Адам се оправдува и ја посочува Ева, а таа реагира повредено и загрижено; обајцата се покриени со смоквини лисја.

„Жената, која ми ја даде Ти…“ — самооправдувањето како пат во пропаст

Сподели го ова:

Денес нашето истражување е посветено на разговорот на Бог со луѓето што згрешиле. Пред тоа, го разгледувавме разговорот на сатаната со жената. Денешните стихови јасно ни покажуваат дека доаѓа време кога за злото сторено пред Бог мора да се одговара. Овој разговор претставува истрага за слученото, преку која Бог ќе донесе праведна пресуда:

„Но Господ Бог го повика Адам и му рече: ‘(Адаме) каде си?’ А тој одговори: ‘Го чув одењето Твое низ рајот, па се уплашив, бидејќи сум гол, и се сокрив. ’И (Бог) рече: ‘Кој ти кажа дека си гол? Да не си јал од она дрво, од кое ти забранив да јадеш?’ Адам, пак, рече: ‘Жената, која ми ја даде Ти, таа ми даде плод од дрвото, и јас јадев. ’Тогаш Господ Бог и рече на жената: ‘Зошто го направи тоа?’ Жената одговори: ‘Змијата ме измами, и јас јадев“’ (Создавање 3:9-13).

Овој пасус јасно ни открива дека Бог е праведен и милостив. Иако ги предупреди луѓето да не јадат од забранетото дрво и знаеше дека тие ја прекршија Неговата заповед, сепак не пристапи веднаш кон казна. Наместо тоа, пред да изрече казна, Бог спроведе истрага за стореното зло. Но зошто го прави тоа, кога престапот е очигледен? Затоа што за Бога поважно е не самото казнување, туку спасението на човекот од гревот. Дури и кога казнува, Тој не го прави тоа од желба за одмазда или затоа што во тоа наоѓа задоволство. Не, казната е последица на човечките постапки. Бог ја допушта само за да ги исправи и спаси грешниците, но таа сама по себе не Му носи задоволство:

„Зашто Тој не по волјата на Своето срце ги казнува и ги ожалостува синовите човечки“ (Плачот на Еремија 3:33).

„А заради она што им служеа пред нивните идоли и за домот на Израел беа соблазан за нечестие, Јас ја кренав раката Своја врз нив, вели Господ Бог, и тие ќе претрпат казна за гревот свој“ (Езекиел 44:12).

„Ако трпите казна, Бог со вас постапува како со синови. Зашто кој е тој син кого таткото не го казнува? Ако, пак, останете без казна, во која сите станаа соучесници, тогаш сте деца незаконски, а не синови. Ако се плашиме од нашите татковци кога нè казнуваат, тогаш колку повеќе треба да Му се покориме на Отецот на духовите, па да бидеме живи? Зашто тие нè казнуваат за кратко време, како што им се чинело најдобро; а Тој – за полза, та да учествуваме во Неговата светост. Секоја казна во почетокот не се покажува дека е за радост, туку за жалост; но потоа на оние што ќе се поучат од неа таа ќе им принесе мирен род на праведност. Затоа ‘исправете ги премалените раце и ослабените колена’, и со нозете свои ‘Направете си прави патеки’, та, она што е куцо, да не се повреди, туку поскоро да се исцели“ (Евреите 12:7-13).

Овој разговор Бог го водел со луѓето за да им помогне да го согледаат својот престап во вистинска светлина и да им даде можност да се покајат, бидејќи од тоа ќе зависи колкава ќе биде нивната казна. Истовремено, разговорот му овозможува на Бог објективно да избере таква казна што, врз основа на нивната состојба по гревот, најдобро ќе придонесе за исправување на виновниците, и тоа, повторно, за нивно добро и спасение. Погледнете, зарем овој чин на Бог не сведочи на најочигледен начин за Неговата голема милост кон луѓето?

Покрај желбата да ги спаси луѓето, преку оваа истрага Бог поставил и принцип според кој треба да се водиме и ние, кога станува збор за нечиј грев. Божјиот пример јасно покажува дека не смее да се донесуваат никакви одлуки за оној што згрешил без претходно да се разбере што навистина се случило и без да се разговара со виновникот, за да се утврди неговиот однос кон сторениот грев. Затоа, Неговиот пример им забранува на верниците да судат врз основа на гласини, претпоставки или туѓи мислења; мора да има лична комуникација со оној што згрешил.

