Илустрација на богатиот човек на гозба и сиромавиот Лазар пред неговата порта

Библијата за бесмртноста на душата

Сподели го ова:

Денешната тема нуди библиски одговор за оние верници кои се сигурни дека Библијата учи и за бесмртноста на човечката душа и за вечното мачење на грешниците во пеколниот оган. Притоа, тие се повикуваат на одредени библиски текстови кои, според нив, го потврдуваат ова учење. Зошто денес, иако имаме една иста Библија, постои толку голем број различни христијански деноминации? Дали проблемот е во самата Библија? Дали е во тоа што е напишано во неа? Не. Проблемот не е во Божјата реч, туку во начинот на нејзиното толкување.

Во минатата тема се запознавме со еден од најопасните отрови на Вавилон, со кој го опива целиот свет, учењето за природната бесмртност на човечката душа. Ова учење доаѓа во директен судир со основните столбови на христијанската вистина, како што се судот, Божјата казна, второто доаѓање и воскресението од мртвите. Нејзиниот извор е самиот сатана, кој го вовел уште во Едем. Оттаму се проширила во паганството, потоа влегла во католицизмот, а подоцна се пренела и во протестантизмот. Ова учење нема никаква врска со Божјата реч.

Содржина прикажи
ЗОШТО ХРИСТОС НЕ ГО ПОСЛУШАЛ САТАНАТА КОГА ЈА ЦИТИРАЛ БИБЛИЈАТА?

Да се цитира Библијата – тоа не значи секогаш да се пренесе вистинската Божја порака. Сатаната не ја цитирал Божјата реч при второто Христово искушение за да му ја покаже на Христа Божјата волја. Наместо тоа, тој ја употребил Божјата реч – извадена од контекст и погрешно протолкувана – со цел да го натера Христа да ја изврши неговата волја, што би било погубно и за Христа и за целото човештво:

„Тогаш ѓаволот Го одведе во Светиот град и Го постави на стреата од храмоти Му рече: ‘Ако си Син Божји, скокни долу, зашто напишано е: ‘На ангелите Свои ќе им заповеда за Тебе да Те запазат и на раце ќе Те земат за да не Си ја сопнеш ногата од камен.’ А Исус му рече: ‘Напишано е исто така – Не искушувај Го Господ, Твојот Бог’“ (Матеј 4:5-7).

Зошто Христос не го послушал ѓаволот, кога овој ја цитирал Божјата реч од Псалм 91? Дали Христос бил против Библијата? Дали бил против Божјата реч? Се разбира дека не. Неговото животно дело било да живее според Божјата волја и да ја држи речта Божја:

„Тогаш реков; еве, идам; во свитокот на книгата за мене е напишано; со задоволство ќе ја исполнам волјата Твоја, Боже мој; Твојот Закон е во срцето мое“ (Псалм 39:7,8).

„Тогаш Исус му рече: ‘Врати го ножот во ножницата. Зашто сите што се фаќаат за нож, од нож ќе загинат; или мислиш дека не можам да Го помолам сега Својот Отец да Ми прати повеќе од дванаесет легиони ангели? Но, како ќе се исполнат Писмата, ако ова не стане?’“ (Матеј 26:52-54).

Христос цврсто стоел на позицијата на целосна послушност кон Божјата реч и секогаш така постапувал:

„Оној што Ме прати е со Мене; Отецот не Ме остави Сам, зашто секогаш го вршам она што Му е угодно“ (Јован 8:29).

Затоа, не можеме да го обвинуваме Христа за непослушност кон Божјата реч. Но, што е тогаш со цитатот на ѓаволот од Светото писмо и Христовата непослушност во овој случај?

ПОТРЕБНО Е ПРАВИЛНО И СОГЛАСНО СО ЗАКОНОТ ДА СЕ ЦИТИРА БОЖЈАТА РЕЧ

Како што можете да претпоставите, Божјата реч може да престане да биде Божја реч и да стане човечка, па дури и реч на сатаната, доколку погрешно се протолкува. Во Библијата постои Божји апел, упатен преку апостол Павле, до оние кои ја пренесуваат Божјата реч.

„Погрижи се пред Бога да се докажеш како работник кој нема од што да се срами кога верно го проповеда словото на вистината“ (2 Тимотеј 2:15).

„А ние знаеме дека Законот е добар, ако некој законски го применува“ (1 Тимотеј 1:8).

ледате дека цитирањето на Библијата сè уште не ја објавува Божјата вистина. Цитирањето на Светото писмо треба да биде точно и согласно со законот, а не противзаконско, притоа вклучувајќи го Бога во своите лажни теории и прилагодувајќи ги библиските текстови според учењата на Вавилон, односно ѓаволот, како што тој самиот го направил при второто Христово искушение.

Ѓаволот ги извадил Божјите зборови од еден контекст и ги ставил во друг контекст. Како резултат на оваа манипулација, доколку Христос се согласел со овој пристап кон Божјата реч, Тој не би ја исполнил Божјата волја, туку волјата на сатаната, иако сатаната ја цитирал Божјата реч.

СЛОЖЕНИТЕ И ДВОСМИСЛЕНИТЕ ТЕКСТОВИ ТРЕБА ДА СЕ РАЗГЛЕДУВААТ САМО ВО СВЕТЛИНАТА НА ЕДНОСТАВНИТЕ И НЕДВОСМИСЛЕНИ ТЕКСТОВИ

Христовиот одговор на сатаната ни го покажал клучот на победата над ѓаволот кога тој ја злоупотребувал Божјата реч. Кога сатаната, цитирајќи го Писмото извадено од контекст, се обидел да го убеди Христа да скокне од стреата на храмот, Христос цитирал друг пасус од Писмото, едноставен текст што се коси со начинот на кој сатаната ја користел Божјата реч. Односно, Божјата вистина не смее да си противречи на самата себе. Еден текст од Светото писмо не треба да противречи на друг текст од Светото писмо. И ако едноставниот текст на Библијата вели: „Не искушувај Го Господ, Твојот Бог“, тогаш зборовите од друг текст за тоа дека Бог нѐ штити на нашите патишта треба да бидат во склад со вистината дека не треба да го искушуваме Бога.

Сложените и двосмислените текстови треба да се разгледуваат во светлината на едноставните и недвосмислените текстови, бидејќи само на тој начин ќе постигнете хармонично разбирање на Божјата реч и вистински ќе ја разберете Божјата волја, наместо да ги толкувате библиските текстови според вашите сопствени ставови. Само така можете да го разберете животворниот дух на Светото писмо, а не буквата, која може да ве уништи вас и другите кога е погрешно разбрана.

ЕДНОСТАВНИ И НЕДВОСМИСЛЕНИ ТЕКСТОВИ ЗА ЧОВЕЧКАТА ПРИРОДА

Што ни кажува Библијата во едноставните и недвосмислените текстови за човечката природа?

„И Господ Бог го создаде човекот од земен прав и му дувна во лицето дух животен; и човекот стана жива душа“ (Создавање 2:7).

Човекот, кој се состои од тело во кое Бог вдахнал живот од Себе, е жива душа, како и сите други живи суштества:

„Тогаш Господ Бог ги создаде од земјата сите полски животни, и сите небески птици, и ги доведе кај човекот за да види како ќе ги нарече тој, па, како што човекот ќе го нарече секое живо суштество, така да му биде  и името“ (Создавање 2:19).

При смртта на секое живо суштество, духот животен, животната енергија, се враќа кај изворот на животот, односно кај Бога, а телото станува безживотен труп и се распаѓа:

„Зашто сè што се случува со синовите човечки, се случува и со животните; крајот им е ист: како умираат едните, така умираат и другите, и едно е дишењето кај сите, и човекот нема предимство пред добитокот, зашто – сè е суета! Сè оди на едно место: сè произлегува од земјата, и сè ќе се врати во земјата“ (Проповедник 3:19,20).

Најдобрата илустрација за да ја објасни човечката состојба по смртта, Бог го сметал спиењето, несвесното постоење на мртвите, по што ќе следи будење во денот кога Бог ќе ги воскресне мртвите:

„И многумина од оние што спијат во земниот прав ќе се разбудат – едни за живот вечен, а други за вечен срам“ (Даниел 12:2).

Дури тогаш, на последниот ден, човекот ќе го добие делот кој му бил одреден на  Божјиот истражен суд, кој се одвива сега и кој започнал од 1844 година:

„А ти оди кон својот крај, и отпочини. И ќе останеш да го добиеш својот дел на крајот од времето“ (Даниел 12:13).

