Во пораката на трите ангели, Бог ги предупредува сите што живеат на земјата дека на небото започнал истражен суд. Најпрво, на тој суд ќе се разгледуваат случаите на верниците. Ние ќе продолжиме да ја истражуваме вистината за Божјиот суд, за да можеме подобро да разбереме каква е оваа фаза, истражниот суд. Исто така, ќе се обидеме да дознаеме кога точно започнала истражната постапка на небото.
КНИГА, ПРОТКАЕНА СО БОЖЈИ СУД
Ако внимателно ја читате Библијата, ќе забележите дека речиси во сите нејзини книги, на еден или друг начин, се откриваат различни фази од Божјиот суд. Од книгата Создавање па сè до Откровение, ни се претставува вистината за Божјиот суд.
Но, постои една посебна книга во Библијата која не зборува за судот фрагментарно. Таа е целосно проткаена со темата за Божјиот суд, почнувајќи од името на пророкот кому му е доверено да ја напише. Тоа е книгата на пророкот Даниел.
Името „Даниел“ значи „Бог е мој судија“ или „Божји суд“. Дури ни името што му го дал царот Навуходоносор не се задржало за него – тој останал Даниел, според Божјата волја.
Сè што овој пророк запишал по Божје откровение ни го открива Божјиот суд од сите страни. Оваа книга не само што ги прикажува сите фази на судот, туку ни ги претставува и сите групи луѓе, оние кои живееле, живеат и ќе живеат до крајот на светот. И на сите нив ќе им биде изречена Божјата пресуда, според начинот на кој живееле.
Ако внимателно ги разгледуваме и испитуваме овие групи, сигурно ќе се пронајдеме себеси во една од нив. И така, гледајќи ја нивната судбина пред Бога, ќе можеме да извлечеме заклучок: дали да продолжиме да живееме како досега, или, пред да заврши времето на благодатта, треба да промениме нешто во својот живот?
БОГ МУ ВЕТИЛ НА СВОЈОТ НАРОД ПОДДРШКА ПОД УСЛОВ ДА БИДЕ ПОСЛУШЕН
„Во третата година од царувањето на јудејскиот цар Јоаким се крена вавилонскиот цар Навуходоносор против Ерусалим и го опседна. И го предаде Господ во раката негова јудејскиот цар Јоакима и дел од садовите на домот Божји, и тој ги испрати во земјата Сенаар, во домот на својот бог, и ги внесоа тие садови во ризницата на својот бог“ (Даниел 1:1,2).
Површниот читател ќе рече: Па, каде е овде Божјиот суд? Не избрзувајте со заклучоци. Бог, доведувајќи го Својот народ во ветената земја, им вети просперитет, заштита и поддршка. Но не безусловно, туку под услов да Му бидат послушни:
„И така, знај дека Господ, твојот Бог, е Бог верен, Кој го пази Својот завет и има милост кон оние што Го сакаат и ги извршуваат заповедите Негови до илјада поколенија; а оние, кои Го мразат, ги казнува и ги погубува; Тој не заборава да го казни токму оној, кој Го мрази. И така, пази ги овие заповеди, наредби и закони, кои денес ти ги кажувам и да ги исполнуваш. И ако ги слушате сите овие закони и ги пазите и исполнувате, Господ, твојот Бог, ќе го пази заветот и милоста кон тебе, како што им се заколна Тој на вашите предци… благословен ќе бидеш повеќе од сите народи… и ќе ја отстрани од тебе Господ, секоја немоќ… и ќе ги предаде во твоите раце царевите нивни, и ти ќе го истребиш името нивно од под небото: никој нема да издржи пред тебе додека не ги истребиш“ (Второзаконие 7:9-24).
ЗОШТО БОЖЈИОТ НАРОД ЈА ИЗГУБИЛ БОЖЈАТА ЗАШТИТА?
Значи, Бог му ја ветил Својата заштита на народот, но под услов на послушност. Во првото поглавје од книгата на пророкот Даниел читаме дека Вавилонците ја зазеле престолнината на Божјиот народ и го ограбиле Божјиот храм. Тоа не се случило случајно. Постои причина зошто Божјиот народ ја изгубил Божјата заштита:
„Седекија имаше дваесет и една година кога стана цар, и царуваше во Ерусалим единаесет години; и тој го правеше она, што не беше угодно пред очите на Господ, својот Бог. Тој не се понизи ни пред пророкот Еремија, кој пророкуваше од Господовата уста. И се одметна од царот Навуходоносор, кој го заколнал во името Божјо, и се покажа тврдоглав и го ожесточи срцето свое дотаму, што не се обрати кон Господ, Бог Израелов. Па и сите началници над свештениците и над народот ги зголемија своите престапи, следејќи ги сите гадотии на незнабошците, и го осквернуваа домот на Господ, што Тој го беше осветил во Ерусалим“ (2 Летописи 36:11-14).
Овие текстови јасно ни ја покажуваат тажната состојба меѓу Божјиот народ, од врвот до дното. Царот постапува зло во очите на Бога, не го слуша Божјиот глас што му зборува преку пророкот Еремија и не ја одржува заклетвата дадена во Божјо име. Водачите на нацијата не се ништо подобри, и тие потонале во грев. Дури и свештениците грешат, имитирајќи ги гнасотиите на незнабошците, со што го обесчестуваат Божјото живеалиште.