Ако ова правило не се почитува, донесената одлука е спротивна на Божјиот закон и затоа не е легитимна во Божјите очи, без оглед на оправдувањата на оние што ја донеле. Дополнително, оној што ја донел ќе сноси одговорност пред Бог за својот грев, зашто не постапил по Неговата волја. Тоа значи дека, ако не постапува според Божјата волја кон оној што згрешил, таквиот човек, или група луѓе, не се разликува од самиот грешник во неговото прекршување на Божјата заповед. На тој начин, тие исто како и тој стануваат престапници на Божјата волја. За таквите, апостол Павле напишал:

„И така, немаш изговор, о човеку, кој и да си ти, зашто со каков суд судиш друг, со таков се осудуваш сам, бидејќи ти, кој судиш, го правиш истото. А знаеме дека Божјиот суд, кој, паѓа врз оние кои вршат такви работи е според вистината. Зар мислиш, о човеку, дека ќе го избегнеш Божјиот суд ти, кој ги осудуваш оние што прават такви работи, какви што правиш и сам?“ (Римјаните 2:1-3).

И така, да го разгледаме Божјиот начин на комуникација со оние што згрешиле, за да разбереме како правилно треба да постапуваме кога разговараме со некого што направил грев. Воедно, да сфатиме што всушност се случува на Божјиот суд, и што нè очекува нас лично за нашите престапи, без разлика какви и да се тие.

„Но Господ Бог го повика Адам и му рече: ‘(Адаме) каде си?’“

Ова е навистина изненадувачко прашање, особено кога ќе сфатиме Кој го поставува, самиот Бог, Кој ги познава дури и мислите на човекот:

„… Кажи – така вели Господ – она што го зборувате вие, доме Израелов, и она што ви иде на ум, тоа Јас го знам“ (Езекиел 11:5).

Врз основа на ова, јасно е дека Божјото прашање не произлегува од незнаење, ниту за тоа каде се наоѓа Адам физички, ниту за неговата духовна состојба, бидејќи Бог веќе го знае сето тоа. Прашањето не е поставено за Бог да дознае нешто, туку за Адам да осознае нешто што сè уште не го разбрал.

Адам совршено знаел дека, физички, се наоѓа меѓу дрвјата во градината, каде што се криел од Бога. Но дали навистина сфатил каде се нашол духовно, поради тоа што го вкусил забранетиот плод? Врз основа на Божјите прашања, јасно е дека човекот не бил свесен за својата вистинска духовна состојба. Затоа прашањето му било поставено за да започне да сфаќа што направил и каде духовно се нашол по својот пад во грев.

Веќе неколкупати истакнавме дека духовниот свет е примарен, а физичкиот – секундарен. Тоа што Адам физички почнал да се крие зад дрвјата укажува дека, откако згрешил, во својот дух се оддалечил од Бога и се затворил за Него – односно „се скрил“. Според тоа, Божјото прашање може да се разбере вака: „Адаме, сфаќаш ли кој си станал сега? Каде се наоѓаш духовно? Порано жеднееше да разговараш со Мене, а сега бегаш и се криеш. Гледаш ли колку многу се промени? А Јас останав ист.“ Гревот има неверојатна сила да сврти сè за 180 степени.

Пред гревот, човекот одел во една насока, но откако згрешил, се свртел и тргнал во спротивна. Погледот му бил насочен кон светлината, а потоа почнал да ја гледа нејзината спротивност, темнината. И сето тоа се случува, иако Бог не се менува; се менува само односот на грешникот кон Бога.

Постои поговорка која вели: „Ситиот не го разбира гладниот“. Духовната суштина на оваа поговорка е дека начинот на размислување на човекот директно зависи од неговото искуство. Оној што не знае што е глад, не може навистина да го разбере гладниот. А пак, гладниот не може да го разбере ситиот – како е можно да живееш и да не чувствуваш глад?