Овде зборуваме за библиската вистина за човечката природа, откриена во едноставни и недвосмислени текстови кои не се во спротивност ниту со вистината за Божјиот суд, ниту со вистината за воскресението на мртвите на денот на Христовото доаѓање. Човекот е мртов, се претвора во прав, на истражниот суд ќе му се испита неговиот живот и ќе се донесе пресуда, која ќе се открие при второто Христово доаѓање.

ОД СЛОЖЕНИТЕ ТЕКСТОВИ НЕ МОЖЕ ДА СЕ ЗАКЛУЧИ НЕШТО ШТО Е ВО СПРОТИВНОСТ СО ЕДНОСТАВНИТЕ И РАЗБИРЛИВИ ТЕКСТОВИ

Но, сè уште има голем број текстови во Библијата кои не се едноставни и јасни кога станува збор за човечката природа и состојбата на мртвите.

Овие текстови се малку посложени од едноставните и недвосмислените, но тие исто така стануваат едноставни и недвосмислени ако се разгледуваат во светлината на едноставните и недвосмислените текстови. Сепак, многу верници не го прават тоа и почнуваат да изведуваат од овие сложени текстови теории кои целосно ја отфрлаат Божјата вистина откриена во едноставните текстови.

Овие толкувачи на Библијата го прават Писмото контрадикторно и несварливо. Наместо да ги учат луѓето на вистината, Светото писмо станува глина во рацете на овие толкувачи, и тие, по своја волја, му даваат форма која одговара на нивните гледишта.

Во таков случај, луѓето кои слушаат такви толкувања на Божјата реч, не ја слушаат Божјата реч, туку мислењата на луѓето кои се потпираат на библиските текстови извадени од нивниот контекст.

Ова е причината зошто има толку многу цркви со нивните контрадикторни учења, бидејќи не и дозволуваат на Библијата самата себе да се објасни. Постапувајќи на овој начин, игнорирајќи ги текстовите на Светото писмо кои ги разбиваат во прав и пепел нивните лажни теории, тие ја вршат работата на сатаната, кој манипулира со нив. Тие ги искушуваат верниците, заведувајќи ги срцата на оние кои им веруваат, исто како што сатаната го искушувал Христа во пустината. Бог строго ќе им суди на овие несреќни учители, агенти на сатаната, затоа што ги опиле луѓето со виното на вавилонското блудство и на тој начин ги замајувале верниците, уверувајќи ги дека им ја даваат водата на животот, Божјата реч.

„Зар не гледате дека виденијата ви се празни и дека ви се лажни пророкувањата кога велите: ‘Господово слово!’ – а Јас не зборував. Затоа Господ, Господ, зборува вака: ‘Затоа што зборувате суетно и гледате лага, еве Ме против вас – зборува Господ Бог! Еве Ме, Мојата рака ќе биде против пророците што гледаат суетно и што пророкуваат лага: не ќе бидат веќе во собирот на Мојот народ, не ќе бидат запишани во книгата на Израелевиот дом, никогаш веќе не ќе стапат на Израелева почва! И ќе знаат дека Јас Сум, Господ Бог’“ (Езекиел 13:7-9).

ГЛАВНИОТ АРГУМЕНТ НА ОНИЕ КОИ ВЕРУВААТ ВО БЕСМРТНОСТА НА ДУШИТЕ Е ПАРАБОЛАТА ЗА БОГАТИОТ ЧОВЕК И ЛАЗАР

Со стравопочит кон Бога и со страв од Него, да ги разгледаме овие сложени текстови во светлината на едноставните текстови и да дозволиме Библијата да се објасни самата себе.

Првото нешто на кое се повикуваат оние кои се обидуваат да ја користат Библијата за да го оправдаат своето верување во бесмртноста на душата е параболата за богатиот човек и Лазар, раскажана од Исус:

„Си беше еден богат човек кој се облекуваше во порфир и во свила, и секој ден живееше раскошно и се веселеше. А еден сиромав, по име Лазар, лежеше пред вратата негова сиот покриен со красти, кој сакаше да се нахрани со трошките што паѓаа од трпезата на богатиот; и кучињата доаѓаа и ги лижеа раните негови. Умре сиромавиот и ангелите го однесоа во пазувите Авраамови; умре и богатиот и го погребаа. И во пеколот, додека беше во маки, ги подигна очите свои и го виде оддалеку Авраам и Лазар во неговите пазуви. Тогаш тој извика и рече: ‘Оче Аврааме, смилувај ми се и прати го Лазар да го накваси својот прст во вода и да ми го разлади јазикот, зашто многу страдам во овој пламен!’ Но Авраам рече: ‘Синко, сети се дека ти си го добил своето добро уште додека беше жив, а Лазар злото; сега, пак, тој се утешува, а ти се мачиш. Освен тоа, меѓу вас и нас има голема провалија така што оние кои би сакале да дојдат кај вас, не можат; а исто така и оние оттаму – кај нас.’ А тој пак рече: ‘Тогаш, те молам, оче, прати го во татковата ми куќа, зашто имам петмина браќа, та да им посведочи, за да не дојдат и тие во ова место на маките!’ Авраам му рече: ‘Тие ги имаат Мојсеј и Пророците; нив нека ги слушаат!’ А тој рече: ‘Не, оче Аврааме, туку, ако некој од мртвите оди кај нив, тогаш ќе се покаат.’ Авраам му рече: ‘Штом Мојсеј и Пророците не ги слушаат, тогаш и да воскресне некој од мртвите, тие нема да му поверуваат’“ (Лука 16:19-31).

НА ПАРАБОЛАТА ЗА БОГАТИОТ И ЛАЗАР И ПРЕТХОДИ ПАРАБОЛАТА ЗА НЕВЕРНИОТ УПРАВИТЕЛ

Прво, да го разгледаме контекстот на параболата. Пред оваа парабола, Исус раскажал друга парабола за неверниот управител, од која извлекол заклучок:

„И јас ви велам: создадете си пријатели преку неправедно богатство, па, кога тоа ќе исчезне, да ве примат во вечните живеалишта. Верниот во малку и во многу е верен, а несправедливиот и во многу и во малку е несправедлив. Па така, ако во неправедното богатство не бевте верни, кој ќе ви го довери вистинското? И ако во туѓото не бевте верни, кој ќе ви го даде вашето? Ниеден слуга не може да им служи на двајца господари; зашто, или едниот ќе го замрази, а другиот ќе го засака, или на едниот ќе му угоди, а другиот ќе го презре. Не можете да служите на Бога и на Мамон“ (Лука 16:9-13).

Во параболата за неверниот управител, Исус не поттикнал мамење, туку ја нагласил снаодливоста на неверниот управител и извлекол духовен заклучок за верниците. Ако, заради овие световни и временски богатства, неверниците се спремни да покажат проникливост за да го обезбедат своето погубно постоење, колку повеќе верниците треба да покажат проникливост кога ги користат овие расипливи богатства за спасение на луѓето, за да го добијат венецот на нераспадливоста. Зашто е невозможно да им служиш на двајца господари во исто време: на Бог и на богатството. Во срцето на човекот има место само за еден господар, а ако Мамонот седи таму, тогаш таму нема место за Бога.

ДАЛИ БОГАТСТВОТО Е ДОКАЗ ДЕКА ЧОВЕКОТ МУ Е УГОДЕН НА БОГА?

Но, кога фарисеите ја слушнале оваа парабола и заклучокот што го донел Христос, почнале да Му се потсмеваат на Христа, бидејќи биле среброљупци, но во исто време на сите им ја покажувале својата наводна љубов кон Бога:

„Сето тоа го слушаа фарисеите, што беа среброљупци, и Му се потсмеваа“ (Лука 16:14).

Фарисеите, како и многу верници денес, верувале дека богатството е знак на Божјата милост и доказ дека одредена личност и неговиот живот му се угодни на Бога. Следствено, оној што е богат мора нужно да биде спасен. Овие верски водачи ги научиле сите верници на ова разбирање за Божјиот однос со човекот. И оваа заблуда, дека нечие богатство е доказ за Божјото одобрување и знак за нечие спасение, било толку вкоренето во свеста на Евреите од Христовото време, што кога Христос го рекол токму спротивното од нивните мисли:

„А Исус им рече на учениците Свои: ‘Вистина, ви велам, богат мачно ќе влезе во царството небесно; и уште ви велам: полесно и е на камилата да мине низ иглени уши, отколку на богатиот да влезе во царството Божјо’“ (Матеј 19:23,24).

Тие биле многу изненадени од ова откровение на Божјиот Син:

„Кога го чуја тоа учениците, многу се зачудија и рекоа: ‘Тогаш кој може да се спаси?’“ (Матеј 19:25).

