Илустрација за пророчката служба на Елена Вајт — млада жена пред отворена Библија

Пророчката служба на Елена Вајт. Зошто таа?

Сподели го ова:

Кога станува збор за пророците повикани од Бога да му служат на Божјиот народ, пораките на пророците често се претставуваат како пораки полни со осуда од Господа, со цел Божјиот народ да се реформира.

Да, несомнено, повеќето пророци навистина носеле пораки на осуда од Бога до Неговиот народ. Но, исто така, милостивиот Бог испраќал пророци кај својот народ во моменти кога им била потребна посебна поддршка од Него; кога Божјиот народ требало да биде сигурен дека Бог нема да го остави. И сè што доживеал Божјиот народ, сите допуштени искушенија, биле дел од Божјиот план.

Содржина прикажи
БИБЛИСКИ ПРИМЕР КАКО ИЗРАЕЛЦИТЕ НЕ ЈА РАЗБИРАЛЕ БОЖЈАТА ВОЛЈА

За да разбереме што Господ направил за Својот народ по големото разочарување во 1844 година, ќе се обратиме кон Светото писмо за еден пример. Понатаму, ќе разберете зошто го избравме токму овој пример.

Божјиот народ, според Божјата волја, во исполнување на пророштвото, се вратил во својата татковина по 70-годишното вавилонско ропство и започнал со обновата на Храмот, кој бил средиште на вистинското богослужение и државност, како знак на нивната независност од Вавилон. Во тој момент се појавуваат непријатели на Божјиот народ, кои со сите сили се обидуваат да ги спречат Евреите во нивната работа да стекнат слобода и да се вратат на вистинската служба на живиот Бог. Непријателите се обидуваат да ја наговорат власта да ја запре работата на Евреите за обновување на центарот на вистинското богослужение:

„Царот му испрати одговор: ‘До Рехум, царскиот помошник, и до Шимшај, писарот, и до другите нивни соработници што живеат во Самарија и во другите градови од онаа страна на Реката, поздрави. Писмото што ми го испративте, ми беше јасно прочитано... И така, дајте заповед, тие луѓе да престанат да работат, и тој град да не се гради, додека не заповедам јас. Бидете внимателни за да не испуштите нешто од пред очите свои. Зошто да се дозволува да расте злото на штета на царевите?’ Штом писмото на царот Артаксеркс беше прочитано пред Рехум и Шимшај, писарот, и другарите нивни, тие без одлагање отидоа во Ерусалим кај Јудејците и насилно им ја забранија работата. (Тогаш сопреа работите околу Божјиот храм во Ерусалим, сè до втората година од царувањето на персискиот цар Дариј)“ (Ездра 4:17-24).

Божјиот народ бил збунет, погрешно толкувајќи ја Божјата волја, иако нивното враќање во татковината било Божјата волја, бидејќи со тоа се исполнило пророштвото на Еремија:

„Бидејќи така вели Господ – кога во Вавилон ќе исполните седумдесет години, тогаш ќе ве посетам и ќе го исполнам Мојот добар збор за вас, за да ве вратам на ова место. Зашто само Јас ги знам замислите, што сум ги смислил за вас, вели Господ, замислите за добро, а не за зло, за да ви дадам иднина и надеж“ (Еремија 20:10,11).

ПРОРОШТВОТО ВЕТУВАЛО ДЕКА ЕРУСАЛИМ ЌЕ БИДЕ ОБНОВЕН

Преку пророкот Даниел било изговорено пророштво дека Ерусалим ќе биде повторно изграден:

„И така, знај и разбери: од времето кога излезе законот за обновување на Ерусалим, до доаѓањето на Помазаникот Божји се седум седмици. Потоа ќе биде обновен Ерусалим со улици и ѕидини, и ќе опстои шеесет и две седмици; а тоа ќе биде тешко време“ (Даниел 9:25).

Обновувањето ќе биде тешко, но пророштвото ветило дека Ерусалим ќе биде обновен. Царот Кир издал указ со кој се овластува народот да се врати и да го обнови центарот на вистинското богослужение на Бога во оваа земја:

„Во првата година на персискиот цар Кир за да се исполни словото Господово искажано од устата на Еремија, го поттикна Господ духот на Кир, персискиот цар, и тој заповеда да прогласат по целото царство, усно и писмено: вака вели Кир, царот персиски: ‘Господ, Бог на небото, ми ги даде сите земни царства и ми заповеда да Му изградам дом во Ерусалим што е во Јудеја. Кој меѓу сите вас е од Неговиот народ, – Бог нека биде со него, и нека оди во Ерусалим, кој е во Јудеја, да гради дом на Господ, Бог Израелов, – Тој е Бог, Кој е во Ерусалим. А секој што останал во другите места, каде и да живее тој, нека му помогнат жителите од тие места со сребро, со злато, со друг имот, со добиток и со доброволни прилози за Божјиот дом што е во Ерусалим’“ (Ездра 1:1-4).

БОГ ИСПРАЌА ПРОРОЦИ ДА ГИ НАСОЧАТ МИСЛИТЕ НА НЕГОВИОТ НАРОД ВО ВИСТИНСКА НАСОКА

Од сето ова станува јасно дека Божјите пророштва се исполнуваат, и Божјиот храм и Ерусалим ќе бидат обновени. Народот му верувал на Бога и на Неговото слово и се вратил во својата татковина за да учествува во исполнувањето на Божјите планови, кои Господ ги открил преку пророштвата.

Но тогаш, работата била запрена со силна рака. Што да се прави? Дали Севишниот се премислил? Можеби сè уште не е време да се изгради Божјиот дом? Можеби погрешно сме ги разбрале Божјите пророштва.

Такви мисли почнале да преовладуваат меѓу Божјиот народ. И наместо да служи на Бога, народот се свртел кон тоа да живее само за себе. Службата на себеси станала приоритет, додека Бог и Неговата служба биле потиснати на споредно место:

„Вака вели Господ Саваот: ‘Овој народ говори: Уште не е дојдено времето, не е време сега да се гради дом Господов.’ И дојде слово Господово преку пророкот Агеј, велејќи: ‘А за вас време ли е да живеете во своите украсени домови, кога е Светилиштето запустено?’  Затоа сега вака вели Господ Саваот: ‘Преиспитајте ги своите патишта’“ (Агеј 1:2-5).

И во таква ситуација, милостивиот Господ испраќал пророци на својот народ, со цел да ги насочи мислите на луѓето во вистинската насока: за да донесуваат заклучоци, не врз основа на она што го гледаат околу себе, туку врз основа на тоа што точно Господ сака од нив.

„Штом писмото на царот Артаксеркс беше прочитано пред Рехум и Шимшај, писарот, и другарите нивни, тие без одлагање отидоа во Ерусалим кај Јудејците и насилно им ја забранија работата. (Тогаш сопреа работите околу Божјиот храм во Ерусалим, сè до втората година од царувањето на персискиот цар Дариј)“ (Ездра 4:23,24).

„Но пророкот Агеј и пророкот Захарија, синот на Идо, им пророкуваа на Јудејците во Јудеја и во Ерусалим во името на Бог Израелов. Тогаш Зоровавел, синот на Салатиил, и Јешуа, синот на Јоцадак, почнаа да го градат Божјиот дом во Ерусалим, и со нив Божјите пророци, кои ги поддржуваа“ (Ездра 5:1,2).

ДА ЈА СОСТАВИМЕ ЦЕЛОСНО ДУХОВНАТА СЛИКА

Според Божјите пророштва, Евреите се вратиле во својата татковина. Истите пророштва предвидувале дека тие треба да го обноват Храмот, центарот на вистинското богослужение, како и градот, симболот на нивната независност од Вавилон. Всушност, тие требало да го обноват сето она што Вавилон го уништил.

Тие сториле сè според Божјото слово, но се нашле во ситуација во која околностите како да укажувале дека Бог не стои зад нивното враќање од заробеништво, и дека можеби погрешиле во толкувањето на Божјите пророштва. Со цел да го утврди Својот народ во правилното разбирање на пророштвата и да им помогне успешно да ги надминат тешкотиите што се појавиле, тешкотии кои, иако биле забележани на страниците на пророштвата, не биле правилно разбрани од Евреите, Бог подигнал пророци. Тие пророци ги охрабрувале верниците со Божји пораки и им давале јасно разбирање дека пророштвата за враќањето на Евреите во нивната татковина, како и изградбата на храмот и градот, биле правилно разбрани. Преку вера, народот требало да ги надмине сите тешкотии што се појавиле.

