).
Бидејќи главното прашање во последната битка меѓу Бога и сатаната ќе биде прашањето за авторитетот и поклонувањето, јасно е дека секоја душа, на некој начин, ќе биде тестирана: дали ќе биде послушна на Бога или на сатаната.
ТОЧКА ОД КОЈА НЕМА ВРАЌАЊЕ НАЗАД И ОД КОЈА ЧАШАТА НА БЕЗЗАКОНИЕТО СЕ ИЗЛЕВА
Сите ние постојано сме тестирани во нашата послушност кон Бога. Но, Бог означил граница – точка од која нема враќање од непослушноста, и по која ќе следи само казна. За Адам и Ева, оваа точка беше самиот чин на јадење од забранетиот плод. Но, она што е важно е дека ова веќе беше врвот на нивното отпадништво од Бога. Прво, Ева се одвои од Адам. Потоа зборуваше со змијата, иако знаеше дека тоа не е нормално – животните не се надарени со дарот на говор. Потоа ѝ поверува на змијата и ги отфрли Божјите зборови. Го гледаше плодот со желба, а потоа го скина. Ова беше точката од која нема враќање – моментот кога нејзината чаша на беззаконието се прели.
Адам го пропушти моментот кога Ева не беше со него, а подоцна, гледајќи дека згрешила, не ја одби нејзината понуда да јаде од забранетиот плод. Тој свесно се согласи да оди против Бога и Неговата волја, а јадењето од забранетиот плод за него стана точка од која нема враќање.
Така ќе биде и на крајот на времето: точка од која нема враќање за луѓето ќе биде отфрлањето на Божјиот закон, особено четвртата заповед. Верноста кон Бога, преку послушност кон Неговиот закон, ќе биде печатот на живиот Бог:
„И видов кога од устата на змевот и од устата на ѕверот и од устата на лажниот пророк излегоа три нечисти духа, како жаби; зашто тоа се ѓаволски духови кои прават чуда; тие одат кај царевите на целиот свет, за да ги соберат за војна во оној голем ден на Бог Седржителот“ (Откровение 16:13,14).
Папството ќе воспостави свој белег (знак, жиг) како доказ за преданоста на луѓето кон него. Тој белег е неделата, денот на поклонение на сонцето, наместо саботата. Оние што ќе ја прифатат оваа установа и ќе ја отфрлат Божјата сабота, за нив тоа ќе биде точка од која нема враќање, а чашата на нивното беззаконие ќе се прелие.
Но, луѓето нема веднаш да стигнат до оваа точка, ќе дојдат постепено, преку духот на самовозвишување, преку поврзување со светот, преку прогонство на неистомислениците и преку страв од земните власти. Овој страв ќе го истисне од нив страхот Божји, иако првата ангелска порака повикува: „Имајте страхопочит кон Бога и подајте Му слава! Точката од која нема враќање ќе биде нивното отфрлање на саботата, бидејќи со нејзиното празнување тие се надеваат дека ќе го примат Божјиот печат и ќе бидат спасени.
КОЈ ЌЕ ГО ПРИМИ БЕЛЕГОТ (ЖИГОТ) НА ЅВЕРОТ НА СВОЕТО ЧЕЛО?
Оние кои го примиле белегот (жигот) на ѕверот, односно неговиот карактер, се поделени во две групи: оние кои го примиле на челото, односно во умот; и оние кои го примиле на раката, преку своите постапки. На челото го носат оние што се согласуваат со духот на ѕверот и самите го манифестираат тој дух. Помислете на фарисеите од Христовото време. Погледнете ги овие текстови што зборуваат за нив уште од самиот почеток на Исусовата служба:
„Фарисеите, штом излегоа, веднаш се собраа со Иродовците на совет против Него, како да Го погубат“ (Марко 3:6).
„А фарисеите велеа: ‘Тој ги изгонува демоните со силата на началникот на демоните’“ (Матеј 9:34).
„Тогаш пристапија кон Исус фарисеите и садукеите и, искушувајќи Го, побараа да им покаже чудо од небото“ (Матеј 16:1).
„Тогаш фарисеите отидоа и се договорија како да Го фатат во некој збор“ (Матеј 22:15).
„Чуја фарисеите дека народот така зборува за Него, па тие и првосвештениците испратија слуги да го фатат“ (Јован 7:32).
Овие текстови ни покажуваат дека фарисеите го посветиле целиот свој ум на борбата против Христос, од самиот почеток на Неговата јавна служба, па сè до борбата против Неговите ученици по Неговото воскресение и вознесение на небото. Затоа, оние што се споиле со лагата и не сакаат да ги слушаат ниту зборовите на Светото писмо, живеејќи во измамата на Вавилон, го добиваат белегот (жигот) на ѕверот на своите чела. Карактерот на ѕверот се рефлектира во неговиот начин на размислување.
ШТО ПИШУВА БОЖЈИОТ ГЛАСНИК ЗА ЈУДА?