КАКО САТАНАТА ГО ИСКРИВУВА ВИСТИНСКОТО ЗНАЧЕЊЕ НА ПАРАБОЛИТЕ НА ИСУС ХРИСТОС

Параболата за богатиот и Лазар била дадена од Христос како одговор на потсмевањето на фарисеите, кои биле многу среброљубиви, но во исто време се претставувале како праведни. Исто така, таа била поука за апостолите и сите Христови следбеници, како одговор на прашањето: „Тогаш кој може да се спаси, ако не богатите?“

Значи, можеме да видиме дека Христос ја кажал оваа парабола токму на овој начин, а не за да им всади на христијаните верување во наводната бесмртност на душата. Обрнете внимание на Христовите зборови пред оваа парабола:

„И им рече: ‘Вие се правите праведни пред луѓето но Бог ги знае вашите срца; зашто, она што меѓу луѓето се цени, пред Бога е одвратност’“ (Лука 16:15).

За жал, сатаната е автор на искривеното разбирање на Писмото и мајстор во вадење на Божјите зборови од контекст. Тој ја користел оваа парабола во контекст различен од оној на Христос. Ја користел за да ги убеди христијаните дека оваа парабола е библиски доказ дека душата на човекот е бесмртна и дека оваа душа ја добива својата награда веднаш по смртта на човекот.

Во оваа парабола, Христос не зборува за наводна бесмртна душа, бидејќи таква душа не постои. Исто така, во претходната парабола „за неверниот управител“, не вели дека верниците треба да живеат нечесно. Веќе утврдивме дека библиската позиција во прашањето за наградата на луѓето е јасна и лесно разбирлива:

„А ти оди кон својот крај, и отпочини. И ќе останеш да го добиеш својот дел на крајот од времето“ (Даниел 12:13).

„И многумина од оние што спијат во земниот прав ќе се разбудат – едни за живот вечен, а други за вечен срам“ (Даниел 12:2).

„И како што по Адам сите умираат, така и во Христос сите ќе бидат оживеани; но секој по свој ред: Христос е првиот плод; потоа, при Неговото доаѓање, ќе воскреснат сите што се Христови“ (1. Коринтјаните 15:22,23).

Врз основа на овие едноставни и недвосмислени текстови ја разбираме вистината за состојбата на мртвите, за Божјата награда, како и за судбината на праведните и злите во денот на второто Христово доаѓање.

ШТО Е ПАРАБОЛА?

Токму во овој правилен библиски контекст треба да се разбере Христовата парабола „за богатиот и Лазар“. Бидејќи оваа парабола, на прв поглед, изгледа спротивна на заклучоците извлечени од Божјата реч (а Библијата не си противречи самата на себе), важно е да го разбереме нејзиното вистинско значење, наместо да ги спротивставуваме текстовите едни со други. Ајде да го разбереме ова.

Не е толку комплицирано како што изгледа на прв поглед. Станува збор за парабола, а не за директно учење, како што е, на пример, Проповедта на гората. И оваа разлика е од суштинско значење.

Кое е значењето на зборот „парабола“?

Парабола (PAIR-uh-bul) е споредба на две нешта, често претставена преку приказна со двојно значење. Друг термин за парабола е алегорија.

„Алегорично“ означува нешто што содржи скриено значење или навестување.

Со други зборови, параболата не е раскажана за сите нејзини детали да се сфатат буквално. Не! Тоа е алегорија чија цел е да го разјасни она што е тешко разбирливо, нешто што останува скриено од човековото разбирање.

БУКВАЛНОТО СФАЌАЊЕ НА АЛЕГОРИЈАТА ДОВЕДУВА ДО ГОЛЕМИ ЗАБЛУДИ

Ако не ја разбереме оваа особеност на параболата и сè во неа сфатиме буквално, тоа може да нѐ доведе до сериозни заблуди. Еве неколку примери за ова:

„Тогаш Исус пак им рече: ‘Вистина, вистина ви велам: Јас сум вратата за овците’“ (Јован 10:7).

„Јас сум вистинската лоза, Мојот Отец е лозарот“ (Јован 15:1).

„Кој го јаде Моето тело и ја пие Мојата крв, има живот вечен и Јас ќе го воскреснам во последниот ден. Зашто Моето тело е вистинска храна, и Мојата крв – вистинска напивка“ (Јован 6:54,55).

Алегоријата исклучува буквално разбирање на кажаното, инаку може да се дојде и до канибализам и вампиризам. Дали сакате да кажете дека така учел Христос, спротивно на забраните во Библијата? Се разбира не! И така, вие се оддалечувате од директното толкување на овие зборови.

Во параболата што ја кажал Јотам, еден од синовите на Гедеон, единствениот преживеан откако Авимелех, неговиот полубрат, ги убил сите свои полубраќа, се вели дека дрвјата и грмушките зборуваат. Буквалното разбирање на оваа парабола би нѐ навело да веруваме во духовите на шумата и дрвјата, односно тоа би нѐ довело до спиритизам, а со тоа и во канџите на сатаната. Затоа, разбираме дека ова е алегорија.

АРГУМЕНТ ПРОТИВ БУКВАЛНОТО ТОЛКУВАЊЕ НА ПАРАБОЛАТА

Самите зборови што Христос ги кажал во параболата за богатиот и Лазар покажуваат дека Неговите зборови не треба да се толкуваат буквално. Спасените се во пазувите на Авраам, но и пред Авраам имало праведници кои умреле. Па зошто токму во пазувите на Авраам, а не, да речеме, во пазувите на Авел, затоа што не Авраам, туку Авел се споменува прв меѓу хероите на верата:

„Со вера Авел Му принесе на Бога подобра жртва, од Каиновата; преку неа тој доби сведоштво дека е праведен, бидејќи Бог посведочи за неговите дарови; преку неа, иако мртов, тој уште зборува“ (Евреите 11:4).

Христос ја пофалил верноста на Авел, зборувајќи за казната на оние кои ја отфрлаат вистината и ги убиваат Божјите верни деца. Покрај тоа, Тој го спомнал Авел како прв праведник:

„За да падне врз вас сета праведна крв што е пролеана на земјата, од крвта на праведниот Авел па до крвта на Захарија, синот на Варахија, кого го убивте меѓу храмот и жртвеникот“ (Матеј 23:35).

И фактот дека Авраам, а не Авел, е спомнат во параболата, покажува дека Христос именувал личност која би била разбирлива и авторитативна за фарисеите, на кои им ја кажал параболата, бидејќи тие се сметале себеси за деца на Авраам:

„и рекоа: ‘Наш татко е Авраам…’“ (Јован 8:39).

НА АВРААМ НЕ МУ БИЛО ДАДЕНО ПРАВОТО ДА ИМ СУДИ НА ЛУЃЕТО

Еве уште еден аргумент за тоа дека ова е парабола и не треба да се сфати буквално. Дали на Авраам му е дадено право да суди и да ја одредува вечната судбина на луѓето?

„… судот е Божји…“ (Второзаконие 1:17).

„И небесата ќе ја огласат Неговата праведност, зашто Бог е судија“ (Псалм 50:6).

„Боже, Господи на одмаздата, Боже на одмаздата, покажи се! Стани, Судијо на Земјава, дај им отплата на горделивите! До кога нечестивите, Господи, до кога нечестивите ќе се фалат?“  (Псалм 93:1-3).

Ова е Стариот Завет. И еве ја новата, последната книга од Библијата,  Откровението, напишана уште подоцна од параболата за богатиот и Лазар:

„Потоа го чув ангелот на водите како вели: ‘Праведен си, Господи, Кој си, Кој беше, Свет си, зашто така пресуди, бидејќи тие пролеаја крв на светии и пророци, и Ти им даде да пијат крв – заслужуваат!’“ (Откровение 16:5,6).

„Кој нема да се уплаши од Тебе, Господи, и не ќе го прослави името Твое? Зашто само Ти си свет; зашто сите народи ќе дојдат и ќе се поклонат пред Тебе; бидејќи се појавија Твоите праведни судови!“ (Откровение 15:4).

„Бидејќи тие пролеаја крв на светии и пророци, и Ти им даде да пијат крв – заслужуваат! И чув друг како зборува од жртвеникот: ‘Да, Господи Боже Седржителе, вистинити и праведни се Твоите пресуди!’“ (Откровение 16:6,7).

Така, гледаме во светлината на Библијата дека судот не е во моќта на Авраам. Ова е уште еден јасен аргумент дека оваа приказна е парабола, алегорија, а не буквален историски настан.

МОЖЕ ЛИ БЕСТЕЛЕСНА ДУША ДА ИМА ТЕЛО И ДА ЧУВСТВУВА ЖЕД?

Уште еден аргумент дека ова е парабола. Кога луѓето умираат, оние кои веруваат во бесмртноста на душата велат дека телото останува во гробот, а во пеколот или во рајот оди некој дух, односно бестелесна душа.

