„Пазете ги Моите саботи и почитувајте го Моето светилиште; Јас сум Господ.“ (Левитска 26:2)
Овде наоѓаме многу важна заповед. Саботата и светилиштето се два основни елементи во нашето богослужение. И двете му припаѓаат на Бога. Тие се свети и не ни припаѓаат нам.
Имаме привилегија да го славиме Господа секој ден. Сепак, саботата е посебен ден. Таа е спомен на Божјо создавање и Божјо спасение. Тоа е ден на подлабока заедница со Господ. Саботата е воспоставена за наша среќа, доколку ги исполниме условите што Бог ги поставил во врска со Неговиот ден.
Помни го саботниот ден
Четвртата заповед (Излез 20:8–11) започнува со зборовите: „Помни го“. Што треба да помниме за саботата? – „За да ја празнуваш.“ Нешто што е свето му припаѓа на Бога. Ние немаме право да го користиме овој ден според својата волја. „А седмиот ден е сабота Господова, ден на твојот Бог.“
За да ги уживаме сите саботни благослови, Господ ни дал многу упатства. Пред зајдисонце треба да бидеме подготвени со нашето семејство и да го искористиме времето што ѝ претходи на саботата за да пееме, да се молиме и да ја проучуваме Божјата Реч, како последна подготовка за да го примиме светиот ден. Треба да запомниме дека секој момент од саботата му припаѓа на Бога. Тоа не е наше време, туку Негово време.
Елена Вајт пишува дека во саботата треба да се посветиме на три основни нешта:
- ОДМОР 2. СЛАВЕЊЕ НА БОГА 3. ДОБРИ ДЕЛА
Размислување за Божјата моќ
Псалм 92 нè поучува да одвоиме време за размислување за Божјата моќ што се открива во природата. Тоа е голема помош за зајакнување на нашата духовна сила. Псалмистот вели:
„Зашто Ти ме развесели, Господи, со Твоите дела; на делата на Твоите раце им се радувам. Колку се големи делата Твои, Господи! Многу се длабоки Твоите помисли!“ (Псалм 92:4–5)
Кога го гледаме Божјо дело во создавањето, ја согледуваме Неговата моќ и во нашето искупување. Зошто ни е кажано дека за време на светите часови треба да оставиме настрана многу нешта од светски карактер? Затоа што Господ сака да ни посвети посебно внимание, а и Тој очекува посебно внимание од нас. Така нашата духовност во голема мера се зајакнува. Божјите заповеди не се произволни наредби, туку имаат посебна цел: да ги благословат Неговите деца.
Во Исаија 58 Господ вели дека не треба да ги следиме нашите сопствени патишта, да бараме сопствено задоволство, ниту пак да зборуваме свои зборови (стих 13) во саботниот ден. Имаме голема привилегија да се радуваме „во Господ“. Нашето најголемо задоволство треба да го најдеме во остварувањето на поблиска заедница со Исус.
Саботата е голем спомен на нашето создавање и нашето спасение. Бог го завршил Своето дело на создавање во петок попладне. Христос го завршил Своето дело на откуп во петок попладне, кога рекол: „Се сврши“. Треба да ја поминеме саботата размислувајќи за овие големи вистини за создавањето и откупот и да им ги објаснуваме на нашите деца. Овие вистини треба да бидат во центарот на разговорот во светиот ден.
Технологијата во сабота
Како да го користиме интернетот во сабота? Ова е многу контроверзно прашање. Ако се користи правилно, интернетот е голем благослов. Од друга страна, многу е лесно погрешно да се користи технологијата во сабота. Како можеме да му одолееме на искушението да гледаме работи што не се во согласност со светите часови?
Преку блиска заедница со Господ. Во нашите паметни телефони имаме химни, книги, Библија, библиски лекции и многу други корисни алатки што се во согласност со саботата. Од друга страна, постојат илјадници несоодветни содржини што се целосно спротивни на светоста на седмиот ден. Секој е слободен да избере што ќе прави во оваа област, но треба да бидеме водени од Светиот Дух за да го направиме вистинскиот избор.