КОГА ЌЕ ЈА ПРЕКРШИТЕ БОЖЈАТА ЗАКЛЕТВА, ПОДГОТВЕТЕ СЕ ЗА БОЖЈИОТ СУД
„Господ, Бог на нивните предци, им испраќаше Свои гласници уште во рано утро, зашто Му беше жал за Својот народ и Своето живеалиште. Но тие се подбиваа со испратените од Бога и не се грижеа за зборовите Негови, ги понижуваа пророците Негови, додека гневот на Господ не падна врз народот Негов, та немаше за него спасение. И Тој го испрати врз нив халдејскиот цар… Сè предаде Бог во раката негова. И сите садови на Божјиот дом, големи и мали, и ризниците на домот Господов, и ризниците на царот и началниците негови, – сè однесе во Вавилон. Па го изгореа Божјиот дом, ги разурнаа ѕидовите на Ерусалим и сите негови дворци со оган ги изгореа… А избавените од меч Навуходоносор ги пресели во Вавилон, и тие му беа робови нему, до зацарувањето на персискиот цар“ (2 Летописи 36:15-20).
Бог се сожалил на нив и им ги испратил Своите гласници со предупредувачки пораки. Но тие се потсмеваа и ги исмејуваа Божјите пратеници. Каков бил резултатот? Божјиот суд. Божјиот гнев се излеал врз нив. Бог го извршил Својот суд преку Вавилонците, кои станале извршители на Неговата пресуда. Тие убиле многумина од отпадниците, го запалиле градот и храмот, ги однеле сите богатства во Вавилон, а народот го заробиле и го направиле свои робови.
СУДОТ НАД ЕВРЕИТЕ ВО ВРЕМЕТО НА ДАНИЕЛ МОЖЕ МНОГУ ДА НÈ НАУЧИ И ДЕНЕС
Знаејќи го сето ова, почнуваме да разбираме дека уште од првиот стих на книгата на пророкот Даниел се соочуваме со Божјиот суд. Но, како сето тоа се поврзува со нашето време? Може ли Божјиот суд, кој бил извршен над Евреите пред повеќе од 2600 години, да ме научи нешто денес? Да, може:
„Зашто време е да почне судот од Божјиот дом; а ако почне најнапред од нас, тогаш каков ли ќе им биде крајот на оние кои не му се покоруваат на Божјото Евангелие?“ (1 Петрово 4:17).
Дали забележувате паралели, аналогии или одрази на тоа време во нашето? Што ни говори казната на Божјиот народ, извршена преку Вавилонците? Кој аспект од Божјиот суд ни го открива Бог преку судот што го изврши над Евреите?
„Зашто кај Господ, нашиот Бог, нема неправда, ни пристрасност, ниту поткупување“ (2 Летописи 19:7).
„А и вие, господарите, исто така, однесувајте се кон нив и бидете умерени во строгоста своја, знаејќи дека и над вас самите и над нив има на небесата Господар, во Кого нема лицемерност“ (Ефесјаните 6:9).
„Ако Го нарекувате Отец Оној, Кој непристрасно секому му суди според делата, тогаш поминувајте го времето на својот живот во страхопочит“ (1 Петрово 1:17).
Преку примерот на судот над Евреите, Бог ни ги открива Своите свети начела според кои го извршува Својот суд: апсолутна правда и целосно отсуство на пристрасност:
„А кој врши неправда, ќе добие според неправдата своја; и нема да има пристрасност“ (Колосјаните 3:25).
Како е оваа непроменлива вистина релевантна во секое време за оние кои себеси се нарекуваат Божји народ?
НА БОГА НЕ МУ СЕ ПОТРЕБНИ ФОРМАЛНИ СЛУЖБИ, ТУКУ ПРОМЕНЕТИ СРЦА
Евреите не верувале дека ќе бидат заробени од Вавилонците. Тие биле убедени дека Божјата заштита и Неговата наклонетост кон нив се апсолутни, без оглед на тоа како живеат. Иако вавилонските војски стоеле пред ѕидините на градот, тие верувале дека неволјата ќе помине, затоа што во нивниот град се наоѓа Божјиот храм, местото каде што Бог ветил дека ќе живее меѓу нив.
„Така вели Господ Саваот, Бог Израелов: ‘исправете ги вашите патишта и вашите дела, и Јас ќе ве оставам да живеете на тоа место.’ Не надевајте се на лажливи зборови: ‘ова е храмот Господов, храмот Господов, храмот Господов.’ Но ако ги исправите наполно вашите патишта и вашите дела, ако верно извршувате правда меѓу човекот и ближниот негов, ако не угнетувате туѓинец, сирак и вдовица, не пролевате невина крв на тоа место и не тргнете по други богови за ваше зло, Јас ќе живеам со вас на ова место, во оваа земја, што им ја дадов на предците ваши од века до века. Ете, вие се надевате на лажливи зборови, кои нема да ви донесат полза. Вие крадете и убивате, вршите прељуба и се колнете криво, му кадите на Ваал и одите по други богови, кои не ги познавате, и потоа доаѓате и се исправате пред лицето Мое во овој дом, над кој е повикано името Мое, и велите: ‚спасени сме’, за да ги вршите сите тие гадотии и понатаму. Не се претвори ли овој дом во вашите очи во разбојничко гнездо, над кој е повикано името Мое? Ете, Јас го видов тоа, вели Господ“ (Еремија 7:3-11).
Дали разбирате што ни вели Господ? Нему му е потребен нашиот свет живот, затоа што само тоа има вистинска вредно во Неговите очи. Не формални обреди и надворешни форми на обожавање, туку променети срца! Евреите не се стремеле кон светост, туку се потпирале на својата припадност, и токму таа самоувереност ги уништила. Непристрасниот Господ ги наградил според нивните дела, без оглед на нивниот статус како Божјиот народ.
ХАРМОНИЈАТА НА ВСЕЛЕНАТА Е ЗАСНОВАНА НА ВЗАЕМНА СЛУЖБА
Ако Бог вети дека ќе направи нешто за луѓето, тогаш тоа секогаш е придружено со услов: да постапиме на начин што ќе ни овозможи да го примиме Неговото ветување. Формулата за оваа врска е едноставна: ако… тогаш.