Ова е дел од Божјиот мудар план за едукација на Неговиот народ. А оние кои верувале во Божјите пораки, дадени преку пророците, продолжиле со градењето на храмот и градот. Пророштвата на Даниел за обновување на Ерусалим точно се исполниле.

ПАРАЛЕЛИ ПОМЕЃУ ВРЕМЕТО НА ОБНОВА НА ХРАМОТ И ЕРУСАЛИМ ВО ДЕНОВИТЕ НА ЕЗДРА И ВРЕМЕТО НА РАЗОЧАРУВАЊЕТО НА АДВЕНТИСТИТЕ

Со овие заклучоци, ќе се вратиме во 19-от век, во времето на големото разочарување кое настанало по читањето на книгата на пророкот Даниел и правилното разбирање на датумот за крајот на пророчкиот период од 2300 вечери и утра (години) од страна на адвентистите.

Погледнете ги паралелите меѓу времето на обновата на храмот и Ерусалим во деновите на Ездра и времето на разочарувањето на адвентистите на крајот од периодот од 2300 години, кога требаше да се обнови вистината за небесното светилиште, местото за поклонување на Бога. Вистината за важноста на почитувањето на Божјиот закон, вклучувајќи ја и саботата.

Во деновите на Ездра, народот се враќаше во својата татковина, убеден дека нивните дела се исполнување на Божјите пророштва дадени преку пророкот Еремија. Обновата на храмот и Ерусалим беше сметана за директно исполнување на тие пророштва.

Слично на тоа, адвентистите во 19-от век веруваа дека нивното проповедање на пораката на трите ангели, особено пораката за Божјиот суд, претставува исполнување на Божјите пророштва. Тие беа уверени дека крајот на пророчкиот период од 2300 години во 1844 година е исто така исполнување на Божјите пророштва.

Како и Евреите во деновите на Ездра, адвентистите излегле од „Вавилон“ и започнале да ја обновуваат вистинската служба, собирајќи го Божјиот народ околу таа вистинска служба на Единствениот Бог во небесното светилиште. Тие се посветиле на обновата на независноста на Божјиот народ од „Вавилон“ и на враќањето на вистината која била нарушена од уништувачките активностите на вавилонската теорија и практика.

Евреите од времето на Ездра добро го започнале делото на обнова, но се соочиле со отпор од непријателите. Околностите изгледале како да се против нив, што предизвикало сомнежи дека можеби Божјите пророштва биле погрешно разбрани. Како резултат на тоа, многумина се повлекле во себичен живот, живеејќи само за себе и занемарувајќи ја Божјата работа.

Слично на тоа, адвентистите во 19-от век добро го започнале делото на обнова на Божјата вистина. Тие ревносно ја проучувале Библијата, особено книгата на пророкот Даниел. Го разбрале времето на завршувањето на пророчкиот период од 2300 години и започнале да проповедаат за Божјиот суд и Христовото второ доаѓање на оваа земја. Нивната проповед резултирала со илјадници преобраќања за само еден ден. Но, Христос не дошол, и следувало големото разочарување.

Во тој период, многумина изјавиле дека Божјите пророштва биле погрешно разбрани и дека нема потреба да се проповеда по целиот свет за Божјиот суд. Повеќето од оние што го чекале Христовото враќање се вратиле во световен живот, живеејќи само за себе и заборавајќи на делото што им било доверено од Бог.

БОГ Е ИСТ ВО СИТЕ ВРЕМИЊА

Во деновите на Ездра, Бог подигнал пророци кои го јакнеле народот во нивното правилно разбирање на Божјите пророштва и ги инспирирале верниците да продолжат со обновата на центарот на вистинското богослужение и независноста од Вавилон. Со вера ги надминувале тешкотиите што Бог ги дозволил за нивно воспитување и духовно издигнување.

Бог не се менува, Тој му помогнал на Својот разочаран народ во 1844 година, подигајќи пророк за да го поддржи ова движење. Тој пророк, преку вестите од Бога, им помогнал да го разберат разочарувањето што го доживеале, уверувајќи ги дека библиските пророштва се точни, дека тие ги правилно ги разбрале и дека разочарувањето било дел од Божјиот план за оформување, прочистување и усовршување на Неговиот народ. Како мудри девици, тие ги подготвуваат своите светилки и со цврста вера во Бога, уверени дека Тој управува со сите нивни дела, излегуваат во светот за да ја проповедаат пораката на Трите ангели, последната порака на спасението од Бога за човештвото кое пропаѓа.

ВО СИТЕ ВРЕМИЊА, ЛАЖНИТЕ ПРОРОЦИ БИЛЕ ПРИМАНИ, А ВИСТИНСКИТЕ ОТФРЛАНИ

На наше големо жалење, и денес христијаните се соочуваат со истите проблеми како и Евреите во сите времиња. Проблемот лежи во тоа што лажните пророци биле прифаќани, а вистинските биле отфрлани. Еден илустративен пример за ова гледаме во времето на пророкот Еремија:

„И немојте да ги слушате зборовите на пророците, кои ви велат: ‘Нема да му робувате на вавилонскиот цар’, зашто тие ви пророкуваат лага. Јас не сум ги пратил, вели Господ; и тие лажно пророкуваат во Мое име, за да ве изгонам и да загинете, вие и пророците ваши, кои ви пророкуваат“ (Еремија 27:14,15).

Само малкумина ги послушале зборовите на Еремија, Божјиот пророк. Во најголем дел, Божјиот народ ги следел зборовите на лажните пророци. Зошто? Затоа што вистинскиот пророк, носејќи порака од Бога, го кажува она што му е угодно на Бога. Но, она што му е угодно на Светиот Бог, не му е угодно на грешниот човек. Од друга страна, лажниот пророк зборува со прикриена порака за уништување од ѓаволот, и токму таа порака му е угодна на грешниот човек:

„Израелскиот цар ги собра тогаш пророците – околу четиристотини души – и ги праша: ‘Да одам ли во војна против Рамот Галаадски, или не?’ Тие одговорија: ‘Оди, Господ ќе го предаде во рацете на царот. Јосафат праша: ‘Нема ли тука уште некој пророк Господов, та преку него да Го прашаме Господ?’ Израелскиот цар му одговори на Јосафат: ‘Има уште еден човек, преку кого можеме да Го прашаме Господа, но јас не го сакам него, зашто не пророкува за мене добро, туку само зло…’” (1 Царевите 22:6-8).

И сега, верниците се соочуваат со истото што им се случувало на Евреите во минатото. Христос ги предупредува верниците за зголемената активност на лажни христоси и лажни пророци во преквечерието на Неговото Второ доаѓање:

„Зашто ќе се појават лажни христоси и лажни пророци, и ќе покажат големи знаци и чуда, за да ги прелажат, ако е можно, дури и избраните. Ете, однапред ви кажав“ (Матеј 24:24,25).

Но, дури и кога се предупредени од страна на Христос, христијаните сепак им веруваат на лажните пророци. Вистинските пророци се отфрлаат како лажни. А сепак тие тврдат дека вистинските пророци, како што е откриено во книгата Откровение, немаат место во Божјиот народ. Но, оваа изјава е спротивна на Божјото Слово.

ПРОРОЧКИОТ ДАР ПРОДОЛЖИЛ И ПО ХРИСТОВОТО ВОЗНЕСЕНИЕ

Фактот дека вистинските пророци ќе  му служат на Божјиот народ и по Христовото вознесение кон Отецот, јасно се гледа од зборовите во Светото писмо. Прво, ако дарот на пророштвото бил одземен од земјата, тогаш Христос би ги предупредил верниците да се плашат од сите што пророкуваат и да не му веруваат на никого. Но, Тој им нагласил дека треба да се пазат од лажните пророци, што значи дека постојат и вистински пророци.

Второ, дарот на пророштвото е еден од даровите што Бог ѝ ги дал на црквата за нејзина изградба. Покрај тоа, овој Божји дар на црквата е од исклучително значење, бидејќи се наоѓа веднаш по дарот на апостолството според важноста.

 „И Тој постави едни за апостоли, други за пророци, трети за благовестители, четврти за пастири и учители, за усовршување на светиите во делото на служењето, за изградување на Христовото тело, додека сите не го достигнеме единството на верата и познанието на Синот Божји, до состојба на совршен човек, до мера на возраста на Христовата полнота“ (Ефесјаните 4:11-13).

