Расипаноста на претпотопниот свет
Продолжуваме со проучувањето на шестата глава од книгата Создавање. Во претходната тема видовме дека расипувањето на претпотопниот свет било тесно поврзано со отстапувањето од Бога и со идолопоклонството.
Денес нашето внимание ќе го насочиме кон следните стихови од истиот библиски извештај:
„И погледна Бог на земјата, и ете – таа беше расипана: бидејќи секое суштество беше се отклонило од својот пат на земјата. И му рече Бог на Ное: ’Крајот на секое суштество дојде пред очите Мои, зашто земјата се исполни со нивните злодела; и, еве, Јас ќе ги истребам од земјата’“ (Создавање 6:12,13).
Веќе повеќепати зборувавме дека Писмото е напишано на јазик разбирлив за човекот, односно на начин што можеме да го разбереме. Бог, пак, совршено знае што се случува и ништо не е скриено од Него.
Затоа, кога во Писмото читаме дека Бог „погледна“ на земјата, тоа не значи дека дотогаш не знаел што се случува, па одеднаш ја открил нејзината состојба. Расипаноста на земјата, односно на нејзините жители, не настанала одеднаш, туку се развивала постепено. Бог ја гледал таа состојба и порано, но долго трпел и им давал на луѓето време за покајание и промена.
Во моментот опишан во Писмото, времето на благодатта за грешното човештво веќе било ограничено на сто и дваесет години. Затоа зборовите „И погледна Бог на земјата“ треба да се разберат како израз што покажува дека дошол моментот кога Бог јавно ја објавил Својата праведна пресуда за состојбата на светот и постапил во согласност со неа.
Значи, не станува збор за тоа дека Бог дотогаш не ја гледал расипаноста на луѓето, туку дека дошол моментот кога на Неговото долготрпение му била поставена определена временска граница.
И така, Бог му ја открива на Ное Својата одлука.
Овде повторно се навраќаме на она што Бог веќе го кажал за расипаноста на луѓето:
„И рече Господ: ’Духот Мој нема вечно да биде запоставуван од човекот, зашто тие се тело; нека бидат деновите нивни сто и дваесет години’“ (Создавање 6:3).
Како да ја разбереме библиската хронологија
Текстовите што се наоѓаат меѓу третиот стих од шестата глава и дванаесеттиот стих, кој сега го истражуваме, не опишуваат нов, подоцнежен временски период, туку го разработуваат она што се случувало во истото време. Тие ја објаснуваат расипаноста на жителите на земјата и истовремено го издвојуваат Ное, кој не бил расипан како останатите луѓе. За ова веќе зборувавме во претходните теми.
Овој пример, како и многу други во Писмото, покажува дека библиските текстови не се секогаш распоредени строго по хронолошки редослед. Понекогаш библискиот извештај подоцна се враќа на веќе спомнат настан за да го дополни, објасни или подетално прикаже.
Затоа, оној што сака правилно да ја разбере библиската хронологија треба внимателно да го проучува Писмото. Не треба автоматски да се претпоставува дека, ако некој текст е запишан подоцна, и настанот за кој зборува мора да се случил подоцна.
Ваков пристап веќе видовме во претходните проучувања, кога ја разгледувавме втората глава од книгата Создавање. Таа во голема мера претставува дополнување и подетално објаснување на она што веќе било кажано во првата глава, особено во врска со создавањето на човекот.
Ако овој начин на библиско раскажување не се земе предвид, лесно може да се дојде до погрешни заклучоци. На пример, некои тврдат дека во првата глава биле создадени едни луѓе — маж и жена — а потоа, во втората глава, други. Но за такво тврдење нема потврда во самиот библиски текст.
Затоа треба да го имаме предвид следниот принцип: ако подоцна читаме текст што зборува за настан веќе спомнат во претходните стихови, тоа не значи дека и самиот настан се случил подоцна. Понекогаш библискиот извештај се навраќа на веќе спомнат настан за да го дополни, објасни или подетално разработи.
„И погледна Бог на земјата, и ете – таа беше расипана: бидејќи секое суштество беше се отклонило од својот пат на земјата“ (Создавање 6:12).
Ова е продолжение на претходниот опис на состојбата на светот. Писмото ни покажува и еден од факторите што придонеле за неговото расипување:
„Тогаш синовите Божји видоа дека ќерките човечки се убави и ги земаа, кои ги сакаа, за жени… И Господ виде дека лошотиите меѓу луѓето на земјата се умножуваа, и дека сите мисли и помисли во срцата нивни беа зли во секое време“ (Создавање 6:2-6).
Деновите на Ное и Христовото предупредување
Еден од важните фактори во расипувањето на претпотопниот свет бил моралниот пад на луѓето што ја познавале Божјата волја и нивното влегување во односи што не биле во согласност со неа. Отстапувањето постепено се ширело, а со него се умножувале и другите облици на грев.