„Понекогаш велам Јас за некој народ и царство дека ќе го искоренам, ќе го згазам и погубам; но, ако тој народ, врз кого сум го изрекол тоа, се поврати од лошите свои дела, Јас го одлагам злото, што сум намислил да го направам. А понекогаш велам за некој народ и некое царство дека ќе ги подигнам и ќе ги зацврстам; но, ако тој народ врши зло пред очите Мои и не го послуша гласот Мој, ќе го повлечам доброто, со кое сум намислил да го дарувам“ (Еремија 18:7-10).
Евреите не сакале да живеат според ова правило. Сакале поинакви услови: какви и да се нивните постапки, тие сметале дека се Божји народ и дека Бог е должен да ги фаворизира и благословува. Очекувале само Бог да им служи, без да разберат дека токму тоа ја нарушува хармонијата на вселената. Бог ја создал вселената врз начелото на взаемна служба, и во неа нема место за себичност. Затоа Луцифер, поради своите себични амбиции, бил протеран од небото. Еве каков бил ставот на Евреите:
„Па така, кажи им на луѓето Јудини и на жителите ерусалимски: вака вели Господ – еве, Јас ви подготвувам зло и смислувам нешто против вас; затоа повратете се секој од својот лош пат и исправете ги патиштата свои и постапките свои. Но тие велат: ‘Не надевај се; ние ќе си живееме како што сакаме и секој од нас ќе постапува според своето закоравено зло срце’“ (Еремија 18:11,12).
ХРИСТОС ИЗГОВОРИЛ УШТЕ ЕДНА БОЖЈА ПРЕСУДА НАД ЈУДЕЈА
Божјиот суд над Евреите, за кратко време, им донел полза. Времето минувало, и Христос дошол на земјата. Но болеста на самоувереност, чувството на избраност и ексклузивност, уште подлабоко ги погодила Евреите.
„Му одговорија и рекоа: ‘Наш татко е Авраам’“ (Јован 8:39).
Но што носи припадноста според телото, а не според духот? Само отфрлање на Бога. Јован Крстител, најголемиот меѓу пророците и претходникот на Христос, им се обрати токму на овие самозадоволни луѓе:
„Рожби змиини, кој ве научи да бегате од гневот што ќе дојде? Но створете плодови достојни за покајание и не почнувајте да зборувате во себе: ‘Авраам е нашиот татко!’ Зашто ви велам дека Бог може и од овие камења да издигне чеда на Авраам. Зашто веќе и секирата е поставена до коренот на дрвјата; и секое дрво, што не дава добар плод, се сече и се фрла во оган“ (Лука 3:7-9).
И Христос, Синот Божји, совршено добро знаејќи го Својот Отец, дека кај Него нема пристрасност, изрекол уште еден Божји суд над Јудеја и Ерусалим. Овојпат, не преку Вавилонците, туку преку Римјаните:
„А кога ќе го видите Ерусалим опколен од војски, знајте дека е блиску неговото запустување. Тогаш, оние што се наоѓаат во Јудеја, нека бегаат во планините; и кои се во градот, да излезат од него; а кои се по околните места, нека не влегуваат во него,зашто тоа е времето на одмазда, во кое ќе се исполни сè што е напишано“ (Лука 21:20-22).
А на која книга, според вас, се повикал Тој при изрекувањето на овој суд над Ерусалим? На книгата што е проткаена со Божјиот суд, на книгата на пророкот Даниел:
„Па така, штом го видите гнасниот пустошник како стои на светото место, за кој зборува пророкот Даниел – кој чита нека разбере,тогаш оние, што се наоѓаат во Јудеја, нека бегаат по планините“ (Матеј 24:15,16).
ШТО ГО ЧЕКА СОВРЕМЕНИОТ БОЖЈИ НАРОД, АКО НЕ СЕ ПОКАЕ И ОСТАНЕ ВО ЛАОДИКИЈА?
Во врска со Божјиот суд, објавен во пораката на трите ангели, и со оглед на фактот дека судот пред сè се врши над Божјиот народ, би сакал, во светлината на повторниот Божји суд над Ерусалим, да упатам сериозно предупредување до верниците кои денес себеси се сметаат за Божји народ. Господ не е задоволен од сегашната лаодикијска состојба на Својот народ, кога не е ниту студен, ниту жежок. Бог повторно ја изговара истата, непроменлива формула: ако… тогаш.
„Така, бидејќи си млак, а не жежок, или студен, ќе те изблујам од устата Своја!… те советувам да си купиш од Мене злато низ оган пречистено, за да се збогатиш; и бела облека, за да се облечеш, и да не се гледа срамот на голотијата твоја, и со очна маст намачкај ги очите твои за да гледаш. Оние што Јас ги сакам, нив ги карам и воспитувам. И така, биди искрен и покај се“ (Откровение 3:16,18,19).
А што ќе се случи ако Божјиот народ не се покае поради својата негрижа и продолжи, како некогашниот Израел, да се надева не на свет живот во Господа, туку на својата положба како народ избран од Бога? Што ќе се случи со Божјиот народ во светлината на Божјиот суд и Неговата непристрасност?
„Спомни си од каде си паднал и покај се, и врши ги поранешните дела; ако не, скоро ќе ти дојдам и ќе го преместам свеќникот твој од местото негово, ако не се покаеш“ (Откровение 2:5).
Верниците мора да се сетат од каде дошле. Во Лаодикија дошле од Филаделфија, период во кој владееле братска љубов и ревност во објавувањето на тројната ангелска порака, што денес, за жал, повеќе не е случај. „Покај се,“ вели Господ, „а ако не се покаеш, тогаш Божјиот суд — праведен и непристрасен — ќе ве снајде со својата казна.“ Казната што паднала врз Ерусалим е оставена како поука за Божјиот народ.