Но, ако бестелесните души имаат прсти, јазик и чувствуваат жед, тогаш тие поседуваат телесни карактеристики. Сепак, Христос воскреснал во тело и Своите ученици ги убедил во тоа барајќи храна, која ја јадел за ги убеди дека е човек во тело.

„Видете ги рацете Мои и нозете Мои: Јас сум Истиот; допрете се до Мене и гледајте; зашто духот нема тело и коски, а, како што гледате, Јас имам. А кога го рече тоа, им ги покажа рацете и нозете. Но, додека тие од радост уште не веруваа и се чудеа, Тој им рече: ‘Имате ли овде нешто за јадење?’ Тие Му дадоа парче печена риба и мед со саќе. И кога зеде, јадеше пред нив“ (Лука 24:39-43).

Гледате, дека способноста за јадење и пиење не е својствена за духот, туку за човекот во тело. Христос, за да ги убеди Своите ученици дека не е дух, туку тело, зел и јадел пред нив. Ова имало силен ефект, бидејќи здравиот разум ни кажува дека бестелесните немаат потреба од телесна храна.

Мислам дека има доволно докази дека оваа приказна е парабола, алегорија, а не буквален историски настан. Веќе го разбравме значењето на параболите: не се работи за буквално разбирање на секој збор, туку за откривање на длабоки духовни вистини кои не би можеле да се согледаат без алегорија.

ПАРАБОЛАТА ЗА БОГАТИОТ И ЛАЗАР ПОКАЖУВА ДЕКА НЕПРАВЕДНОТО БОГАТСТВО НЕ Е ОД БОГА

Ајде да ја дефинираме оваа парабола во однос на она што го рекол Христос. Односно, зошто ги користел овие нереални настани и што сакал да ни објасни преку нив?

Параболата за богатиот и Лазар е одговор на Исус кон богатите и среброљубивите фарисеи, кои верувале дека нивната земна благосостојба и потекло се гаранција за спасение.

Ова е многу важна и корисна парабола, особено во последните денови, бидејќи многумина го поврзуваат својот земски просперитет со Божјите благослови, заборавајќи дека сатаната е „богот на овој век“ (2. Коринтјаните). Дури и на Христос му било понудено богатството на светот во замена за отстапки во вистинското обожавање (Матеј 4:8-10). Ако денес некој го прекршува Божјиот закон за да стекне богатство, тогаш тоа богатство не му го дава Бог, туку друга сила:

„Колку е добар Бог кон Израел, кон оние што се со чисто срце! А нозете мои за малку не потклекнаа, за малку чекорите мои ќе станеа несигурни, – зашто им позавидев на беззакониците, гледајќи го напредокот на грешниците, зашто не страдаат, нивните тела се цврсти и јадри. Немаат маки како другите, човечки неволји не ги засегаат. Затоа горделивоста им е како веришка околу вратот, а насилството им е облека. Очите им се подуени од сало, а од срцата им се излеваат безумија, се подбиваат и злобно зборуваат, се закануваат надмено со насилство. Ја креваат устата против небото, а јазикот нивен ја обиколува земјата. Затоа народот Мој по нив се залетува, и мана не им наоѓа. И вели: ‘Како ќе дознае Бог, и има ли знаење во Севишниот?’ Ете, такви се грешниците, секогаш спокојни, богатство напластуваат“ (Псалм 73:1-12).

Асаф, кој го напишал овој псалм, зборува за богатството на злите и нагласува дека тоа е стекнато на нечесен начин, а не преку работата што Бог ја дал како удел на луѓето по падот. Тој исто така укажува дека и Божјиот народ често постапува на ист начин, стремејќи се кон богатство без да размислува за праведноста. Со своите дела, тие изгледа како да велат: „Дали Бог гледа сè? Дали навистина обрнува внимание?“ Во овој контекст, параболата за богатиот и Лазар станува многу релевантна, како предупредување за оние кои го поврзуваат материјалниот успех со Божјото одобрување, заборавајќи дека вистинското богатство е во духовната верност, а не во земното изобилство.

КАКОВ ЌЕ БИДЕ БОЖЈИОТ ПРАВЕДЕН СУД?

Оваа парабола не се однесува само на богатите и сиромашните, туку и на оние кои мислат дека се спасени поради својата положба. Фарисеите верувале дека бидејќи се деца на Авраам, тоа автоматски им гарантира спасение.

На сличен начин, многу верници денес сметаат дека нивното членство во Божјата црква е доволно за спасение. Но Христос, преку оваа парабола, ги отрезнува и ваквите погрешни уверувања.

Заклучоците од параболата ги изведува самиот Христос. И токму овие заклучоци ни помагаат да ја разбереме суштината на параболата и нејзината цел. Од параболата следи дека луѓето, за време на нивниот живот, имаат различни начини на битисување, различни постапки и различни односи кон Бога и ближниот. Едниот живее на земјата по своја волја и желби, без да мисли на својот ближен, додека другиот страда во неволја. И сега нивниот живот завршил, а Божјиот суд ги сумира нивните животи и им суди на секој од нив. И каков ќе биде Божјиот праведен суд?

„Синко, сети се дека ти си го добил своето добро уште додека беше жив, а Лазар злото; сега, пак, тој се утешува, а ти се мачиш. Освен тоа, меѓу вас и нас има голема провалија така што оние кои би сакале да дојдат кај вас, не можат; а исто така и оние оттаму – кај нас“ (Лука 16:25,26).

Оваа парабола совршено се вклопува во целокупната порака на Библијата и во концептот за Божјата праведност:

„Клеветникот нема да се одржи на земјава; злото ќе го одвлече неправедниот човек во погибел. Знам дека Господ ќе покаже правда за угнетените и милост за сиромасите. Да, праведниците ќе го исповедаат името Твое, и непорочните ќе се населат пред лицето Твое“ (Псалм 140:11-13).

Но, оваа праведност целосно ќе се открие и ќе надвладее дури при второто Христово доаѓање:

„Кој чини неправда, нека чини неправда уште; и кој е осквернет, нека се осквернува уште; и кој е праведен, нека чини правда уште; и кој е свет, нека се осветува уште. И еве, ќе дојдам скоро, и платата Моја е со Мене, за да му дадам на секого според делата негови“ (Откровение 22:11,12).

ПАРАБОЛАТА ЗА БОГАТИОТ И ЛАЗАР, ИСТО ТАКА, УКАЖУВА НА ВАЖНОСТА НА ПРОУЧУВАЊЕТО НА СВЕТОТО ПИСМО

Други важни заклучоци од оваа парабола што треба да ги имате на ум:

„А тој пак рече: ‘Тогаш, те молам, оче, прати го во татковата ми куќа, зашто имам петмина браќа, та да им посведочи, за да не дојдат и тие во ова место на маките!’ Авраам му рече: ‘Тие ги имаат Мојсеј и Пророците; нив нека ги слушаат!’ А тој рече: ‘Не, оче Аврааме, туку, ако некој од мртвите оди кај нив, тогаш ќе се покаат.’ Авраам му рече: ‘Штом Мојсеј и Пророците не ги слушаат, тогаш и да воскресне некој од мртвите, тие нема да му поверуваат’“ (Лука 16:27-31).

Христос вели дека човекот треба да го постигне спасението преку проучување на Светото писмо, а не преку чуда. Фарисеите во Неговото време постојано Го следеле, барајќи знаци и чуда:

„И излегоа фарисеите и почнаа да се препираат со Него, па искушувајќи Го, Му бараа чудесен знак од небото. А Тој воздивна длабоко и рече: ‘Зошто овој род бара чудесен знак? Вистина ви велам: нема да му се даде чудесен знак на овој род’“ (Марко 8:11,12).

Наместо тоа, Тој им рекол:

„Ги истражувате Писмата, зашто вие мислите дека во нив имате живот вечен; а токму тие сведочат за Мене“ (Јован 5:39).

Но Тој не им се открил на Своите ученици, кои биле на патот кон Емаус, сè додека не им го објаснил она што е кажано за Него во целото Писмо. Со тоа покажал дека нивната вера не треба да се заснова на чуда, туку на Божјата реч. Бог го возвишил Своето Слово над сè:

„Се поклонувам пред Твојот свет Храм. Го славам Твоето име за Твојата милост и вистина, зашто го возвеличи Твоето слово, повисоко од Своето име“ (Псалм 138:2).