На ова се навраќа и Христос кога зборува за деновите пред Потопот:
„Но, како што беше во деновите на Ное, така ќе биде и при доаѓањето на Синот Човечки; зашто, како што во деновите пред потопот јадеа и пиеја, се женеа и се мажеа до оној ден кога Ное влезе во ковчегот, и не сфатија додека не дојде потопот и истреби сè — така ќе биде и доаѓањето на Синот Човечки“ (Матеј 24:37-39).
Не би било правилно да се заклучи дека самиот брак, јадењето или пиењето биле причината за нивната пропаст. Сето тоа само по себе е дел од нормалниот човечки живот. И Ное јадел и пиел, имал семејство, а неговите синови биле оженети.
Писмото вели:
„Ное имаше петстотини години, кога ги роди: Сим, Хам и Јафет“ (Создавање 5:32).
„А Ное имаше шестотини години кога се случи потопот на земјата“ (Создавање 7:6).
Значи, создавањето семејство само по себе не било пречка за спасението. Разликата не била во тоа што Ное не јадел, не пиел или не живеел семеен живот, туку во тоа што живеел со вера и послушност кон Бога.
Останатиот свет, напротив, продолжил со секојдневниот живот без да ја земе сериозно Божјата опомена. Луѓето јаделе, пиеле, се женеле и се мажеле, но живееле како судот никогаш да нема да дојде.
Токму затоа клучните зборови во Христовата изјава се:
„…и не сфатија додека не дојде потопот и истреби сè…“
Проблемот, значи, не бил во обичните животни потреби, туку во духовната нечувствителност. Луѓето продолжиле со својот живот без покајание, без послушност кон Бога и без сериозно да размислат за Неговото предупредување.
Тогаш што сакал Спасителот да ни покаже со зборовите дека пред Потопот луѓето „јаделе и пиеле, се женеле и се мажеа“? Тоа ќе го разбереме уште подобро ако повторно го погледнеме контекстот на претпотопниот свет.
Неговите зборови треба да се разберат во контекст на она што се случувало пред Потопот:
„Тогаш синовите Божји видоа дека ќерките човечки се убави и ги земаа, кои ги сакаа, за жени. И рече Господ: ’Духот Мој нема вечно да ги одржува во живот луѓето, зашто тие се плот; деновите нивни нека им бидат сто и дваесет години.’ А во тоа време имаше џинови на земјата, особено кога синовите Божји почнаа да влегуваат при ќерките човечки и тие почнаа да им раѓаат; тоа се силните луѓе, прочуени од старото време. И Господ виде дека лошотиите меѓу луѓето на земјата се умножуваа, и дека сите мисли и помисли во срцата нивни беа зли во секое време. И се покаја Господ што го беше создал човекот на земјата, па се натажи во срцето Свое“ (Создавање 6:2-6).
Луѓето склучувале бракови што не биле во согласност со Божјата волја и со Неговата замисла за семејството. Како што веќе рековме, тоа започнало со бракови меѓу потомците од лозата на Сит и жени што отстапиле од вистината. Со текот на времето отпадот се проширил, а со него се продлабочила и моралната расипаност.
Луѓето не размислувале сериозно ниту за последиците од своите постапки, ниту за Божјиот суд поради гревот. Отпадот од Бога постепено ги зафатил сите области од нивниот живот. Јаделе, пиеле, создавале семејства и продолжувале со секојдневниот живот, но без стравопочит кон Бога и без внимание кон Неговата волја.
Значи, проблемот не бил во тоа што јаделе, пиеле или создавале семејства. И Ное јадел и пиел. И Ное имал семејство. И неговите синови се ожениле. Разликата била во тоа што Ное живеел со вера и послушност кон Бога, додека останатиот свет продолжил да живее како Божјото предупредување воопшто да не се однесува на него.
Луѓето не верувале дека поради своите гревови ќе дојдат под Божји суд. Сè до самиот Потоп продолжиле да живеат според сопствените желби.
Некој можеби ќе праша: како воопшто можело да се случи такво нешто? Господ предупредувал, зборувал и повикувал, а луѓето и понатаму постапувале спротивно на Неговата волја.
Но Христос јасно кажал дека истата духовна состојба ќе се повтори пред Неговото доаѓање:
„Но како што беше во деновите на Ное, така ќе биде и доаѓањето на Синот Човечки. И како што во деновите пред потопот јадеа и пиеја, се женеа и се мажеа, до денот кога Ное влезе во ковчегот, и не мислеа додека не дојде потопот и не ги погуби сите; така ќе биде и во доаѓањето на Синот Човечки“ (Матеј 24:37-39).