ВО СЕКОЕ ВРЕМЕ ПОСТОЕЛ ОСТАТОК ВЕРЕН НА БОГА
А за што следно ни зборува книгата на пророкот Даниел?
„И му рече царот на Ашпеназ, началникот на дворјаните, да му доведе од синовите Израелови, од царски и кнежевски род, момчиња кои немаа никаков телесен недостаток, лични за гледање и способни за секаква наука, добро воспитани, бистри, што ќе одговараат за служење во царските палати, и да ги научи халдејски јазик. И определи царот секојдневна храна од царската трпеза и вино што сам го пиеше, па заповеда да ги одгледуваат три години, а потоа да се појават пред царот. Меѓу нив беа од Јудините синови Даниел, Ананија, Мисаил и Азарија. Тогаш началникот на дворјаните им ги смени имињата: Даниел го нарече Валтазар, Ананија – Седрах, Мисаил -Мисах и Азарија – Авденаго. Даниел науми да не се осквернува со јадењето од царската трпеза и од виното што го пиеше царот, па затоа го замоли началникот на дворјаните да не го принудува да се осквернува. И им дарува Бог на четирите момчиња знаење и разбирање на секаква книга и мудрост, а на Даниел му подари уште да толкува и секакви виденија и соништа“ (Даниел 1:3-8,17).
И покрај општото отпадништво, меѓу Божјиот народ сè уште има верни Божји деца, кои во секое време биле нарекувани „остаток“. Да се потсетиме на времето пред Потопот, на крајот од краиштата, самиот Христос прави паралела меѓу тие денови и нашето време:
„Но Ное најде милост во очите на Господ. Еве го животот на Ное: Ное беше човек праведен и непорочен во својот род; Ное живееше според Божјата волја“ (Создавање 6:8,9).
Дали забележувате по што се разликувал Ное од сите оние што живееле во неговото време? Тој бил непорочен, праведен и имал близок, постојан однос со Бога. Само тој Му останал верен на Бога среде севкупната расипаност и отфрлањето на влијанието на Божјиот Дух. Ное, во тоа време, бил Божји остаток на земјата, не поради некаква надворешна припадност, туку затоа што ја чувал светоста. Не се потпирал на своето потекло, на пример, како потомок на Сит или син Божји, туку живеел живот посветен на Бога.
САМО ВЕРНИОТ ОСТАТОК ЌЕ БИДЕ СПАСЕН
Дали знаете каква судбина го чека Божјиот остаток? Каков ќе биде Божјиот суд врз остатокот?
„Сè, што на копното имаше здив во ноздрите свои, изумре. И се истреби секое суштество што живееше на земјата: од човекот до добитокот, и лазачите, и птиците небески – сè беше истребено од земјата; останаа само Ное, и оние, кои беа со него во ковчегот“ (Создавање 7:22,23).
Оваа вистина, дека само Божјиот верен остаток ќе биде спасен, е учење што се провлекува низ целата Библија. Истото го потврдува и Новиот Завет. Тоа значи дека оваа порака се однесува на сите нас кои живееме во деновите на Божјиот суд. Апостол Павле, говорејќи за духовниот Израел, за Божјиот народ од Новиот Завет, изјавува:
„Така се вели и во книгата на Осија: ‘Ќе го наречам Мој народ оној кој не беше Мој народ, и возљубена – онаа што не беше возљубена.’ И на она место, каде што им беше речено: ‘Вие не сте Мој народ’, таму ќе бидат наречени синови на живиот Бог. А Исаија извика за Израел: ‘Кога Израеловите синови би биле бројни како морскиот песок, само остатокот ќе биде спасен’, зашто ќе го заврши делото и ќе реши по правда: ‘Господ ќе го изврши во потполност словото на земјата’“ (Римјаните 9:25-28).
И забележете: токму во врска со последниот Божји суд, односно обновувањето на Божјата правда на земјата, Бог предвидува спасение само за верниот остаток.
ТРИУМФОТ НА ДУХОВНОТО НАД ТЕЛЕСНОТО ВО ПРВОТО ПОГЛАВЈЕ ОД КНИГАТА НА ПРОРОКОТ ДАНИЕЛ
Во првото поглавје од книгата на пророкот Даниел постои уште еден триумф на Божјата правда. Стиховите од 3 до 6, кои ги разгледавме погоре, ни откриваат важна вистина. Забележете дека не биле доведени само четирите момчиња на обука и да примаат храна од царската трпеза. За тоа сведочат зборовите: „Меѓу нив (т.е. меѓу сите доведени момчиња) беа од Јудините синови Даниел, Ананија, Мисаил и Азарија.“ Но зошто Божјата милост влијаела само на четворица, а особено на Даниел?
„Даниел науми да не се осквернува со јадењето од царската трпеза и од виното што го пиеше царот, па затоа го замоли началникот на дворјаните да не го принудува да се осквернува“ (Даниел 1:8).
„И им дарува Бог на четирите момчиња знаење и разбирање на секаква книга и мудрост, а на Даниел му подари уште да толкува и секакви виденија и соништа“ (Даниел 1:17).
Момчињата биле непоколебливи во почитувањето на Божјите начела. Иницијатор и личен пример за тоа бил Даниел. Тој ја поставил во своето срце одлуката да Му остане верен на Бога, без оглед на тоа колку ќе го чини таа верност. Поттикнати од неговиот пример, момчињата станале како планина на Божјата вистина. Не ги следеле своите желби и страсти, ниту се обидувале да ја оправдаат безнадежноста на својата ситуација. Не биле огорчени на Бога затоа што дозволил да бидат заробени и што биле направени евнуси, лишени од можноста да имаат семејство и деца. Тие не гледале на ништо од тоа, за нив, приоритет било да Му останат верни на Бога во секоја околност.