Адам, пред падот, воопшто не би можел да се разбере себеси по падот: „Како е можно да бегаш и да се криеш од Бога, Кој е добар и благ кон тебе?“ Исто така, Адам по падот не можел да се разбере себеси пред гревот: „Како е можно да не се плашиш од Бога, Кој е страшен?“ Ова недоразбирање, произлезено од различното искуство, често им прави лоша шега на луѓето.

Еве еден пример: верник седи дома, во мирна атмосфера, чита Писмо, се моли и размислува: „Како е можно некој да се одрече од Бога? Јас Го сакам, Му се молам, го проучувам Неговото слово — никогаш нема да се одречам од Него.“ Но тој го донесува овој заклучок врз основа на своето искуство на верност кон Бога во мирни и безбедни услови. Прашањето е: дали ќе остане верен кога ќе се најде во глад, студ или пред лицето на смртта? Веројатно не – зашто такво искуство нема. А ако го нема, како може да знае каков ќе биде кога ќе го добие?

Апостол Петар, кога бил со Исус и учениците во горната соба на Вечерата, исто така мислел дека никогаш нема да се одрече, бидејќи судел според своето дотогашно искуство на верност во поволни услови. Но тој немал искуство на верност во неповолни околности, кога животот е доведен во опасност. И кога се нашол во таква ситуација, сè околу него драстично се променило, се променил и тој, и неговата одлука, за 180 степени. Така се случило да се одрече од Синот Божји.

Гревот што го прави човекот отвора сосема поинакви околности во неговиот живот. Тоа претставува ново искуство, нова реалност што го свртува човекот за 180 степени во однос на тоа каков бил пред падот. Притоа е важно да се забележи: Бог останува ист, а и Неговиот Син не се менува:

„Зашто, Јас, Господ, не се менувам…“ (Малахија 3:6).

„Исус Христос е ист вчера, и денес, и во вечни векови“ (Евреите 13:8).

Како е можно, кога грешникот се свртел за 180 степени, повторно да се обноват односите што ги имал со Бога пред падот, ако Бог не се менува, а човекот, откако згрешил, се променил радикално? Одговорот е јасен и единствен: грешникот мора да доживее уште една радикална промена, нов пресврт од 180 степени, од состојбата во која згрешил. Тој пресврт се нарекува покајание.

Забележете што значи ова во контекст на „вртењето за 180 степени“. Како што грешниот човек суштински се разликува од оној што не згрешил, така и покајаниот човек суштински се разликува од грешникот. Тој стекнува ново искуство што го одвојува од состојбата во која бил по гревот, исто како што искуството на грешникот радикално се разликува од она што го имал пред падот.

Затоа, покајанието не е само изговарање на зборовите „прости ми“, иако тие можат да бидат само еден дел од него. Покајанието е нова реалност, ново искуство со Бога: поинакво размислување, поинаква насока на животот, поинакво разбирање на Бога. Тоа е желба да се биде со Него и да се живее во Неговото присуство, а не да бегаш и да се криеш од Него.

Ако сакате да дознаете дали навистина сте се покајале за гревот што сте го направиле, лесно е да проверите. Погледнете како се променил вашиот однос со Бога откако решивте да се покаете. Дали Му пристапувате без срам? Дали повторно Му верувате и се потпирате на Неговото водство? Дали повторно сакате да се молите и да го проучувате Неговото слово? Дали ви е тешко што со својот грев Го повредивте Бога? Ако сето ова е присутно, тогаш не се сомневајте, вие навистина сте се покајале за својот престап и ги обновивте односите со Бога, кои беа прекинати како последица на гревот. Повторно Му го свртевте лицето, како што било пред падот, откако претходно Му го свртевте грбот.

Кога Бог му го поставил на Адам прашањето „Каде си?“, тоа било прашање упатено до грешникот за да го испита своето срце и да биде поттикнат кон покајание. Бог и денес им го поставува истото прашање на сите луѓе кои, преку гревот, се одвратиле од Него. Но, за жал, не секој го слуша овој тивок глас на совеста во својот дух и брза да се покае. А кога човекот не го слуша овој глас и не се кае, Бог почнува да му зборува преку „гласот“ на казната, затоа што го сака и не сака да пропадне.