Значи, во последните денови од земната историја, непосредно пред Второто Христово доаѓање, состојбата на светот повторно ќе наликува на деновите пред Потопот. Токму затоа Соломон напишал:
„Она што било, пак ќе биде, и она што се правело, пак ќе се прави – нема ништо ново под сонцето. И ако за нешто се рече: ’Види, ете, тоа е ново’; но тоа веќе било во текот на вековите, што биле пред нас. Нема спомен за минатото; па и за тоа, што ќе биде подоцна нема да остане спомен кај оние што ќе дојдат“ (Проповедник 1:9-11).
Писмото покажува дека истите духовни обрасци повторно се појавуваат. Но зошто луѓето, иако ги знаат поуките од минатото, повторно ги прават истите грешки?
Соломон укажува дека поуките од минатото лесно се забораваат. Луѓето живеат во различни времиња и околности, но човечката склоност кон отстапување од Бога и неподготвеноста да се послуша Неговата опомена остануваат исти.
Божјата волја и современите морални мерила
Веќе зборувавме дека еден од факторите што придонеле за расипувањето на претпотопниот свет биле браковите што не биле во согласност со Божјата волја. Иако луѓето денес го знаат библискиот извештај и знаат дека Христос повторно ќе дојде, зарем не се повторува истиот принцип? Зарем и денес, дури и меѓу верниците, не се создаваат брачни и други односи што не се во согласност со Божјата реч?
Луѓето и денес влегуваат во односи што, според библиското мерило, не се во согласност со Божјата волја, без сериозно да размислуваат дека еден ден ќе дадат одговор пред Бога за својот живот.
Истото прашање се појавува и кога современите морални мерила се разликуваат од традиционалното библиско разбирање, особено во однос на практики што Писмото ги осудува. Овде не зборуваме само за неверниците, туку и за верски заедници што сè почесто ги прифаќаат или благословуваат истополовите заедници.
Во дел од христијанскиот свет денес се дозволува благословување на истополови двојки или таквите односи се прифаќаат како нешто што, според нивното толкување, не мора да биде во спротивност со христијанската вера. Таквите ставови најчесто се образложуваат со повикување на љубовта, милоста, прифаќањето, слободата и еднаквото човечко достоинство.
Некои толкувачи при тоа тврдат дека одредени библиски текстови треба повторно да се разгледаат во нивниот историски контекст и во светлината на современите околности. Така, она што традиционалното христијанско толкување го сметало за грев, денес во дел од христијанскиот свет се претставува како нешто што може да биде усогласено со христијанската вера.
Секако, христијанинот не е повикан да мрази, навредува или понижува никого. Но едно е да се покаже љубов и милост кон човекот, а друго е да се даде морална оценка на одредена постапка или однос. Според традиционалното библиско разбирање, љубовта кон човекот не бара секоја негова постапка да се прогласи за исправна.
Токму тука се појавува опасноста човечките морални мерила постепено да го заземат местото на Божјиот авторитет. Она што Писмото го нарекува грев може да почне да се претставува како добро, а верноста кон библиското учење како нетолеранција или назадност.
Писмото, исто така, не учи дека сите луѓе автоматски се Божји деца. Сите луѓе се Божји созданија, но Божји деца, во библиска смисла, се оние што Му припаѓаат на Бога и живеат во заедништво со Него.
Напишано е:
„Чедата Божји и чедата ѓаволски по тоа и се познаваат. Секој што не постапува праведно, и секој што не го љуби братот свој, не е од Бога“ (1 Јованово 3:10).
Значи, да се биде Божјо дете не се определува само според тоа што некој е роден како човек или според тоа што бара Божји благослов, туку според тоа дали живее во заедништво со Бога и во согласност со Неговата волја.
Понатаму, Божјиот закон вели:
„Не легнувај со маж, како со жена: тоа е одвратност“ (Левитска 18:22).
„Ако некој легне со маж како со жена, и обајцата извршиле гнасно дело: да бидат убиени, виновни се“ (Левитска 20:13).
Во овие текстови таквите постапки јасно се осудуваат. Тогаш се поставува прашањето: како некој што свесно живее спротивно на Божјата волја и не сака да се покае може истовремено да тврди дека живее како Божјо дете?
За Божјите деца е напишано:
„Сите оние што се управуваат по Духот Божји, се синови Божји“ (Римјаните 8:14).
Значи, Божјо дете е оној што дозволува Божјиот Дух да го води неговиот живот. А Божјиот Дух не го води човекот кон свесна и упорна непослушност кон Божјата волја.
Писмото учи:
„Или не знаете дека неправедните нема да го наследат царството Божјо? Не лажете се: ни блудниците, ниту идолопоклониците, ни ракоблудците, ни мажеложниците, ниту крадците, ни користољупците, ни пијаниците, ниту хулниците, ни разбојниците нема да го наследат царството Божјо. А такви беа и некои од вас; но се измивте, се осветивте, се оправдавте во името на нашиот Господ Исус Христос преку Духот на нашиот Бог“ (1 Коринтјаните 6:9-11).