ВЕРНИОТ ВО МАЛКУ И ВО МНОГУ Е ВЕРЕН
Многумина денес себеси се нарекуваат Божји остаток. Но, во исто време, не можат да го ограничат својот апетит, ниту да ги победат своите нездрави навики во исхраната. А сепак, сонуваат за поголеми духовни победи. Но Христос рекол:
„Верниот во малку и во многу е верен, а несправедливиот и во многу и во малку е несправедлив“ (Лука 16:10).
Ако сега, кога не се поставува прашањето на живот и смрт, подлегнувате на својата необузданост, дури и кога станува збор за храната, на што тогаш се надевате во време на неволја? На чудо? На моментална промена на карактерот? Сетете се на параболата за десетте девојки: тие што претходно не се снабдија со масло, не можеа да влезат на свадбената гозба. Бог ги предупредува сите што се живи и што бараат да се спасат заедно со остатокот:
„Кога трчаше со пешаците и тие те изморија, како можеш тогаш да се натпреваруваш со коњи? И ако не беше спокоен во мирна земја, што ли ќе правиш, кога ќе надојде Јордан?“ (Еремија 12:5).
Оној кој во мирно и поволно време не успеал да победи во малите нешта, нема да може да ѝ одолее на поплавата на Јордан, односно на времето на неволја. А без истрајност до крај, до смрт, не може да се добие Божјиот венец.
„Не плаши се воопшто од она што ќе треба да го истрпиш. Ете, ѓаволот некои од вас ќе фрли в затвор за да ве искуша, и ќе бидете нажалени десетина дни. Биди верен до самата смрт и ќе ти го дадам венецот на животот“ (Откровение 2:10).
ВО ПОСЛУШНОСТА КОН БОГА, НЕМА МАЛИ НЕШТА (БЕЗНАЧАЈНИ РАБОТИ ИЛИ СИТНИЦИ)
Мораме да разбереме дека во остатокот што ќе биде спасен, Бог нема да ги вброи оние кои само по име се нарекуваат „остаток“, туку оние кои покажуваат вистинска верност и послушност кон Него, во сè. Дури и во она што многумина верници денес го сметаат за неважно, како што е, на пример, храната.
Многу верници денес велат: „Најважно е да верувам. Најважно е што ми е во срцето, а не што јадам или што носам.“ Но книгата на пророкот Даниел, книгата на Божјиот суд, нè учи на спротивното. Таа не го поддржува она што денес го исповедаат многумина христијани кои себеси се нарекуваат остаток.
Нема мали нешта, безначајни работи, за Божјиот остаток. Од мали цигли се гради голема куќа, а од верноста во малите нешта се гради карактерот. Врз основа на тој карактер ќе се одреди судбината на секој човек, односно Божјиот суд. Затоа, прашањето за исхраната нема да биде неважно во тој процес.
КНИГАТА НА ДАНИЕЛ УЧИ ДЕКА ВЕРНИОТ ОСТАТОК ЌЕ БИДЕ ТЕСТИРАН МНОГУ ПАТИ
Бог, преку книгата на пророкот Даниел, нè учи и дека верноста на Божјиот остаток ќе биде тестирана повеќекратно. Но најсилниот тест ќе биде оној во кој прашањето ќе гласи: ако Му останеш верен на Бога, тогаш те чека смрт.
„Царот Навуходоносор направи златен идол, висок шеесет лакти, шест лакти широк, и го постави во полето Дура, во областа вавилонска… Тогаш гласникот високо извика: ‘Ви се објавува вам народи, племиња и јазици -штом ќе го чуете звукот на трубата, од свирката, од цитрата, од харфата и од пеењето, како и од секакви свирки, паднете ничкум и поклонете му се на златниот идол што го постави царот Навуходоносор; а оној што нема да падне на колена и не се поклони, веднаш ќе биде фрлен во вжарена печка.’ Затоа, кога го чуја звукот од трубата, од свирката, од харфата и од другите свирки, паднаа на колена сите народи, племиња и јазици и му се поклонија на златниот идол што го беше поставил царот Навуходоносор“ (Даниел 3:1,4-7).
Сеопшт декрет, упатен до сите народи, племиња и јазици, за лажно поклонување на идолот, наместо вистинско поклонување на живиот Бог! Дали ова има врска со нас, кои живееме во последните денови? Да, и тоа како!
ШТО ГО РАЗЛИКУВА ВЕРНИОТ ОСТАТОК ОД ДРУГИТЕ ЛУЃЕ?
На што Бог ги повикува луѓето преку тројната ангелска порака?
„И видов друг ангел како лета среде небото, кој имаше вечно Евангелие, за да им благовести на жителите земни, на секое племе и колено, јазик и народ. Тој зборуваше со висок глас: ‘Имајте страхопочит кон Бога и подајте Му слава, зашто настапи часот на Неговиот суд, и поклонете Му се на Оној Кој ги создал небото и земјата, морето и водните извори’“ (Откровение 14:6,7).
Вистината за сегашното време, последната порака на вечното евангелие, ги повикува сите што живеат на земјата да имаат страхопочит кон Бога, да Му оддадат слава и да Му се поклонат на Создателот. Можеби ќе се изненадите: Па, секако, на Создателот, на кого би се поклонувале луѓето, Божјите созданија, ако не Нему?
Бог нè предупредува во книгата Откровение дека огромен број од оние што живеат на земјата, сите, освен Божјиот остаток, ќе му се поклонат на ѕверот и ќе го примат неговиот белег (жиг):
„И ќе му се поклонат сите земни жители, чии имиња не се запишани во книгата на животот на Јагнето заклано, од создавањето на светот“ (Откровение 13:8).