Пророчкиот дар често се манифестирал во раната христијанската црква, како дар од Бога, во службата на апостолите Петар, Павле, Јован и други верници:

„И цела година тие се собираа во црквата и поучуваа големо мноштво луѓе. Во Антиохија за прв пат ги нарекоа учениците христијани. А во тоа време слегоа од Ерусалим во Антиохија некои пророци. И еден од нив, по име Агав, претскажа преку Духот дека по целата вселена ќе настане голем глад. И токму таква голема и настана во времето на царот Клавдиј“ (Дела 11:26-28).

„Во Антиохиската црква имаше некои пророци и учители: Варнава, Симеон… Луциј Киринеецот и Манаин… и Савле“ (Дела 13:1).

„Утредента, Павле и ние кои бевме со него, отпатувавме и дојдовме во Кесарија. Таму влеговме во куќата на Филип благовесникот, кој беше еден од седуммината ѓакони, и останавме кај него. Тој имаше четири ќерки девици, кои пророкуваа. Ние престојувавме кај нив многу дни. Тогаш од Јудеја слезе еден пророк, по име Агав; и кога дојде кај нас, го зеде Павловиот појас, па ги врза рацете свои и нозете и рече: ‘Тоа го вели Духот Свети; така ќе го врзат Јудејците во Ерусалим оној маж, на кого што му припаѓа овој појас, и ќе го предадат во рацете на незнабошците’ (Дела 21:8-11).

ПРОРОШТВОТО НА ЈОИЛ ВЕЛИ ДЕКА БОГ ЌЕ ГО ОЖИВЕЕ ДАРОТ НА ПРОРОШТВОТО МЕЃУ СВОЈОТ НАРОД

Светото писмо не ја поддржува идејата дека, по завршувањето на пишувањето на последната книга од Библијата, која е дел од канонот, книгата Откровение, Бог нема повеќе да подигнува пророци кои ќе му служат како пророчки дар за Неговиотнарод.

Црквата е жива, таа расте и се обликува според Христовиот лик, стремејќи се кон совршенство во Него. Поради тоа се дадени даровите на Духот, вклучувајќи го и дарот на пророштвото. Спротивно на оваа идеја, пророштвото што открива настани од средината на 19-от век сведочи дека токму во тоа време Бог ќе го оживее дарот на пророштво меѓу својот народ:

„И, ете, потоа ќе излеам од Мојот Дух врз секое тело, и синовите ваши и ќерките ваши ќе пророкуваат; старците ваши ќе сонуваат соништа и младите ваши ќе гледаат виденија. А и врз слугите и слугинките во оние денови ќе излеам од Мојот Дух. И ќе покажам знаци на небото и на земјата: крв, оган и столбови од дим. Сонцето ќе се преобрати во темнина, а месечината – во крв, пред да настапи денот Господов, великиот и страшниот“ (Јоил 2:28-31).

„Сонцето ќе се преобрати во темнина, а месечината – во крв, пред да настапи денот Господов, великиот и страшниот“.

И овие знаци ќе бидат обележани со особено излевање на Божјиот Дух, придружено со пророштва, соништа и визии. Додека го чека Христовото враќање на оваа земја, Црквата Божја не треба да биде лишена од ниту еден од Божјите дарови:

„Зашто се утврди во вас Христовото сведоштво, така што не сте лишени од ниеден дар вие, што го очекувате откровението на нашиот Господ Исус Христос. Тој ќе ве утврди и до самиот крај за да бидете беспрекорни во денот на нашиот Господ Исус Христос. Верен е Бог, Кој ве повика во заедништво со Неговиот Син Исус Христос, нашиот Господ“ (1 Коринтјаните 1:6-9).

КАКОВ ОДНОС КОН ВЕРНИЦИТЕ ИМАЛЕ СВЕШТЕНИЦИТЕ ОД ДРУГИТЕ КОНФЕСИИ?

Кога верниците почнале да објавуваат дека, според пророштвото од 2300 години, Христос треба да дојде на оваа Земја на крајот од тој период, оваа порака предизвикала голем одек во христијански свет.

Свештенството од сите конфесии особено се побунило против оваа порака. Верниците кои верувале во претстојното Второ доаѓање биле прогласени за луѓе кои предизвикуваат тревога и за фанатици. Тие брзо биле изгонети од црквите во кои членувале. Да се биде чекател на Второто доаѓање во тоа време значело да се биде подложен на голем притисок од верската елита и да се трпи исмејување поради својата вера.

Уверувам дека сличен став, ако не и полош, ќе има и кон оние кои денес веруваат во скорото враќање на Христос. Во тоа време, малкумина од оние кои веруваа беа подготвени да стојат цврсто во верата. А сега, уште помалку луѓе ќе стојат цврсто во верата.

Во тоа време, кога поради верата во претстојното Второ доаѓање верниците почнале да бидат исклучувани од црквите, тие кои го сакале својот Господ биле мошне збунети и вознемирени. Како и во деновите на Ездра, верниците не ги разбирале Божјите патиштата и се прашувале каде грешат. Зошто, објавувајќи ги Божјите пророштва и радосната вест за скората средба со Христос, наидуваат на таков остар однос од страна на верските водачи.

ВИЛИЈАМ ЕЛИС ФОЈ, ПРВ ОД ПРОРОЦИТЕ ВО СРЕДИНА НА 19-ОТ ВЕК

Бог, како во деновите на Ездра, испратил поддршка преку пророчки визии. Вилијам Елис Фој (1818–1893), мулат, бил афроамерикански баптистички проповедник во движењето на чекателите на Второто доаѓање. Од 1842 до 1844 година, тој примил само четири визии од Господ. Првата визија (на 18 јануари 1842) траела 2,5 часа, додека втората (на 4 февруари 1842), иако звучи неверојатно, траела 12,5 часа. За време на визиите, неговата физичка состојба била слична на онаа опишана во 10-та глава од книгата на пророкот Даниел. Како и Даниел за време на визиите, Фој не дишел, иако неговото срце продолжило да функционира нормално (види Даниел 10:17).

Во овие визии, Бог зборувал за приближувањето на Христовото доаѓање, за тешкиот пат што Божјиот народ ќе го помине до небесниот град на новата земја, како и за славната состојба на оние што ќе бидат спасени. Вилијам Фој, како надарен човек, започнал ревносно да го проповеда она што Бог му го покажал. Во 1845 година, тој дури објавил брошура со наслов „Искуството на Вилијам Е. Фој“, или „Визиите на Вилијам Фој“, во која ги документирал своите две визии. Тој патувал низ различни делови на Америка и бил прилично ревносен проповедник, со посветеност да ја пренесе пораката што му била доверена од Бога.

ШТО ГО УБИЛО ВИЛИЈАМ ФОЈ?

Но, тој не можел со Божја сила да совлада еден порок во себе, кој го спречувал Бог да го употреби како Негов гласник. Иако бил многу елоквентен и надарен, и од Бога почестен да прима визии, наместо да покаже понизност пред Севишниот, како Мојсеј, Даниел и другите пророци, тој се возвишил поради овие откровенија. Како резултат на тоа, не станал Божјо орудие, туку орудие на ѓаволот.

Секој верник треба да сфати една важна вистина: не е доволно само да знаеме за понизноста или да проповедаме за неа; потребно е и да ја покажуваме преку сопствениот живот!

Бог не сака гордоста да цвета меѓу Неговиот народ; Тој е против гордоста.

„И Господ му рече на Гедеон: Со тебе има многу народ, не можам да ги предадам Мидјаните во негови раце за да не се возгордее Израел пред Мене и да каже: ‘мојата рака ме спаси’“ (Судии 7:2).

„Еве, Јас сум против тебе, ти што си се возгордеал, вели Господ, Бог Саваот; зашто дојде денот твој, времето на твојата казна“ (Еремија 50:31).

Бог не може да користи многу луѓе во Неговото дело, не затоа што не знаат како правилно да живеат, туку затоа што не живеат онака како што знаат и разбираат.

Да одиш пред Бога во светост значи да живееш во склад со вистината што ја исповедаш. Бог се обидел да го направи понизен овој човек, дозволувајќи искушенија во неговиот живот. Но, како што било во случајот со Израел, штом ќе стане тешко, велиме: „Ние сме со Тебе, Боже“, а кога ќе стане подобро, се однесуваме како да можеме сами да се снајдеме без Бога.

На крајот, Вилијам Фој се разболел повторно и набрзо починал. Не треба да се шегуваме со светиот Бог или да играме какви било игри со Него.

