Илустрација на Филип и етиопскиот дворјанин како го проучуваат Светото писмо во кочија

Како да ја читате Библијата за правилно да ја разберете?

Сподели го ова:

Со разбирање на оваа тема, како да ја читате Библијата за правилно да ја разберете, ќе научите како попрецизно да ја толкувате Светата книга, вклучувајќи ги и тешко разбирливите библиски пророштва. Ова е многу важна и интересна тема, па затоа прочитајте ја внимателно.

Содржина прикажи
БИБЛИСКОТО РАЗБИРАЊЕ НА ЗБОРОТ „ЧИТАЈ“

Да го поставиме прашањето: Дали умеете да читате?
Дали сте изненадени од ова прашање? Се разбира, сите знаеме да читаме. Но, дали умеете да ја читате Библијата? Колку пати сте ја прочитале?

Многу христијани се трудат да ја прочитаат целата Библија за една година, и успеваат. Затоа, многумина велат дека ја прочитале Библијата 10, 15, па дури и 20 пати. Самиот факт што верниците го велат тоа, покажува дека нивното разбирање за читањето на Божјата Реч значително се разликува од библиското.

Книгата Откровение вели:

„Блажен е оној кој чита и оние кои ги слушаат зборовите на ова пророштво и пазат на напишаното во него; зашто времето е блиску“ (Откровение 1:3).

Колкумина се оние што читаат, оние што слушаат и оние што го пазат напишаното? Оној што чита е претставен во еднина, а оние што слушаат и го пазат напишаното, во множина. Како е тоа можно кога многу христијани ја имаат прочитано Библијата повеќе пати и денес постојано ја читаат, од Создавање до Откровение? Ќе можеме да разбереме зошто е тоа така напишано кога ќе сфатиме дека нашето разбирање на терминот „читање на Библијата“ суштински се разликува од она што го кажува самата Божја Реч.

За нас, читањето е техничка работа. Тоа значи да се помине низ текстот и да се изговорат сите букви во книгата. Бидејќи ги знаеме буквите, ги поврзуваме во зборови, буква по буква, збор по збор, од првата до последната. А кога ќе го сториме тоа, сметаме дека сме ја прочитале книгата. Ова разбирање се смета за општо прифатено.

Но библиското разбирање на зборот „читај“ е суштински различно од нашето. Да се чита, според Божјата перспектива, значи да се види, да се слушне и да се разбере напишаното.

КАКО СЕ МЕНУВА ЖИВОТОТ НА ЧОВЕКОТ КОГА ЌЕ МУ СЕ ОТКРИЕ ВИСТИНСКАТА СМИСЛА НА НАПИШАНОТО

Дозволете ми да ви дадам пример од Божјата Реч:

„А на Филип му рече ангел Господов: ‘Стани и тргни на југ, по патот што води од Ерусалим за Газа, кој е пуст.’ Тој стана и тргна; и ете, еден човек од Етиопија, евнух, висок достоинственик на Кандакија, етиопската царица, кој беше чувар на сите нејзини ризници. Тој дошол во Ерусалим на поклонение, а сега се враќаше и, седејќи в кола, го читаше пророкот Исаија. Филип побрза, и, откако чу дека тој го чита пророк Исаија, му рече: ‘Го разбираш ли тоа што го читаш?’ Овој одговори: ‘Како ќе можам да го разберам, ако некој не ме упати?’ Па го замоли Филип да се качи и да седне до него… Тогаш Етиопјанецот проговори и му рече на Филип: ‘Те молам, за кого ова го зборува пророкот, за себе или за некој друг?’“ (Дела 8:26-35).

Евнухот го чита пророкот Исаија, но самите зборови запишани во него ги разбира само како обични зборови. Тој не знае за кого се зборува, односно не го разбира значењето на напишаното. Погледнете како се менува животот на еден човек кога ќе му се открие вистинската смисла на напишаното, односно кога зад зборот „читај“ се открива значењето „разбирање“.

„А тогаш, Филип ја отвори устата своја, започнувајќи да му објаснува од тоа место во Писмото и да му благовести за Исус. И одејќи така патем, тие стигнаа до една вода; и Етиопјанецот рече: ‘Еве вода! Што ми пречи да се крстам?’ (А Филип му рече: ‘Ако веруваш од сè срце – можеш.’ Тој одговори и рече: ‘Верувам дека Исус Христос е Син Божји.’) И заповеда колата да запре, па слегоа во водата обајцата, и Филип и евнухот, и го крсти. А кога излегоа од водата, Духот Свети се симна над евнухот, а Филип беше грабнат од ангел Господов, па евнухот веќе не го виде. Тој радосно го продолжи својот пат“ (Дела 8:35-39).

Постапките на обичниот читател на Божјата Реч се сосема различни од постапките на оние кои ја разбираат Божјата Реч. Евнухот веднаш постапил според зборовите и врз него слегол Божјиот Дух, Божјото одобрување. Тој доживеал вистинска радост, каква што немал додека само ги читал зборовите, но не ги разбирал.