Патем, овде се крие и вистинската причина зошто тие се нарекуваат остаток: затоа што не му се поклониле на ѕверот. Кога би му се поклониле, тие нема да бидат Божји остаток, дури и ако себеси така се сметаат и се нарекуваат.
ВЕРНИОТ БОЖЈИ ОСТАТОК ОТСЕКОГАШ ПОВЕЌЕ ЈА ПРЕТПОЧИТАЛ СМРТТА ОТКОЛКУ ПРЕКРШУВАЊЕ ДУРИ И НА ЕДНО НАЧЕЛО ОД БОЖЈИОТ ЗАКОН
Таму, во полето Дура, во третото поглавје од книгата на пророкот Даниел, се вели дека мнозина биле повикани да се поклонат на златниот идол. Но само тројца останале непоколебливо да стојат пред него, одбивајќи да му се поклонат.
„Тогаш царот Навуходоносор во гнев и јарост заповеда да ги доведат Седрах, Мисах и Авденаго; и ги доведоа тие луѓе пред царот. Навуходоносор им рече: ‘Вие, Седрах, Мисах и Авденаго, умислено ли не им служите на моите богови, и на златниот идол, што го поставив, не му се поклонивте? Отсега, ако сте спремни, штом ќе го чуете звукот на трубата, свирката, цитрата, харфата, пеењето и од сите други свирки, паднете на колена и поклонете му се на идолот што го направив јас; ако не се поклоните, веднаш ќе бидете фрлени во вжарена печка и тогаш кој бог ќе ве избави од раката моја?’ Одговорија Седрах, Мисах и Авденаго и му рекоа на царот Навуходоносор: ‘Нема потреба да ти одговориме на тоа. Нашиот Бог, Кому Му служиме, е силен да нè спаси од вжарената печка, па и од твојата рака, царе ќе нè избави. Ако пак и не се случи тоа, извесно нека ти е, царе, дека нема да им служиме на твоите богови и на златниот идол што си го поставил, нема да му се поклониме’“ (Даниел 3:13-18).
Ова е ставот на Божјиот верен остаток, во секое време, па и на крајот од деновите. Тие повеќе би избрале да умрат, отколку да прекршат дури и едно единствено начело од Божјиот закон. За овој остаток, кој ќе биде спасен од Бога, се вели:
„И видов престоли и седнати на нив, на кои им беше дадено да судат, а и душите чии глави беа исечени поради сведоштвото Исусово и заради словото Божјо, а и оние што не му се поклонија на ѕверот ниту на неговата биста, и не примија белег на челата свои и на рацете свои и оживеаја и царуваа со Христос илјада години… Блажен и свет е оној кој има дел во првото воскресение; над нив втората смрт нема власт, а ќе бидат свештеници на Бога и ќе царуваат со него илјада години“ (Откровение 20:4,6).
НИКОЈ ОД ВЕРНИОТ ОСТАТОК НЕМА ДА ГО ИЗБЕГНЕ ТЕСТОТ (ИСПИТОТ) НА ЛОЈАЛНОСТА
Сатаната, во овие последни денови од историјата на земјата, ќе го насочи сиот свој гнев не кон сите верници, туку кон верниот Божји остаток:
„И се разлути змевот на жената и отиде да војува со другите од семето нејзино што ги пазат Божјите заповеди и го имаат сведоштвото на Исус Христос“ (Откровение 12:17).
Книгата на пророкот Даниел ни открива дека целиот Божји остаток ќе биде тестиран во однос на поклонувањето, и младите, и старите. Секој ќе биде соочен со најсериозното прашање: прашањето на животот или смртта.
Даниел не бил присутен на полето Дура и не беше тестиран преку огнената печка. Но и тој беше ставен на испит: неговата верност кон Бога беше проверена преку заканата дека ќе биде фрлен во лавовска јама и растргнат од гладните лавови.
„Тогаш царот заповеда, и го доведоа Даниел, па го фрлија во лавовската јама“ (Даниел 6:16).
Некој бил фрлен во вжарена печка затоа што му останал верен на Бога. А некој друг – во јама со гладни лавови, исто така поради својата верност кон Бога. Целиот Божји остаток бил ставен на испит токму заради нивната верност и правилно поклонување. Немојте да мислите дека некој од Божјиот остаток ќе остане непроверен:
„Благословен е Бог и Отецот на нашиот Господ Исус Христос, Кој по својата голема милост нè прероди преку воскресението на Исус Христос од мртвите за жива надеж, за наследство што не пропаѓа, чисто, кое не свенува, запазено на небесата за вас, кои Божјата сила преку верата ве сочувала за спасение, приготвено да се открие во последното време. Затоа радувајте се, макар што можеби сега ќе треба малку и да тагувате поради разновидни искушенија,та вашата вера испитана да излезе подрагоцена од нетрајното злато, кое сепак се испробува преку оган, за пофалба и чест и слава, кога ќе се појави Исус Христос“ (1 Петрово 1:3-7).
НАШАТА СУДБИНА Е ВО НАШИ РАЦЕ
Искушенијата го откриваат вистинскиот карактер: тие покажуваат дали навистина сме верни и предани на Бога.
Искушенијата не нè прават полоши отколку што сме, туку ни откриваат какви сме навистина. Тестирањата само ја покажуваат вистинската состојба на нашето срце. Даниел и неговите пријатели беа цврсти кога стануваше збор за исхраната, и истата таа цврстина ја покажаа и кога се соочија со смрт. Какви што беа, такви и останаа. Тоа значи дека небесниот суд не е нешто одвоено од реалноста на земјата; напротив, тој е одраз на она што се случува овде, меѓу нас. Ова е токму она што Бог сака да ни го покаже кога зборува за Својот суд.
