Илустрација: верници во облека од деветнаесеттиот век ја проучуваат Библијата, а над нив е прикажан Христос во небесното светилиште пред ковчегот на заветот.

Свештеници и левити од последните денови: кои се тие?

Сподели го ова:

За да добиеме целосна слика за она што се случило на Земјата во средината на 19. век, на крајот од најдолгиот пророчки период од 2300 години, треба да обрнеме внимание на овие текстови од книгата на пророкот Даниел:

„А и видението за вечерта и утрината за кое ти се рече ќе се исполни, но ти сокри го тоа видение зашто се однесува на далечни времиња“ (Даниел 8:26).

Небесниот гласник вели дека видението за 2300 години мора да биде скриено од разбирање, бидејќи се однесува на едно далечно време. Кога овие и другите виденија од книгата на Даниел ќе им се откријат на луѓето?

„А ти, Данииле, сокри ги овие зборови и запечати ја оваа книга до последното време; мнозина ќе талкаат овдеонде, обидувајќи се да разберат што се случува“ (Даниел 12:4).

„Тој одговори: ‘Оди си Данииле, зашто тие зборови се сокриени и запечатени до последното време’“ (Даниел 12:9).

Во минатата тема видовме дека, по завршувањето на 2300-годишното пророштво во 1844 година, на небото започнала последната служба на Христос во Светињата над Светињите, истражниот суд. Времето на милоста се ближи кон својот крај. Ова значи дека од 1844 година живееме во последното време, времето на истражниот суд. На крајот од овој период, жителите на Земјата нема да добијат дополнително време. Затоа, книгата на пророкот Даниел мора да се прочита и разбере пред да настапи тој момент.  

Содржина прикажи
ПО ШЕСТАТА ТРУБА, КНИГАТА ЌЕ БИДЕ ОТВОРЕНА

За да видиме дека ова навистина се случило, одиме во книгата Откровение, во десеттото поглавје. Настаните опишани во него се случуваат по шестата труба (Откровение 9:13–21).

Оваа труба го опишува делувањето и власта на Османлиите во текот на 391 година и 15 дена, според пророштвото од деветтото поглавје на книгата Откровение. Оваа власт требала да заврши на 11 август 1840 година, што било точно исполнето и забележано на страниците на историјата. Настаните опишани во десеттото поглавје од Откровението следат по овој настан:

„И видов друг силен ангел како слегува од небото, обвиен со облак, над главата виножито, а лицето негово беше како сонце, додека нозете како огнени столбови; во раката своја тој држеше отворена книшка; и ја постави својата десна нога над морето, а левата – над земјата“ (Откровение 10:1,2).

Во раката на ангелот се наоѓа мала книшка, и таа е отворена. Од овие едноставни слики многу работи ни стануваат јасни, Небото ни открива информации од малата книшка. За да разбереме за каква книшка станува збор, треба да обрнеме внимание на следниве зборови:

„И ангелот, кого го видов како стои над морето и над земјата, крена рака кон небото и се заколна во Оној Кој живее во вечни векови и Кој го создал небото и сè што е на него, земјата и сè што е на неа, и морето и сè што е во него – дека не ќе има веќе време, но во деновите, кога седмиот ангел ќе се огласи и ќе затруби, тогаш ќе се изврши тајната на Бога, како што им беше објавил Тој на своите слуги – пророците“ (Откровение 10:5-7).

Тајната на Бога, која ќе се исполни со трубата на седмиот ангел, е исполнувањето на Божјиот план на спасението, Вечното евангелие, преку Неговиот Син Исус Христос:

„Откако ни ја откри тајната на Својата волја според Своето благоволение што го беше положил во Себе од порано во уредувањето и исполнувањето на времињата, за да соедини сè небесно и земно под една глава – во Христос“ (Ефесјаните 1:9,10).

„Затруби и седмиот ангел, и по небото одекнаа силни гласови, кои викаа: ‘Царството на светот стана царство на нашиот Господ и на Неговиот Христос, и Тој ќе царува во сите векови’“ (Откровение 11:15).

АНГЕЛОТ ИМ ДОНЕЛ НА ЛУЃЕТО РАЗБИРАЊЕ НА КНИГАТА НА ДАНИЕЛ, БИДЕЈЌИ НАСТАПИЛО ПОСЛЕДНОТО ВРЕМЕ

ега ќе ги разберете зборовите на ангелот од 10. поглавје на Откровението, каква отворена мала книшка донел, и зошто. Ангелот вели: „Нема да има повеќе време.“ Ова е последното време на милост и благодат. По него следува само вечното царство за спасените и светите. Видовме дека со влегувањето на Христос во последниот дел од небесното светилиште, во Светињата над Светињите, настапило последното време на милост и благодат, бидејќи започнал истражниот суд. А по него следи царството на спасените.

Исто така, го констатиравме она што е кажано во самата книга на Даниел, дека видението за 2300 години било запечатено до последното време, време во кое сè уште е можно да се биде спасен. Затоа, во тоа последно време мнозина ќе ја читаат оваа книга, односно ќе ги разберат овие Божји откровенија. Значи, не е тешко, комбинирајќи ги сите овие светилници заедно, да се разбере дека ангелот им донел разбирање на Даниеловата книга на луѓето, бидејќи настапило последното време. Уште една потврда за тоа се зборовите на ангелот кажани на Јован, претставникот на Божјата црква, претставникот на Божјиот народ:

„Тогаш отидов кај ангелот и му реков: ‘Дај ми ја книшката!’ Тој ми одговори: ‘Земи ја и изеди ја! Во стомакот твој таа ќе ти биде горчлива, но во устата ќе ти биде слатка како мед’“ (Откровение 10:9).

Во овие стихови има многу храна за размислување. Јован, како претставник на црквата, презема иницијатива и бара од ангелот да му ја даде отворената (т.е. отворена за разбирање) книшка, како што веќе разбравме, тоа е книгата на пророкот Даниел. Ангелот му вели: „Земи ја и изеди ја“, односно, разбери ја:

„Ги најдов зборовите Твои и ги проголтав; Твоето слово ми беше за радост и веселба на срцето мое…“ (Еремија 15:16).