Почит кон Светото
Воведниот библиски стих за оваа статија вели:
„…почитувајте го Моето светилиште; Јас сум Господ.“ (Левитска 26:2)
Какво е значењето на зборот „почит“? Според Webster’s New Twentieth Century Dictionary, тоа е: Чувство или став на длабока почит, љубов и стравопочит кон нешто свето; почитување; да се смета или да се однесува со почит.
Додека посетуваме различни места, сфаќаме дека, како народ, ни е потребна темелна реформа во однос на почитувањето, особено во нашите цркви. Но оваа реформа мора да започне во нашите домови, бидејќи она што се случува во црквата произлегува од домовите.
Во книгата „Совети за детето“ наоѓаме драгоцени и инспиративни мисли за почитта:
Драгоцената благодат на почитта. — „Уште една драгоцена доблест која треба грижливо да се негува е почитта. Воспитувањето и образованието на младите треба да бидат од таков карактер што ќе ги воздигнуваат светите нешта и ќе поттикнуваат чиста посветеност на Бога во Неговиот дом. Многумина кои тврдат дека се деца на небесниот Цар немаат правилно разбирање за светоста на вечните работи.“
Треба да се има почит кон Бога. — „Вистинското почитување кон Бога произлегува од сознанието за Неговата неограничена големина и од свеста за Неговото присуство. Срцето на секое дете мора да биде длабоко проникнато со таа свест за Невидливиот.“
Неговото име треба да биде почитувано. — Почит треба да се покажува и кон Божјото име. Никогаш не би смееле да го изговараме тоа име премногу лесно или непромислено. Дури и во молитва треба да се избегнува неговото често и непотребно повторување. „Свето е и страшно Неговото име“ (Псалм 111:9). Додека го изговараат, ангелите ги покриваат своите лица. Со каква почит ние, паднатите и грешните, треба да го изговараме со нашите усни!
Неговата Реч е света. — Треба да покажеме почит и кон Божјата Реч. Мораме да го почитуваме и печатениот текст; никогаш не смееме да го употребуваме за обични цели ниту да постапуваме немарно со него. Светото писмо никогаш не треба да се цитира во шега или да се прераскажува за да се искаже некаква духовитост.
Децата треба да се научат да го почитуваат секој збор што произлегува од Божјата уста. Родителите треба постојано да ги втиснуваат прописите на Господовиот закон во срцата на своите деца, покажувајќи послушност кон тој закон. Тие самите треба да живеат под Божја контрола. Ако родителите поседуваат чувство за светоста на законот, тоа сигурно ќе го преобрази карактерот, преобразувајќи ја душата.
Местото за молитва — Бог е присутен. — Во секој христијански дом Бог треба да се почитува преку утрински и вечерни служби на молитва и благодарност. Децата треба да се научат да го почитуваат молитвениот час. Детето треба да се научи да ги смета за свети часот и местото за молитва, како и службата на јавното богослужение, бидејќи Бог е таму. И како што почитта се манифестира во ставот и однесувањето, чувството што ја инспирира ќе се продлабочува.
Домот Божји — Неговиот свет храм. — Добро би било и младите и старите да ги проучуваат, да размислуваат и често да ги повторуваат зборовите на Светото писмо, кои укажуваат како треба да се гледа на местото што го обележува Божјото посебно присуство. Јаков, откако ја видел визијата за ангелите, извикал: „Навистина Господ е на ова место, а јас не знаев… Колку е страшно ова место! Ова не е ништо друго освен дом Божји, ова се врата небесни“ (Создавање 28:16,17).
Многумина немаат вистинско разбирање за светоста на вечните нешта. Речиси сите треба да научат како да се однесуваат во Божјиот дом. Родителите не само што треба да ги учат, туку и да им наложуваат на своите деца да влегуваат во светилиштето со сериозност и почит.