Нашата судбина е во наши раце. Бог постојано нè повикува преку Своето Слово, нагласувајќи дека токму нашиот избор ќе ја определи нашата вечна судбина:
„Сведоци ми се небото и земјата: живот и смрт ти предложив јас, благослов и проклетство. Избери го животот, за да живееш ти и потомството твое“ (Второзаконие 30:19).
„Не лажете се: Бог не е за подигрување. Што ќе си посее човекот, тоа и ќе си жнее. Кој сее во телото свое, од телото ќе пожнее погибел; а кој сее во духот, од духот ќе пожнее вечен живот“ (Галатјаните 6:7,8).
Имајќи го предвид фактот дека небесниот суд е одраз на земната реалност, стануваат појасни Христовите зборови:
„Вистина ви велам: сè што ќе сврзете на земјата, ќе биде сврзано и на небото; и сè што ќе разврзете на земјата, ќе биде разврзано и на небото“ (Матеј 18:18).
Затоа, дури и ако не сте лично присутни на Божјиот суд, можете да имате правилна претстава за тоа што таму се случува во врска со вашата судбина.
ПАВЛЕ ЗНАЕЛ ДЕКА ЌЕ БИДЕ СПАСЕН
Апостол Павле знаел дека Му служи на Бога со искрено срце:
„Ви зборувам вистина во името на Христос, не лажам – тоа го сведочи мојата совест во Светиот Дух“ (Римјаните 9:1).
„Но тоа што беше за мене придобивка, поради Христос го сметав за загуба. Затоа, сметам дека и сè друго е загуба спрема преважното познание на Христос Исус, мојот Господ, поради Кого се одреков од сè, и сè сметам за отпад, само за да Го придобијам Христос“ (Филипјаните 3:7,8).
Бидејќи целиот свој живот го живеел во постојан стремеж да стане сличен на Христос, иако свесен дека сè уште, во целосна смисла на зборот, не Го достигнал, апостол Павле, сепак, дури и без во своите раце да ја има одлуката на Божјиот суд за неговата судбина, можел со сигурност да каже дека е спасен:
„Зашто јас веќе се изливам како жртва леаница, а времето за моето заминување настапи. Добро се борев, патот го завршив, верата ја запазив. Понатаму ме очекува венецот на правдата, што ќе ми го даде во оној ден Господ, праведниот Судија; но не само мене, туку и на сите кои се радуваат на Неговото појавување“ (2 Тимотеј 4:6-8).
Овде апостол Павле не зборува само за својата увереност во сопственото спасение, туку нагласува дека такво уверување треба да имаат сите оние кои со сето срце Го очекуваат Христос. Но имајте на ум: оваа увереност може вистински да се изговори само на крајот од животниот пат, откако сте поминале сè заедно со Христос, а не во некоја порано изговорена фаза, без живот исполнет со вистинска посветеност:
„Зашто ние станавме соработници на Христос. Само ако ја задржиме цврсто до крај првобитната цврста подлога“ (Евреите 3:14).
Само ако Му останеме верни на Бога до самиот крај, ќе ја добиеме пресудата на небото што води кон спасение. На ова нè учи и книгата на пророкот Даниел:
„А ти оди кон својот крај, и отпочини. И ќе останеш да го добиеш својот дел на крајот од времето“ (Даниел 12:13).
„Ќе те испратам сега, за да им ги отвориш очите нивни, та да се обратат од темнината во светлина и од власта на сатаната кон Бога, па преку верата во Мене да примат простување на гревовите и наследство меѓу осветените“ (Дела 26:17,18).
ДВЕ КРАЈНОСТИ ВО КОИ МОЖЕМЕ ДА ПАДНЕМЕ КОГА ЌЕ ЈА ДОЗНАЕМЕ ВИСТИНАТА ЗА БОЖЈИОТ СУД
Бог ни го кажува сето ова за да не паднеме во две крајности, откако ќе добиеме правилна претстава за Божјиот суд. Првата крајност се однесува на многу ранливи луѓе кои, откако ќе паднат во грев, почнуваат да мислат дека Бог веќе ги осудил и дека нема спасение за нив. Понекогаш дури и престануваат да се борат за своето спасение. Но тоа не е вистина. Животот сè уште не е завршен, и вратата на милоста не е затворена. Обрати се кон Бога во искрена молитва, прими ја Неговата прошка според ветувањето што ни го дал, и продолжи понатаму, кон совршенството во Христос:
„Чеда мои, ова ви го пишувам за да не грешите; и ако некој згреши, кај Отецот имаме Застапник, Исус Христос, Праведникот; а Тој е жртва за измирување за нашите гревови, и не само нашите, туку и гревовите на целиот свет“ (1 Јованово 2:1,2).
А Бог нè предупредува и за втората крајност. Ова е време кога луѓето, уште на почетокот од својот христијански пат, тврдат дека се спасени, без да поминат низ сето она што Бог им го подготвил. Без да го носат својот крст до крај и без да знаат како ќе реагираат во одредени околности, пред „вжарената печка“ или „лавовската јама“. Апостол Петар, пред да се соочи со искушение, верувал дека е подготвен да го даде својот живот за Христа. Но кога навистина се соочил со „огненото искушение“, се одрекол од Него.
НИШТО ТОЛКУ НЕ ГО ОБЕСЧЕСТУВА БОГА КАКО ГРЕШНИОТ ЖИВОТ НА ОНИЕ ШТО ТВРДАТ ДЕКА ВЕРУВААТ ВО НЕГО:
Штотуку ја допревме прекрасната книга на пророкот Даниел, книга што од сите страни ни ја открива вистината за Божјиот суд и од која веќе научивме многу за самите себе. Време е судот да започне од верниците, од Божјиот дом. Бог ќе им суди на сите преку Својот праведен и непристрасен суд. Припадноста на Божјата црква не значи автоматско спасение, ниту ослободување од општите начела според кои ќе се суди на сите. Напротив, таа носи поголема одговорност и поголемо барање:
„Кому му е многу дадено, многу и ќе се бара од него; и кому му е доверено повеќе, повеќе ќе се бара од него“ (Лука 12:48).
