Светот пред Потопот и нашето време
Денес ќе го разгледаме библискиот опис на човештвото пред Потопот и ќе видиме зошто тој е особено важен за нашето време, непосредно пред Второто Христово доаѓање:
„А земјата се израсипа пред лицето на Бога, и се исполни со неправда“ (Создавање 6:11).
Овој стих содржи многу повеќе отколку што изгледа на прв поглед и нè води кон неколку важни прашања.
И така, во Писмото е запишано:
„А земјата се израсипа…“
Во Светото писмо, кога се зборува за „расипување на земјата“, под зборот „земја“ овде не се подразбира ниту почвата ниту самата планета. Станува збор за преносен израз што се однесува на луѓето што живеат на земјата и на нивната морална состојба.
Ова значење јасно се гледа и од следниот библиски текст:
„Сине човечки, кога некоја земја ќе згрешеше пред Мене, вероломно отстапувајќи од Мене, и Јас ја протегав врз неа раката Своја, ја уништував во неа лебната потпора, праќав врз неа глад и почнував по неа да ги погубувам луѓето и добитокот“ (Езекиел 14:13).
Очигледно е дека овде зборот „земја“ не се однесува само на тлото или на географската област, туку пред сè на населението што живее во неа. Затоа, кога во Создавање 6:11 читаме дека „земјата се израсипа“, треба да разбереме дека човештвото се расипало пред Бога и дека неговата морална состојба достигнала критична точка.
Идолопоклонството како корен на расипувањето
Во Писмото расипувањето и развратот многу често се поврзани со отстапување од Бога и со идолопоклонство. Тоа значи дека местото што Му припаѓа на Бога во човековото срце го зазема нешто друго — некаков идол.
„За да не се огрешите, правејќи си вајан лик, образ на идол во вид на маж или жена, лик на некое животно што е на земјата, лик на некоја перната птица, која лета под небото, лик на каква било гадинка што ползи по земјата, лик на секаков вид риба, која е во водата под површината на земјата; и да не се соблазниш ти, кога ќе погледнеш кон небото и ќе го видиш сонцето, месечината и ѕвездите и сето воинство небеско, та да им се поклониш и да им послужиш, зашто Господ, твојот Бог, ги определил за сите народи под небото…“ (Второзаконие 4:16-19).
Кога се зборува за претпотопниот свет, многумина под поимите „расипување“ и „разврат“ најпрво помислуваат на морална изопаченост и расипано однесување. И навистина, таквите појави постоеле и тогаш, како што постојат и денес. Но, според библиското разбирање, коренот на проблемот бил подлабок. Гревовите на претпотопното човештво произлегувале од отстапувањето од Бога и заменувањето на Него со нешто создадено, кое станувало предмет на доверба, љубов и обожавање.
Современите идоли во човечкото срце
Ако човек размисли до какви последици води идолопоклонството, полесно ќе разбере зошто Бог толку сериозно го осудува. Што се случува со човекот за кого богатството и парите стануваат бог? Каков ќе биде неговиот однос кон луѓето, нивните потреби, болки и страдања? Последиците од таквиот однос лесно можат да се забележат и во современото општество.
А што се случува кога кариерата станува бог? Како тогаш човекот ги гледа другите луѓе? Дали ги цени како личности или само како средство за постигнување на своите цели? А што се случува кога работата станува најважна во животот? Каков живот имаат неговите најблиски покрај таков човек?
Но можеби еден од најопасните идоли е сопственото „јас“ — кога човекот своето мислење, својата волја и своите желби ги поставува над Божјата волја. Тој живее според начелото: „Постојат две мислења — моето и погрешното.“
Идолите можат да бидат безбројни, бидејќи безбројни се и работите што човек може да ги постави на местото што Му припаѓа на Бога. Но вистинскиот Бог е еден. Како што еден е оригиналот, а копиите можат да бидат многубројни, така еден е и вистинскиот Бог, додека идолите се појавуваат во најразлични облици.
Во голема мера, расипувањето што денес го гледаме во светот е последица токму на тоа што местото во човечкото срце, кое Му припаѓа на Бога, е заземено од нешто друго. А зад идолопоклонството стои и духовна реалност за која предупредува апостол Павле:
„А што да кажам? Дека идолските жртви се нешто, или дека идолот е нешто? Не! Но она што го принесуваат незнабошците како жртва, го принесуваат на демони, а не на Бога; јас, пак, не сакам да бидете во заедништво со демоните“ (1 Коринтјаните 10:19,20).