ЧУДАТА И НАТПРИРОДНОТО НЕМА ДА ГО СПАСАТ ЧОВЕКОТ ОД СМРТ

Несреќни се оние христијани, и тажен е нивниот крај, ако својата вера не ја засноваат на примерот на Христос, кој ги одбил нападите на ѓаволот со зборовите „Напишано е“, туку на некакви натприродни појави. Тие забораваат на предупредувањата што самиот Спасител ги дал, потсетувајќи нè дека вистинската вера не се гради врз чуда, туку врз Божјата реч:

„И правеше големи чуда, па дури и оган симнуваше од небото на земјата пред луѓето. И ги мамеше земните жители со чудата што му беа дадени да ги врши пред ѕверот, велејќи им на земните жители да му направат биста (икона) на ѕверот, кој имаше рана од меч и остана жив“ (Откровение 13:13,14).

„Тогаш ќе се открие и беззаконикот, кого што Господ (Исус) ќе го убие со здивот на устата Своја и преку појавата на Своето доаѓање ќе го истреби. Доаѓањето на тој беззаконик ќе биде по дејство на сатаната, со секаква сила и знаци и лажни чудеса,и со секакво неправедно измамување меѓу оние кои загинуваат, затоа што не ја примиле љубовта на вистината та да би се спасиле“ (2 Солунјаните 2:8-10).

НЕШТО МОЖЕ ДА СЕ ПРОМЕНИ САМО ВО ТЕКОТ НА ЖИВОТОТ, НО НИКАКО ПОСЛЕ СМРТТА!

Во параболата за богатиот и Лазар, Христос ни покажува дека единственото време во кое можеме да ја одредиме нашата вечна судбина е времето на нашиот земен живот. По смртта, ништо не може да се промени:

„Зашто сите ние треба да се јавиме пред Христовиот суд. Та секој да прими што заслужил, според она што го извршил во телото свое, било добро или зло“ (2 Коринтјаните 5:10).

Ако за време на својот живот човекот не го послушал Божјиот повик да се приближи до Бога:

„Зближи се со Него – и ќе бидеш спокоен; преку тоа ќе ти дојде доброто. Прими го од устата Негова законот и стави ги зборовите Негови во срцето свое“ (Јов 22:21,22).

тогаш тој се оддалечува од Бога и Неговиот народ, оставајќи меѓу себе и нив непремостлива бездна. Името на оваа бездна е „карактерот на човекот“, во кој преовладуваат бунтот, противењето и непослушноста кон Бога.

НЕПОДГОТВЕНОСТА ДА СЕ НАПРАВИ ДОБРО ДЕЛО, НЕБОТО ГО ОЦЕНУВА КАКО ЗЛО

Со оваа парабола, Христос ги поттикнува луѓето да размислат за својот живот, за својот карактер, и да не прават таква грешка, како лажна самодоверба. Богатиот во параболата мислел дека е спасен само затоа што бил богат. Тој верувал дека, бидејќи ужива удобен живот на земјата, без проблеми ќе влезе во вечноста. Но, Христос преку оваа парабола покажува дека начинот на кој е уреден овој свет нема никаква врска со Царството Божјо. Таму вредностите се сосема поинакви, не како на земјата. Царството Божјо не е продолжение на ова постоење.

Царството Божјо тоа е каменот од второто поглавје на книгата на Даниел, кој ги уништува сите земни царства и воспоставува нов, совршен Божји поредок.

Богатиот човек бил верник, и според современите стандарди, успешен верник, кој никому не прави зло. Бил способен дури и за некое добро, великодушно му ги подарил на просјакот Лазар остатоците од својата трпеза. Тој бил уверен дека во Божјите очи ова е доволна доблест, сразмерна на неговите можности. Но тој бил во голема заблуда. И таа заблуда го чинела вечност. Ако некој верува дека суштината на христијанството е само да не прави зло, тогаш на Божјиот суд ќе биде прогласен за недостоен за вечноста.  

„И така, грев е за оној кој знае да прави добро, а не го прави“ (Јаков 4:17).

Нашата рамнодушност и неподготвеност да правиме добро, кога сме во можност, небото го оценува како зло. На некој начин, богатиот човек не бил осуден поради злодела, туку поради тоа што не направил добро, иако можел. Тој имал добра репутација во општеството, но тоа не било доволно. Како што некој мудро рекол: „Не ја оценувајте големината на една личност според големината на неговата канцеларија, не е важно што мислат другите за вас, туку што вие навистина сте, зашто Бог во оваа светлина го оценува човекот“. Сетете се на Христовите зборови кажани од Него пред оваа парабола:

„И им рече: ‘Вие се правите праведни, пред луѓето но Бог ги знае вашите срца; зашто, она што меѓу луѓето се цени, пред Бога е одвратност’“ (Лука 16:15).

ПРИПАДНОСТА КОН БОЖЈИОТ НАРОД ИЛИ БОЖЈАТА ЦРКВА НЕ Е ГАРАНЦИЈА ЗА СПАСЕНИЕ

Богатиот човек имал голема предност: тој го познавал Бога и ги имал пророчките Списи. Но, наместо да живее според нив, тој бил преокупиран со себе и своите задоволства. Мислел дека самата припадност на Божјиот народ е доволна гаранција за спасение. Но Христос постојано нагласувал кое сродство со Авраам е навистина прифатливо во очите на небото:

„Исус им рече: ‘Ако бевте чеда Авраамови, вие ќе ги вршевте делата Авраамови’“ (Јован 8:39).

„Знајте, пак, дека оние што се потпираат на верата, се синови Авраамови“ (Галатјаните 3:7).

„И така, оние што веруваат, се благословени заедно со верниот Авраам“ (Галатјаните 3:9).

КАКО Е ПРИКАЖАН БОГАТИОТ ВО ПАРАБОЛАТА?

Богатиот човек во параболата е прикажан како некој што сам не ги прифатил советите од небото, но сепак се осмелува да го советува небото за тоа што треба да се направи за спасението на таквите како него и неговите браќа. Ова не е дух на ученик на кој му е потребен Христос, односно учител, туку дух на горд човек кој направил фатална грешка, но и покрај тоа се осмелува да поучува. Згора на тоа, богатиот дури донекаде го обвинува Бога, тврдејќи дека не направил доволно за спасение на луѓето како него и неговите браќа.

ИДЕЈАТА НА ПАРАБОЛАТА Е ДА СЕ ЗБОРУВА ЗА ВОСКРЕСЕНИЕТО, А НЕ ЗА БЕСМРТНАТА ДУША

Како богатиот да вели: „Ако има чудо, тогаш ќе биде поинаку! Ако некој воскресне од мртвите, тоа ќе биде вистинска евангелизација! Но во овие негови зборови, гледаме дека идејата на параболата не е учење за бесмртната душа, туку за воскресението. Не требало душата да дојде кај неговите браќа и да им каже нешто или сонува нешто за нив, туку воскреснатиот од мртвите.

И Христос, подоцна воскреснувајќи го Лазар, ја потврдил вистинитоста на овие заклучоци, како и фактот дека дури и ова чудо нема да ги преобрати оние што живеат за себе, а не за Бога и своите ближни:

„Мнозина од Јудејците разбраа дека Исус е таму, па дојдоа не само заради Исус, туку да го видат и Лазар, кого Тој го воскресна од мртвите. А првосвештениците се договорија да го убијат и Лазар, зашто мнозина од Јудејците се издвојуваа поради него и веруваа во Исус“ (Јован 12:9-11).

Значи, ако в овремето на благодатта човекот не го проучува Божјото Слово, или го проучува без да го промени својот живот, тогаш Бог нема да го промени на подобро со чуда. Тоа би било бескорисно. Таквиот човек останува во извалканата облека на својата самоправедност, и на Божјиот суд ќе биде осуден. Оној што бил облечен во пурпур и фин лен, на Божјиот суд ќе се најде гол.

Оваа поука е особено важна денес, бидејќи мнозинството не сака да ја напушти осудената Лаодикија. За верниците од овој духовен период, Христос рекол:

„Така, бидејќи си млак, а не жежок, или студен, ќе те изблујам од устата Своја! Зашто велиш: ‘Богат сум и се збогатив, и ништо не ми треба’, а не знаеш дека си беден и проколнат, сиромав, слеп и гол; те советувам да си купиш од Мене злато низ оган пречистено, за да се збогатиш; и бела облека, за да се облечеш, и да не се гледа срамот на голотијата твоја, и со очна маст намачкај ги очите твои за да гледаш. Оние што Јас ги сакам, нив ги карам и воспитувам. И така, биди искрен и покај се“ (Откровение 3:16-19).