Често меѓу верниците се води расправа: дали Адам и Ева се покајале кога Бог дошол да разговара со нив? Дозволете ми да одговорам на прашање со прашање: кога Бог дојде кај нив, дали тие излегоа од своето скривалиште за да застанат пред Него и да го признаат својот престап? Во Писмото не наоѓаме такво сведоштво. Напротив, тие продолжија да се кријат: физички зад дрвјата во градината, а духовно, зад своите оправдувања: „Јас не сум виновен — виновна е жената; а Ти ми ја даде жената, значи и Ти си виновен; па и змијата е виновна.“

Бидејќи духовното е примарно, а физичкото секундарно, фактот што тие не се покајале во својот дух бил вистинската причина зошто и физички продолжиле да се кријат од Бога зад дрвјата. Затоа прашањето на Бога „Адаме, каде си?“, поставено за самоиспитување и поттик кон покајание, не дало позитивен резултат. Потоа Бог презел уште еден обид да го повика човекот кон покајание. Но кога и тој не успеал, следните Божји прашања добиле поинаков карактер: станале дел од судска постапка со цел да се утврди степенот на човечката вина и да се изрече соодветната казна.

И така, што Му одговорил Адам на Бога, наместо покајание?

„А тој одговори: ‘Го чув одењето Твое низ рајот, па се уплашив, бидејќи сум гол, и се сокрив.’”

Наместо да се покае и да ја признае својата вина, односно да ја посочи причината поради која се скрил, Адам зборува за последиците од гревот. Со тоа, всушност, вели дека не причината, неговата непослушност кон Бога, го натерала да се крие, туку последиците од неговото дело.

Се надевам дека се сеќавате дека духовното е примарно, а физичкото секундарно. Тоа значи дека токму она што го почувствувал како грешник го навело да се скрие од Бога, а не самиот чин на непослушност, јадењето од забранетиот плод. Со ваквиот одговор Адам, всушност, повторно индиректно го обвинил Бога, а не себеси. На крајот на краиштата, кој го создал човекот способен да се крие по падот? Кој го лишил од облеката на светлина, поради што станал гол? Тоа не го направил самиот човек, тоа го направил Бог. А токму она што Бог го направил како последица на непослушноста на Адам, човекот не сакал да го признае.

За подобро да разбереме што правел Адам со својот одговор во тој момент, ќе ви дадам еден живописен пример.

Еден ден група тинејџери тргнале на планинарење во шума. Нивните родители им рекле: „Не одете далеку од дома; движете се само по познатите патеки; понесете компас и храна; и вратете се пред да се стемни.“ Но штом излегле од дома, тинејџерите направиле сè спротивно: отишле далеку, мислејќи дека се доволно возрасни; тргнале по непознати патеки, сметајќи се за искусни; не зеле компас, уверени дека се доволно паметни; и не понеле храна, мислејќи дека се издржливи и снаодливи.

Што се случило? Секако, се изгубиле, не можеле да го најдат патот назад и ја поминале ноќта во шумата. Од страв им се нарушила и психичката состојба, а следниот ден, обидувајќи се да го задоволат гладот, изеле плодови што не биле за јадење и се отруле. За среќа, родителите веднаш тргнале да ги бараат, ги пронашле навреме и во болница им бил спасен животот.

Кога возрасните ги прашале: „Зошто јадевте отровни бобинки?“, нивниот одговор бил: „Бевме гладни.“ На прв поглед тоа звучи вистинито, но не е. Тоа е наведување на последицата, а не на причината. Тие изеле бобинки што не се јадат и се отруле затоа што не ги послушале родителите, кои јасно им рекле: да не одат далеку од дома, да се движат само по познати патеки, да понесат компас и храна и да се вратат пред да се стемни.

Во нивниот одговор нема свесност за сопствената вина. Тоа значи дека, доколку случајно нашле плодови што може да се јадат и успеале сами да се вратат дома, немало да жалат за својата непослушност кон родителите. Напротив, би мислеле дека сè е во ред и, поради чувството на неказнетост, следниот пат повторно би го направиле истото. А тоа, секако, не е покајание.