Самиот идол, каков и да е, нема никаква вистинска духовна сила:
„Бидејќи обичаите на тие народи се суетни: отсекуваат дрво во гората, го изделкуваат човечки раце, го украсуваат со сребро и злато, го прицврстуваат со клинови и со чекан за да не се ниша. Нивните богови се како плашила во градина и не говорат; нив ги носат, зашто не можат да одат. Не плашете се од нив, зашто тие не можат да направат зло, но и добро не можат да направат“ (Еремија 10:3-5).
Но идолопоклонството го оддалечува човекот од живата заедница со Бога и го изложува на духовни влијанија од кои Писмото предупредува:
„Тврдејќи дека се мудри, тие обезумија, и славата на непропадливиот Бог ја заменија со лик на смртен човек, на птици, на четириножни животни и на лазачи. Затоа и Бог, според желбите на срцата нивни, ги предаде на нечистота, па сами да си ги обесчестуваат своите тела. Тие ја заменија вистината Божја со лага и му се поклонија и му служеа на создаденото повеќе отколку на Создателот, Кој е благословен во вечни векови. Амин! Затоа Бог ги предаде на срамни страсти: жените нивни природните потреби ги заменија со противприродни. И мажите исто така, напуштајќи го природното општење со женскиот пол, се распалија со желби еден кон друг, и вршеа срамни работи мажи со мажи, добивајќи ја заслужената отплата за својата изопаченост. И бидејќи не се обидоа да Го задржат Бога во разумот свој, затоа Бог ги предаде на нивниот изопачен ум – да го прават она што не прилега, исполнети со секаква неправда, лукавство, алчност, злоба; полни со завист, убиства, кавги, измами, злонамерност; озборувачи, клеветници, богомрасци, насилници, фалбаџии, горделивци, измислувачи на зло, непослушни кон родителите, неразумни, неверни, недружељубиви, непомирливи, немилостиви“ (Римјаните 1:22-31).
Апостол Павле покажува дека овие гревови не се појавуваат случајно. Нивниот корен е во тоа што човекот ја заменува Божјата вистина со лага и му служи на создаденото наместо на Создателот. Тоа може да биде видлив идол, но и нешто што постои само во мислите, желбите и амбициите на човекот — богатство, моќ, кариера, задоволства или сопственото „јас“. Кога Творецот ќе биде заменет со творението, започнува духовно и морално расипување.
Последната Божја порака до светот
Кога ја разгледуваме духовната состојба на светот во последното време, Откровението ја прикажува заблудата на Вавилон преку симболот на неговото „вино“:
„А по ова видов како слегува од небото друг ангел кој имаше голема власт: и земјата светна од неговиот болскот. И извика силно, зборувајќи со висок глас: ’Падна, падна великиот Вавилон, и стана ѓаволско живеалиште и засолниште на секаков нечист дух, врталиште на сите нечисти и гадни птици; зашто со отровното вино на своето блудство ги напои сите народи. И царевите земни блудствуваа со неа, а трговците земни се збогатија од нејзината голема раскош’“ (Откровение 18:1-3).
Писмото јасно покажува дека во последното време идолопоклонството ќе се појави во различни облици. Еден од нив е духовната самодоволност:
„Зашто велиш: ’Богат сум и се збогатив, и ништо не ми треба…’“ (Откровение 3:17).
„Никој да не ве измами на ниеден начин; зашто оној ден нема да настапи додека најнапред не дојде отпаѓање и не се открие Човекот на гревот, Синот на погибелта, кој се противи и се превознесува над сè што се нарекува Бог или светост, за да седне како бог во Божјиот храм, претставувајќи се себе самиот како Бог“ (2 Солунјаните 2:3,4).
„Зашто ќе дојде време кога луѓето нема да го слушаат здравото учење, но, водени по своите похоти, ќе си изберат учители да им го залажат слухот; тие ќе го одвратат слухот свој од вистината и ќе се свртат кон бајки“ (2 Тимотеј 4:3,4).
Писмото предупредува и дека зад таквото отстапување стои духовна измама:
„А Духот јасно зборува дека во последните времиња некои ќе отстапат од верата, слушајќи измамнички духови и злодуховски учења“ (1 Тимотеј 4:1).