ЗАКЛУЧОЦИ ОД ПАРАБОЛАТА ЗА БОГАТИОТ И ЛАЗАР

И така, заклучоци од оваа парабола: Параболата за богатиот човек не ја кажал Христос за да го оправда вавилонското учење за бесмртноста на душата. Христос не го проповедал ова лажно учење. Параболата за богатиот и Лазар е Христова поука во алегорија. Параболата била кажана за луѓето, за време на нивниот живот, да навлезат во Божјото Слово и да го усогласат својот живот со него, живеејќи не за себе, туку за Бога. И да им служат на луѓето, бидејќи после смртта ништо не може да се промени. Исто така, таа е кажана за луѓето да разберат дека богатството и просперитетот на овој свет воопшто не се доказ за Божјиот благослов и не му гарантираат автоматско спасение на човекот.

И уште една поука: Припадноста кон Божјиот народ исто така не е гаранција за спасение. Праведниот живот и само праведниот живот е она што Бог го прифаќа како знак дека тој човек е Негово дете. Погледнете што пишува во Посланието до Тимотеј:

„Но Божјата цврста основа стои непоколебливо, имајќи го овој печат: ‘Ги познава Господ оние кои се Негови’ и ‘Да отстапи од неправда секој што го изговара името Господово’“ (2 Тимотеј 2:19).

НАВОДНАТА ПРОТИВРЕЧНОСТ МЕЃУ ВЕТУВАЊЕТО НА ИСУС ХРИСТОС ДО РАЗБОЈНИКОТ НА КРСТОТ И БОЖЈОТО СЛОВО

Христос никогаш не поучувал нешто што е во спротивност со Писмото. Сам го користел Писмото за да ги одбие нападите на ѓаволот, бидејќи Божјата сила се открива преку Неговото Слово. Некои велат: Но, што е со Христовите зборови упатени до разбојникот кој се покаја на крстот? Зар тие не сведочат дека Христос поучувал за бесмртноста на душата?

„И Му рече на Исус: ‘Сети се на мене, Господи, кога ќе дојдеш во царството Свое!’ А Исус му рече: ‘Вистина ти велам: денес ќе бидеш со Мене во рајот!’“ (Лука 23:42,43).

На прв поглед, може да изгледа дека Исус му ветил на разбојникот дека тој ден ќе биде со Него во рајот. Но, самиот Исус, по Својата смрт, не отишол во рајот тој ден, ниту следниот. Дури по Своето воскресение ѝ рекол на Марија:

„И рече Исус: ‘Не допирај се до Мене, зашто уште не сум се вратил кај Мојот Отец; туку отиди кај браќата Мои и кажи им: се враќам кај Својот Отец и вашиот Отец, кај Својот Бог и кај вашиот Бог’“ (Јован 20:17).

За време на Својот живот, Исус постојано кажува каде ќе биде по Својата смрт:

„Зашто, како што Јона беше во утробата на китот три дни и три ноќи, така и Синот Човечки ќе биде во срцето на земјата три дни и три ноќи“ (Матеј 12:40).

Како треба да се разбере оваа очигледна противречност? Грчкиот текст на кој е напишано Евангелието нема интерпункциски знаци. Подоцна, тие биле вметнати од преведувачи кои, за жал, веќе биле под влијание на вавилонското учење за бесмртноста на душата. Поради тоа, ги поставиле интерпункциските знаци во согласност со својата заблуда.

Еве како, без да се наруши библиската вистина за состојбата на мртвите и без да противречат на Христовите зборови, требало да се стават интерпункциските знаци:

„Сега ти ја кажувам вистината, ќе бидеш со Мене во рајот“ (Лука 23:43).

Ова е хармоничната библиска вистина! Христовите зборови се вистинити и не се во спротивност со она што всушност му се случило по Неговата смрт. Во спротивно, Библијата мора да се преработи, и да падне сенка врз Христа дека го измамил разбојникот, што, се разбира, е недозволиво.

УШТЕ ЕДЕН АРГУМЕНТ НА БРАНИТЕЛИТЕ НА УЧЕЊЕТО ЗА БЕСМРТНОСТА НА ДУШАТА

Бранителите на бесмртноста на душата велат: „Но што е со Рахила, која умирала при породувањето? Се вели дека душата ја напушташе.“

„А кога таа се мачеше при раѓањето, бабицата и рече: ‘Не плаши се, зашто и ова ќе ти биде син.’ А кога душата ја напушташе, бидејќи умираше, Рахила го нарече Бенони. Но таткото му даде име Венијамин“ (Создавање 35:17,18).

Со вас во последната тема  утврдивме дека зборот „душа“ има неколку значења во Библијата, од кои две важат токму за овој случај: тоа се крв и живот. Значи, овој текст не кажува ништо за бесмртноста на душата, туку би изгледал вака:

„А кога таа се мачеше при раѓањето… душата (крвта, животот) ја напушташе, бидејќи умираше…“ (Создавање 35:17,18).

Значи, Библијата не го поддржува вавилонското отровно учење за бесмртноста на душата. И оние кои се обидуваат да го оправдаат ова учење со Библијата, не се потпираат на неа, туку на сопствените шпекулации и фантазии, прилагодувајќи ја Библијата на овие шпекулации.

ШТО ВЕЛАТ ЈАСНИТЕ И НЕДВОСМИСЛЕНИ БИБЛИСКИ ТЕКСТОВИ ЗА СУДБИНАТА НА САТАНАТА И ЗЛИТЕ ЛУЃЕ?

И уште нешто за верувањето на многу христијани во вечното мачење на злите. Тие тврдат дека ова е библиско учење, но дали е навистина така? Што вели Библијата за ова?

„Зашто оние што вршат зло, ќе бидат истребени, а оние, кои се надеваат на Господ, ќе ја наследат Земјата. Уште малку, и грешникот ќе го нема; ќе го побараш местото негово и нема да го најдеш“ (Псалм 37:9,10).

„Зашто грешниците ќе загинат, и непријателите Господови ќе ги снема како полска убавина, ќе исчезнат како дим… зашто оние, кои Господ Го благословуваат, ќе ја наследат земјата, а оние што тој ги проколнува, ќе бидат истребени“ (Псалм 36:20,22).

„Зашто Господ ја сака правдата и не ги остава верниците Свои; нив вечно ќе ги чува. А беззакониците ќе бидат исфрлени и потомството на безбожниците ќе биде истребено. Праведните ќе ја наследат земјата и ќе живеат на неа вечно“ (Псалм 37:28,29).

„Зашто, ете, доаѓа ден, вжарен како печка; тогаш сите горди и оние, кои постапуваат нечесно, ќе бидат како слама, и ќе ги изгори денот што иде, вели Господ Саваот; и така, нема да остане од нив ни корен, ниту гранчиња… и ќе ги газите нечестивите, како прав под стапалата на нозете ваши во тој ден, кога Јас ќе дејствувам, вели Господ Саваот“  (Малахија 4:1,3).

„Падна од Бога оган небесен и ги проголта“ (Откровение 20:9).

„Морето ги поврати мртвите свои, кои беа во него; смртта и пеколот ги повратија мртвите свои, што беа во нив; и секој прими суд според делата свои. А смртта и пеколот беа фрлени во Огненото Езеро. Тоа е втората смрт“ (Откровение 20:13,14).

Јасните и недвосмислени библиски текстови сведочат дека злите ќе бидат целосно уништени, ќе станат прашина. Дури и самиот сатана ќе биде потполно уништен.

„Од убавината твоја се возгордеа срцето твое, поради богатството твое си ја загуби мудроста своја… и Јас пуштив оган пред тебе, да те проголта; и Јас те претворив во пепел на земјата пред очите на сите, што те гледаат. Сите, што те знаеја меѓу народите, се згрозуваа над тебе, ти стана за ужас и исчезна засекогаш“ (Езекиел 28:17-19).

ПРАВИЛНО РАЗБИРАЊЕ НА ЗБОРОТ „ВЕЧЕН“ ВО СВЕТОТО ПИСМО

Од каде потекнува учењето за вечното мачење на злите во огнот, кога судбината на сатаната и на злите е толку јасно откриена во Библијата? Како што веќе претпоставувате, ова учење произлегло под влијание на лажните доктрини на Вавилон и од погрешното толкување на сложени библиски текстови, изолирани од јасните и недвосмислени библиски вистини.

„Тогаш ќе им каже и на оние што се од левата страна: ,Бегајте од Мене, проклети, во вечен оган, приготвен за ѓаволот и за неговите ангели’“ (Матеј 25:41).

„И тие ќе отидат во вечна мака, а праведниците – во живот вечен“ (Матеј 25:46).

Ајде да го разбереме ова, бидејќи во Библијата нема и не може да има никаква противречност.

Зборот што во Новиот Завет е преведен како „вечен“ во врска со казнувањето на злите е старогрчкиот збор „aionios“. Библијата го употребува овој збор и за Бога и за луѓето, но неговото значење се менува во зависност од контекстот.