НАСТАНИ ШТО УКАЖУВААТ НА ТОА ДЕКА НЕБОТО САКА ДА ИМ КАЖЕ НЕШТО МНОГУ ВАЖНО НА ЖИТЕЛИТЕ НА ЗЕМЈАТА

Да погледнеме што довело до истражувањето на книгата на пророкот Даниел.

Во 1755 година, на 1 ноември, се случил силен земјотрес, проследен со цунами и пожари. Епицентарот бил во Португалија. Земјотресот го добил името Лисабонски земјотрес. Го зафатил поголемиот дел од Европа, Африка и Америка. Загинале најмалку 100.000 луѓе, а многумина мислеле дека дошол крајот на светот.

„Деветнаесетти мај 1780. година е познат во историјата како ‘мрачен ден’. Од времето на Мојсеј не е забележан случај на толку густа темнина, на толкаво пространство, и да траело толку долго. Описот на овој настан, како што ни го даваат очевидците, е само одглас на Господовите зборови што ги објавил пророкот Јоил две илјади и петстотини години пред да се исполнат: ‘Сонцето ќе се преобрати во темнина, а месечината – во крв, пред да настапи денот Господов, великиот и страшниот’“ (Јоил 2:31).

Еден очевидец на оваа глетка кажал: ‘Не можам да се ослободам од помислата дека, кога секое светло тело во вселената би се завиткало во непробивна темнина или би престанало да постои, тогаш темнината не би можела да биде погуста’ (Letter by Dr. Samuel Tenney, of Exeter, New Hampshire, December, 1785 (in Massachusetts Historical Society Collections, 1792, 1st series, vol. 1, p. 97)). Иако месечината таа ноќ во девет часот беше полна, ‘таа не можеше ниту малку да ја растера сенката слична на смртта’. По полноќ мракот исчезна, а кога месечината се покажа, беше како крв“.

Овој феномен бил опишан во списанието Boston Independent Chronicle од 22 мај 1780 година.

Истата историска хроника бележи крваво-црвена месечина во текот на таа ноќ.

Уште еден значаен настан се случил некое време подоцна, на 13 ноември 1833 година, голем ѕвездопад:

,,Целиот небесен свод над Соединетите Држави со часови беше во огнено движење. Никогаш во таа земја, откако била населена, не се појавил природен феномен кој бил набљудуван со толкав восхит од едни, а во исто време со страв и возбуда од други луѓе. Мнозина уште живо се сеќаваат за таа величествена и свечена глетка… Никогаш не постоел толку густ пороен дожд каков што беше паѓањето на метеори тој ден. На исток, на запад, на север и на југ насекаде се гледаше иста слика. Со еден збор, целото небо беше во движење… Таа сцена, како што ја опишува професорот Силиман во своите весници, можеше да се види над цела Северна Америка… Почнувајќи во два часот изутрината, па сѐ до јасна дневна светлина, небото беше ведро и без облак и на него можеше да се набљудува постојана игра на блескотни тела“ (R. M. Devens, American Progress; or, The Great Events of the Greatest Century, ch. 28, pars. 1-5).

До денешен ден не се случил настан сличен на овој. Агнес Кларк, во својата книга Историја на астрономијата во 19. век, напишала: „Како резултат на падот на ѕвездите во 1833 година, проучувањето на метеоритите стана составен дел на астрономијата.“ Собирајќи ги сите овие настани заедно, луѓето сфатиле дека небото сака да им каже нешто многу важно на жителите на Земјата.

НА ШТО УКАЖУВАЛЕ ЗНАЦИТЕ?

И бидејќи во тоа време луѓето биле верници и имале доверба во Божјата реч, почнале во неа да бараат одговори за настаните што се одвиваат:

„И веднаш, по маките на тие дни, сонцето ќе потемни и месечината нема да ја дава својата светлина, и ѕвезди ќе паѓаат од небото, и силите небески ќе се разнишаат“ (Матеј 24:29).

„И ќе има знаци на сонцето, и на месечината и на ѕвездите, а на земјата тага кај народите од неизвесноста и од бучењето на морето, и од брановите; луѓето, пак, ќе умираат од страв и од исчекување на она што ќе го снајде светот, зашто и силите небесни ќе бидат разнишани“ (Лука 21:25,26).

„И видов, кога се крена шестиот печат. И, ете, настана голем земјотрес, и сонцето стана црно како вреќа од кострет, и месечината стана како крв; ѕвездите, пак, небесни паднаа на земјата, како што смоквата лулана од силен ветар, ги исфрли пупките свои“ (Откровение 6:12,13).

Не може да има грешка. Сите настани точно се исполниле. И по нив, пророштвото укажувало на враќањето на Синот Божји на оваа Земја. Луѓето почнале марливо да ја проучуваат Библијата, особено пророштвата.

Сите тие луѓе што ги проучувале пророштвата не можат да се набројат, и само Бог знае кои се и колкумина биле, но некои од нив останале запишани на страниците на историјата.

Еден од нив е Вилијам Милер, кој посветил многу години на истражување на библиските пророштва, особено на книгата на пророкот Даниел. Тој разбрал дека пророчкиот период од 2300 вечери и утрини е точен и дека тој мора да заврши во есента 1844 година. Потврда за исправноста на неговиот метод на пресметување било и исполнувањето на пророштвото за падот на Отоманската империја на 11 август 1840 година, разбрано од Јосија Лич во 1838 година. Тој, исто така, го користел библискиот принцип на толкување: пророчки ден = буквална година. Пророштвото се исполнило точно, а Милер го применил истиот принцип при пресметувањето на периодот од 2300 вечери и утрини.

Покрај Милер, крајот на пророчкиот период бил правилно разбран и од Јосиф Волф, Евреин кој го преобратил Бог во христијанство. И повеќе од седумстотини служители на Англиската црква. Многу методисти и христијани од други конфесии.