Затоа, за да ги повика луѓето да излезат од идолопоклонството, Бог им ја испраќа последната вест на спасение — троангелската вест. Првиот дел од оваа вест директно ги повикува жителите на земјата да Му се поклонат на Творецот и Нему да Му ја дадат славата, а не на творението. Тоа е повик да се напуштат сите облици на идолопоклонство, бидејќи на небото веќе се одвива судот, а Христос ќе дојде и ќе му даде на секого според неговите дела.
„И видов друг ангел како лета среде небото, кој имаше вечно Евангелие, за да им благовести на жителите земни, на секое племе и колено, јазик и народ. Тој зборуваше со висок глас: ’Имајте страхопочит кон Бога и подајте Му слава, зашто настапи часот на Неговиот суд, и поклонете Му се на Оној Кој ги создал небото и земјата, морето и водните извор’“ (Откровение 14:6,7).
„Видов најпосле дека се поставија престоли и седна Старец; облеклото му беше бело како снег, а косата на главата Негова како чиста волна; престолот Негов личеше на огнен пламен, со тркала како оган што пламти. Река огнена излегуваше и минуваше пред Него; илјада илјади му служеа, и десетина илјади по десет илјади стоеја пред Него; седнаа судиите и книгите се отворија“ (Даниел 7:9,10).
„И еве, ќе дојдам скоро, и платата Моја е со Мене, за да му дадам на секого според делата негови“ (Откровение 22:12).
Врз основа на сè што разгледавме, зборовите:
„А земјата се израсипа…“
треба да се разберат како опис на човештвото што го напуштило својот Творец и на Негово место поставило разни идоли. Тоа е духовно потонување во идолопоклонство во неговите различни облици. Од ова отстапување произлегле и другите гревови што го обележале претпотопниот свет. Истото предупредување важи и за нашето време, како што рекол Спасителот Исус:
„но, како што беше во деновите на Ное, така ќе биде и при доаѓањето на Синот Човечки“ (Матеј 24:37).
Поради замената на Божјата вистина со лага, односно поради замената на Творецот со творението, луѓето самите се доведуваат до пропаст:
„Чујте го словото Господово, синови Израелови; зашто Господ ќе им суди на жителите од оваа земја, зашто нема ни вистина, ни милосрдие, ниту знаење за Бога на земјата. Клетва и измама, убиство, кражби и прељубодејства многу се распространија, и една крв по друга крв се лее… Мојот народ гине што нема разум, зашто ти си го отфрлил разумот, и Јас ќе те отфрлам од Моето свештенство; бидејќи го заборави законот на својот Бог, и Јас ќе ги заборавам децата твои“ (Осија 4:1-6).
Проблемот не бил само во тоа што луѓето грешеле, туку и во тоа што, кога Божјата вистина им била објавена, тие свесно ја отфрлале и продолжувале по својот пат. Писмото покажува дека проблемот не бил само во незнаењето, туку во свесното отфрлање на она што Бог им го открил.
Истата мисла ја потврдуваат и следните текстови:
„та да бидат осудени сите кои не поверуваа во вистината, а ја засакаа неправдата“ (2 Солунјаните 2:12).
„Зашто ќе дојде време кога луѓето нема да го слушаат здравото учење, но, водени по своите похоти, ќе си изберат учители да им го залажат слухот; тие ќе го одвратат слухот свој од вистината и ќе се свртат кон бајки“ (2 Тимотеј 4:3,4).
Претпотопните луѓе не ја прифатиле Божјата опомена што им била упатена преку Ное. Тие се одвратиле од вистината и продолжиле по својот пат сè додека не дошол Потопот. Токму затоа нивниот пример останува сериозно предупредување и за луѓето што живеат пред Второто Христово доаѓање.
Што значи „пред лицето на Бога“?
Продолжуваме со следниот дел од текстот:
„А земјата се израсипа пред лицето на Бога…“
Кога ги читаме овие зборови, на прв поглед може да ни се чини дека сè е сосема јасно: луѓето грешеле пред Бога. Но смислата на овој израз е подлабока.
Зошто е кажано дека земјата се расипала пред лицето на Бога, а не едноставно дека се расипала? Веќе видовме дека под зборот „земја“ во овој контекст првенствено се подразбираат луѓето. Најосновното разбирање е дека творението се расипало пред својот Творец. Но во овие зборови може да се види и уште една важна мисла.