Покајанието е свесност дека си го прекршил она што Бог ти го заповедал, а не оправдување со безизлезната ситуација што сам си ја предизвикал со тој престап. Кога човек постапува така, тој не се кае, туку се оправдува, велејќи: „Не можев да постапам поинаку — бев гладен,“ и очекува сожалување. Но не сфаќа дека токму самиот себеси се довел во тој глад.

Адам вели: „Јас сум гол, и затоа се скрив од Тебе.“ На прв поглед тоа изгледа логично: ако е гол, нормално е да го биде срам да излезе и да застане пред лицето на Бога. Значи, неговото однесување изгледа оправдано, се крие затоа што е гол. Но вистината е поинаква, и таа не го оправдува Адам. Тој се крие затоа што не Го послушал Бога, тоа е вистинската причина. А без да ја каже и признае таа причина, нема покајание. Наместо тоа, има само убаво замаскирано оправдување. Токму тоа и го направил Адам, одговарајќи Му на Бога: „Бидејќи сум гол, се сокрив.“

Со ваквиот одговор, Адам на својот грев, непослушноста и јадењето од забранетиот плод, додал уште еден: гревот на самоправдувањето. Така тој „додава грев врз грев“. А за таквото однесување нема простување, туку следува само праведна казна:

„Тешко им на непокорните синови, вели Господ, кои се советуваат, но без Мене, и склучуваат сојузи, но не според Мојот дух, за да додаваат грев врз грев“ (Исаија 30:1).

Се восхитувам на Божјото трпение и на Неговата желба да го спаси грешникот. Ние, пак, честопати, кога гледаме како некој се оправдува за својот грев, веднаш го осудуваме и се одвраќаме од него. Така ни е полесно, бидејќи, одвраќајќи се од грешникот, како што ни се чини, поради „објективна“ причина, неговото самооправдување, всушност ја симнуваме од себе одговорноста за неговото спасение. Но со тоа не постапуваме ништо подобро од Каин, кој, на Божјото прашање каде е неговиот брат, одговори:

„Тогаш Господ (Бог) му рече на Каин: ‘Каде е братот твој, Авел?’ А тој одговори: ‘Не знам; зарем јас сум чувар на брат ми?”’ (Создавање 4:9).

Забележете дека за Адам, Божјото прашање за самоиспитување и покајание беше: „Адаме, каде си?“, а за Каин – „Каде е братот твој, Авел?“. Зарем овие прашања не се слични? Разликата е во тоа што прашањето до Каин јасно покажува дека ние не сме одговорни пред Бога само за себе, туку и за нашите ближни.

Се надевам дека верниците нема да прашуваат: „А кој е мојот ближен?“. Каин не одговори правилно на ова испитувачко прашање, исто како што ни Адам не одговори правилно по падот. Затоа и едниот и другиот беа изгонети од пред лицето на Господ.

Мислам дека сите имаме за што да размислиме. Лично мене ме восхитува Божјото трпение кон грешникот и Неговата постојана желба да го спаси виновникот. Ете, од Кого треба сите да учиме што значи вистинска љубов кон луѓето:

„Господ… долго време трпи, бидејќи не сака да загине некој, туку сите да се покаат“ (2 Петрово 3:9).

Обрнете внимание како е опишано Божјото делување кон грешниците: Тој долго време трпи. Не само што трпи, туку долго време трпи. Тоа не се минливи емоции со кои луѓето обично се водат во своите постапки. Човек можеби ќе се обиде да спаси некој близок, но ако тој го навредува или постојано го нервира, често и еден обид му изгледа како премногу. Сето тоа произлегува од емоции.

Бог, напротив, со Својот пример ни покажува дека во односот со грешниците не е потребна минлива емоција, туку разумна воздржаност. Зашто станува збор за животот на човекот, човек за кого умре Христос. Ова не е дискусија за филм, ниту расправа за нечиј карактер, туку прашање на живот и смрт, каде што на коцка е вечниот живот на човекот. Тука нема место за емоции, туку за разумност.

Затоа Писмото високо ја цени службата на оние што го враќаат грешникот кон Бога:

„Ако, браќа, некој од вас се отклони од вистината, и ако некој друг го поврати, тој нека знае дека оној што обрати грешник од лажлив пат, спасува една душа од смрт и ќе покрие многу гревови“ (Јаков 5:19,20).