ПОГРЕШНО ТОЛКУВАЊЕ НА ЧИСТЕЊЕТО НА СВЕТИЛИШТЕТО

Тие точно го пресметале пророчкиот период, но, за жал, дале погрешно објаснување за тоа што требало да се случи на крајот од овој најдолг пророчки период. Според општо прифатеното мислење во тоа време, по престанокот на службата во земното светилиште, христијаните ја сметале самата Земја за светилиште.

Ние не можеме да ги обвинуваме овие луѓе за таквото разбирање, бидејќи папството, во текот на долгите години на своето владеење во светот, ја предало на заборав вистината за небесното светилиште и дало повод за најразновидни заблуди. Затоа, не е зачудувачки што дури и протестантите, кои излегле од католицизмот, сè уште не биле целосно очистени од папската измама.

„Другиот му рече: ‘Две илјади и триста вечери и утрини; и тогаш светилиштето ќе се очисти (ќе биде ослободено и ќе му бидат вратени неговите права)’“ (Даниел 8:14).

Сфаќајќи дека под светилиште се подразбира Земјата, истражувачите на Библијата, сметајќи дека овој период завршува во есента 1844 година, верувале дека станува збор за Второто Христово доаѓање на оваа Земја. Тие ревносно почнале да проповедаат за тоа ширум светот, заборавајќи се себеси и трошејќи го целиот свој имот на проповедањето. Илјадници и илјадници луѓе се обратиле кон Бога како резултат на нивните од Бога вдахновени проповеди за скорото Второ доаѓање. Овие проповедници на Второто доаѓање биле наречени „Адвентисти“, од латинскиот Adventus, појава, пристигнување, доаѓање.

ГОРЧИНАТА НА РАЗОЧАРУВАЊЕТО КАЈ ОНИЕ ШТО ГО ОЧЕКУВАА ВТОРОТО ХРИСТОВО ДОАЃАЊЕ

Но во настаните опишани во 10. поглавје од книгата Откровение се вели дека искуството од разбирањето на пророштвата од книгата на Даниел ќе биде слатко само на почетокот, додека е „во устата“, односно во проповедта, но подоцна ќе предизвика горчина на разочарување:

„Тогаш отидов кај ангелот и му реков: ‘Дај ми ја книшката!’Тој ми одговори: ‘Земи ја и изеди ја! Во стомакот твој таа ќе ти биде горчлива, но во устата ќе ти биде слатка како мед’.Ја зедов книгата од рацете на ангелот, и ја изедов и во устата ми беше слатка како мед, а кога ја изедов, ми беше горчлива во стомакот“ (Откровение 10:9,10).

Веројатно нема ништо послатко за верникот од пораката за Христовото доаѓање. Погледнете со каква радост ангелите им ја објавуваат на луѓето веста за првото Христово доаѓање:

„А ангелот им рече: ‘Не плашете се! Еве, ви навестувам голема радост, која ќе биде за сите луѓе; зашто денеска ви се роди во градот Давидов Спасител, Кој е Христос Господ; Ова ќе ви биде знак: ќе најдете повиен Младенец, кој лежи во јасли.’ И одеднаш со ангелот се јави многубројно небесно воинство, кое Го славеше Бога, велејќи: ‘Слава на Бога во висините, а на земјата мир, меѓу луѓето добра волја’“ (Лука 2:10-14).

И веројатно нема ништо потажно за верникот од тоа да пропадне неговата надеж за брзото воспоставување на Божјото Царство, како што било случајот со Христовите следбеници при Неговото прво доаѓање:

„А ние се надевавме дека е Тој Оној што треба да го избави Израел…“ (Лука 24:21).

Горчината на разочарувањето кај оние што го чекале Второто Христово доаѓање произлегла од фактот дека, по завршувањето на 2300-годишниот пророчки период, Христос не дошол на Земјата. Но всушност, Тој ниту требаше да дојде на Земјата во тоа време. Зашто тогаш Тој влегол во Светињата над Светињите во небесното светилиште и на небото започнал истражниот суд.  

ИСКУСТВОТО НА РАЗОЧАРУВАЊЕТО ИМ БИЛО ПОТРЕБНО НА ВЕРНИЦИТЕ

Ова искуство им било потребно на верниците за да се открие кој искрено го чекал Господа, а кој им се придружил под разни изговори, од страв пред казната што, според нивното верување, ќе дојде со Второто доаѓање. Ова искуство е опишано не само во книгата Откровение, туку и во книгата на пророкот Даниел:

„Многумина ќе се очистат (за да бидат чисти), ќе се избелат (стануваат бели) и ќе бидат искушани (за да се очистат); безбожниците ќе си останат безбожни, и никој од нив нема тоа да го разбере (разгледа, размислува, да го земе во предвид), само мудрите (разбираат, резонираат, расудуваат) ќе разберат“ (Даниел 12:10).

Од искуството на разочарувањето ќе произлезат две, во суштина, различни групи. Едните никогаш нема да разберат што се случило во 1844 година, ниту зошто Бог го создал ова движење.

Другите ќе проникнат во Словото, самите сè ќе разберат, а потоа и другите ќе бидат поучени преку нив:

„Разумните ќе сјаат како светила на небото, и оние што мнозина повратиле кон правда – како ѕвездите, во веки, засекогаш“ (Даниел 12:3).

ПРАВИЛНО РАЗБИРАЊЕ НА ЧИСТЕЊЕТО НА СВЕТИЛИШТЕТО

Откако почнале да го пребаруваат Светото писмо по горчливото разочарување, оние што му останале верни на Бога откриле дека нивното разбирање, дека под светилиште се подразбира Земјата, во корен било погрешно и во спротивност со јасните текстови на Божјото Слово.