Писмото не вели само дека луѓето се расипале, туку дека се расипале пред лицето на Бога. Овие зборови укажуваат на една страшна состојба: луѓето можеле да престанат да го препознаваат злото како зло. Во нивните очи нивниот начин на живот можел да изгледа нормален, но пред Бога тие биле расипани. Она што го правеле не го сметале за грев, туку за нешто нормално и прифатливо. Со други зборови, тие можеби не изгледале расипани во сопствените очи, ниту во очите на луѓето околу нив, но биле расипани во очите на светиот Бог.
Писмото ни дава многу примери за ваква состојба:
„Таков е патот и на жена прељубница: се најала и ја избришала устата своја, па вели: ’ништо лошо не сум направила‘“ (Изреки 30:20).
„Тешко им на оние, кои влечат по себе беззаконие со јажиња на суетност и грев – како со колски ремења… Тешко им на оние, кои злото го нарекуваат добро, а доброто – зло; темнината ја сметаат за светлина, светлината – за темнина, горчливото – за слатко, а слаткото – за горчливо! Тешко им на оние, кои се мудри во своите очи и разумни пред самите себеси… кои за подароци го оправдуваат виновниот, а ги лишуваат праведните од законитото“ (Исаија 5:18-23).
„Од секаде се слуша дека кај вас има блудство и тоа какво што нема дури ни кај незнабошците, односно дека некој држи таткова жена. А вие уште се гордеете, место да плачете. Нека се исфрли од вашата средина оној што го направил тоа дело“ (1 Коринтјаните 5:1,2).
Значи, човекот може да дојде до таква морална бесчувствителност што престанува да ги нарекува работите со нивното вистинско име. Злото повеќе не се смета за зло, туку станува прифатлива норма на однесување. Понекогаш луѓето не само што го оправдуваат гревот, туку дури и се гордеат со него.
Промената на општествените мерила
Да наведеме неколку примери од современиот свет што ја илустрираат оваа промена на општествените мерила.
Во Шкотска, националните насоки за ЛГБТ-инклузивно образование предвидуваат теми поврзани со ЛГБТ луѓето, нивната историја, различните семејства, дискриминацијата и предрасудите да бидат вклучени во наставата, приспособено на возраста на учениците.
Сличен процес се гледа и во шпанската автономна област Навара. Тамошниот План за коедукација е дел од регионалната наставна програма и е задолжителен за училиштата финансирани со јавни средства. Планот вклучува теми поврзани со половата еднаквост, сексуалната и родовата разновидност и спречувањето дискриминација врз основа на сексуална ориентација или родов идентитет.
Во современата јавна и академска средина сè почесто се зборува и за семејства во кои децата ги воспитуваат истополови родители. Во стручната психолошка литература преовладува ставот дека досегашните истражувања не покажуваат значајни разлики во општата психолошка приспособеност и благосостојба на децата во зависност само од сексуалната ориентација на родителите. Истовремено, самите истражувачки прегледи укажуваат и на ограничувања во дел од податоците и на потребата резултатите да се толкуваат внимателно.
Друг пример доаѓа од Франција. Во 2024 година, фудбалерот Мохамед Камара го покрил знакот на кампањата против хомофобијата на својот дрес и не учествувал во придружните активности. Француската министерка за спорт Амели Удеа-Кастера побарала строги санкции, а Француската професионална фудбалска лига подоцна го суспендирала играчот на четири натпревари. Овој случај покажува дека во современото општество може да дојде до судир меѓу личните или религиозните убедувања на поединецот и барањата поврзани со јавни кампањи против дискриминацијата.
Во Норвешка, пак, законодавството предвидува казни за одредени сериозно омразни, заканувачки или дискриминаторски изјави насочени кон лица и врз основа на сексуална ориентација или родов идентитет. Затоа дебатата не се однесува едноставно на тоа дали човек може да има или да изрази религиозно или морално уверување, туку каде правно се поставува границата меѓу слободата на изразување и заштитата на луѓето од закани, омраза и тешко омаловажување.
Што ни покажуваат овие примери?
Општествените ставови за бракот, семејството, сексуалноста и моралот можат значително да се менуваат со текот на времето. Она што во едно поколение било сметано за неприфатливо, во друго може да стане општествено прифатено и да биде вклучено во образованието, законодавството и јавните институции.
Но за човекот што го прифаќа Писмото како врховно мерило, главното прашање останува исто: дали нашето разбирање за доброто и злото го определува Божјата Реч или променливите мерила на општеството.