ХАЗЕН ФОС БИЛ СЛЕДНИОТ КОЈ БИЛ ИЗБРАН ЗА ПРОРОЧКА СЛУЖБА

За да можат верниците кои го чекале враќањето на Христос да добијат поддршка од Господа, Бог му дал слични визии на друг верник што го чекал враќањето на Господа. До летото 1844 година, Бог повикал уште еден човек, Хазен Фос (1818–1893). Тој бил со пријатен изглед, убав глас и достоинствена фигура. Бог не го лишил овој гласник од информации. Покрај повторувањето на визиите прикажани на Вилијам Фој, Бог му дал уште неколку дополнителни откритија и предупредувања кои требало да ги пренесе на оние на кои им биле наменети.

Му биле доверени и откритија за искушенијата и прогоните кои ќе го снајдат доколку верно ги пренесе Божјите пораки. Оваа постапка на Господ не е изненадувачка, бидејќи Тој го сторил тоа и во минатото:

„И дојде слово Господово до Еремија, откако царот го изгоре свитокот и зборовите, што беше ги запишал Варух од устата на Еремија, и му беше речено: ‘Земи си пак друг свиток и напиши ги во него сите поранешни зборови, што беа во првиот свиток, кои јудејскиот цар Јоаким ги изгоре’… И зеде Еремија друг свиток и му го даде на писарот Варух, синот Нириев, и тој ги напиша во него од устата на Еремија сите зборови од оној свиток, што го изгоре во оган јудејскиот цар Јоаким; а додаде кон нив и уште многу други зборови слични на нив“ (Еремија 36:27,28,32).

ЗОШТО ХАЗЕН ФОС НЕ САКАЛ ДА ЈА ПРЕНЕСЕ БОЖЈАТА ПОРАКА

Кај овој човек, гордоста се манифестирала во поинаков облик отколку кај Вилијам Фој. Додека Вилијам Фој ја проповедал Божјата порака, гордеејќи се со фактот дека бил избран, Хазен Фос не сакал да ја пренесува веста за предупредување и обвинување. Причината била што не сакал да го загуби човечкиот авторитет. Луѓето не сакаат осуда, и затоа често започнуваат да зборуваат негативно за оној што ги обвинува. Хазен Фос не сакал такви зборови да бидат упатени кон него.

Како и во случајот со Вилијам Фој, Бог се покажал како многу милостив и сочувствителен. Визијата му била покажана по втор пат, а му било речено дека, ако продолжи да отстапува, овој товар ќе биде земен од него и пренесен на најслабите Божји деца, кои верно ќе ги пренесат Божјите откровенија. Но, и покрај ова, вљубен во себе и обземен со желбата да има добро мислење за себе од луѓето, тој продолжил да избегнува да ја изврши доверената задача.

ПОСЛЕДНАТА ВИЗИЈА НА ХАЗЕН ФОС

Во третата визија, на Хазен Фос му било кажано дека Бог го ослободува од товарот што му бил доверен и го префрла на најслабото од најслабите суштества, кое ќе ги исполни Божјите упатства. „Избегнувај човек кривоверец, по првото и второто опоменување“, стои во Светото писмо.

Исплашен, Хазен Фос си помислил дека може да го промени Божјото мислење со својата ревност. Свикал состанок на кој многумина дошле да го слушаат. Почнал детално да го раскажува своето искуство, како Господ му давал визии и како ги избегнувал должностите да ги пренесе. На крајот, изјавил: „И сега сакам да ви кажам каква визија ми беше дадена“. Но, веќе било предоцна. Стоел пред собранието, нем како столб, и конечно извикал со длабока болка: „Не можам да се сетам на ниту еден збор од визијата“. Во очај, рекол: „Бог ја исполни својата Реч; ја зеде визијата од мене. Јас сум изгубена личност.“

Со текот на времето, Хазен Фос навистина ја изгубил својата надеж во Христа и потонал во сомнеж. Никогаш повеќе не присуствувал на адвентистички состаноци и умрел во 1893 година, без никаква желба за религија. Неговото однесување покажувало дека Божјиот Дух го напуштил и го оставил на самиот себеси.

Никому не советувам да се спротивставува на Божјата волја или да отстапи од мисијата што Бог ја доверил, објавувањето на пораките на Трите ангели. Бог секогаш постапува онака како што зборувал и како што постапувал во минатото. Според пророштвото на Јоил, Тој го излеал Својот Дух врз луѓето, давајќи им визии. Но, кога човечката волја се спротивставува на Божјата волја, последиците се неизбежни. Бог ветил дека секогаш ќе го поддржува Својот народ, како што го правел тоа во деновите на Ездра, кога верниците не ги разбирале целосно Божјите намери, но сепак останувале под Неговото водство.

КОЈ МОЖЕ ДА ГО ПОНЕСЕ ТЕШКИОТ ТОВАР НА ПРОРОКОТ И ПОКРАЈ СÈ?

Според пророштвото на Јоил и зборовите кои Бог му ги кажал на Хазен Фос, Тој ја избрал најслабата од слабите, младата, болна девојка од оние што го очекувале Второто доаѓање, која немала такви дарби и можности какви што имале Вилијам Фој и Хазен Фос. Тоа била Елена Хармон, подоцна позната како Елена Вајт, според презимето на нејзиниот сопруг.

Три месеци откако Хазен Фос не успеал да ја пренесе пораката што Бог му ја покажал, слушнал за визијата што младата Елена Хармон ја раскажувала во соседната соба. Иако категорично одбил да влезе на состанокот, откако ја слушнал визијата, признал дека тоа што таа го споделила било слично на она што нему му било покажано, колку што две лица можат да раскажат за истото видение.

Така станало јасно што видел Хазен и што не успеал да пренесе кога конечно сакал да зборува. Во времето кога на верниците, кои доживеале чистење од разочарувањето, им било потребно Божјо водство, Бог подигнал пророк кој никогаш не планирал да биде повикан на оваа одговорна служба.

Елена била млада и многу болна, во време кога христијанството било под силна машка доминација, и послабиот пол не бил многу слушан. Не е изненадувачки што, како Мојсеј и Еремија, побарала од Бога да избере некој друг за оваа служба. Но, Бог ја поддржал со ветување дека ќе ја води и ќе ја поддржи, и таа, наместо да се спротивстави, го прифатила овој тежок товар и го носела со вера во Бога.

ЗОШТО ЕЛЕНА ВАЈТ БИЛА ИЗБРАНА ОД БОГА ДА СЛУЖИ КАКО ПРОРОК?

Не си поставивме за цел да ги разгледаме сите нејзини дела во оваа тема. Тоа не е ниту потребно, ниту возможно, бидејќи нејзиното книжевно наследство се состои од 25 милиони зборови, што е еквивалентно на околу 32 тома од Библијата. Таа напишала 5.000 статии за списанија, а нејзините дела се преведени на многу јазици ширум светот и се широко познати. Во своите пишувања, таа се занимавала со библиски теми и во нивно светло ја разгледувала вистината за семејството, здравјето и воспитувањето. Елена Вајт е рангирана на 4-то место во светот меѓу најпреведуваните автори и на 1-то место меѓу најпреведуваните авторки.

На глобално ниво, таа е женски автор која напишала најмногу книги, и тоа со само три завршени класа во основно училиште! Болна, слаба, и со ограничено образование, таа била избрана од Бога за пророчка служба поради три причини:

  1. Поради нејзината верност на Бога.
  2. Поради нејзиното признавање на нејзината зависност од Бога.
  3. Како укор кон сите кои имале и имаат повеќе можности да Му служат на Бога, но наоѓаат изговори да не Му служат.

Сè е во согласност со Словото Божјо:

„Зашто Божјото безумие е помудро од луѓето, и Божјата слабост е посилна од луѓето. Гледате, браќа, какви сте вие, повиканите: не мнозина сте мудри по тело, не мнозина силни, не мнозина благородни; но Бог го избра она што е безумно за овој свет за да ги посрами мудрите; Бог го избра она што е слабо во светот за да ги посрами силните; Бог ги избра и неугледните и презрените на овој свет, и оние што не значат ништо, за да ги уништи оние што значат нешто, та никој да не се пофали пред Бога“ (1 Коринтјаните 1:25-29).

Иако лекарите ѝ предвиделе брза смрт уште во нејзината младост, Бог ѝ дарувал долг живот од 88 години.