Домот Божји често е осквернет, а саботата е прекршувана од децата на оние кои веруваат во саботата. Во некои случаи дури им е дозволено да трчаат, да играат, да разговараат и да го манифестираат својот лош темперамент на самите состаноци, каде што светите треба да Му служат на Бога во убавината на светоста. И местото што треба да биде свето, каде што треба да владее света тишина и каде што треба да има совршен ред, уредност и понизност, е претворено во вистински Вавилон — „збрка“. Ова е доволно да го предизвика Божјото незадоволство и Тој да не присуствува на нашите собранија.
Ние имаме повеќе причина за стравопочит од Евреите. — Вистина е дека почитта кон Божјиот дом речиси исчезнала. Светите работи и места не се разликуваат од обичните; не се цени она што е свето и возвишено. Не е ли тоа причината за недостатокот на срдечна побожност во нашите семејства? Зарем не е затоа што високиот стандард на верата е оставен да се влече по прашината? Бог му дал совршени прописи во поглед на редот и точноста на Својот древен народ. Дали Неговиот карактер се променил? Не е ли Тој Големиот и Моќен Бог, Кој владее над небото над небесата? Зарем не би било добро за нас често да ги читаме упатствата што Самиот Бог им ги дал на Евреите, за да можеме ние, кои сме осветлени од славната вистина, да се угледаме на почитта што тие Му ја укажувале на Божјиот дом? Ние имаме изобилство причини — дури и да бидеме уште повнимателни и да негуваме уште поголема почит во нашето богослужение отколку што имале Евреите. Но непријателот е на дело за да ја уништи нашата вера во светоста на христијанското богослужение.
Упатства за однесување во црквата
Да се биде трезен и тивок. — „Не покажувајте толку малку почит кон Божјиот дом и богослужението со тоа што ќе разговарате еден со друг за време на проповедта. Оние што го прават тоа би биле исполнети со страв и ужас кога би можеле да видат како Божјите ангели ги набљудуваат и ги бележат нивните дела. Бог сака внимателни слушатели. Додека луѓето спијат, непријателот посеал какол.“
Да не се постапува како на обично место. — „Треба да постои свето место, како во старото светилиште, каде што Бог ќе се сретнува со Својот народ. Тоа место не треба да се користи како просторија за јадење или како деловен простор, туку само за богослужение. Кога децата одат во дневно училиште на истото место каде што се собираат за богослужение во сабота, тие нема да ја почувствуваат светоста на местото, ниту дека треба да влегуваат со чувство на почит. Светото и обичното се толку измешани што е тешко да се разликуваат. Токму поради тоа, домот или светилиштето посветено на Бога не треба да се претвори во обично место. Неговата светост не треба да се наруши или да се меша со вообичаени секојдневни чувства или со деловниот живот. Треба да постои свечена стравопочит кај верниците додека влегуваат во светилиштето, и тие треба да ги остават зад себе сите обични световни мисли, затоа што тоа е место каде што Бог го открива Своето присуство. Тоа е место на средба со големиот и вечен Бог; затоа гордоста и страста, неслогата и самоиздигнувањето, себичноста и алчноста, кои Бог ги прогласува за идолопоклонство, се несоодветни за такво место.“
Да не се манифестира дух на лекомисленост. — „Родители, ваша должност е вашите деца да ви бидат потполно потчинети, така што сите нивни страсти и лоши наклонетости ќе бидат под контрола. Кога децата доаѓаат на состанок, тие треба да знаат и да разберат каде се наоѓаат — дека не се дома, туку таму каде што Бог се среќава со Својот народ. Тие треба да бидат тивки и да не се играат, и Бог ќе го сврти Своето лице кон вас, ќе се сретне со вас и ќе ве благослови. Ако на собранијата на светите се одржува ред, вистината ќе има подобар ефект врз сите што ја слушаат. Свеченоста, која е толку потребна, ќе биде охрабрувачка и ќе има вистинска моќ да ги разбуди длабочините на душата, а духовна сериозност ќе владее наместо немарноста. Верниците и неверниците ќе бидат длабоко допрени. Очигледно е дека на некои места Божјиот ковчег бил отстранет од црквата, бидејќи светите заповеди биле прекршени и силата на Израел ослабела.“
Детето кое треба да се изнесе надвор. — Вашето дете треба да биде поучено да биде послушно, како што децата Божји Му се послушни Нему. Ако се одржува овој стандард, еден ваш збор ќе има тежина кога детето е немирно во Божјиот дом. Но ако децата не можат да бидат воздржани и ако родителите сметаат дека е премногу да се бара тоа од нив, детето треба веднаш да се отстрани од црквата. Не треба да се дозволи да ги одвлекува мислите на слушателите со зборување или трчање наоколу. Бог се обесчестува со лабавиот начин на кој родителите управуваат со своите деца додека се во црква.“