Токму за ваквата замена на моралните категории Писмото предупредува:
„Тешко им на оние, кои злото го нарекуваат добро, а доброто — зло; темнината ја сметаат за светлина, светлината — за темнина…“ (Исаија 5:20).
Како пример ја наведовме темата за истополовите сексуални односи, бидејќи според традиционалното библиско толкување тие и во Стариот и во Новиот завет се претставени како спротивни на Божјата волја:
„Не легнувај со маж, како со жена: тоа е одвратност“ (Левитска 18:22).
„Ако некој легне со маж како со жена, и обајцата извршиле гнасно дело: да бидат убиени, виновни се“ (Левитска 20:13).
„… жените нивни природните потреби ги заменија со противприродни. И мажите исто така, напуштајќи го природното општење со женскиот пол, се распалија со желби еден кон друг, и вршеа срамни работи мажи со мажи, добивајќи ја заслужената отплата за својата изопаченост“ (Римјаните 1:26,27).
„… и градовите Содом и Гомора ги осуди на разурнување и ги претвори во пепел, оставајќи ги како пример на идните безбожници“ (2 Петрово 2:6).
Пријатели, ако луѓето не му се спротивставуваат на гревот, туку постепено го прифаќаат како нешто нормално, со текот на времето се менува и самото општествено мерило за тоа што се смета за добро и прифатливо. Она што една генерација го смета за недозволиво, следната може да го прифати како нормално, а подоцна и како нешто што треба јавно да се поддржува.
Божјите заповеди и човечките традиции
Еден јасен пример за тоа е Божјата забрана за нечиста храна. Во Писмото е кажано дека човекот, кога јаде она што Бог го забранил, се осквернува со тоа:
„Не јади ништо нечисто. Еве ги животните што можете да ги јадете: говедо, овца, коза, елен, срна, бивол, див вол и жирафа. Секое животно што има разделени копита и на двете копита длабок зарез, и секое животно што прежива, јадете го. Од оние, што преживаат и имаат разделени копита со длабок зарез, не јадете само: камила, питом зајак и див зајак, зашто тие, иако преживаат, нивните копита не се разделени: тие се нечисти за вас; и свињата, бидејќи, иако копитата и се разделени, но таа не прежива: таа е нечиста за вас; месото нивно не јадете го и до труповите нивни не се допирајте“ (Второзаконие 14:3-8).
Исто така е запишано:
„И секаква гадинка што лази по земјата, да ви е одвратна и да не се јаде. Сè што се влече на мев и сè што оди на четири нозе или што е со многу нозе меѓу сè она што се влече по земјата, тоа да не го јадете, бидејќи е нечисто. Не поганете ги душите ваши со ниедно од животните што лазат и не осквернувајте се од нив, за да не станете нечисти преку нив, зашто Јас сум Господ, вашиот Бог, осветувајте се и бидете свети, бидејќи Јас сум свет; и немојте да ги осквернувате душите ваши со какво и да е животно што лази по земјата“ (Левитска 11:41-44).
Гледате ли што вели Бог, а што велат луѓето — па дури и многумина што се нарекуваат верници?
За жал, дури и меѓу верските заедници во кои забраната за нечиста храна традиционално се смета за важна и непроменлива, не секогаш постои доследност во практичниот живот. А меѓу христијаните има и многумина што воопшто не ја сметаат оваа забрана за актуелна. Тие ја прекршуваат без сериозно да размислат дали со тоа отстапуваат од Божјата волја.
Но Писмото зборува многу сериозно:
„Зашто Господ ќе суди со оган и со мечот Свој над секоја плот, и многумина ќе бидат убиени од Господ. Оние, што се посветуваат и очистуваат во градините еден по друг, кои јадат свинско месо и гадотии и глувци, – сите ќе загинат вели Господ“ (Исаија 66:16,17).
Истото може да се каже и за непочитувањето на саботата. Наместо Божјиот ден на одмор, во многу верски системи е воспоставено почитување на други денови, како неделата или петокот. Тоа, и за светот и за многу верници, станало сосема нормално. Но според Божјата реч, заменувањето на Божјата заповед со човечка традиција не е безначајна работа.
Значи, сатаната е мајстор во изопачувањето на човечкото размислување. Тој може да ги доведе луѓето до состојба во која, правејќи зло и одејќи кон пропаст, воопшто не се сомневаат дека се на погрешен пат.