Но, ќе има и такви што во своите умови не се споиле со ѕверот, но со своите постапки ќе го прават она што му одговара на ѕверот. Јуда е пример за тоа:
„Го засакал големиот Учител и сакал да биде со Него. Чувствувал желба да се промени во карактерот и животот и се надевал дека благодарение на врската со Исуса ќе успее да го оствари тоа. Спасителот не го отфрлил Јуда. Му дал место меѓу дванаесетмината. Му доверил да го извршува делото на евангелист. Го обдарил со сила да ги исцелува болните и да ги истерува ѓаволите. Меѓутоа, Јуда не дошол до точка целосно да му се предаде на Христа. Не се откажал од своите световни амбиции и од љубовта кон парите. Ја прифатил положбата на Христов служител, но не дозволувал да го преобрази божествената сила. Сметал дека може да ги задржи своите сопствени судови и мислења и негувал склоност да ги критикува и обвинува другите…
На Јуда не му се допаѓале често повторуваните Христови тврдења дека Неговото царство не е од овој свет… Неговите надежи биле големи, но неговото разочарување било горчливо… Неговите начела и методи по нешто би се разликувале од Христовите, но тој сметал дека во тој поглед е помудар од Христа…
Кога Исус го укорил, тој бил длабоко огорчен. Ранетата гордост и копнежот за одмазда ги срушиле сите прегради и со него целосно завладеал порокот на кој толку долго му попуштал. Такво ќе биде искуството на секој што истрајува во игра со гревот. Елементите на изопаченост на кои човекот не се спротивставува и кои не ги совладува подлежат на искушение на сатаната и тој по својата волја ја поробува душата…
Сепак, Јуда не верувал дека Христос ќе дозволи да Го уапсат. Со своето предавство сакал да му даде поука на Христа. Имал намера да одигра улога со која ќе го натера Спасителот да покаже повеќе почит кон него…
Како што судењето се приближило кон крајот, измачуван од грижата на совеста, Јуда веќе не можел да издржи. Одеднаш низ судницата се слушнал еден рапав глас, кој ги исполнил со ужас сите срца: ‘Тој е невин, поштедете Го, о Кајафа!’… ‘Згрешив’, повторно извикал Јуда, ‘зашто предадов невина крв’… Тогаш Јуда се фрлил пред Исусовите нозе, признавајќи Го за Божји Син и преколнувајќи Го да се ослободи“
(Копнежот на вековите, 720-722).
ОНИЕ КАКО ЈУДА ЌЕ ДОБИЈАТ БЕЛЕГ (ЖИГ) НА СВОЈАТА РАКА
За разлика од фарисеите, Јуда Го признаваше Христос како Божји Син. Но, Тој Го предаде затоа што неговите пороци, гревови и навики надвладеаја над него, гревови што не ги победил со Божјата благодат. Иако знаеше дека тоа што го прави е погрешно, сепак продолжи да греши, наоѓајќи изговори за своите постапки и надевајќи се дека работите некако ќе се исправат и ќе се средат.
Многу верници, за време на тестирањето, кога ќе биде донесен неделниот закон и ќе се забрани верниците да купуваат и продаваат, со својот ум ќе знаат дека токму тоа било проречено. Но, бидејќи нема да имаат духовна сила да живеат во новите услови и не ги победиле своите грешни навики, и покрај тоа што ќе знаат дека грешат, сепак ќе продолжат да грешат, наоѓајќи изговори за своите постапки.
Оние како Јуда, односно учениците на Христос што не останале верни, ќе го примат белегот (жигот) на рацете. Тоа се оние што ја примиле полнотата на светлината, ја знаеле вистината, но не биле просветлени преку послушноста кон неа. Првенствено зборуваме за адвентистите од седмиот ден со различни ориентации, оние што ја прифатиле вистината во своите умови, но не ја направиле принцип во својот живот.
НАПРАВЕТЕ ЈА БОЖЈАТА ВИСТИНА ВАШ ЖИВОТ
Додека сè уште трае времето на милоста и Синот Божји посредува за нас пред Отецот во небесното светилиште, обратете се кон Бога со сето свое срце и сета душа. Направете ја Божјата вистина основа на вашиот живот, а послушноста кон неа – темел на вашиот карактер. Само тогаш Бог може да го втисне Својот свет карактер во вашиот ум. Во спротивно, нè чека судбината на древниот Израел – народот што Бог го изведе од Египет, од домот на ропството, но кој, поради својата непослушност, не влезе во Ветената земја, туку падна во пустината. А за нас, ова е предупредувачки пример – паралела со нашето излегување од вавилонското ропство и патувањето кон небесниот Ханан. Причината за нивната пропаст е јасно наведена:
„Да внимаваме пак, додека уште ни е оставено ветувањето за влегување во Неговиот спокој, да не би се открило дека некој од вас би можел да задоцни. Зашто и нам ни се соопшти, како и ним. Но словото, што го беа чуле, не им донесе полза, бидејќи оние што го беа чуле не поверуваа“ (Евреите 4:1,2).
Проблемот на Израелците што загинаа во пустината за време на егзодусот од Египет и нивното патување кон Ветената земја беше тоа што Божјото слово, кое го слушнаа, не го преточија во своите животи преку доверба и верност кон Бога. Теоријата на вистината не спасува:
„Ако го сакаме Исуса, ние ќе сакаме да живееме за Него, да му принесуваме жртви благодарници и да работиме за Него. Секој напор ќе ни биде лесен. Заради Него ние со задоволство ќе поднесуваме болка, напор и жртва. Заедно со Него и ние ќе чувствуваме длабок копнеж за спасување на луѓето. Ќе го почувствуваме истиот нежен копнеж за душите што Тој го чувствувал.
Ова е Христова религија. Сè што е помалку од тоа е измама. Ниту една теорија за вистината, како и тврдењето дека сме Негови ученици, нема да спаси ниту една душа. Ние не му припаѓаме на Христа ако не сме целосно Негови. Токму половичноста во христијанскиот живот придонесува човекот да стане нерешителен во намерите и променлив во желбите. Напорот да си служиме и себеси и на Христа нè прави слушатели на кои семето им паднало на каменлива почва и кои нема да се одржат кога ќе бидат ставени на проверка“
(Христовите поуки, 49,50).