Особено се важни зборовите: „А такви беа и некои од вас.“ Писмото не зборува за останување во гревот, туку за промена. Тие биле измиени, осветени и оправдани преку Христос.
Значи, дејствувањето на Светиот Дух не се состои во оправдување на гревот, туку во преобразување на човекот и ослободување од неговата власт. Човекот што Му се предава на Бога не добива благослов за да остане во гревот, туку сила да го напушти.
Сето ова покажува дека и во нашето време, дури и меѓу луѓе што се нарекуваат верници, може да се оправдува она што Писмото го осудува. Како што претпотопните луѓе не верувале дека ќе дојде Потопот, така и денес многумина живеат без сериозно да размислуваат дека еден ден ќе дадат одговор пред Бога.
Умереност во јадењето и пиењето
Истото начело се однесува и на другите области од животот, вклучувајќи ги храната и пиењето. Колкумина денес, кога свесно го прекршуваат она што Бог го забранил, размислуваат дека за тоа ќе одговараат пред Него?
Писмото вели:
„Зашто Господ ќе суди со оган и со мечот Свој над секоја плот, и многумина ќе бидат убиени од Господ. Оние, што се посветуваат и очистуваат во градините еден по друг, кои јадат свинско месо и гадотии и глувци, – сите ќе загинат вели Господ“ (Исаија 66:16,17).
Отстапувањето од Бога неизбежно влијае и врз начинот на кој човекот се однесува кон Божјите дарови, меѓу кои се храната и пијалакот.
Кога човек го заборава Бога, лесно ја губи и мерката во она што го прима од Него. Неумереноста во јадењето и пиењето е уште еден пример како сопствените желби можат да го заземат местото што Му припаѓа на Бога.
Писмото предупредува:
„Зашто мнозина, за кои често сум ви зборувал, а сега дури и со солзи говорам, постапуваат како непријатели на крстот Христов; нивниот крај е погибел, нивниот бог – стомакот, а славата – во нивниот срам; тие мислат за земните работи“ (Филипјаните 3:18,19).
Како што гледаме, и пред Потопот и во нашите денови се појавува истиот принцип на идолопоклонство — човекот, наместо да Му служи на Бога, станува роб на сопствените желби.
Истото важи и за алкохолот. Писмото јасно го осудува пијанството и неумереноста:
„Тешко им на оние, кои се храбри вино да пијат и силни да приготвуваат жесток пијалак“ (Исаија 5:22).
Како што веќе видовме во 1 Коринтјаните 6:9,10, меѓу оние што нема да го наследат Божјото царство се спомнуваат и пијаниците.
Некој може да рече дека овие текстови зборуваат само за пијанството. И навистина, непосредно се осудува пијанството и неумереноста. Но библискиот принцип оди подлабоко: човекот не треба да стане роб на своите желби и апетити, туку да живее со самоконтрола и послушност кон Бога.
Затоа прашањето не е само што човекот си дозволува, туку дали неговите желби почнуваат да владеат со него. Оној што сака да Му биде верен на Бога не треба да размислува колку може да се приближи до границата на гревот, туку како да живее во трезвеност, самоконтрола и послушност кон Божјата волја.
Претпотопните луѓе постапувале слично. Како што рекол Христос, тие не размислувале дека поради својот начин на живот ќе дојдат под Божји суд. Продолжувале да живеат според сопствените желби, уверени дека нема да има последици. Но Потопот покажал дека човечките оправдувања не ја менуваат Божјата оценка.
И денес многумина постапуваат на сличен начин: живеат неумерено, го занемаруваат она што го разбираат како Божја волја за исхраната и влегуваат во односи што не се во согласност со Неговата волја. Но дали сериозно размислуваат дека Второто Христово доаѓање може да ги затекне неподготвени? Мнозина ги оправдуваат своите постапки и веруваат дека тие нема да имаат вечни последици. Дури и кога ќе ја слушнат Божјата опомена, не сите се подготвени да го променат својот живот.
Зошто истата состојба повторно ќе се појави? Затоа што Исус рекол:
„Но како што беше во деновите на Ное, така ќе биде и доаѓањето на Синот Човечки. Зашто како што во деновите пред потопот јадеа и пиеја, се женеа и се мажеа, до денот кога Ное влезе во ковчегот, и не мислеа додека не дојде потопот и не ги погуби сите, така ќе биде и доаѓањето на Синот Човечки“ (Матеј 24:37–39).
Значи, зборовите „јадеа и пиеја, се женеа и се мажеа“ не ги осудуваат самите животни потреби ниту бракот како Божја установа. И Ное и неговото семејство јаделе и пиеле, а неговите синови се ожениле. Разликата била во тоа што тие живееле во рамките на Божјата волја.