СО ЕЛЕНА ВАЈТ СЕ СЛУЧИЛО ИСТОТО, КАКО И СО ДРУГИТЕ БИБЛИСКИ ПРОРОЦИ

Во текот на 70 години од нејзината пророчка служба, таа добила околу 2.000 визии и соништа од Бога. Најкратката визија траела само половина минута, но информациите од неа таа ги опишувала цели две недели. Најдолгата визија траела околу 4 часа. За време на визиите таа не дишела, но можела да зборува, нејзините очи не трепкале и биле отворени, факти потврдени од лекарите на тоа време. Оваа необична физичка состојба е истата што ја доживувале и пророците во Библијата за време на нивните визии, како што е опишано во Словото Божјо.

„…јас ја отворив устата своја, почнав да зборувам и му реков на оној што стоеше пред мене: ‘Господаре мој, од ова видение утробата во мене се преврте и во мене не остана сила. Па како може слугата Твој, Господи, да зборува со мојот Господар? Зашто во мене нема сила, и останав без здив’“ (Даниел 10:16,17).

„Пророштво на Валаам, синот Беоров, пророштво на човекот со отворено око, пророштво на оној кој ги слуша зборовите Божји, кој ги знае тајните на Севишниот, ги гледа виденијата на Семоќниот, паѓа во екстаза и очите му се отвораат“ (Броеви 24:15,16).

НЕ ВЕРУВАЈТЕ НА ТУЃИТЕ ЗБОРОВИ, ПРОЧИТАЈТЕ ГИ САМИ ДЕЛАТА НА ЕЛЕНА ВАЈТ И ИЗВЛЕЧЕТЕ ЗАКЛУЧОК

Многу од нејзините списи се испрскани со кал, заборавајќи дека Библијата вели: кал има кај оние свињи кои не се исчистени од чистите води на Евангелието. А оние кои не се ни потрудиле да ги прочитаат нејзините дела, брзаат да фрлат кал врз нив. Дури и оние кои започнуваат да ги читаат, но не успеваат да го разберат напишаното поради својата духовна состојба, исто така, лесно ги осудуваат нејзините дела.

Јас разбирам кога претставниците на други конфесии го прават ова, бидејќи кај некои од нив се поттикнува непопустливост и омраза кон претставниците на други верувања. Но, ме растажува кога оние на кои Господ им го дал овој дар одозгора, оние кои себеси се нарекуваат адвентисти, се осмелуваат да ги претстават списите на Елена Вајт на начин кој не се разликува многу од фрлање кал врз нив.

Ова, за жал, не е изненадувачки. Божјиот народ низ историјата често постапувал на овој начин со Божјите пророци. Но, ваквото однесување е едноставно богохулство. Не можам да те натерам да ја сакаш и прифатиш нејзината работа. Ако Бог, почитувајќи ја твојата слобода на избор, дозволува да бидеш во заблуда, тогаш кој сум јас да се спротивставам?

ПОЈАВАТА НА ПРОРОК ВО МОМЕНТОТ НА РАЗОЧАРУВАЊЕТО Е БИБЛИСКИ ИСПРАВНА

Бог не подига пророци според одреден образец, на пример, на секои пет години по еден пророк. Не. Бог подига пророци според потребата. Библијата опишува долги периоди во историјата кога немало пророци избрани од Бога, како и периоди кога визиите биле ретки. Но, исто така, опишува и времиња кога неколку пророци служеле истовремено, како што биле Еремија, Даниел и Езекиел. Според тоа, можело долго време да нема пророк од Бога, но кога потребата е најголема, Бог секогаш испраќал некому да го води Неговиот народ.

Во време на разочарувањето, Бог, прво, ветил дека ќе подигне пророк според пророштвото на Јоил, кое веќе го разгледавме. Второ, Тој секогаш подигал пророк во моменти на посебна потреба, кога Божјиот народ имал потреба од разбирање и потврда на Божјото водство. Затоа, појавата на пророк среде оние што го чекаат Второто доаѓање, движењето предизвикано од Бога, во моментот на разочарување е целосно библиски оправдано.

Сега, откако го разгледавме библиското образложение за појавата на пророк на крајот на најдолгото пророчко време од 2.300 години, важно е да го разгледаме и библиското образложение за препознавање на Елена Вајт како Божји пророк.
Признавањето или одбивањето мора да се направи во светлината на Библијата, а не врз основа на заклучоците на недуховни луѓе кои не ја разбираат Божјата Реч.

„УСНИ“ ПРОРОЦИ

Божјите пророци можат да се поделат според следниот критериум: „Усни“ пророци, кои не го запишале откровението што го добиле од Бога. Пророци како Енох, Илија, Елисеј, Јован Крстител и други спаѓаат во оваа категорија. Нивните пророчки пораки не биле директно запишани од нивна страна, но дознаваме за нивните дела и пораки преку сведоштвата на други луѓе кои ги запишале во Библијата

„А за овие пророкуваше и Енох, седмиот од Адам, зборувајќи: ‘Ете, доаѓа Господ со илјадници Свои свети ангели, за да изврши суд над сите и за да ги разобличи сите безбожници за сите нивни нечисти дела, што ги беа направиле со своето беззаконие, и за сите лоши зборови, што ги изрекле за Него безбожните грешници’“ (Јуда 1:14,15).

„Јас не Го познавав, но Оној, што ме прати да крштавам со вода, ми рече: ‘Врз Кого ќе видиш дека слегува Духот и дека останува над Него, Тој е Оној што ќе крштава со Дух Свети’“ (Јован 1:33).

Преку Посланието на Јуда и Евангелието според Јован дознаваме дека и Енох и Јован Крстител имале пораки од Бога. Но, ова не го знаеме затоа што овие пророци напишале книги кои се вклучени во Библијата. Не. За нив дознаваме преку зборовите на други Божји гласници. Енох, Илија, Елисеј и Јован Крстител ги носеле Божјите откровенија во усна форма, без да ги запишат лично.

И забележете: бидејќи во Библијата немаме книги под имињата на горенаведените пророци, никој не тврди дека тие не се пророци на Севишниот. Христос самиот кажал за Јован Крстител дека тој е поголем од сите други пророци, и тоа и покрај фактот дека во Библијата нема книга напишана од Јован Крстител:

„Зашто ви велам: меѓу родените од жена нема ниеден поголем пророк од Јован Крстител; но најмалиот во царството Божјо е поголем од него“ (Лука 7:28).

Светото писмо исто така сведочи дека, почнувајќи од Мојсеј, се појавиле пророци кои запишувале откровенија од Бога, но истовремено имало и пророци кои останале усни.
Илија и Елисеј ја вршеле својата пророчка служба во време кога Мојсеј веќе ги напишал откровенијата од Бога и тие биле достапни за Божјиот народ. Нивната служба се истакнувала преку усни пораки и дела, а не преку пишување на нови откровенија. Јован Крстител, пак, воглавно ја извршувал својата служба кога пишувањето на старозаветниот канон било веќе завршено.

ДВЕ КАТЕГОРИИ НА „ПИСМЕНИ“ ПРОРОЦИ

Од друга страна, „писмените“ пророци се делат на две категории: Оние чии откровенија од Бога влегле во Библијата. Оваа категорија ги опфаќа пророците од Мојсеј до апостол Јован, кој ја напишал книгата Откровение. Нивните записи биле вдахновени од Бога и вклучени во канонот на Светото писмо. И оние чии откровенија од Бога не влегле во Библијата.
Иако овие пророци ги запишале откровенијата што ги добиле од Бога, нивните дела не биле вклучени во библискиот канон. Библијата сведочи дека вакви записи постоеле и дека овие пророци имале важна улога во историјата на Божјиот народ

Примери: Пророкот Праведен. За овој пророк знаеме од спомнувањата во Библијата, како што е „Книгата на Праведниот“.

„И сонцето застана, и месечината стоеше, додека Бог им се одмаздуваше на нивните непријатели, како што е тоа запишано во Книгата на Праведниот…“ (Исус Навин 10:13).

Покрај праведните, имало и пророци кои имале свои записи, но тие не биле вклучени во страниците на Библијата. Такви пророци се: Натан, Гад, Шемаја и Идо:

„Делата на цар Давид, првите и последните, се опишани во записите на јасновидецот Самоил, во записите на пророкот Натан и во записите на јасновидецот Гад“ (1 Летописи 29:29).

„А делата на Ровоам, од првите, до последните, се опишани во записите на пророкот Шемаја и јасновидецот Идо и во родословијата“ (2 Летописи 12:15).

Библијата ги нарекува овие личности пророци. Тие ги запишувале Божјите откровенија, но нивните книги не се вклучени во канонот на Библијата.