Така, Бог преку првото прашање упатено до грешниот Адам го повика на покајание. Но, бидејќи не најде покајание, туку самооправдување, Му постави други прашања, за да го доведе до вистинско покајание:

И (Бог) рече: ‘Кој ти кажа дека си гол? Да не си јал од она дрво, од кое ти забранив да јадеш?’”

Сега разбирате дека прашањето се однесува на духовни работи. Физичкото е само видлива манифестација на духовните реалности. Бог прашува: „Од каде знаеш дека си гол?“, со други зборови: „Од каде ти е познато она што претходно не го знаеше — твојата духовна голотија, твоето сознание дека ја прекрши Мојата заповед?“

Следното прашање, кое веднаш следи, е очигледно: „Да не си јал од она дрво, од кое ти забранив да јадеш?“. Бог толку му ја олеснил задачата на Адам, што тој можел да се покае со искрен одговор во само еден збор: „Јадев“. Но Адам не го прифатил овој лесен пат, туку тргнал по потешкиот и долг пат на многу зборови, мислејќи дека така ќе постигне подобар исход за себе.

Оправдувајќи се, тој сакал вината да ја префрли на жената, па дури и на самиот Бог. Навистина, колку е вистинито Писмото кога вели:

„При многу зборување не се избегнува гревот, а разумен ќе бидеш ако ја воздржуваш устата своја“ (Изреки 10:19).

Кога човек, наместо да се покае, се оправдува, тоа е грев, и тоа двоен грев. Прво, со оправдувањето човекот говори невистина. Зашто, ако згрешил, а вината ја префрлува на некого или на нешто друго, тоа не е вистина.

Но постои и втор грев. Таквиот човек дава погрешна слика за Бога, покажувајќи дека Бог има заедништво само со светите и невините, а со оние што згрешиле не комуницира и од нив ништо добро не очекува. Со тоа човекот Го претставува Бога како суров и немилосрден судија, кому му е туѓо простувањето. А тоа е лага, лага за Бога.

Затоа, оправдувајќи се пред Бога, човекот, всушност, го прекршува целиот Негов закон, чија суштина е односот кон Бога и кон ближниот. Тој лаже за Бога и лаже за човекот. А прекршителите на Божјиот закон нема да бидат оправдани пред Бога. Според светлината на Писмото, нив ги очекува погибел:

„Бидејќи, пред Бога не се праведни оние, кои само го слушаат Законот, а ќе бидат оправдани оние, кои се извршители на Законот“ (Римјаните 2:13).

„Блажени се оние што ги исполнуваат заповедите Негови, за да бидат достојни за дрвото на животот и да влезат во градот низ портите. А надвор… секој што сака да лаже и лаже“ (Откровение 22:14,15).

И така, еве го одговорот на прашањето: дали вреди многу да се зборува и да се оправдува? Зарем не е многу подобро едноставно да се признае својата вина пред Бога и да се добие прошка? Зашто Бог е полн со сочувство и милост:

„Кој Бог е како Тебе, за да ги простува беззаконијата, да мине преку престапите на остатокот од Своето наследство? Тој вечно не се гневи, зашто Тој со радост се смилува. Тој пак ќе се смили над нас и ќе ги сотре нашите беззаконија. Тој ќе ги фрли сите наши гревови во морските длабочини“ (Михеј 7:18,19).

„… зашто Господ е многумилостив и сочувствителен“ (Јаков 5:11).

Адам не се покаја, туку продолжи уште повеќе да се оправдува, и затоа по тоа следуваше казна.

„Човекот рече: ‘Жената, која Ти ми ја даде со мене, таа ми даде од дрвото, па јадев.’“

Еднаш Синот Божји рече:

„… од преполнувањето на срцето зборува устата… зашто по твоите зборови ќе бидеш оправдан, и по твоите зборови ќе бидеш осуден“ (Матеј 12:34-37).

Зборовите се одраз на нашиот внатрешен свет. Тие се сведоштво што го даваме пред другите за тоа какви сме навистина во својата внатрешност, во духот.