Проблемот кај претпотопните луѓе бил во тоа што јаделе, пиеле и склучувале бракови без стравопочит кон Бога и без сериозно да размислуваат дека ќе дојде суд. Токму затоа Христос рекол дека истата духовна состојба ќе се повтори пред Неговото доаѓање.
И како што покажал Соломон, истите духовни обрасци повторно се појавуваат, бидејќи луѓето често ги забораваат или не ги прифаќаат поуките од минатото.
Да се вратиме на стихот што го истражуваме:
„И погледна Бог на земјата, и ете – таа беше расипана: бидејќи секое суштество беше се отклонило од својот пат на земјата“ (Создавање 6:12).
Последиците од човечкото отстапување
Забележете дека не е кажано само дека луѓето се расипале. Кажано е дека „секое суштество беше се отклонило од својот пат на земјата“.
Кога човекот, поставен од Бога да управува со создадениот свет, самиот ќе се расипе, последиците од неговото отстапување се одразуваат и врз она што му е доверено. Човекот бил повикан да управува со создадениот свет според Божјата волја, но самиот паднал во грев и расипаност. Така последиците од неговиот пад се одразиле и врз светот што бил под негово влијание.
Според некои еврејски толкувања, изразот дека „секое суштество се отклонило од својот пат“ укажува дека расипаноста не ги зафатила само луѓето, туку оставила последици и врз животинскиот свет. Според ова разбирање, човечкиот пад се одразил врз целата земја.
Ете до каде стигнала расипаноста на претпотопниот свет.
Потоа Бог му рекол на Ное:
„И му рече Бог на Ное: ’Крајот на секое суштество дојде пред очите Мои, зашто земјата се исполни со нивните злодела; и, еве, Јас ќе ги истребам од земјата’“ (Создавање 6:13).
Зошто Бог го предупредил Ное?
Кога Бог определил дека на претпотопното човештво му остануваат сто и дваесет години, Својата одлука за претстојниот суд му ја открил и на Ное — човекот што живеел верно пред Него.
Овде гледаме еден важен библиски образец: Бог му ја открил на Својот верен слуга опасноста што претстоела и му покажал како да се подготви. Додека поголемиот дел од човештвото продолжувал да живее во грев, Ное знаел дека на светот му останува ограничено време.
Зошто Бог му ја открил Својата намера на Ное?
Прво, затоа што Ное живеел во близок однос со Него и бил подготвен да ја прими Неговата вест. Тој ја познавал Божјата волја и можел да разбере зошто злото не може бесконечно да остане без Божји одговор.
Второ, Бог го предупредил за да може да се подготви и да биде спасен. Ное не бил известен само за да знае што ќе се случи, туку за да постапи според Божјата заповед и да се подготви за претстојниот суд.
Трето, Божјата вест не му била доверена само за неговото лично спасение, туку и за преку него да стигне до другите. Ное ја примил Божјата опомена, но истовремено станал и „проповедник на правдата“. Така Божјиот повик стигнувал и до оние што сè уште имале можност да се покајат.
Последната Божја вест и верниот остаток
Сличен образец гледаме и во последното време. Како што пред Потопот Бог дал предупредување за претстојниот суд, така и пред крајот на овој свет испраќа вест на милост, покајание и предупредување до целото човештво.
Во книгата Откровение оваа вест е претставена преку ангел што лета среде небото. Ангелот е Божји гласник, а сликата на ангел што лета среде небото укажува на вест што треба да стигне до сите народи.
Оваа вест е наречена Вечно Евангелие. Самото име покажува дека Божјиот план на спасение не започнал со Новиот Завет. Евангелието е Божјиот план за спасение на човекот преку Христос.
Христос рекол:
„И ќе биде проповедано ова Евангелие за царството по целиот свет, за сведоштво на сите народи; и тогаш ќе дојде крајот“ (Матеј 24:14).
Суштината на Евангелието е иста во сите времиња — спасение преку Христос, вера во Бога и живот што произлегува од таа вера. Божјиот повик секогаш го води човекот кон покајание, доверба во Него и отфрлање на гревот.
Затоа првата ангелска вест нè повикува да Му се поклониме на Бога како Творец. Втората предупредува на падот и заблудите на Вавилон, а третата на последиците од свесното прифаќање на лажното богослужение и отфрлањето на Божјата вистина.
Во истата оваа вест е опишан и верниот Божји остаток од последното време:
„Тука е трпението на светиите; тука се оние што ги пазат заповедите Божји и верата во Исус“ (Откровение 14:12).
Забележете ја одликата на Божјиот остаток. Тоа се луѓе што Му се послушни на Бога и ги пазат Неговите заповеди, вклучувајќи ја, според ова разбирање, и заповедта за саботата.
Но тие не го пазат Божјиот закон со сопствена сила. Таквиот пристап лесно би можел да доведе до самоправедност и духовна гордост. Тие живеат со сила што ја примаат преку Христос и токму преку заедништвото со Него сè повеќе стануваат слични на Него.