Зборувајќи за светилиштето, Библијата мисли или на земната скинија изградена во деновите на Мојсеј, во пустината на патот кон земниот Ханан, или на небесното светилиште, според чиј образ, или модел, била изградена земната скинија. Бидејќи земното светилиште и службата во него престанале да постојат со Христовата смрт, вистинската жртва. Бог тоа јасно го открил, цепејќи ја завесата во Светињата над Светињите на земното светилиште, одозгора до долу, во мигот на Христовата смрт. Затоа, пророштвото за завршетокот на 2300 години, кое нè води до 1844 година, според горенаведените факти, не може да се однесува на земното светилиште, туку само на небесното.

По падот на ѕвездите во 1833 година, Вилијам Милер и сличните на него, сфаќајќи ја вистината дека пророчкиот период од 2300 години завршува во 1844 година, почнале енергично да проповедаат за претстојното Христово враќање и Божјиот суд. Истражувајќи ја Библијата, тие во неа ја пронашле последната порака за светот што пропаѓа, пораката на Трите ангели. Иако самите не ја разбирале пораката во целост, тие со ревност започнале да ја објавуваат на светот, особено во почетокот, првата ангелска порака:  

„И видов друг ангел како лета среде небото, кој имаше вечно Евангелие, за да им благовести на жителите земни, на секое племе и колено, јазик и народ. Тој зборуваше со висок глас: ‘Имајте страхопочит кон Бога и подајте Му слава, зашто настапи часот на Неговиот суд, и поклонете Му се на Оној Кој ги создал небото и земјата, морето и водните извори’“ (Откровение 14:6,7).

Тие ја поврзале пораката за судот со нивното очекување на Второто Христово доаѓање во 1844 година, по завршетокот на пророчкиот период од 2300 години. Но пораката за судот требало повеќе да биде поврзана со фактот дека во 1844 година, по завршувањето на тој пророчки период, на небото започнал истражниот суд, а Христос влегол во Светињата над Светињите во небесното светилиште.

ПОРАКАТА НА ИСУС ХРИСТОС ДО ЦРКВАТА ЗА ОВОЈ ПЕРИОД

Христос ја видел нивната искрена желба да се сретнат со Него и да бидат со Него во вечноста, и затоа не ги напуштил по нивното разочарување. Тој им ја открил вистината за небесното светилиште и јасното разбирање на планот на спасението, како и сите библиски пророштва во светлината на тој план. Во посланието за овој период на црквата, Христос кажува само добри нешта:

„И на ангелот на Филаделфиската црква напиши му: вака вели Светиот, Вистинитиот, Оној, Кој го има клучот Давидов, Кој отвора, и никој не може да затвори, – и Кој затвора, никој не може да отвори: ги знам делата твои. Ете, ти дадов отворена врата, што никој не може да ја затвори; ти имаш мала сила и сепак го запази словото Мое, и не одречувај се од името Мое. Ете, ќе направам некои од сатанската синагога – оние што велат дека се Јудејци, а не се, туку лажат, – да дојдат и да се поклонат пред нозете твои и да познаат дека Јас те засакав. Бидејќи ти го запази словото на трпението Мое, и Јас ќе те запазам од часот на искушението кое ќе дојде над целиот свет, за да ги искуша оние што живеат на земјата. Ете, доаѓам скоро: држи што имаш, за никој да не го земе венецот твој. Оној кој победува, ќе го направам столб во храмот на Мојот Бог, и нема веќе да излезе надвор; и ќе го напишам на него името на Мојот Бог и името на градот на Мојот Бог, на новиот Ерусалим, кој слегува од небото од Мојот Бог, и Моето ново име“ (Откровение 3:7-12).

ДА ЈА АНАЛИЗИРАМЕ ПОРАКАТА НА ИСУС ХРИСТОС ДО ЦРКВАТА ВО ФИЛАДЕЛФИЈА

Да се фокусираме на Христовата порака до верниците кои живееле во овој период. Самото име на овој период зборува самò за себе: „Филаделфија“, што значи братска љубов.

Со овој збор Христос ја опишува состојбата на умот кај оние искрени души кои го очекувале Неговото враќање во 1844 година и кои доживеале длабоко разочарување. Во духот на братска љубов, тие почнале повторно да го проучуваат Божјото Слово и да ја објавуваат пораката за истражниот суд на целиот свет:

„А вие немојте да се нарекувате ,Рави‘, зашто еден е вашиот Учител-Христос, а вие сте сите браќа… Но, најголемиот меѓу вас да ви биде слуга“ (Матеј 23:8,11).

Христос, во овој период, се претставува како Свет и Вистинит, затоа што, откривајќи му ја на овој народ вистината за небесното светилиште, Тој му ја открива и вистината за посветувањето и за растот во познавањето на Божјата светост, за да можат верниците да станат свети во Исуса Христа.

Христос е претставен како Оној што го има клучот на Давид. Тој е законски наследник на Давидовиот престол, симбол на Царството на сите спасени. А на оние на кои им ја открил вистината за небесното светилиште, Христос им се претставува како Оној што ги има клучевите од Божјото Царство. Со други зборови, спасението во овој период е директно поврзано со откриената вистина за небесното светилиште. Затоа, Тој понатаму им зборува на верниците од овој период дека им ги отворил вратите.

Во контекст на времето и на исполнувањето на пророштвото за 2300 години, овие „врати“ се вратата на небесното светилиште, особено на Светињата над Светињите, во која Христос влегол по завршувањето на тој пророчки период.

ВИСТИНИ ШТО ИМ БИЛЕ ОТКРИЕНИ НА ОНИЕ КОИ СО ВЕРА ГО СЛЕДЕЛЕ ИСУС ХРИСТОС

Следејќи Го Христа со вера во Светињата над Светињите, верниците, за себе и за целиот свет, ја откриле вистината за Божјата светост, за Неговиот закон и за Саботата. Тоа станало средиште на нивната служба кон Бога и темел на нивното разбирање на планот на спасението преку Христа, Неговото посредување и посветувањето преку Него, сè додека не се постигне Неговата светост. Во контекст на стремежот кон Божјата светост, Бог подоцна им ја открил и вистината за чистата и нечистата храна:

„Не поганете ги душите ваши со ниедно од животните што лазат и не осквернувајте се од нив, за да не станете нечисти преку нив, зашто Јас сум Господ, вашиот Бог, осветувајте се и бидете свети, бидејќи Јас сум свет; и немојте да ги осквернувате душите ваши со какво и да е животно што лази по земјата.Бидејќи Јас сум Господ што ве изведе од земјата египетска, за да ви бидам Бог; и така – бидете свети, зашто Јас сум свет“ (Левитска 11:43-45).