Најтажно е тоа што луѓето не само што самите постапуваат спротивно на Божјата реч, туку често ги осудуваат и оние што сакаат да живеат според Писмото. За оние што ја почитуваат саботата велат дека „живеат под стариот завет“ или дека не го признаваат Христовото воскресение затоа што не ја празнуваат неделата. За оние што не јадат нечиста храна велат дека не ја разбираат слободата во Христовата благодат.
Според таквото размислување, Христос наводно ги ослободил луѓето од послушноста кон Бога во тие прашања. А оној што не ја прифаќа таквата „слобода“, според нив, останува роб. Но Писмото предупредува:
„Има патишта, кои на човек му изгледаат прави, но крајот нивни води во смрт“ (Изреки 14:12).
„Тешко им на оние, кои влечат по себе беззаконие со јажиња на суетност и грев – како со колски ремења… Тешко им на оние, кои злото го нарекуваат добро, а доброто – зло; темнината ја сметаат за светлина, светлината – за темнина, горчливото – за слатко, а слаткото – за горчливо! Тешко им на оние, кои се мудри во своите очи и разумни пред самите себеси… кои за подароци го оправдуваат виновниот, а ги лишуваат праведните од законитото“ (Исаија 5:18-23).
Затоа, драги пријатели, кога Писмото вели дека претпотопните луѓе се расипале пред Бога, тоа се многу длабоки зборови. Тие ни откриваат дека човештвото достигнало таков степен на морална деградација што луѓето повеќе не ја препознавале сопствената расипаност.
Она што во Божјите очи било грев и гнасност, во нивните очи станало нормален начин на живот. Само Севишниот ја гледал вистинската состојба на нивните срца.
Но иако тие не го сметале своето однесување за грев, сепак биле виновни пред Бога. Затоа и биле уништени со водите на Потопот. За жал, Писмото предупредува дека истата состојба ќе се повтори и во последните денови на земната историја, непосредно пред Второто Христово доаѓање.
Кога гревот ќе се вкорени во едно општество и ќе почне да се смета за нешто лично, безопасно и прифатливо, тогаш постепено ја умртвува совеста. А кога совеста ќе замолкне, ниту законите, ниту општествените системи, ниту човечките институции не можат вистински да го спасат народот од духовна и морална пропаст.
Бог ги познава мислите и срцето
И уште еден момент што ни помага подлабоко да ја разбереме смислата на зборовите:
„А земјата се израсипа пред лицето на Бога…“
Она што ќе го забележиме не само што не му противречи на Писмото, туку дополнително ни помага правилно да го разбереме текстот.
За претпотопниот свет е кажано:
„И Господ виде дека лошотиите меѓу луѓето на земјата се умножуваа, и дека сите мисли и помисли во срцата нивни беа зли во секое време“ (Создавање 6:5).
Забележете дека текстот вели: „И Господ виде…“ Но зошто токму Господ го видел тоа? Затоа што понатаму се објаснува дека „сите мисли и помисли во срцата нивни беа зли во секое време“. Овде станува збор за внатрешниот свет на човекот — за неговите мисли, желби и намери. А тоа во целост Му е познато само на Севишниот.
Луѓето не секогаш ги претвораат во дела сите свои помисли. Но тоа што некој не направил нешто зло не значи дека неговиот ум не е заразен со грев. Бог не ги гледа само постапките, туку и срцето на човекот.
„… така вели Господ… она што ви иде на ум, тоа Јас го знам“ (Езекиел 11:5).
„Лукаво е човечкото срце повеќе од сè и е наполно расипано; кој ќе го разбере? Јас, Господ, проникнувам во срцето и ја испитувам внатрешноста, за да му дадам на секого според патот негов и според плодовите на делата негови“ (Еремија 17:9,10).
Значи, што гледаме? Расипувањето не започнува најнапред во делата, туку во срцето — во мислите, желбите и намерите на човекот. Веќе забележавме дека под расипувањето на земјата се подразбира отстапување од Бога и различни облици на идолопоклонство, односно состојба во која местото на Бога во срцето го зазема нешто создадено.
Таквото расипување на умот не е секогаш видливо за луѓето. Човекот може да изгледа сосема пристојно, а неговите мисли и желби да бидат далеку од Бога. Затоа многу работи на луѓето можат да им изгледаат нормални, додека во Божјите очи претставуваат расипаност.