Христос е единствениот Кој совршено живеел во послушност кон Божјата волја. Затоа Неговите следбеници одат по Неговите стапки и преку верата во Него живеат во послушност кон Бога.
„Јас ги запазив заповедите на Мојот Отец и останувам во љубовта Негова“ (Јован 15:10).
„Бидејќи вие сте за тоа повикани, зашто и Христос пострада за вас, оставајќи ни пример за да врвиме по Неговите стапки“ (1 Петрово 2:21).
„Кој вели дека во Него пребива, должен е да постапува така, како што постапи и Тој“ (1 Јованово 2:6).
„Бидејќи вие треба да ги имате истите мисли, што ги има Исус Христос“ (Филипјаните 2:5).
„Тие се оние што не се осквернија со жена, бидејќи се девствени; тие се оние што го следеа Јагнето каде и да оди. Тие се откупени меѓу луѓето, првенци на Бога и на Јагнето, и во устата нивна измама не се најде; тие се непорочни пред престолот Божји“ (Откровение 14:4,5).
Ете такви се луѓето што го сочинуваат Божјиот остаток: тие го следат Христос каде и да ги води и преку верата во Него живеат во послушност кон Божјата волја.
А по објавувањето на оваа последна вест на светот, во истиот пророчки приказ следува сцената на Христовото доаѓање:
„И видов: ете, светол облак, и на облакот седеше сличен на Синот Човечки; на главата Своја Тој имаше златен венец, а во раката – остар срп“ (Откровение 14:14).
Денес многумина тврдат дека се Божји народ и дека го претставуваат Неговиот верен остаток. Но дали ја познаваат последната Божја вест за светот? Дали ја објавуваат, како што Ное го предупредувал својот свет? И, што е најважно, дали го усогласиле својот живот со пораката што Бог ја испраќа до човештвото?
Писмото не го определува Божјиот остаток според име, традиција, националност или надворешна припадност, туку според верноста кон Бога, верата во Христос и послушноста кон Неговото Слово.
Напишано е:
„… Ако, пак, некој нема Дух Христов, тој не е Негов“ (Римјаните 8:9).
И уште:
„Тој е оној камен што од вас ѕидарите беше отфрлен, Кој стана камен темелник; и во никој друг нема спасение: зашто под небото нема друго име дадено на луѓето, преку кое би можеле да се спасиме“ (Дела 4:11,12).
Затоа Божјиот остаток не се препознава само по тврдењето дека е Божји народ, туку по верата во Христос, по животот усогласен со Божјата волја и по верното објавување на Божјата вест до светот.
Откровението и личното проучување на Писмото
Сепак, многу христијани денес не ја познаваат последната Божја вест запишана во книгата Откровение. Некои сметаат дека оваа книга е затворена и неразбирлива, но самото нејзино име покажува спротивното. „Откровение“ означува нешто што е откриено, а не нешто што треба да остане скриено.
Во самата книга е напишано:
„Откровение на Исус Христос, кое Му го даде Бог, за да им го покаже на слугите Свои она што треба да стане скоро. Тој го најави тоа испраќајќи го Својот ангел на слугата Свој Јован, Кој го посведочи словото Божјо и сведоштвото на Исус Христос, и сè што виде. Блажен е оној кој чита и оние кои ги слушаат зборовите на ова пророштво и пазат на напишаното во него; зашто времето е блиску“ (Откровение 1:1-3).
Како може некој да го пази она што е напишано во оваа книга, ако тврди дека таа не може да се разбере?
Писмото повторно вели:
„Еве, доаѓам скоро; блажен е оној кој ги пази пророчките зборови на оваа книга“ (Откровение 22:7).
Значи, Откровението е дадено за Божјиот народ да ја разбере Божјата волја, да се подготви за она што доаѓа и да постапува според она што е напишано во него.
Тука повторно ја гледаме паралелата со Ное. Тој ја примил Божјата вест за својот свет, ја разбрал и ја објавувал. Не тврдел дека Божјата порака е скриена и неразбирлива, туку постапил според неа и ги предупредувал другите.
Паралелата со последното време е очигледна.
Многумина велат дека веруваат оти нивната религија е правилна. Но силното уверување само по себе не е доволно. Верата е сигурна само тогаш кога се темели на Божјиот Збор.
Писмото вели:
„Затоа, верата доаѓа од слушањето на пораката, а пораката – од Божјото слово“ (Римјаните 10:17).
И многу луѓе низ историјата имале силни уверувања што не се темелеле на Божјата Реч. Но силното уверување само по себе не е вера што спасува. Спасоносната вера се темели на Божјиот Збор.
Не е доволно само да се биде верник. Не е доволно само да се има Библија. Не е доволно дури ни ѕидовите на молитвениот дом да бидат украсени со стихови од Светото писмо.