Секоја наредна вистина произлегувала од претходната, продлабочувајќи ја и откривајќи ја уште повеќе. Така била откриена и вистината за здравиот начин на живот. На крајот на краиштата, нашите тела се храм на Бога, и треба со одговорност да се грижиме за нив:

„Или не знаете дека вашето тело е храм на Светиот Дух, Кој живее во вас и ни е даден од Бога и дека не припаѓате само на себе?  Зашто скапо сте платени. Затоа прославете Го Бога во своите тела и во своите души, кои се Божји“ (1 Коринтјаните 6:19,20).

Вистините биле откривани една по една. Вистините што биле сквернавени од страна на папството и предадени на заборав повторно заблескале. Така, на пример, била повторно откриена вистината за несвесната состојба на мртвите до Второто Христово доаѓање, како и многу други драгоцени вистини..

ОТКРИЕНИТЕ ВИСТИНИ ТРЕБА ДА СЕ ЧУВААТ, А НЕ ПОСТОЈАНО ДА СЕ БАРА НЕШТО НОВО

Затоа, откривајќи им ја на пионерите на ова движење, во првите 50 години од неговото постоење, полнотата на вистината, Христос рекол следново:

„Ги знам делата твои. Ете, ти дадов отворена врата, што никој не може да ја затвори; ти имаш мала сила и сепак го запази словото Мое, и не одречувај се од името Мое… Бидејќи ти го запази словото на трпението Мое, и Јас ќе те запазам од часот на искушението кое ќе дојде над целиот свет, за да ги искуша оние што живеат на земјата. Ете, доаѓам скоро: држи што имаш, за никој да не го земе венецот твој“ (Откровение 3:8,10,11).

Вистината за спасението, во целост, им е откриена на верниците од периодот на Филаделфија. Затоа, таа треба само да се чува, за сатаната да не ја грабне, а не постојано да се бара нешто ново.

ДВЕ КАТЕГОРИИ НА ВЕРНИЦИ

Еден многу важен момент: Христос ги дели верниците во овој период на две категории:

„Ете, ќе направам некои од сатанската синагога – оние што велат дека се Јудејци, а не се, туку лажат, – да дојдат и да се поклонат пред нозете твои и да познаат дека Јас те засакав“ (Откровение 3:9).

Вистинските верници од овој период се „Јудејци“. Невистинските верници се оние кои за себе велат дека се Јудејци (Евреи), а не се, туку лажат. Имајќи предвид дека сме веќе во 19. век, и дека Јудејците, по завршетокот на 70-те седмици, односно 490 години отсечени за нив од пророчкиот период од 2300 години, престанале да бидат Божји избран народ под посебни услови, јасно е дека тука се работи за поинакво, не физичко, туку духовно значење:

„Обрезанието е навистина полезно, но ако го извршуваш Законот. Ако, пак, правиш престапи против Законот, обрезанието твое станува необрезание. И така, ако необрезаниот ги пази одредбите на Законот, тогаш нема ли неговото необрезание да се смета како обрезание? И необрезаниот по тело, извршувајќи го Законот, нема ли да те осуди тебе, кој и покрај Писмо и обрезание си станал престапник на Законот? Зашто не е прав Јудеец оној, кој е таков по надворешност, ниту право обрезание она, кое е надворешно, врз телото, туку оној, кој е внатрешно таков, и она обрезание, што е во срцето, по дух, а не по буква. Неговата пофалба не потекнува од луѓето, туку од Бога“ (Римјаните 2:25-29).

Забележете дека духовен Јудеец е оној што го држи Божјиот закон од срце. Вистинските верници од периодот на Филаделфиската црква, откако преку Божјата Реч ја откриле вистината за небесното светилиште и Христовата служба во Светињата над Светињите, природно ја откриле и вистината за Божјиот закон.

КОЈ Е ДУХОВЕН ЈУДЕЕЦ?

Бидејќи земното светилиште е копија, отпечаток, на небесното светилиште, а во земното светилиште, во Светињата над Светињите, во ковчегот на заветот се наоѓале плочите со Божјиот закон.

„Во ковчегот немаше ништо, освен двете камени плочи, кои Мојсеј ги беше положил внатре на Хорев, кога Господ склучи завет со синовите Израелови, откако тие излегоа од египетската земја“ (1 Цареви 8:9).

Јасно е дека и во небесното светилиште, во Светињата над Светињите, се наоѓа мерилото на Божјата праведност, Неговиот свет Закон. За тоа дека на небото, во храмот, постои ковчег, читаме:

„Тогаш на небото се отвори храмот на Бога, и се јави ковчегот на заветот во Неговиот храм“ (Откровение 11:19).

Затоа, духовните Јудејци, почнувајќи од периодот на Филаделфија, кога вистината за небесното светилиште повторно му била откриена на светот, се оние кои, како и јудејскиот народ од старозаветното време, веруваат во еден Бог, Бог Отецот, Кој ги извел од духовниот Египет, од духовниот дом на ропството, и ги води кон небесниот Ханан преку Ангелот на Своето лице, преку Христа, Кого треба да Го слушаат во сè.

Духовниот Јудеец, почнувајќи од периодот на црквата во Филаделфија, е оној кој, како и древните Јудејци, има место за вистинско поклонение на Бога – има светилиште (во овој случај, небесното светилиште).

Духовниот Јудеец, почнувајќи од периодот на црквата во Филаделфија, е оној кој, како и старозаветните Јудејци, има свој Првосвештеник, посредник во светилиштето (во овој случај, Божјиот Син, Исус Христос).