Заклучокот од Словото Божјо е недвосмислен: Божјиот пророк е гласник кој добил откровение од Бога и го пренел или во усна, или во писмена форма. Притоа, писменото откровение не мора задолжително да биде дел од Библијата.

ПРВИОТ ЗНАК НА ВИСТИНСКИОТ БОЖЈИ ПРОРОК

Природно, сега се поставува логично прашање: Ако Божјиот пророк може да биде некој чии дела не се вклучени во Библијата, тогаш како може да се знае дека тој навистина е Божји пророк и да не се биде измамен од лажен пророк?

Ова може да се утврди на два библиски начина:

Прв знак. Надворешната состојба на пророкот во моментот на визијата.

„И погледна Валаам и го виде Израел, како се беше сместил со племињата свои, а Духот Божји беше на него. И започнувајќи ја својата беседа, рече: ‘Говор на Валаам, синот Беоров, говор на тој што ја гледа вистината. Пророштво на оној, кој ги слуша зборовите Божји; оној кој ги гледа виденијата на Семоќниот, оној кој паѓа во екстаза и очите му се отвораат’“ (Броеви 24:2-4).

Во текот на целата визија, очите на пророкот се отворени. Тој ослабува, престанува да дише, но истовремено може да зборува за тоа што Бог му покажува. Пророкот ги доживува откровенијата лично, а оние што се во негова близина се лишени од можноста да го видат она што тој го гледа.

„И само јас, Даниел, го видов тоа видение, а луѓето што беа со мене не го видоа тоа видение; но страв голем ги обзеде, и тие избегаа за да се сокријат; Останав сам и го гледав тоа големо видение, но во мене не остана сила и лицето ми пребледе многу, не остана во мене бодрост“ (Даниел 10:15-17).

„Додека ми зборуваше такви зборови, јас гледав во земјата, без да изустам збор. Но ете, еден сличен на синовите човечки се допре до усните мои и јас ја отворив устата своја, почнав да зборувам и му реков на оној што стоеше пред мене: ‘Господаре мој, од ова видение утробата во мене се преврте и во мене не остана сила. Па како може слугата Твој, Господи, да зборува со мојот Господар? Зашто во мене нема сила, и останав без здив“ (Даниел 10:15-17).

Значи, првиот знак на вистинскиот пророк се надворешните манифестации што го придружуваат во времето на добивање на откровение од Бога. Пророкот во моментот на визијата не дише, може да зборува, очите му се отворени и не трепка во текот на целата визија, додека изгледот на лицето му се менува.

КОЈ ДРУГ ФАКТОР НИ ПОМАГА ВО ИДЕНТИФИКУВАЊЕТО НА ВИСТИНСКИОТ БОЖЈИ ПРОРОК?

Втор знак кој ни помага да го препознаеме Божјиот пророк: Пораката што ја носи пророкот не смее да биде во спротивност со ништо што Бог порано зборувал и што е запишано на страниците на Светото писмо. Дури и пророкот Исаија, во книгата што ја напишал, рекол:

„Допрашајте се до законот и откровението! Ако некои речат дека не е така, тогаш за нив нема светлина“ (Исаија 8:20).

Првото откровение од Бога, запишано од Мојсеј, ја носи вистината за Божјиот закон, сведоштво, упатства и потврда за негово почитување. Сите наредни откровенија мора да бидат во хармонија со ова Божјо откровение и, природно, да бидат во согласност едни со други. Бог нè учи за ова во Неговата Реч:

„Ако се појави меѓу вас пророк, или човек што има сновиденија, и ти покаже знамение (знак) или чудо, и ако се оствари тоа знамение или чудо, за кое тој ти говорел, па потоа ти рече: ‘Да одиме да служиме на други богови, кои ти не ги познаваш’, ти не го слушај гласот на таков пророк, или на таков човек што има сновиденија; бидејќи преку тоа Господ, вашиот Бог, ве искушува, за да дознае, дали Го сакате Господа, вашиот Бог, со сето свое срце и со сета своја душа. Господа, вашиот Бог, следете Го, и плашете се од Него; извршувајте ги Неговите заповеди и слушајте го гласот Негов, и Нему служете Му и бидете приврзани кон Него. А оној пророк, или оној човек што има сновиденија да биде осуден на смрт, поради тоа што те убедувал да се откажеш од Господ, твојот Бог, Кој те изведе од египетската земја и те избави од домот на ропството; зашто сакал да те одврати од патот, по кој Господ, твојот Бог, ти беше заповедал да одиш; така истребете го злото од вашата средина“ (Второзаконие 13:1-5).

Значи, пред да ја прифатите или отфрлите пораката на пророкот, треба внимателно да ја споредите неговата порака со вистината што Бог веќе ја открил во Својата Реч.

ИСПОЛНУВАЊЕТО НА ПРОРОШТВОТО НЕ ЈА ДОКАЖУВА ВИСТИНИТОСТА НА ПРОРОКОТ

Забележете еден многу важен момент кој често се превидува: Исполнувањето на зборот изречен од пророкот не е главен доказ за неговата вистинитост. Пораката на пророкот не смее да биде во спротивност со Божјото откровение кажано порано. Ако зборот на пророкот и знакот се оствариле, но во исто време тој ве поттикнува кон идолопоклонство или кон кршење на Божјиот закон, тогаш не го слушајте тој пророк. Во времето на Стариот Завет, ваквите пророци биле казнувани со каменување, а во Новиот Завет, тие треба да бидат отфрлени и да се избегнува комуникација со нив.

„Ако некој дојде при вас и не ја донесе оваа наука, не примајте го во домот и не поздравувајте го“ (2 Јованово 1:10).

ПРОРОК МОЖЕ ДА БИДЕ И МАЖ, И ЖЕНА

Бог не прави разлика по пол кога избира за пророчка служба. И мажите и жените можат да бидат избрани од Бога за оваа света задача.

Библиски примери за мажи: Еремија, Исаија, Даниел и др. Жени: Мирјам, Девора, Ноадија, старозаветната сопруга на Исаија, Ана, како и четирите ќерки на Филип во новозаветно време:

„И пророчицата Мирјам, сестрата Аронова… “ (Излез 15:20).

„Во тоа време судија во Израел беше пророчицата Девора… (Судии 4:4).

„и легнав со пророчицата…“ (Исаија 8:3).

„Таму беше и пророчицата Ана, ќерката Фануилова, од Асировото племе… (Лука 2:36).

„Утредента, Павле и ние… отпатувавме и дојдовме во Кесарија. Таму влеговме во куќата на Филип благовесникот… Тој имаше четири ќерки девици, кои пророкуваа“ (Дела 21:8,9).

Никој не му дал совет на Бога дали во овие случаи да избере маж или жена за пророчка служба. Бог самиот одлучува кого ќе избере. Дали мислите дека во времето на овие пророчици немало мажи кои биле верни на Бога? Секако дека имало. Но, Бог одлучил дека жена ќе биде соодветна за пророчка служба. Ние не сме тие кои треба да му кажуваат на Бога што треба или не треба да направи. Наша задача е да ја почитуваме Неговата волја. Но, тоа можат да го сторат само оние на кои Бог им го повратил здравиот разум.

Оние, пак, на кои разумот не им бил повратен поради папската измама, нема да ја разберат вистината, во дадениот случај, вистината за Божјиот избор на жена за пророчка служба.

„Но, откако се изврши тоа во оние дни, јас, Навуходоносор, ги кренав очите кон небото и разумот се врати во мене, па Го благословив Севишниот, Го восфалив и Го прославив вечно Живиот, чие владение е вечно и чие царство е од род во род. И сите што живеат на земјата ништо не значат; Тој дејствува според Својата волја како во небесната војска, така исто и меѓу живите на земјата и нема никој што би можел да се противи на раката Негова и да му рече: што правиш?“ (Даниел 4:35,36).

ДУРИ И ПРОРОЦИТЕ НА СТАРИОТ ЗАВЕТ СЕ ОБИДЕЛЕ ДА СЕ ОТКАЖАТ ОД СЛУЖБАТА

За време на изборот во пророчка служба, пророкот може со страв да се обиде да се откаже од одговорноста што му е доделена. Ова не било исклучиво во животот на Елена Вајт, туку се појавувало и кај други Божји пророци низ историјата.