Ако верникот денес го осудува гревот и ги поучува другите да живеат свето, а самиот живее во грев, зошто мисли дека неговиот грев е помалку грешен од гревот на оној кому му проповеда? Апостол Павле го осудува токму ваквото „евангелизирање“:
„А кога дојде Кифа (Петар) во Антиохија, јас лично му се спротивставив, зашто беше заслужил осудување. Имено, пред да пристигнат некои од Јаков, тој јадеше заедно со незнабошците; а кога дојдоа, почна да се снебива и да се двои, бидејќи се плашеше од обрезаните. Заедно со него лицемереа и другите Јудејци, така што со нивното лицемерие беше заведен дури и Варнава. А кога видов дека тие не постапуваат точно според Евангелската вистина, му реков на Кифа пред сите: ‘Кога ти, кој си Јудеец, живееш како незнабошците, а не како Јудејците, зошто тогаш незнабошците ги принудуваш да живеат јудејски?’“ (Галатјаните 2:11-14).
Ништо не Го обесчестува Бога повеќе од грешниот живот на оние кои тврдат дека веруваат во Него:
„Но, како е можно тоа да учиш други, а себе самиот да не се учиш? Ти, кој проповедаш да не се краде, а крадеш; кој велиш да не се врши прељуба, а прељубодејствуваш; ти, кој се гнасиш од идолите, а крадеш од храмовите; ти, кој се фалиш со Законот, а престапувајќи го Законот, зарем не Го срамотиш Бога? ‘Зашто поради вас името Божјо се хули меѓу незнабошците’, – така стои напишано. Обрезанието е навистина полезно, но ако го извршуваш Законот. Ако, пак, правиш престапи против Законот, обрезанието твое станува необрезание (капење, миење од телесна нечистотија)“ (Римјаните 2:21-25).
БОГ ЌЕ ГО ОПРАВДА ЧОВЕКОТ КОЈ МУ СЕ ПОСВЕТИЛ СО СЕТО СВОЕ СРЦЕ
Со оглед на ваквата состојба на работите, само остатокот ќе се спаси. Само оние што ќе Му останат верни на Бога среде општото отпадништво ќе ја проповедаат вистината за Божјиот суд, како што тоа го правел Ное. Остатокот сигурно ќе биде тестиран. Откако ќе ги положи своите тестови, ќе докаже дека навистина му припаѓа на Бога. Врз него ќе се урне целиот сатански бес, но со силата Божја, тој ќе издржи.
Исто така научивме дека небесниот суд не е нешто што е целосно одвоено од земната реалност. Напротив, небесниот суд е нејзин одраз. Тој е показател за тоа кој навистина е кој. Небесниот суд и земната стварност се како две капки вода, совршено поврзани и неразделни:
„Лукаво е човечкото срце повеќе од сè и е наполно расипано; кој ќе го разбере? Јас, Господ, проникнувам во срцето и ја испитувам внатрешноста, за да му дадам на секого според патот негов и според плодовите на делата негови“ (Еремија 17:9,10).
Човекот кој со целото свое срце му се предал на Бога не треба да се плаши од небесниот суд. Зашто судот е на негова страна. Без разлика колку и да бил грешен во својот минат живот, ако се покае и Му остане верен, Бог ќе го оправда на судот:
„Довери Му го патот свој на Господ и во Него верувај и Тој ќе делува; и ќе ја изведе правдата твоја како светлина, и справедливоста твоја – како пладне. Биди кроток пред Господ и на Него надевај се. Не жести се на оној, кој успева на патот свој, на човек кој врши беззаконие.“ (Псалм 36:5-7).
НЕ ЗАВИДУВАЈТЕ НА БЛАГОСОСТОЈБАТА НА ЗЛИТЕ
Не завидувајте на оној кој успева во животот и се збогатува. Сетете се на крајот на таквите, во светлината на вистината за Божјиот праведен суд. За кој пораката на трите ангели вели дека тој суд веќе настапил.
Во Светото писмо постои прекрасен псалм што говори за тоа како еден Божји човек за малку не потклекнал на духовниот пат поради благосостојбата на злите, и што му помогнало да одолее:
„Колку е добар Бог кон Израел, кон оние што се со чисто срце! А нозете мои за малку не потклекнаа, за малку чекорите мои ќе станеа несигурни, -зашто им позавидев на беззакониците, гледајќи го напредокот на грешниците, зашто не страдаат, нивните тела се цврсти и јадри. Немаат маки како другите, човечки неволји не ги засегаат. Затоа горделивоста им е како веришка околу вратот, а насилството им е облека. Очите им се подуени од сало, а од срцата им се излеваат безумија. Се подбиваат и злобно зборуваат, се закануваат надмено со насилство. Ја креваат устата против небото, а јазикот нивен ја обиколува земјата. Затоа народот Мој по нив се залетува, и мана не им наоѓа. И вели: ‘Како ќе дознае Бог, и има ли знаење во Севишниот?’ Ете, такви се грешниците, секогаш спокојни, богатство напластуваат. И си реков: зар залудо го чував чисто срцето свое и во невиност ги миев рацете свои? И се изложував на непријатности секој ден и на срам секое утро? Но ако речев: ќе расудувам и јас така, – тогаш ќе го изневерев родот на Твоите синови. И сакав тоа да го разберам, но тоа беше тешко за мене, сè додека не влегов во Божјото светилиште и не го разбрав нивниот крај“ (Псалм 73:1-17).