Погледнете внимателно во зборовите на Адам, упатени кон Бога како одговор на прашањето: „Да не си јал од она дрво, од кое ти забранив да јадеш?“ Тој рече: „Жената, која ми ја даде Ти, таа ми даде од дрвото, и јас јадев.“

Забележете: тој не ја нарече „мојата жена“, коска од неговата коска, туку „жената“, како некоја обична познаничка. Со тоа Адам веќе не ја препознава како своја сопруга, туку ја сведува на „жената“ што му ја дал Бог.

Каква лага! Дали Бог, според Писмото, му ја даде на Адам жената без никаков избор? Дали Му рече дека таа е коска од неговата коска и дека мора да му биде жена, без право на приговор? Секако дека не.

Адам самиот бараше партнер за себе, но не најде никого меѓу сите живи суштества. Дури тогаш Бог рече дека ќе му создаде соодветна помошничка. Но и тогаш Бог не му ја наметна, туку само му ја доведе. А Адам, како слободна личност, сам ја нарече: „моја жена, коска од мојата коска и плот од мојата плот“. Затоа неговите обвинувања кон Бога се неправедни и неосновани.

Исто така, зборовите на Адам за сопругата, која ја нарекува „жената“ додека се оправдува, звучат грубо и недолично. Во тој момент Адам веќе не ја сметал за своја жена. Не знаеме кога се „развел“ од неа во своето срце, но суштината е јасна: гревотуништува сè што Бог претходно создал. Тој ги руши односите меѓу човекот и Бога, и ги руши семејствата. Во гревот нема ништо добро, ништо творечко, туку само уништување.

Обвинувајќи Го Бога за да се оправда, Адам покажа длабока неблагодарност кон Оној што направи толку многу добро за него. Гревот го замолчува гласот на совеста и ги прави луѓето бесчувствителни и неблагодарни, и кон Бога, и кон луѓето.

Во одговорот на Адам се крие и лукавство. Кога вели дека јадел од забранетиот плод затоа што му го дала жената што му ја дал Бог, суштината на неговите зборови е следнава:
„Ти ми даде жена — за што? За да ми биде помошничка. Јас Ти поверував дека таа е добра помошничка, и затоа, верувајќи Ти, без двоумење го изедов она што ми го даде. Како можев да претпоставам дека помошничката што Ти ми ја даде може да биде лоша? Јас згрешив затоа што Ти верував!“

Ете го лукавството на гревот: тој умее да ја маскира својата вистинска природа толку добро, што човек не сфаќа веднаш дека е грев. Затоа мораме да бидеме крајно внимателни, за да не бидеме измамени од сатаната. А за да не бидеме измамени од лагата, потребно е да ја познаваме вистината, вистината што е откриена во Писмото:

„Тогаш Господ Бог и рече на жената: ‘Зошто го направи тоа?’“

Прашањето што Бог ѝ го постави на жената имаше за цел да ја доведе до покајание, исто како што претходно се обиде да го доведе мажот. Со тоа се открива дека Бог има ист однос и кон мажот, и кон жената. Тој им дава еднакви можности за покајание, и на оној што згрешил, и на оној што го поттикнал другиот на грев. Таков е нашиот Бог!

Но, за жал, исто како и Адам, жената избра да се оправдува наместо да се покае. Тоа и не е изненадувачки, бидејќи пред неа тоа веќе го направи нејзиниот сопруг, човекот кој дури беше подготвен да се „разведе“ од неа само за да се оправда. За разлика од него, жената не се одрече од својот сопруг за да го симне товарот од себе.

Зошто жената почна да се оправдува како и мажот? Прво, затоа што и таа згреши, исто како Адам, и духот на гревот ја погоди исто како и него. Но постои и втора причина зошто таа избра оправдување наместо покајание: дел од вината паѓа врз нејзиниот сопруг, Адам, кој ѝ даде лош пример – наместо да се покае, тој се оправдуваше.

Сосема логично, жената можела да си помисли: „Ако и двајцата згрешивме, а мојот сопруг се оправдува наместо да се кае, можеби така треба. А што ако тоа навистина успее?“ Впрочем, кога Адам се оправда, Бог не изрече веднаш пресуда против него, туку Му се обрати на жената, бидејќи тој рече дека таа му го дала забранетиот плод. Тоа можело да изгледа како Бог да го прифатил неговото оправдување.