„И ми беше упатено слово Господово: ‘Пред да те обликувам во утробата, Јас те познавав, и пред да излезеш од утробата, те посветив: те поставив за пророк на народите’. Јас, пак, одговорив: ‘О, Господи Боже, не умеам да говорам, зашто сум уште млад’“ (Еремија 1:4-6).

„А Мојсеј Му рече на Господ: ‘О, Господи, Те молам, не сум доброречив човек… јас тешко зборувам и тепкам’… ‘Те молам, Господи, избери друг, што ќе го испратиш’“ (Излез 4:10-13).

Ова уште еднаш сведочи за фактот дека човекот избран од Бога за пророчка служба не планирал ваков развој на настаните во својот живот. Иако имал свои планови, тој ги менува заради Бога и Неговата вистина.

ПРОРОКОТ ИСТО ТАКА МОЖЕ ДА СЕ СОМНЕВА И ДА ГРЕШИ, КОГА НЕ ГО ГОВОРИ БОЖЈОТО ПРОРОШТВО

Ова исто така укажува на тоа дека човекот, избран од Бога за пророчка служба, не престанува да биде човек кој има свои стравови, сомнежи и грешки.
Разликата помеѓу пророкот и обичниот човек е само во тоа што, кога Бог сака, пророкот прима откровение од Него, откровение кое Бог смета дека е потребно да му го даде. Во останатото време, пророкот останува ист човек како и сите други. Затоа, не е изненадувачки што пророкот Самуил можел да тагува за Саул, кого, според Божјата волја, тој го помазал за цар, но кој не ја оправдал довербата што му била укажана.

Исто така, дури и Јован Крстител, најголемиот од сите пророци, се сомневал дали Христос, на кого самиот укажувал како на Месија, навистина е Месијата.

„А Јован, штом чу во затворот за Христовите дела, испрати двајца свои ученици и му рече: ‘Ти ли си Оној што треба да дојде или да чекаме друг?’“ (Матеј 11:2,3).

Кога го видел Божјиот Дух како слегува врз Христа во форма на гулаб и слушнал глас од небото дека Христос е Божји Син, Јован Крстител смело укажал на Христа како на Месија.
Тој знаел дека тоа е знак од Бог Отецот. Но, кога бил во затвор и немал никакви откровенија од Бога, како обичен човек, тој се сомневал.

Ова ни покажува дека пророкот не е робот со програма дадена од Бога. Тој е човек, живо суштество со слобода на избор, на кого Бог во одреден момент му овозможува да види нешта што другите сè уште не ги гледаат.

БОЖЈИОТ ПРОРОК ИМА ПРАВО НА СВОЕ МИСЛЕЊЕ

Во времето кога пророкот не добива визија од Бога, тој, како човек, има право на свое мислење. Пророкот може да го изрази своето мислење, но тоа треба да го претстави како сопствено гледиште, а не како нешто што Господ му го открил:

„Кога Давид живееше во својот дом, му рече на пророкот Натан ‘Еве, јас живеам во кедров дом, а ковчегот на заветот Господов е под шатор’. А Натан му одговори на Давид: ‘Прави сè што ти е на срце, зашто Господ е со тебе’. Но во истата ноќ му дојде словото Божјо на Натан: ‘Оди и кажи му на слугата Мој Давид: вака вели Господ: Ти нема да ми изградиш дом, каде што ќе живеам’“ (1 Летописи 17:1-4).

Давид го прашал пророкот Натан дали треба да изгради Божји дом. Во тој момент, пророкот немал откровение од Бога и не можел да каже: „Така вели Господ.“ Наместо тоа, тој го споделил своето мислење како човек, а не како пророк, сметајќи дека тоа е богоугодно дело. Но, кога подоцна добил откровение од Бога, Натан дошол кај Давид како Божји пророк и рекол: „Така вели Господ.“

Разберете ја оваа важна библиска вистина: Кога пророк не пренесува порака што ја добил од Бога, туку го изразува своето сопствено мислење, на кое има право како човек, тој може да погреши. Но, тоа не значи дека престанува да биде Божји пророк. Следните пораки што ќе ги прими од Бога остануваат Божји пораки.

ПРОРОШТВОТО СЕ ИСПОЛНУВА ИЛИ НЕ СЕ ИСПОЛНУВА ЗАВИСНО ОД БОЖЈАТА ВОЛЈА

Понекогаш пророштвото, дадено од Бога на Неговиот пророк, може да не се исполни.
И немојте да се изненадите поради ова: тоа е библиско учење. Божјите пророштва можат да бидат безусловни или условни:

„Понекогаш велам Јас за некој народ и царство дека ќе го искоренам, ќе го згазам и погубам; но, ако тој народ, врз кого сум го изрекол тоа, се поврати од лошите свои дела, Јас го одлагам злото, што сум намислил да го направам. А понекогаш велам за некој народ и некое царство дека ќе ги подигнам и ќе ги зацврстам; но, ако тој народ врши зло пред очите Мои и не го послуша гласот Мој, ќе го повлечам доброто, со кое сум намислил да го дарувам“ (Еремија 18:7-10).

Забележете дека пророштвото се исполнува или неисполнува не според волјата на пророкот. Пророкот го зборува само она што Бог му го заповедал. Самиот Бог ја изговара Својата Реч, и Самиот Бог може да ја откаже или промени. Пророкот, на пример, може да донесе порака од Бога за казна. Ако таа порака има ефект врз оние на кои им е објавена, и тие се покајат, Бог, гледајќи ги резултатите, може да ја отстрани казната

БИБЛИСКИ ПРИМЕР ЗА УКИНУВАЊЕ НА БОЖЈАТА КАЗНА

„И Јона почна да оди по градот, колку што можеше да се изоди за еден ден, и проповедаше, велејќи: ‘Уште четириесет дена и Ниневија ќе биде разурната! Туку и луѓето и добитокот да се покријат со вреќишта, да повикуваат силно кон Бога и секој да се одврати од својот лош пат и од насилствата што се во нивните раце. Кој знае, можеби Бог ќе се смилува и ќе се одврати од Својот лут гнев за да не загинеме?’ Бог ги виде нивните дела: дека се обратија од својот лош пат. И Господ се сожали заради несреќата со која им се беше заканил да ја направи, и не ја направи“ (Јона 3:4, 8-10).

Кој го испрати Јона со порака дека Ниневија ќе биде уништена за 40 дена?
Бог! Тоа беше порака од Бога, вистинска порака, и Јона ја објави до народот на Ниневија.

Зошто ова пророштво од Бога не се исполни? Затоа што Самиот Бог го откажа Својот збор што го изговори. Народот на Ниневија се покаја, и Бог, гледајќи го нивното покајание, ја одложи казната.

Дали поради фактот што пораката на пророкот Јона за уништувањето на Ниневија не се исполни, треба да го сметаме Јона за лажен пророк? Апсолутно не! Ако го направиме тоа, тогаш би требало да ја исфрлиме книгата на пророкот Јона од Библијата, како и Христовите зборови, каде Тој се повикува на пророкот Јона и на неговата служба за Ниневија (Матеј 12:39-41). И, да запаметиме, Јона не е единствениот таков случај во Библијата

„Тогаш му дојде Господовото слово на Тесвиецот Илија: ‘Виде ли како Ахав се понижи пред Мене? Бидејќи така се понижи пред Мене, не ќе го пуштам злото за време на неговиот живот; ќе го пуштам злото во времето на неговиот син врз неговата куќа’“ (1 Царевите 21:28,29).

Ако пророштвото што го кажал пророкот не се исполнило, тогаш пред да го прогласиме овој пророк за лажен, треба да разгледаме неколку важни прашања: Дали ова пророштво било условно? Дали Бог ја откажал Својата одлука заради променетите околности? Веќе видовме од Словото Божјо дека дури и зборовите на лажен пророк можат да се остварат.
Затоа, бидете внимателни при одредувањето кој е пророк од Бога, а кој е лажен пророк испратен од ѓаволот.

ПРОРОЦИТЕ РЕЧИСИ СЕКОГАШ БИЛЕ ОДБИВАНИ ОД ОНИЕ НА КОИ ИМ БИЛА УПАТЕНА ПОРАКАТА

И уште нешто што е многу важно и прикладно да се каже: За време на големата борба помеѓу Бога и ѓаволот, Божјите пророци главно биле одбивани и неприфатени. Иронично, најчесто тие биле одбивани од страна на луѓето кај кои биле испратени.

„На Седекија му беа дваесет и една година кога се зацари, а царуваше единаесет години во Ерусалим. Правеше што е зло во очите на Господа, неговиот Бог; не се смири пред пророкот Еремиј, кој му зборуваше од Господовата уста“ (2 Летописи 36:11,12).