Покажете почит кон проповедниците — Божјите претставници. — Треба да се покаже почит кон Божјите претставници — проповедниците, учителите и родителите кои се повикани да зборуваат и дејствуваат во Негово име. Почитувајќи ги нив, се почитува и Тој. Тие [децата] ретко се поучуваат дека проповедникот е Божји пратеник, дека пораката што ја донесува е едно од Божјите средства одредени за спасение на душите и дека за сите на кои им е дадена привилегијата таа да им биде донесена во нивна близина, ќе биде мирис животен за живот или мирис смртен за смрт. Нешто што е свето, нешто што се однесува на обожавањето на Бога, не треба да се третира со негрижа и рамнодушност. Кога се проповеда словото на животот, треба да се сетиш дека го слушаш Божјиот глас преку Неговиот делегиран слуга. Не губи ги овие зборови поради невнимание; ако внимаваш, тие можат да ги сочуваат твоите нозе од скршнување на погрешни патишта.“
Прашање е дали секој што со години бил под влијание на погрешно домашно воспитување некогаш ќе може да има чувствителна почит и висока претстава за Божјите проповедници и за луѓето на кои Тој им го доверил спасението на душите. За овие работи треба да се зборува со почит, со избрани зборови и чувство на одговорност, за да можеш на сите со кои доаѓаш во допир да им покажеш дека пораката на Божјите слуги ја сметаш како порака од самиот Бог.
Практикувајте почит сè додека тоа не стане навика. — „Многу е потребна почит кај младите во овој век. Вознемирена сум кога гледам како децата и младите на религиозните родители се толку невнимателни кон редот и пристојноста во однесувањето и облекувањето што треба да го манифестираат во Божјиот дом. Додека Божјите слуги им ги изнесуваат зборовите на животот на луѓето, некои читаат, други шепотат или се смеат. Нивните очи грешат, одвлекувајќи го вниманието на сите околу нив. Оваа навика, ако се остави да продолжи, ќе расте и ќе влијае врз другите. Децата и младите никогаш не треба да мислат дека има нешто со што би се гордееле ако се рамнодушни и безгрижни на состаноците на кои се слави Бог. Бог ја гледа секоја нечесна мисла или постапка, и тоа се запишува во небесните книги. Тој вели: ‘Јас ги знам твоите дела’. Ништо не е сокриено од Неговото око кое испитува сè. Ако сте ја развиле, во каков било степен, навиката на невнимателност и рамнодушност во Божјиот дом, употребете ги силите со кои располагате за да го исправите тоа и покажете дека имате самопочит. Практикувајте почит сè додека таа не стане дел од вас.“
Како да се однесуваме во Божјиот дом
(Извадоци од статија на Елена Вајт)
„За понизната и верна душа Божјиот дом на земјата е врата на небото. Песните на благодарност, молитвите и зборовите што ги изговараат Христовите претставници — сето тоа се средства преку кои Бог подготвува еден народ за возвишеното богослужение во небесната црква, во која не може да влезе ништо осквернето.“
„Според светоста на старозаветното светилиште, христијаните можат да научат како треба да го почитуваат местото каде што Господ се состанува со Својот народ. Во навиките и обичаите на народот во поглед на верските обреди настанале промени, не на подобро, туку на полошо. Драгоцените и свети нешта што нè поврзуваат со Бога брзо го губат своето влијание врз умот и срцето и се сведуваат на обични нешта. Во голема мера исчезнала онаа почит што народот ја имал кон старозаветното светилиште, во кое се состанувал со Бога при светата служба. Но самиот Бог ги воспоставил уредбите на Својата служба, издигнувајќи ја над сè што е минливо.“
Домот е место за семејно богослужение, тајната соба или шумата се најсоодветни места за молитва на поединецот; но црквата е светилиште за собирање на верниците. Треба да постојат правила во однос на времето, местото и начинот на богослужение. Кон ништо што е свето или што е дел од богослужението не треба да се постапува безгрижно и рамнодушно. За луѓето да можат да го слават Бога на најдобар начин, тие треба да бараат друштво на луѓе кои прават разлика меѓу она што е свето и она што е обично. Друштвото на оние што имаат возвишени идеи, благородни мисли и копнежи ги поткрепува божествените мисли. Среќни се оние кои имаат светилиште (дом за молитва), било да е големо или мало, во град или во планинска пештера, во скромна куќа или во пустина. Ако тоа е најдоброто место што можат да го обезбедат за својот Господ, Тој ќе го посвети со Своето присуство, и тоа ќе биде свето за Господа над војските.