Кога зборот „aionios“ (вечен) се користи за Бога, тогаш зборот се однесува на Неговата бесконечност и вечна природа. Но, кога истиот збор се однесува на создадените суштества или нешта, тогаш неговото значење се определува според нивната природа и траење. Со други зборови, вечноста што ја поседува Бог е апсолутна, додека вечноста што се однесува на создаденото зависи од неговите можности за постоење.

Како пример може да се земе зборот „силен“. Се вели: силно бебе, силен тинејџер, силен маж, силен кревач на тегови. Кажете ми, дали истиот збор „силен“ има исто значење во сите случаи? Дали силата на бебето е иста како силата на кревачот на тегови? Секако дека не! Зборот „силен“ мора да се гледа во контекст, за да разбереме за каков тип на сила станува збор и на кого се однесува

На ист начин, кога зборот „aionios“ (вечен) се применува на смртното и пропадливото, тогаш границите на „вечноста“ се одредуваат според природата на даденото суштество или предмет. Со други зборови, „aionios“ може да значи ера, век, возраст или траење со ограничен рок, во зависност од контекстот.

ПРАВИЛНО РАЗБИРАЊЕ НА „ВЕЧНИОТ ОГАН“ ВО ГОРЕЊЕТО НА СОДОМ И ГОМОРА

И еве неколку примери кои го потврдуваат горенаведеното:

„Како што Содом и Гомора и околните градови, што блудствуваа, а на ист начин како и тие, одеа по друго тело, станаа пример со тоа што беа накажани со вечен оган“ (Јуда 1:7).

Овој стих го користи концептот на „вечен оган“, со кој беа уништени Содом и Гомора. Ова е пример што ни помага да го разбереме уништувањето на злите по Божјиот суд. Забележете дека овие градови не горат денес, иако беа уништени од „вечниот оган“:

„Тогаш излеа Господ врз Содом и врз Гомора дожд од сулфур и оган од небото. И ги сосипа оние градови и целата околина, и сите жители во тие градови, и сите растенија“ (Создавање 19:24,25).

„А утредента рано, откако стана, Авраам отиде на местото, каде што беше стоел пред Господ; и погледна кон Содом и Гомора и на целата долина и виде: и, ете, се креваше дим од земјата како чад од силен оган“ (Создавање 19:27,28).

Апостол Петар ни кажува што се случило на крајот со овие градови:

„И градовите Содом и Гомора ги осуди на разурнување и ги претвори во пепел, оставајќи ги како пример на идните безбожници“ (2 Петрово 2:6).

КАЗНАТА НА ГРЕШНИЦИТЕ НЕ Е ВЕЧНА ВО ТРАЕЊЕ, ТУКУ НЕЈЗИНИОТ РЕЗУЛТАТ ЌЕ БИДЕ ТРАЕН, ЗАСЕКОГАШ

Забележете дека, иако овој оган се нарекува „вечен“, тој не гори денес, ниту горел во времето на апостол Петар. Петар јасно вели дека огнот ги претворил градовите во пепел. Ова е пример за сите безбожници, јасно откровение за тоа каков ќе биде крајот на оние што се бунтуваат против Бога:

„Зашто, ете, доаѓа ден, вжарен како печка; тогаш сите горди и оние, кои постапуваат нечесно, ќе бидат како слама, и ќе ги изгори денот што иде, вели Господ Саваот; и така, нема да остане од нив ни корен, ниту гранчиња. А за вас, кои се боите од името Мое, ќе изгрее сонцето на правдата, и исцелување ќе има во зраците негови, и вие ќе излезете и ќе потскокнувате како теленца од штала; и ќе ги газите нечестивите, како прав под стапалата на нозете ваши во тој ден, кога Јас ќе дејствувам, вели Господ Саваот“ (Малахија 4:1-3).

Сфаќајќи го ова, станува јасно дека огнот со кој ќе бидат казнети нечестивите има свој крај. Овој оган ќе гори сè додека сите зли не се претворат во прав. Кога тоа ќе се случи, тој ќе престане да постои, бидејќи ќе заврши времето на оние поради кои бил запален. Ова значи дека казната нема да биде вечна во траење, туку нејзиниот резултат ќе биде траен, а тоа се нарекува „втора смрт“. Првата смрт не се нарекува вечна, туку сон, бидејќи по неа ќе има воскресение. Втората смрт, пак, е вечна смрт, по неа никогаш нема да има воскресение.

ПРИМЕРИ ЗА ПРАВИЛНО РАЗБИРАЊЕ НА ЗБОРОВИТЕ „ВЕЧЕН ОТКУП“ И „ВЕЧЕН СУД“

За подобро разбирање на ова, еве уште два примера:

„Ниту со крв козја и телешка, туку со Својата крв влезе во светилиштето еднаш засекогаш и изврши вечен откуп“ (Евреите 9:12).

Каков откуп извршил за нас Христос? Дали тоа е откуп што никогаш не завршува во времето? Дали значи дека не сме трајно откупени, туку дека процесот на откуп ќе трае цела вечност?

Библијата јасно вели дека процесот на откуп не трае вечно, тој има завршно значење:

„И пееја нова песна, велејќи: ‘Достоен си да ја земеш книгата и да ги скршиш нејзините печати, зашто Ти беше заклан и со Својата крв нè откупи за Бога од секое колено, јазик, народ и племе’“ (Откровение 5:9).

Значи, зборот „вечен“ кога се користи во врска со казнувањето или откупувањето на луѓето не означува постојано продолжување на дејството, туку одлука што е донесена еднаш засекогаш, со траен и неповратен ефект.

И еве уште еден сличен пример за судот, кој е наречен „вечен“:

„… и вечниот суд“  (Евреите 6:2).

Ако зборот „вечен“ го разберете како постојан, бесконечен процес, тогаш Христос никогаш нема да дојде, бидејќи Тој треба да дојде со одмазда и да ги награди сите според нивните дела. Но, ако судот никогаш не завршува, тогаш одлуката никогаш нема да биде донесена, а тоа би значело дека Христос никогаш нема да дојде, што е апсурдно. Сепак, ако разбереме дека станува збор за вечно решение, односно одлука што важи за цела вечност, тогаш сè си доаѓа на свое место. Божјиот суд донесува конечна, неповратна одлука за секого, и таа одлука не може да се промени.

КАКО ПРАВИЛНО ДА СЕ РАЗБЕРАТ ЗБОРОВИТЕ СО СЛИЧНО ЗНАЧЕЊЕ НА ЗБОРОТ „ВЕЧЕН“?

А сега, во врска со зборовите од Откровението:

„Тие ќе бидат мачени дење и ноќе во векови“ (Откровение 14:11; 19:3; 20:10).

Овде важи истото како и со зборот aionios („вечен“). Значењето на изразот „во векови“ се определува според контекстот и зборот со кој е употребен. Кога се однесува на Бога, тоа значење е апсолутно, бидејќи Бог е бесмртен и постои вечно. Кога се однесува на смртни луѓе, тогаш неговото значење е ограничено и се однесува на времетраење што зависи од нивната природа и судбина. Еве неколку примери за ова. Казната на Едом:

„Зашто настапи денот за одмазда Господова, годината на отплата за Сион. И реките негови ќе се претворат во катран, а правот негов – во сулфур; и земјата негова ќе биде запален катран; нема да гасне ни дење, ни ноќе; и димот нејзин вечно ќе излегува, од род во род ќе остане запустена; никогаш нема да мине никој по неа“ (Исаија 34:8-10).

Повторно ги гледаме изразите „ни дење, ни ноќе“, „вечно“, „од род во род“. Но, како што веќе разбравте, казната на Едом имаше свое временско ограничување и не трае до денес.

Во Стариот Завет постојат многу примери каде зборовите „вечно“, „ни дење, ни ноќе“ и „во векови“ имаат одредени граници. Овие изрази не секогаш подразбираат непрекинато дејство во времето:

„Но, ако робот одговарајќи, рече: ‘Го сакам господарот мој, жената моја, и децата мои; не сакам да одам и да бидам слободен.’  Тогаш таквиот неговиот господар нека го доведе пред судот Божји и нека го постави пред вратата или на прагот и таму неговиот господар да му го продупчи увото со шило, та да му остане вечен роб“ (Излез 21:5,6).

За каква „вечност“ овде станува збор – таква каква што ја поседува Бог? Ако е така, тогаш ќе има и ропство во вечноста! Малку преувеличувам за да ја покажам апсурдноста: Ако господарот е спасен, а неговиот роб не е – како може да му биде вечен роб? Или обратно – ако робот е спасен, а господарот не, како тој би му бил роб засекогаш? Очигледно, зборот „вечен“ овде не може да значи дејствие што никогаш не завршува. Но, ако го разбереме во контекст на животот на робот – неговиот век, тогаш сè е јасно. Тој ќе биде роб на својот господар сè до својата смрт – целиот свој живот, целиот свој век.