Духовниот Јудеец, почнувајќи од периодот на црквата во Филаделфија, е оној кој, како и Јудејците, не се осквернува со нечиста храна.

Духовниот Јудеец, почнувајќи од периодот на црквата во Филаделфија, е оној кој, како и Јудејците, го почитува целиот Божји закон, вклучувајќи ја и саботата.

ДАЛИ ОНА ШТО БОГ ИМ ГО ДАЛ НА ЈУДЕЈЦИТЕ (ЕВРЕИТЕ) ВО СТАРОЗАВЕТНО ВРЕМЕ БИЛО ПОГРЕШНО?

Сите останати верници, ако не го прифатат сето она што погоре е наведено, се оние кои за себе велат дека се Јудејци, а не се, тие се лажговци. И тоа не е изненадувачко, затоа што она што Бог им го дал на Јудејците во Стариот Завет не било погрешно. Погрешен бил нивниот став кон она што Бог им го дал:

„Вака вели Господ: ‘Каква неправда најдоа во Мене татковците ваши, та се оддалечија од Мене, ја прифатија суетата и станаа суетни?… А кога ве воведов во земја плодородна, за да се храните од плодовите нејзини и од добрата нејзини, вие влеговте и ја осквернивте земјата Моја, и сопственоста Моја ја направивте гадотија. Свештениците не рекоа: каде е Господ?… И учителите на законот не Ме познаа, и пастирите се одметнаа од Мене, и пророците пророкуваа во името на Ваал и одеа по оние, кои не помагаат… Ги променил ли некој народ боговите свои, иако тие не се богови? А Мојот народ ја менуваше Славата своја за она што не помага’“ (Еремија 2:5-11).

„Вашиот татко е ѓаволот; и вие сакате да ги исполнувате желбите на својот татко; тој е човекоубиец од почетокот и не стои во вистината, зашто во него нема вистина. Кога зборува лага, говори од себе, зашто е лажливец и татко на лагата“ (Јован 8:44).

Писмото учи дека самата маслинка, односно Божјата вистина, била вистинита, и дека Израел (маслиновите гранчиња) морал цврсто да се држи за таа маслинка преку својата вера и верност кон Бога. Но, за жал, тие се откинале поради своето неверство:

„Ако првиот дел од тестото е свет, тогаш свето е и целото тесто: и ако е коренот свет, свети се и гранките. Ако, пак, некои од гранките се скршени, а ти, кој си дива маслинка, си бил прикалемен на нивното место и си станал заедно со нив соучесник во сочниот корен на маслинката, не биди горделив пред гранките! А ако сепак, се возгордееш, треба да знаеш дека ти не го држиш коренот, туку коренот тебе​​… Зашто, ако си ти откинат од маслинка која е по природа дива, и против природата си прикалемен на питома маслинка, тогаш колку полесно ќе бидат прикалемени на својата маслинка оние кои по природа потекнуваат од неа“ (Римјаните 11:16-24).

КОГА ОНИЕ ШТО ЗА СЕБЕ ВЕЛАТ ДЕКА СЕ ЈУДЕЈЦИ, СЕ НЕЗНАБОШЦИ ПРЕД БОГА?

Коренот е свет. Вистината дадена на Јудејците е вистинита. Тие самите се покажале неверни кон таа вистина и затоа биле отсечени. Денес, духовен Јудеец е оној што е накалемен на коренот на вистината, на местото на отсечените неверни гранки. Затоа, духовниот Јудеец го почитува сè: и Божјиот закон, и небесното светилиште како центар на вистинското поклонение.

Откако вистината за небесното светилиште станала јасна, Бог ги разликува верниците на земјата во две групи:

Оние што само се претставуваат како Божји народ, тие тврдат дека се „Јудејци“ (односно Божји народ), но тоа тврдење е лажно. Според Божјата проценка, тие не Му припаѓаат; за Него се како незнабошци.

Неговиот народ, оние што ја прифаќаат оваа вистина и со вера Го следат Христос, Првосвештеникот, во Неговата служба во небесното светилиште.

„И ми се даде мерна трска слична на жезол, и ми се рече: ‘Стани и измери го Божјиот храм и жртвеникот и оние што се поклонуваат во него. А дворот пред храмот остави го и не мери го, бидејќи им е даден на незнабошците’“ (Откровение 11:1,2).

„Измери го Божјиот храм и оние што се поклонуваат во него“ — односно, оцени го карактерот на оние кои влегле во светилиштето и се стремат кон Божјата светост со силата на Христос, знаејќи за Божјиот свет Закон. Секој Божји поклоник ќе биде измерен според ова совршено мерило на Божјата праведност.

„Зашто, кој го пази целиот Закон, а згреши само во едно, виновен ќе биде за сè. Зашто Оној, Кој рекол: ‘Не прави прељуба!’, рекол и: ‘Не убивај!’ Па затоа, ако не вршиш прељуба, а убиеш, ти ќе станеш престапник на Законот. Зборувајте и постапувајте како оние што ќе бидат судени според законот на слободата“ (Јаков 2:10-12).

„Зашто Бог не е пристрасен. Оние што згрешиле без Закон, без Закон ќе загинат; а оние што згрешиле под Закон, според Законот ќе бидат и судени, бидејќи пред Бога не се праведни оние што го слушаат Законот, туку ќе се сметаат за праведни само оние што постапуваат според Законот“ (Римјаните 2:11-13).

Во надворешниот двор стоел олтарот (жртвеникот), кој укажувал на Голгота. Но, поради безбожната активност на папството, кое ја предало во заборав вистината за небесното светилиште, кое зборува за нашето посветување, бил искривен и самиот концепт за жртвата на Голгота. Без посветување преку послушност кон вистината, за човекот заменската жртва на Голгота станува, несвесно, дозвола за грев.