Затоа жената помислила: „Ако и јас сега, како Адам, ја префрлам вината — но овојпат на змијата што ме заведе — тогаш можеби и моето оправдување ќе биде прифатено“. И така, без двоумење, таа рече:

„Жената одговори: ‘Змијата ме измами, и јас јадев.’”

Жената рече: „Змијата ме измами, и јас јадев.“ Со други зборови, таа се претстави себеси како жртва. Ѝ се чинеше дека, ако се покаже како измамена и беспомошна жртва, ќе биде оправдана.

Но ова не е само нејзин проблем. Кај сите луѓе, секогаш постои во резерва тој посакуван „билет“ за самооправдување, желбата да се прикажеме како жртви кога станува збор за нашиот личен грев.

Како пример: Андреј Чикатило, сериски убиец, педофил и канибал. Судот докажа педесет и две убиства извршени од неговите раце. Но тој, за својата изопаченост и злосторства, ги обвинуваше татко си и тешкото детство, тврдејќи дека токму тие го направиле тоа што е.

Една девојка што тргнала по патот на проституцијата тврди дека имала тешко детство, полно со глад, и дека била принудена да го избере тој пат. Луѓето знаат дека жртвите секогаш предизвикуваат сожалување и дека тешко се обвинуваат, па затоа најчесто се оправдуваат.

Најсофистицираниот начин да се оправда едно злосторство е кога виновникот се претставува не како злосторник, туку како жртва. Денес слична практика е многу раширена меѓу адвокатите ширум светот, кои за големи пари се обидуваат да спасат страшни злосторници од заслужена казна. Таквите адвокати со право се нарекуваат „адвокати на ѓаволот“. Постојат книги и филмови на оваа тема, и луѓето, гледајќи ги, често ги осудуваат ваквите адвокати.

Но малкумина размислуваат дека еден таков „адвокат на ѓаволот“ живее во секој грешник. Тој се појавува во моментот кога треба да се одговара за престап и да се признае вината, но наместо тоа, од устата излегува оправдување, секогаш во форма на претставување на себеси како жртва, а не како виновник. Звучат истите зборови: „Тоа не сум јас“, „Не сум виновен“, „Ме измамија“, „Ме заведоа“, „Тоа е сè поради него, неа или нив.“

На земјата, овие оправдувања можат да функционираат пред луѓето, но пред Бога, кој гледа во нашето срце, тие се бескорисни. Единствената вистинска одлука, ако сакаме да се спасиме, е да ја признаеме нашата вина, да се покаеме. Колку и да е тешко, тоа мора да се направи: пред Бога, за Бога и поради жртвата на Неговиот Син.

Бог не го виде ова покајание кај Адам и Ева, и затоа следуваше строга казна. Но за тоа ќе зборуваме во следната тема.

Што научивме денес?

  1. Бог е милостив и сочувствителен. Тој на секој грешник му дава шанса за покајание и исправување, повикувајќи со големо долготрпение. Ако сакаме да бидеме слични на Него и навистина да го носиме Неговото име, треба да научиме да имаме таков однос кон грешниците.
  2. Единствениот пат за обновување на односите со Бога е покајанието. Гревот ги руши тие односи, но покајанието ги обновува. Тоа не е само изговарање на зборови, туку тежок и болен процес, нова реалност, преиспитување и преобразба на животот.
  3. Адам и Ева не се покајаа. Наместо да ја признаат својата вина, тие додадоа нови гревови на претходниот: се оправдуваа и дури Го обвинија Бога и Неговото создание.
  4. Во секој грешен човек живее дух на самооправдување. Тој произлегува од грешниот дух и од погрешната претстава за Бога. Најсилното оправдување е кога човекот се претставува не како виновник, туку како жртва. Тоа е патот на „адвокатите на ѓаволот“, бидејќи и самиот ѓавол себеси се смета за невина жртва на „неправеден“ Бог. Но ние не сме повикани да одиме по тој пат на пропаст. Единствениот вистински пат кон спасението е искреното покајание пред Бога!
Сподели го ова:

Поврзани статии