ЕДНА ЗАБЛУДА РАЃА ДРУГА

Погледнете го овој стих:

„Дури грешниците и да никнуваат како трева, и кренат глава оние што вршат беззаконие, тоа е за да бидат истребени засекогаш, Ти си, Господи, Севишен секогаш!“  (Псалм 92:7,8).

Злите, како тревата, ќе бидат истребени засекогаш. Тие ќе станат пепел, како што забележавме погоре, а тоа е вечната втора смрт. Божјото Слово недвосмислено учи дека не процесот на казнување ќе биде вечен, туку дека самата казна ќе биде трајна, извршена еднаш засекогаш.

Учењето за вечното мачење произлегува од усвојувањето на грчката филозофија за бесмртноста на душата во христијанството. Но, ова учење нема никаква врска со Божјото Слово.

Откако христијанството ја прифатило паганската ерес за бесмртноста на душата, оваа заблуда довела до друга – спиритизмот. Ако душата е вечна и мора да биде казнета, тогаш и казната мора да биде вечна – така една заблуда раѓа друга. Но, Библијата не учи дека Бог на сите луѓе им ветил вечен живот – дури ни во маки. Напротив, Библијата јасно учи дека постои поделба –  смрт за грешниците (целосно уништување) и вечен живот за оние кои се во Христа.   

„Зашто, платата, што ја дава гревот, е смрт, а подарокот од Бога е живот вечен во Христос Исус, нашиот Господ“ (Римјаните 6:23).

„Кој верува во Синот, има вечен живот; а кој не верува во Синот, нема да види живот, но гневот Божји ќе биде врз него“ (Јован 3:36).

Содом и Гомора го пожнеале Божјиот гнев, огнот ги уништил, и тие повеќе не постојат.

НЕМА НИШТО НОВО ПОД СОНЦЕТО

Ова е причината зошто многу христијани не ја согледуваат оваа вистина во Божјата реч, тие се како Израел во времето на Христос.

Во деновите на Христос, Израел живеел според лажната теологија на фарисеите и садукеите, кои учеле дека Месијата ќе дојде за да им даде на Евреите власт над целиот свет. Но, кога Христос дошол со сосема друга мисија, да ги ослободи грешниците од ропството на гревот, не Го прифатиле. Неговото учење не се вклопувало во нивниот ѓаволски ум. Старите мевови не можеле да го задржат новото вино, односно нивните затворени срца и умови не можеле да го примат новото учење на Христос.  

„Зошто не ги разбирате Моите зборови? Затоа што не можете да ги слушате поуките Мои. Вашиот татко е ѓаволот; и вие сакате да ги исполнувате желбите на својот татко; тој е човекоубиец од почетокот и не стои во вистината, зашто во него нема вистина. Кога зборува лага, говори од себе, зашто е лажливец и татко на лагата. А бидејќи Јас вистината ви ја кажувам, не Ми верувате. Кој од Вас може да Ме обвини за неправда? Ако ли, пак, вистина зборувам, тогаш зошто не Ми верувате? Кој е од Бога, тој ги слуша Божјите зборови. А вие не ги слушате, зашто не сте од Бога“ (Јован 8:43-47).

И денес, исто како во времето на Христос, мнозина веруваат во бесмртноста на душата, без воопшто да го постават прашањето: дали Библијата навистина го учи тоа? Тие ревносно ги бранат традициите на своите цркви, додека Божјото Слово останува занемарено.

Но кога Бог, кој е богат со милост, преку Својата реч ќе им покаже дека залутале, тогаш тие се плашат. Што ќе се случи сега? Ако го прифатам ова, ќе бидам исфрлен од мојата црква. И така, тие молчат, заглушувајќи го гласот на Светиот Дух. Сè се повторува. Зашто нема ништо ново под сонцето:

„Но, и од началниците мнозина поверуваа, само заради фарисеите не признаваа за да не бидат исклучени од синагогата; зашто им беше помила човечката слава отколку славата Божја“ (Јован 12:42,43).

ИЗБОРОТ ЌЕ БИДЕ ПРЕД СЕКОЈ ЧОВЕК, БЕЗ ИСКЛУЧОК

Никој нема да избега од донесување одлука. Секој ќе мора да избере: Да живее според Божјата реч и да ја отфрли сатанската лага за бесмртноста на душата, лага што се протега уште од Едем, од првото искушение на Адам и Ева. Или да ја отфрли вистината на Божјата реч и да живее со вера во лажното, небиблиско учење за вечното мачење. Но, јас на таквите не им завидувам. Библијата јасно предупредува против таквите безумници:

„Та да бидат осудени сите кои не поверуваа во вистината, а ја засакаа неправдата“ (2 Солунјаните 2:12).

По уништувањето на злите, ништо повеќе нема да потсетува на гревот:

„Зашто, ете, Јас создавам ново небо и нова земја, а поранешните нема повеќе да се спомнуваат, ниту на ум ќе доаѓаат“ (Исаија 65:17).

ВО ШТО ГО ПРЕТВОРААТ БОГА ОНИЕ ВЕРНИЦИ КОИ БУКВАЛНО ЈА СФАЌААТ ПАРАБОЛАТА ЗА БОГАТИОТ И ЛАЗАР?

Како што можете да видите, невозможно е Христовата парабола за богатиот и Лазар да се разбере како буквален настан – таа е алегорија. Дали е можно во рајот да се заборави минатото, ако гласови од пеколниот оган извикуваат кон тебе, бараат вода и дури даваат совети?

„И чув висок глас од небото како зборува: ‘Ете го светиот шатор, светилиштето на Бога меѓу луѓето, и Тој ќе живее со нив; тие ќе бидат Негов народ, а Сам Бог ќе биде со нив – нивниот Бог. И ќе ја избрише Бог секоја солза од очите нивни, и смрт нема да има веќе; ни плач, ни пискот, ниту болка нема да има веќе, бидејќи поранешното помина.’ И Седнатиот на престолот рече: ‘Ете, сè ново создавам.’ И ми рече: ’Напиши, зашто овие зборови се вистинити и верни’“ (Откровение 21:3-5).

Христос рекол за оние кои ќе одат во пеколниот оган:

„Ќе испрати Синот Човечки Свои ангели и ќе ги соберат сите причинители на гревот од Неговото царство, и оние што вршат незаконски дела,и ќе ги фрлат во вжарена печка; таму ќе има плач и крцкање со заби“ (Матеј 13:41,42).

Ако ја разбереме Христовата парабола не како алегорија, туку буквално, тогаш ќе видиме нешто неверојатно: богатиот човек од пламенот го слуша праведниот Авраам. Според тоа, плачот и крцкањето со заби ќе ги слушаат и праведниците. Каква вечност би била тоа?!

Дали Бог, Кој им ветил на Своите деца вечна радост, всушност им ветил дека ќе слушаат плач и крцкање со заби засекогаш?! Не!!! Господ рекол:

„Нема да има плач, ниту тага, ниту болка“ (Откровение 21:4).

„Минатото нема да им дојде на ум“ (Исаија 65:17).

И така и ќе биде. Зошто? Затоа што злото и сите што биле поврзани со него ќе бидат уништени засекогаш.
„Платата за гревот е смртта“ (Римјаните 6:23).
„Кој не е запишан во Книгата на Животот“ (забележете како се нарекува – Книгата на Животот!) ќе биде фрлен во огненото езеро – тоа е втората смрт:

„Ќе се вратат избавените од Господ, ќе дојдат на Сион со радосни извици; и вечна радост ќе биде над нивната глава; тие ќе најдат радост и веселба, а жалоста и воздишката ќе си заминат“ (Исаија 35:10).

БИБЛИЈАТА СЕКОГАШ СЕ ОБЈАСНУВА САМА СЕБЕ

И така! Словото Божјо е како чекан што ја крши секоја карпа на заблудата. Со Него ги уништуваме плановите на сатаната и извојуваме победа над него, исто како што направил Христос во пустината, кога ги одбил нападите на сатаната со зборовите: „НАПИШАНО Е“. Словото Божјо е совршена, хармонична слика на вистината.

Во Библијата, еден текст произлегува од друг и го појаснува, без да му противречи на целокупното учење на Светото писмо. Светото писмо никаде не ја поддржува вавилонската ерес за наводната бесмртност на човечката душа и вечното мачење во пеколот. Затоа, сакам да ги предупредам оние кои се обидуваат да го направат Божјото Слово соучесник на Вавилон, не правете го тоа!

 

Сподели го ова:

Поврзани статии