„Господ, Бог на нивните татковци, испраќаше кај нив рано Свои гласници, ги праќаше постојано, зашто му беше жал за Својот народ и за Своето Живеалиште. Но тие им се потсмеваа на Божјите гласници, презирајќи ги Неговите зборови и подигрувајќи се со Неговите пророци, додека не се подигна Господовата јарост против Неговиот народ, та веќе немаше лек“ (2 Летописи 36:15,16).

И оваа слика за отфрлањето на Божјите пророци продолжува и во Новиот Завет. Христос предупреди за ова:

„Затоа и мудроста Божја рече: ‘Ќе им пратам пророци и апостоли, и од нив едните ќе ги убијат, а другите ќе ги прогонат’“ (Лука 11:49).

Широко распространетото отфрлање на Божјите пророци и гласници во сите времиња го поттикнало Бога да ги казни одговорните. На крајот на времето, тие ќе ја примат посебната чаша на Божјиот гнев за ова злосторство.

„Третиот ангел ја излеа чашата своја во реките и во изворите водни, и тие се претворија во крв. Потоа го чув ангелот на водите како вели: ‘Праведен си, Господи, Кој си, Кој беше, Свет си, зашто така пресуди, бидејќи тие пролеаја крв на светии и пророци, и Ти им даде да пијат крв – заслужуваат!’“ (Откровение 16:4-6).

Затоа, прашањето за прифаќање или одбивање на Божјиот пророк не е безначајно.
Тоа е прашање што го засега нашето спасение

КОЈ ОТФРЛА БАРЕМ ЕДЕН БОЖЈИ ПРОРОК, ВСУШНОСТ НЕ ГИ ПРИФАЌА ДРУГИТЕ БОЖЈИ ПРОРОЦИ

Не можам да верувам дека верник кој го прифаќа пророкот Исаија, но го отфрла пророкот Еремија, има Божји Дух во себе и може да се спаси. Погледнете го овој текст:

„Тоа спасение го бараа и испитуваа пророците што прорекоа за вашата благодат. Откако испитаа, во кое или какво време им јавуваше Духот Христов однапред, Кој беше во нив, сведочејќи за Христовите страдања и славата која иде по нив“ (1 Петрово 1:10,11).

Сите Божји пророци се поттикнати од Христовиот Дух. Лице поттикнато од Христовиот Дух не може да му противречи на некој што исто така е поттикнат од Христовиот Дух. Како тогаш верник, кој тврди дека е поттикнат од Христовиот Дух, може да одбие пророк кој е исто така поттикнат од Христовиот Дух? Ова е апсурдно.

Отфрлањето на еден од Божјите пророци од страна на верникот сведочи за нешто важно:
Тоа покажува дека тој не е навистина поттикнат од Христовиот Дух, туку само мисли за себе дека е поттикнат од Него. И оној што наводно ги прифаќа Божјите пророци, но не ги прифаќа нивните пораки или не ги разбира, сведочи дека не го разбира нивниот заеднички извор, Христовиот Дух:

„Па зар Христос е разделен?… (1 Коринтјаните 1:13).

„И како што е телото едно, а има многу делови, и сите делови од тоа тело, па колку и да се тие, едно тело се, така и Христос“ (1 Коринтјаните 12:12).

Кој отфрла барем еден Божји пророк, всушност не ги прифаќа ниту другите Божји пророци, затоа што оној што отфрла пророк, се разликува од Христовиот Дух.

Не ми е намерата да ве убедам да ја прифатите Елена Вајт како пророк од Бога.
Тоа не може да го направи никој освен Бог, кога човекот е доволно понизен пред Него. Сепак, во светлината на Библијата, сакам да покажам дека Елена Вајт ги исполнува критериумите за Божји пророк во сите аспекти:

  • Според времето на нејзиното појавување,
  • Според околностите на нејзиниот избор,
  • Според физичките компоненти за време на визијата,
  • А најважно, според пораката што ја носела.

Затоа, само оние кои не го разбираат она што Бог го кажува во Библијата за Неговите пророци можат да ја отфрлат.

ДЕЛАТА НА ЕЛЕНА ВАЈТ НЕ ЈА ЗАМЕНУВААТ БИБЛИЈАТА

Бог го собира и формира Својот народ на последното време, изведувајќи го од Вавилон, исто како што го изведе старозаветниот Израел од Египет.
Со оваа тема, сакам да ги предупредам оние хулители кои не само што ги отфрлаат Божјите пораки, дадени преку неа, што е нивно право, туку и ја клеветат, нарекувајќи ја лажна пророчица.

Прочитајте во Библијата како верниците во секое време воглавно се однесувале кон Божјите пророци. Можеби ќе се препознаете меѓу оние што ги отфрлаат? А, исто така, прочитајте што ги чека оние кои се осмелуваат да го отфрлат Божјиот гласник. За да им помогнам на оние кои размислуваат, ќе го споделам со вас библискиот текст.

„А Господ му рече на Самоил… Зашто тие не те отфрлија тебе, туку Ме отфрлија Мене за да не царувам над нив“ (1 Самуилова 8:7).

Оној што го отфрла Божјиот пророк, не ја отфрла само личноста испратена од Бога, туку го отфрла Самиот Бог кој го испратил пророкот. И ова е дефинитивно прашање на спасение.

Списите на Елена Вајт не се замена за Библијата. Тие не се дадени како „уште една Библија“ или како нешто наместо Светото писмо! Слично, книгата на пророкот Исаија не е дадена наместо книгата на пророкот Даниел или Езекиел, секоја од нив носи уникатен дел од Божјите откровенија. Заедно, тие формираат хармонија на вистината.

Во ова последно време, Бог им испратил на луѓето пророчки дар преку Елена Вајт.
Таа е избрана за да им помогне на луѓето да ги видат вистините содржани во Божјото Слово, кои честопати се скриени поради долготрајното влијание на папството. Ова влијание, преку соборување на Божјата вистина и ширење на заблуда, ја затемни свеста на верниците и ја фрли Божјата вистина на земјата.

Папството и денес продолжува со измама. Преку своите доктрини на претеризам (идејата дека антихристот се појавил пред папството) и футуризам (тврдењето дека антихристот ќе се појави во далечна иднина), луѓето се вовлекуваат во „теолошко такси“, водени по патот на лажно толкување на Библијата. Поради ова, милијарди луѓе се измамени. Но, Бог дал светлина преку списите на Елена Вајт. Таа светлина им помага на верниците, кои ја бараат Божјата вистина како скриено богатство, да се ориентираат во Светото писмо. Така тие можат да го постават вистинскиот пат, патот на правилно, историско и Божјо разбирање на Библијата.

БОГ ПРЕКУ ЕЛЕНА ВАЈТ ПОМАГА ДА ГИ ВРАТИ ЛУЃЕТО НА ВИСТИНСКАТА СЛУЖБА

По вавилонското ропство, Бог го подигнал пророкот Агеј со пораки за да го обнови вистинскиот центар на богослужението. На сличен начин, по разочарувањето од 1844 година, Бог ја подигнал пророчицата Елена Вајт за да ја врати вистинската служба, уништена од папството. Таа имала задача да го обнови правилното разбирање на Светото писмо и на она што се случило по исполнувањето на пророштвото за 2300 години, за да ги насочи верниците на правилниот пат во толкувањето на Библијата.

Колку луди идеи, наводно базирани на Светото писмо, прифаќаат многу верници кои ги отфрлаат списите на Елена Вајт! Тие се како безводни облаци, управувани од ветровите на човечка филозофија, која ги води до уништување. Нивната вера не е заснована на Словото Божјо, туку главно на лажното папско учење.

Многумина се вовлечени во оваа голема измама, доброволно подавајќи ги своите раце и чела кон ѕверот, дозволувајќи тој да ги обележи со својот жиг. Ние, водејќи се од принципот на „духовното да го мериме со духовното,“ остануваме верни на Божјата Реч, која вели:

„Верувајте Му на Господ, вашиот Бог, и бидете цврсти; верувајте им на пророците Негови и ќе имате успех” (2 Летописи 20:20).

И, да ја вратиме вистинската служба на Бога во ова последно време, не отфрлајќи ги пораките од Бога што Бог ги испратил преку Елена Вајт. Зашто гледаме дека нејзиниот повик од Бога е втемелен во Божјото Слово.

 

Сподели го ова:

Поврзани статии