Подготовка за богослужение. „Кога оние што доаѓаат на богослужение влегуваат во просторијата за состанување, тие треба да се однесуваат пристојно и мирно да ги заземаат своите места. Обичните разговори, шепотот и смеата не се дозволени во Божјиот дом — ниту пред, ниту по службата. Оние што дошле да се молат треба да бидат обземени со сесрдна и делотворна побожност. Ако некои мораат да чекаат неколку моменти до почетокот на богослужението, нека го сочуваат вистинскиот дух на побожност во тишина, со длабоко размислување, и нека ги издигнуваат своите срца во молитва кон Бога, за богослужението да биде делотворно. Тие треба да имаат на ум дека во домот се наоѓаат небесните весници. Ако народот доаѓа на местото за богослужение со искрена почит кон Господа и има на ум дека се наоѓа во Негово присуство, тогаш молчењето ќе биде најубава форма на почит. Шепотењето, смеењето и разговорот, кои можеби не се грев на некое друго место, не се дозволени во домот посветен за служба на Бога. Умот треба да се подготви за слушање на Божјата Реч, за тие зборови да имаат силно влијание врз срцето.“
Светоста на проповедањето. „Држењето на проповедникот при влегување во Божјиот дом треба да биде достоинствено и сериозно. Штом ќе застане зад проповедалната, тој треба да се наведне во тивка молитва и сесрдно да побара Божја помош. Секој што се бои од Бога треба, со наведната глава, да му се придружи на проповедникот во тивката молитва. Кога состанокот се отвора со молитва, секое колено треба да се приклони во присуството на Светиот, и секое срце да се издигнува кон Бога во тивка стравопочит. При проповедта, вие, браќа, треба да имате на ум дека го слушате Божјиот глас преку слугата што Тој го одредил. Слушајте внимателно. Не заспивајте ниту за момент, бидејќи во тоа дремење можете да ги пропуштите токму оние зборови што ви се најпотребни. Сатаната и неговите ангели се трудат да ги парализираат сетилата, за луѓето да не можат да ги слушнат зборовите што опоменуваат, предупредуваат и укоруваат. Бог бара внимателни слушатели. Додека луѓето спијат, сатаната доаѓа и сее какол.“
По затворањето на службата. „Кога се изговара благословот, сите треба да бидат мирни, како да се плашат да не го изгубат Христовиот мир. При излегувањето, сите треба да излегуваат без туркање и без гласно зборување, со чувство дека се наоѓаат во Божјо присуство, дека Неговите очи ги гледаат и дека треба да постапуваат како Неговото присуство да е видливо. Никој нека не застанува меѓу клупите или во претсобјето за да разговара, спречувајќи ги другите да поминат. Влезовите на Божјиот дом треба да бидат обземени со света стравопочит. Тие не треба да служат како место за средби на стари пријатели, за разговори или за размена на обични мисли и земни деловни договори. Сето тоа треба да се остави при влегување во Божјиот дом. Со безгрижното и гласно смеење, како и со удирањето со нозете, кое се случува на некои места, му се нанесува срам на Бога и на Неговите ангели.“
Одговорноста на родителите. — „Родители, научете ги вашите деца да имаат најголема стравопочит кон Божјиот дом и да сфатат дека, кога влегуваат во него, нивните срца треба да бидат обземени со мисли како овие: ‘Овде е Бог и ова е Неговиот дом. Јас морам да имам чисти мисли и најсвети побуди. Во моето срце не смее да има гордост, завист, зли претпоставки, омраза ниту измама, затоа што се наоѓам во присуство на светиот Бог. Ова е местото на кое Бог се состанува со Својот народ и овде го благословува. Возвишениот и свет Бог, Кој престојува во вечноста, ме гледа, го испитува моето срце и ги чита најтајните мисли и постапки на мојот живот.’ Вие префрлате голема одговорност врз проповедникот и сметате дека тој е одговорен за душите на вашите деца, а не ја согледувате вашата должност како родители и воспитувачи. Со вашиот пример и со вашата непостојаност во начелата, вие ги расипувате вашите деца. Не е чудо што нашите цркви се немоќни и што во нив нема длабока и сесрдна побожност каква што би требало да има. Против нас сведочат нашите навики и обичаи, кои му нанесуваат срам на Бога и ги сведуваат светите и небесни нешта на степен на земни.“
Браќа, зар нема да размислите за ова прашање и да се запрашате како се однесувате во Божјиот дом и какви напори вложувате, со зборови и со пример, да го негувате чувството на стравопочит кај вашите деца? Вие префрлате голема одговорност врз проповедникот и сметате дека тој е одговорен за душите на вашите деца, а не ја согледувате вашата должност како родители и воспитувачи — како што Аврам им заповедал на членовите на својот дом да ги држат Господовите уредби. Со вашиот пример и со вашата непостојаност во начелата, вие ги расипувате вашите деца. И покрај недостатокот од домашно воспитување, од проповедникот очекувате да ги поправи последиците од вашето секојдневно влијание и да постигне чудесни резултати во изградбата на доблести и побожност во нивните срца и животи.
Кога проповедникот ќе направи сè што може за црквата — преку советување со љубов, трпеливо поучување и сесрдни молитви — за да ги спаси душите, и сепак во тоа нема успех, татковците и мајките често ја префрлаат вината на него затоа што нивните деца не се обратени, иако тоа можеби е последица на нивната немарност. Врз родителите почива товарот; дали ќе сакаат да ги прифатат делата што им ги доверил Бог и верно да ги извршуваат? Дали сакаат да напредуваат, залагајќи се со понизност, трпеливост и истрајност, за да се издигнат самите и по тој пат да ги поведат и своите деца? Не е чудо што нашите цркви се немоќни и што во нив нема длабока и сесрдна побожност каква што би требало да има. Против нас сведочат нашите навики и обичаи, кои му нанесуваат срам на Бога и ги сведуваат светите и небесни нешта на степен на земни.
Местото посветено на Бога не треба да биде просторија во која се извршуваат земни работи. Би било натчовечко да се очекува од децата кои се собираат на богослужение во просторија што во текот на седмицата служи како училиште или складиште, да не ги мешаат мислите за побожноста со мислите за учењето или за настаните што се случувале таму во изминатата седмица. При воспитувањето на младите треба да се издигнуваат светите нешта и да се поттикнува чиста преданост на Бога во Неговиот дом. Мнозина кои тврдат дека се деца на небесниот Цар немаат правилно сфаќање за светоста на вечните нешта.
Моралните погледи на оние кои доаѓаат на богослужение во Божјиот дом мора да бидат возвишени, благородни и посветени. Ова прашање во голема мера е запоставено. Неговото значење не се сфаќа, и како последица преовладува неред и непочитување, при што му се нанесува срам на Бога. Кога раководителите во црквата — проповедникот и народот, татковците и мајките — немаат возвишено гледиште за тоа прашање, што тогаш може да се очекува од неискусните деца? Децата често се собираат во групи, одвоени од родителите кои треба да се грижат за нив. Иако се наоѓаат во присуство на Бога и Неговите очи ги набљудуваат, тие се однесуваат лекомислено: се шегуваат, шепотат и се смеат; безгрижни се, невнимателни и без стравопочит.