Писмото треба да се познава, да се разбира, да се прифати и да се живее според него. Особено денес, кога Бог му ја упатува на светот Својата последна вест на милост и предупредување. Не е доволно таа само да се слушне; треба да стане дел од нашиот живот, да живееме според неа и да ја пренесуваме на другите. Само така можеме да бидеме дел од верниот Божји остаток пред Второто Христово доаѓање, како што Ное бил дел од верниот остаток пред Потопот.
А токму такви треба да бидеме ако сакаме да бидеме спасени.
Зашто времето во кое живееме и времето пред Потопот се многу слични. Токму затоа Христос рекол:
„Но, како што беше во деновите на Ное, така ќе биде и при доаѓањето на Синот Човечки“ (Матеј 24:37).
Пријатели, мислам дека сите имаме за што сериозно да размислиме додека сè уште трае времето на благодатта.
Не секој што се наоѓа во гаража е автомеханичар; автомеханичар е оној што навистина ја познава својата работа.
На сличен начин, не секој што се нарекува верник, ниту секоја верска заедница што тврди дека е Божји народ, автоматски го претставува верниот Божји остаток. Тој не се препознава по името, традицијата или тврдењата за себе, туку по верноста кон Божјата Реч, по животот во согласност со неа и по верното објавување на Божјата вест.
Жално е што многумина го доверуваат својот духовен живот на човечки авторитети, без лично да проверат дали она што го слушаат е во согласност со Божјата Реч.
Во духовниот живот последиците се уште посериозни. Затоа секој човек е повикан лично да ја истражува Божјата Реч, секое учење да го проверува според Писмото и повеќе да Му верува на Бога отколку на луѓето.
Продолжуваме понатаму:
„И му рече Бог на Ное: ’Крајот на секое суштество дојде пред очите Мои, зашто земјата се исполни со нивните злодела; и, еве, Јас ќе ги истребам од земјата’“ (Создавање 6:13).
Насилството, неправдата и Божјиот закон
Да го разгледаме изразот: „Крајот на секое суштество дојде пред очите Мои…“ Тој укажува дека била достигната определена граница и дека времето што Бог го оставил пред судот се приближило кон својот крај.
Според толкувањето на Авраам Ибн Езра, овој израз може да укажува на однапред определено време. Значи, Бог му открива на Ное дека е поставена временска граница по која ќе следува судот над грешниците.
Ова се вклопува со зборовите од третиот стих на шестата глава:
„И рече Господ: ’Духот Мој нема вечно да ги одржува во живот луѓето, зашто тие се плот; деновите нивни нека им бидат сто и дваесет години’“ (Создавање 6:3).
Според ова разбирање, Бог им оставил на луѓето сто и дваесет години за покајание, а Својата одлука му ја открил на Ное за преку него светот да биде предупреден.
Една од главните причини поради кои дошол Божјиот суд била неправдата и насилството со кои се исполнила земјата:
„Крајот на секое суштество дојде пред очите Мои, зашто земјата се исполни со нивните злодела; и, еве, Јас ќе ги истребам од земјата.“
Иако насилството, грабежот и неправдата се посебно истакнати во описот на претпотопниот свет, од тоа не треба да заклучиме дека една Божја заповед е поважна од другите. Божјиот закон е целина, а свесното прекршување на една заповед го прави човекот престапник на Законот.
Во Писмото е напишано:
„Зашто, кој го пази целиот Закон, а згреши само во едно, виновен ќе биде за сè. Зашто Оној, Кој рекол: ’Не прави прељуба!’, рекол и: ’Не убивај!’ Па затоа, ако не вршиш прељуба, а убиеш, ти ќе станеш престапник на Законот“ (Јаков 2:10,11).
Гревот на Адам и Ева не бил само земање од забранетиот плод. Во него се открила подлабока непослушност: тие посегнале по она што Бог им го забранил и му поверувале на гласот на искушувачот повеќе отколку на својот Творец.
Со тоа го нарушиле својот однос со Бога и прифатиле друг авторитет наместо Неговиот. Последицата од нивниот грев била смртта, која влегла во човечкото искуство и на крајот довела до потребата Христос да умре за спасението на човекот.
Затоа гревот никогаш не треба да се гледа само како изолиран престап. Кога човек свесно ја прекршува Божјата волја, тој го нарушува својот целокупен однос со Бога.
Да се потсетиме и на она за што зборувавме во претходната тема во врска со насилството и грабежот кај претпотопните луѓе.
Наједноставното толкување е она што веќе го разгледавме: луѓето, користејќи сила и власт, си земале жени какви што сакале, па дури и им ги одземале на другите. Освен тоа, го присвојувале и туѓиот имот, исполнувајќи ја земјата со неправда и насилство.
Но нивниот грев имал и духовна димензија. Со своето отстапување тие Му ја одземале на Бога славата, честа и местото што Му припаѓаат само Нему. Наместо да Му се поклонат на Творецот, ги свртеле своите срца кон други нешта и кон идоли.