ВИСТИНСКОТО ЕВАНГЕЛИЕ ГО ПРЕОБРАЗУВА ГРЕШНИКОТ ВО ЛИКОТ НА ХРИСТОС

Без да го промени својот правец со цел да ја достигне Божјата светост, секој верник греши и го прикрива својот грев преку верата во Христа. Затоа Бог ја нарекува таквата религија – паганство. Тоа е религија што не го менува грешникот. Вистинското Евангелие, пак, го преобразува грешникот во ликот на Христос:

„Бидејќи Неговата божествена сила ни подари сè што е потребно за животот и побожноста, а преку познанието на Оној Кој нè повика со Својата слава и совршенство, преку кои ни се дарувани многу големи и драгоцени ветувања, та преку нив да станете учесници во Божјата природа ако се оддалечите од гнилежот на овој свет“ (2 Петрово 1:3,4).

МИСИЈАТА НА ВЕРНИОТ ОСТАТОК НЕ ЗАВРШИЛА СО ГОЛЕМОТО РАЗОЧАРУВАЊЕ, ТУКУ ТОГАШ ЗАПОЧНАЛА

И така, на овој народ, кој ја прифатил вистината за небесното светилиште и со вера влегол таму заедно со Христа, Бог му дава налог по разочарувањето во 1844 година.

„Ја зедов книгата од рацете на ангелот, и ја изедов и во устата ми беше слатка како мед, а кога ја изедов, ми беше горчлива во стомакот. И ми рече: ‘Треба пак да пророкуваш меѓу многу народи и племиња, јазици и цареви’“ (Откровение 10:10,11).

Мисијата на овој од Бога повикан остаток не завршила со големото разочарување, туку тогаш само започнала. Сега вистината за небесното светилиште, која папството ѝ ја одзело на човештвото создавајќи лажен пат кон Бога преку „човекот на гревот“, требало да им се објави на секое племе, јазик и народ. Токму тоа започнал да го прави овој верен Божји остаток по 1844 година, објавувајќи му ја на целиот свет пораката на трите ангели. Зборовите на оваа порака укажуваат на небесното светилиште и на она што се случило во 1844 година:

„Тој зборуваше со висок глас: ‘Имајте страхопочит кон Бога и подајте Му слава, зашто настапи часот на Неговиот суд, и поклонете Му се на Оној Кој ги создал небото и земјата, морето и водните извори’“ (Откровение 14:7).

Времето на благодатта неумоливо се ближи кон својот крај.

КОИ СЕ ЦАРСКОТО СВЕШТЕНСТВО И ЛЕВИТИТЕ ВО НОВИОТ ЗАВЕТ?

По завршувањето на пророчкиот период од 2300 години, треба да се случат два настани. Едниот е на небото: преминот на Христос во вториот дел од небесното светилиште и почетокот на истражниот суд. Вториот настан е на Земјата: кога Бог повторно му ја открива на светот погазената вистина за небесното светилиште, како центар на вистинското поклонение и посветување за секој верник.

Токму тоа Бог го направил, повикувајќи во живот еден остаток, кој Му останал верен во сè, затоа што во последните денови на благодатта, ги читале пророштвата од книгата на Даниел и го разбрале нивното исполнување. Задачата на овој верен остаток е да ја брани вистината за небесното светилиште како вистинското место на поклонение за секој кој сака да биде спасен.

„Но вие сте избран род, царско свештенство, свет народ, луѓе придобиени за да ги возвестите совршенствата на Оној Кој ве повикал од темнина во Својата чудесна светлина“ (1 Петрово 2:9) .

„Зашто Јас ги знам делата нивни и мислите нивни; ете, ќе дојдам да ги соберам сите народи и јазици, и тие ќе дојдат и ќе ја видат славата Моја… И од нив ќе земам свештеници и левити, вели Господ“ (Исаија 66:18,21).

Верниот Божји остаток ќе ги повика сите што сакаат да се присоединат кон Господовата служба да ја прифатат вистината за небесното светилиште. Оние што ќе ја отфрлат оваа вистина, ќе бидат прогласени за Вавилон од страна на овие верни Божји свештеници и левити на последните денови. Тие, пак, ќе отфрлат сè што е надвор од светилиштето, како идолопоклонство.

ВИСТИНАТА ЗА НЕБЕСНОТО СВЕТИЛИШТЕ НЕ СМЕЕ ДА СЕ ОТФРЛИ

Оваа вистина нема да ја прифатат оние кои остануваат под влијание на папските доктрини што го отфрлаат небесното светилиште. Таквите верници, „кои велат дека се Јудејци, а не се, туку лажат“, ќе му се поклонат на ѕверот, односно на папството, и ќе го примат неговиот белег (жиг).

За жал, дури и денес, папството, преку лажни учења, продолжува да ја руши Божјата војска на Земјата. Многу адвентисти, наместо да го бранат небесното светилиште, го отфрлаат и ги сеат папските заблуди насекаде. Сепак, остатокот е предупреден од Христос:

„Ете, ти дадов отворена врата, што никој не може да ја затвори… Ете, доаѓам скоро: држи што имаш, за никој да не го земе венецот твој. Оној кој победува, ќе го направам столб во храмот на Мојот Бог, и нема веќе да излезе надвор; и ќе го напишам на него името на Мојот Бог и името на градот на Мојот Бог, на новиот Ерусалим, кој слегува од небото од Мојот Бог, и Моето ново име“ (Откровение 3: 8,11,12).

Многу немарни Лаодикијци не ги слушаат зборовите на Христос:

„Држи го она што го имаш, за никој да не ти го земе венецот“ (Откровение 3:11).

Одрекувајќи се од вистината за небесното светилиште, тие доброволно му го предаваат својот венец на спасението на ѓаволот. А без венецот на спасението, тие нема да бидат запишани во Книгата на животот, и ќе му се поклонат на ѕверот:

„И ќе му се поклонат сите земни жители, чии имиња не се запишани во книгата на животот на Јагнето заклано, од создавањето на светот. Кој има уво, нека чуе“ (Откровение 13:8,9).