Ова е важно да се разбере, затоа што Христос рекол дека светот пред Неговото доаѓање ќе наликува на светот од деновите на Ное. Често замислуваме дека тоа мора да биде време на незамислив разврат, видлив на секој чекор. Но вистинскиот проблем е подлабок. Луѓето можат да бидат исполнети со различни облици на идолопоклонство, себичност и грев, а сепак да сметаат дека нивниот живот е сосема нормален.
Многу нешта остануваат скриени во длабочините на човечкото срце. Затоа на луѓето може да им изгледа дека светот сè уште не е толку лош. Но за Бога, Кој ги познава срцата и мислите, состојбата на светот може да биде многу полоша отколку што изгледа однадвор.
Затоа не треба да ја проценуваме духовната состојба на светот само според она што се гледа однадвор. Бог гледа подлабоко од нашите очи и знае што се наоѓа во срцето на секој човек.
Личниот избор и повикот за покајание
И да го разгледаме последниот дел од денешниот текст:
„А земјата се израсипа пред лицето на Бога, и се исполни со неправда“ (Создавање 6:11).
И така, ако не одиме по Христос и не го следиме Неговиот пример во нашиот однос кон Бога и во начинот на размислување, тогаш нешто нè спречува во тоа. Можеби тоа е нашето „јас“, желбата за слава, почит, власт, пари или некој друг идол што го зазел местото што Му припаѓа на Бога.
Во очите на луѓето, нашиот живот може да изгледа сосема обичен, бидејќи „сите така живеат“. Но Бог ги познава нашите срца и знае што е вистинска светост и вера — онаа што се открила во животот на Неговиот Син, Христос. Затоа, животот што не е посветен Нему лесно може да стане идолопоклонство во различни облици.
Тоа сведочи и за личното расипување на човекот и за расипувањето на светот во кој живееме — исто како што било и пред Потопот.
Затоа прашањето не е само дали светот денес наликува на светот во деновите на Ное. Поважно е да се запрашаме: што гледа Бог во моето срце? Дали нешто го зазело местото што Му припаѓа само Нему? Дали Божјата реч е моето мерило за добро и зло, или постепено почнувам да ги прифаќам мерилата на светот?
Бог сè уште ни дава време за покајание и промена. Затоа да го испитаме своето срце и искрено да се запрашаме дали во нашиот живот постои нешто што сме го поставиле пред Бога. Додека трае времето на благодатта, да ги отстраниме сите идоли од нашиот живот и да Му дозволиме на Христос да владее со нашите мисли, зборови и дела.
Што научивме?
Да се потсетиме накратко на она што го разгледавме:
- Кога Писмото зборува за расипувањето на земјата, под зборот „земја“ во овој контекст не се подразбира само почвата или планетата, туку пред сè луѓето што живеат на неа.
- Во Писмото расипувањето и развратувањето се тесно поврзани со отстапувањето од Бога и со идолопоклонството — со поставување нешто создадено на местото што Му припаѓа само Нему во човековото срце.
- Од тоа основно отстапување произлегуваат и другите гревови: кога човекот го заменува Творецот со творението, се менуваат и неговите вредности, мисли и постапки.
- И современиот свет е исполнет со различни облици на идолопоклонство. Затоа Бог им ја упатува на луѓето последната вест на спасение — Троангелската вест од книгата Откровение, која ги повикува да Му се поклонат на Творецот.
- Писмото вели дека земјата се расипала „пред лицето на Бога“. Тоа може да укажува дека луѓето достигнале таков степен на морална расипаност што повеќе не го препознавале гревот како грев. Во сопствените очи можеби изгледале исправни, но пред светиот Бог биле расипани.
- Кога човек духовно ќе биде заслепен од лагата, почнува злото да го нарекува добро, а доброто зло. Така гревот постепено престанува да се препознава како грев.
- Културното, општественото, образовното и медиумското влијание можат дополнително да го зацврстат таквото разбирање. Она што една генерација го сметала за недозволиво, следната може да го прифати како нормално, иако Божјото мерило не се менува.
- Многу облици на идолопоклонство денес се толку вообичаени што луѓето повеќе и не ги препознаваат како идолопоклонство. Но Бог, Кој ги познава срцата и мислите, ја гледа вистинската духовна состојба на човекот и на светот.
- Кога човек го заменува Бога со идол, Му ја одзема славата, честа и местото што Му припаѓаат само Нему. Затоа, додека трае времето на благодатта, треба да живееме според Христовиот пример и да Му дозволиме Нему да владее со нашите мисли, зборови и дела.