Како што веќе забележавме во претходната тема, секој облик на идолопоклонство значи дека на нешто создадено му се дава местото, довербата или честа што Му припаѓаат на Бога. А кога човекот ќе Го отстрани Бога од своето срце и на Негово место ќе постави нешто создадено, последицата е грешен живот.
Токму затоа претпотопниот свет дошол под Божји суд. Луѓето одбиле да Му го дадат на Бога она што Му припаѓа и, како последица на тоа, паднале во најразлични гревови.
Апостол Павле го објаснува овој процес со следниве зборови:
„Зашто, кога Го познаа Бога, тие не Го прославија како Бог, ниту пак Му благодарија, туку се заблудија во своите помисли, и нивното неразумно срце им се помрачи; тврдејќи дека се мудри, тие обезумија, и славата на непропадливиот Бог ја заменија со лик на смртен човек, на птици, на четириножни животни и на лазачи. Затоа и Бог, според желбите на срцата нивни, ги предаде на нечистота, па сами да си ги обесчестуваат своите тела. Тие ја заменија вистината Божја со лага и му се поклонија и му служеа на создаденото повеќе отколку на Создателот…“ (Римјаните 1:21-25).
Потоа апостолот набројува низа гревови што се појавуваат како последица од ова отстапување.
Ете ја последицата од идолопоклонството. Кога човекот ќе Го отстрани Бога од центарот на својот живот, гревот почнува да навлегува во сите области на неговото постоење.
Да ги разгледаме и последните зборови од одломокот што го истражуваме:
„…и, еве, Јас ќе ги истребам од земјата.“ (Создавање 6:13).
Светот по Потопот
Овие зборови можат да се разгледаат од два аспекта.
Според првото разбирање, Бог вели дека ќе ги истреби грешниците од земјата, односно ќе ги отстрани од лицето на земјата.
Во рамките на ова разбирање, Потопот не донел само уништување на грешниците, туку и големи промени на земјата на која тие живееле. Подетален опис на таквите промени се наоѓа во книгата Патријарси и пророци:
„По потопот земјата била неопишано испретурена и опустена. Планините, кои некогаш биле толку убави и имале совршени облици, станале груби и неправилни. Насекаде на земјината површина лежеле расфрлени камења, карпи и цели планински гребени. На многу места исчезнале ритчиња и цели планини, така што не се познавале ниту траги каде што некогаш постоеле, а на местото на некогашните рамнини, сега се издигнувале планински венци. Овие промени на некои места многу посилно се истакнувале отколку на други. Таму каде што некогаш на земјата се наоѓале најголеми богатства во злато, сребро и во скапоцени камења, се виделе најголеми траги на проклетство. А во пределите што не биле населени и каде што гревот не бил толку распространет, проклетството полесно ја притискало земјата.
Во тоа време во земјата се закопани и огромни шуми. Со текот на времето тие се претвориле во јаглен, образувајќи силни јаглени наслаги што постојат и денеска, а давајќи исто така и огромни количества на масло (сурова нафта, заб. на прев.)“ (Патријарси и пророци, 108).
Според ова разбирање, Потопот не значел само уништување на грешното човештво, туку и радикална промена на средината во која тоа живеело. Светот по Потопот веќе не бил ист како светот пред Потопот.
Поуки за размислување
И така, накратко да се потсетиме на она што го разгледавме денес:
- Писмото е напишано на јазик разбирлив за човекот. Неговите текстови не се секогаш распоредени строго по хронолошки редослед, па подоцнежните стихови понекогаш објаснуваат или дополнуваат настани спомнати претходно. Ова треба да се има предвид при проучувањето на Божјата Реч.
- Еден од важните фактори во расипувањето на претпотопниот свет бил моралниот пад на луѓето што ја познавале вистината. Истото предупредување е важно и за нашето време.
- Луѓето пред Потопот не загинале затоа што јаделе, пиеле или создавале семејства сами по себе. Проблемот бил во тоа што живееле без послушност кон Бога и свесно ја отфрлале Неговата волја во различни области од животот.
- Луѓето често не ги прифаќаат поуките од минатото и затоа повторно ги прават истите грешки што ги правеле и претходните поколенија.
- Верниот Божји остаток се препознава по верата во Христос, верноста кон Божјата Реч и по тоа што ја живее и ја објавува Божјата вест за последното време. Според ова разбирање, таа вест е претставена во Троангелската вест од книгата Откровение.
- Секој облик на идолопоклонство значи дека нешто создадено го зазема местото што Му припаѓа на Бога. Од таквото отстапување произлегуваат и многу други гревови.
- Потопот не донел само уништување на грешното човештво, туку, според разгледаното разбирање, и големи промени на земјата. Светот по Потопот веќе не бил ист како светот пред него.