Чувствителниот дух на децата, кој е подложен на влијание, ја оценува работата на Божјите слуги според тоа како родителите гледаат на неа. Мнозина од оние кои се глави на семејствата, во домот ја прават службата предмет на критика; малку одобруваат, а сè друго го критикуваат. Така веста упатена до луѓето се критикува, се преиспитува и станува предмет на лекомислени разговори. Само небесните книги ќе откријат како влијаат врз децата овие лекомислени и невнимателни забелешки. Децата многу полесно ги прифаќаат и разбираат овие нешта отколку што мислат родителите. На тој начин тие стекнуваат погрешни морални поими, кои никогаш нема целосно да можат да ги променат.
Родители, внимавајте каков пример и какви претстави им давате на вашите деца. Нивниот дух е мошне подложен на влијание и лесно прифаќа. Ако говорникот за време на богослужението направи некоја грешка, не спомнувајте ја. Зборувајте само за неговите добри постапки и за добрите мисли што ги изнел, и ценете ги како да доаѓаат преку Божји посредник. Многу е лесно да се види зошто работата на проповедничкиот повик има толку слабо влијание врз децата и зошто тие имаат толку мала стравопочит кон Божјиот дом. Нивното воспитување во тој поглед е неправилно.
Кога влегувам во домот каде што се извршува Божја служба, често сум болно погодена кога гледам неуредно облечени мажи и жени. Ако срцето и карактерот на таквите луѓе би се проценувале според нивниот надворешен изглед, во нив навистина не би се видело ништо небесно. Тие немаат вистинска претстава за уредноста, прикладноста и благородноста на однесувањето што Бог го бара од сите кои доаѓаат во Негово присуство и Му се молат. Мнозина влегуваат во домот за молитва со шешир на главата и во извалкана и неуредна облека. Таквите не сфаќаат дека излегуваат пред Бога и пред светите ангели.
Сите треба да се научат да бидат чисти, уредни и внимателни во облекувањето, но и да не се оддаваат на надворешно украсување кое никако не е соодветно за светилиштето. Украсувањето не смее да се дозволи, бидејќи поттикнува непочитување. Бог треба да биде предмет на нашето размислување и обожавање, и сè што ги одвраќа мислите од тоа Му е одвратно. Украсувањето со чипки и ленти, со перја и со злато е идолопоклонство и нема никаква врска со Божјата света служба.
Никој не смее да го обесчести Божјото светилиште со својот начин на облекување заради покажување. Таму се присутни Бог и ангелите. Светиот Израилев Бог рекол преку Својот апостол:
„Вашата убавина да не биде надворешна, односно во плетењето на косите, китењето со злато или облекување на облеки, туку — внатрешна, во срцето на скриениот човек во постојаност и тих дух, што е драгоцено пред Бога“ (1 Петрово 3:3,4).
Ако народот не се поучи за тоа што значи вистинско богослужение и вистинска стравопочит, ќе се појави сè посилна наклонетост сè што е вечно и свето да се изедначува со обичното, и оние кои ја исповедаат вистината ќе станат навреда за Бога и потсмев за верата. Со своите ниски претстави тие нема да бидат во состојба да ја ценат чистотата и светоста на небото, ниту ќе можат да се подготват за заедништво со оние кои ќе го слават Бога во небесните дворови.
Потребни се многу сериозни напори за да се достигне Божјото мерило на вистинско совршенство. Неправилниот камен, добиен од каменоломот, мора да се обработува, а неговите нерамни страни да се израмнат. Совршенството на карактерот е доживотно дело и е неостварливо за оние кои не сакаат да го постигнат со постепени напори по патот кој Бог го одредил. Никако не смееме да си дозволиме да грешиме во овој поглед, туку секојдневно мораме да растеме во Христа, нашата жива Глава.