СОВРЕМЕНИТЕ ЛЕВИТИ ТРЕБА ДА ГО СЛЕДАТ ПРИМЕРОТ НА ВЕРНИТЕ ЛЕВИТИ НА ПЛАНИНАТА СИНАЈ   

Во ова последно време, со Божјиот народ кој оди кон небесниот Ханан, ќе се случи истото што се случило со Божјиот народ во Стариот Завет, кој одел кон земниот Ханан. Додека Мојсеј (прототип на Христос) бил на планината Синај (прототип на светилиштето), народот долу си направил идол за поклонение. Само Левитите Му останале верни на својот Бог:

„Застана Мојсеј на вратата од логорот, и рече: ‘Кој е Господов, нека дојде кај мене!’ И се собраа кај него сите синови Левиеви“ (Излез 32:26).

Верноста на Левитите, кои се залагале за Божјата чест за време на отпадништвото, е високо ценета од Бога и запишана во благословот на Мојсеј:

„И за Левиј рече… кој рече за татко си и за мајка си: ‘јас не ги видов’, и браќата свои не ги признава, и синовите свои не ги познава, бидејќи тие, ги почитуваат зборовите Твои и го пазат заветот Твој, го учат Јаков на законите твои, и Израел на Твоите заповеди, ставаат темјан пред лицето Твое и сепаленици на жртвеникот Твој; благослови ја, Господи, силата негова и прими ги делата на рацете негови, порази ги бедрата на непријателите негови, што стануваат против него и кои го мразат, за да не можат да се подигнат“ (Второзаконие 33:8-11).

Вистинскиот верник ќе ја објавува и брани Божјата вистина без оглед на лице, и никој нема да може да ѝ се спротивстави на таа вистина што Бог му ја дал. Но, не сите Левити му останале верни на Господа во пустината, дури и Арон паднал пред искушението на гревот.

Кој е сега Господов? Кој денес ќе застане како бранител на Божјата вистина за небесното светилиште и истражниот суд, во време кога мнозинството ја отфрла и исмева оваа вистина? Кој, како Ное, е подготвен да трпи потсмев и да остане во изразено малцинство, само за да остане верен на Божјата светлина? Сè што се случувало со Израел во пустината е дадено како духовна поука и пример, за нас, врз кои дошле последните времиња:

„Но повеќето од нив не беа по волјата Божја, затоа загинаа во пустината. А тоа беа примери за нас… Сето тоа ним им се случуваше да служат како пример, а беше запишано нам за опомена, до кои стигна крајот на вековите“ (1 Коринтјаните 10:5,6,11).

ШТО ЌЕ НАПРАВАТ ЛАЖНИТЕ ЈУДЕЈЦИ, А ШТО ВИСТИНСКИТЕ ВЕРНИЦИ НА КРАЈОТ ОД ВРЕМЕТО?

Вистинскиот верник, кој со сето свое срце сака да биде со Бога во вечноста, ќе ги разбере зборовите што сега ќе ги прочитаме, во нивната вистинска духовна светлина:

„Исто така и левитите, кои се оддалечија од Мене во времето на Израеловото отстапништво, откако Ме оставија, блудствуваа со идолите свои, исто така тие ќе претрпат казна за гревовите свои… А заради она што им служеа пред нивните идоли и за домот на Израел беа соблазан за нечестие, Јас ја кренав раката Своја врз нив, вели Господ Бог, и тие ќе претрпат казна за гревот свој; тие нема да се приближуваат до Мене за да служат како свештеници пред Мене и да пристапуваат до сите Мои светињи, до Светињата над светињите, но ќе го носат врз себе срамот свој и гадотиите свои, што ги вршеле“ (Езекиел 44:10-13).

Погледнете ги лажните Јудејци: тие ќе дојдат на денот на својот суд и ќе им се поклонат на оние што ја сочувале вистината за небесното светилиште:

„Ете, ќе направам некои од сатанската синагога – оние што велат дека се Јудејци, а не се, туку лажат, – да дојдат и да се поклонат пред нозете твои и да познаат дека Јас те засакав“ (Откровение 3:9).

И еве ги вистинските свештеници и левити од последните денови, оние што го бранат Божјото светилиште. Тие се вистинските Јудејци:

„А свештениците од коленото Левиево, синовите на Садок, кои постојано пазеа на Моето светилиште, кога синовите Израелови отстапија од Мене, ќе се приближуваат до Мене за да Ми служат и ќе се задржуваат пред лицето Мое… Тие ќе влегуваат во Моето светилиште и ќе се приближуваат до Мојата трпеза, за да ми служат и да бидат стража Моја“ (Езекиел 44:15,16).

Поради својата верност, тие ќе застанат пред Божјото лице и ќе добијат привилегија да влезат во Божјото светилиште.

СПАСЕНИТЕ ЌЕ ГИ ИСПИТУВААТ ДЕЛАТА НА НЕЧЕСТИВИТЕ

Во светилиштето се случува судење. Кога, по Второто доаѓање, спасените ќе бидат на небото 1000 години, тие ќе ги испитуваат делата на нечестивите, како свештеници на Севишниот Бог. Ова е она што сега го прават во небесното светилиште 24-те старешини, испитувајќи ги делата на Божјиот народ:

„И видов престоли и седнати на нив, на кои им беше дадено да судат, а и душите чии глави беа исечени поради сведоштвото Исусово и заради словото Божјо, а и оние што не му се поклонија на ѕверот ниту на неговата биста, и не примија белег на челата свои и на рацете свои и оживеаја и царуваа со Христос илјада години… Блажен и свет е оној кој има дел во првото воскресение; над нив втората смрт нема власт, а ќе бидат свештеници на Бога и ќе царуваат со него илјада години“ (Откровение 20:4,6).

Само по овој суд над нечестивите, ќе исчезне потребата од небесно светилиште и небесен храм. Затоа се вели дека во вечноста нема да има храм:

„Храм, пак, не видов во него, бидејќи Господ Бог Седржителот и Јагнето се неговиот храм“ (Откровение 21:22).

 

Сподели го ова:

Поврзани статии