НЕРАЗБИРАЊЕТО НА БОЖЈАТА РЕЧ ВОДИ ДО ОБЕСХРАБРУВАЊЕ И РАЗОЧАРУВАЊЕ

Кога Христос бил распнат, Неговите ученици не разбрале што било напишано. Иако како и многу христијани денес тие многупати го читале Светото писмо уште од детството, распнувањето на Христос ги потресло до длабочина, тие ја изгубиле надежта во Месијата и вербата во Исус:

„Во истиот ден двајца од нив одеа во едно село, по име Емаус, кое беше оддалечено од Ерусалим шеесет стадии. И зборуваа меѓу себе за сите овие настани. И додека расправаа и разговараа еден со друг, Самиот Исус се приближи и одеше со нив; но очите им се замрежија за да не Го познаат. А Тој им рече: ‘Какви се тие зборови што ги разменувате меѓу себе одејќи и зошто сте нажалени?’ Едниот од нив, по име Клеопа, Му одговори и рече: ‘Единствен туѓинец ли си ти во Ерусалим, та не си разбрал што се случи во него овие дни?’ И го праша: ‘Што?’ Тие Му одговорија: ‘Она што се случи со Исус од Назарет, Кој беше пророк, силен на дело и на слово, пред Бога и пред сиот народ; дека нашите првосвештеници и управници Го предадоа да биде осуден на смрт и Го распнаа; а ние се надевавме дека е Тој Оној што треба да го избави Израел; но и покрај сето тоа, денес е веќе трет ден, откако се случи ова… Тогаш им рече: ‘О, безумни! Срцето ви е споро за да поверувате во сè што рекле пророците! Не требаше ли така да пострада Христос и да влезе во Својата слава?’ Па, како почна од Мојсеј и од сите пророци, им зборуваше што е кажано за Него во целото Писмо“ (Лука 24:13-27).

Читајќи го Светото писмо повеќе пати, тие воопшто не го разбрале прочитаното. Тоа довело до обесхрабрување, малодушност, разочарување и отфрлање на вистината.

ДО ШТО ВОДИ ПРАВИЛНОТО ЧИТАЊЕ НА БОЖЈАТА РЕЧ?

Христос им објаснил на учениците што било напишано, што, на библиски јазик, значи „читање“ на напишаното, односно тие разбрале што всушност било кажано таму. И како што можеби претпоставувате, кон што води читањето, односно разбирањето на Божјата Реч? Тоа доведува до промена во животот:

„Тогаш им се отворија очите и тие Го познаа; но Тој стана невидлив за нив. И си рекоа еден на друг: ‘Зар не гореа срцата наши, кога ни зборуваше по патот и кога ни го објаснуваше Писмото?’ Па во истиот час станаа, се вратија во Ерусалим…“ (Лука 24:31-33).

Тоа е истата слика како и кај евнухот: не само читање на Божјата Реч, туку читање со правилно разбирање, тоа ги менува животите на луѓето. Пред апостолите да го однесат вечното Евангелие во светот, Христос им дал правилно разбирање на Божјите списи:

„Па им рече: ‘Ете, тоа е она за што ви зборував уште додека бев со вас, зашто треба да се исполни сè што е напишано за Мене во Законот Мојсеев и кај Пророците, и во Псалмите.’ Тогаш им го отвори умот за да ги разбираат Писмата, и им рече: ‘Така е напишано и така требаше да пострада Христос и да воскресне од мртвите на третиот ден, и да биде проповедано во Негово име покајание и проштавање на гревовите кај сите народи, почнувајќи од Ерусалим; а вие сте сведоци за ова’“ (Лука 24:44-48).

ВЕРНИКОТ ТРЕБА ДА БИДЕ КАКО ДЕТЕКТИВ

Лично, јас цврсто верувам дека не може да има вистинско оживување во последните денови, прикажано со ангелот од 18-то поглавје од Откровението, чија слава ја осветлува целата земја, без правилно разбирање на Божјата Реч, особено без правилно разбирање на пророштвата што се однесуваат на настаните однапред претскажани во Библијата и што денес се исполнуваат пред нашите очи. Зошто толку многу луѓе ја читаат Библијата, а не разбираат што читаат или не ја разбираат правилно? Одговорот е во Христовите зборови:

„Ги истражувате Писмата, зашто вие мислите дека во нив имате живот вечен; а токму тие сведочат за Мене“ (Јован 5:39).

Овие зборови навестуваат две нешта. Библијата не треба само да се чита, туку и да се истражува. Тоа значи да се испитува, да се разгледува и да се дознава. А второто навестување е следново: сè во Божјата Реч, на овој или оној начин, е поврзано со Христос, со планот на спасението преку Него, односно со вечното Евангелие. Христос нè советува дека верникот кој го чита Светото писмо треба да биде како детектив кој, пред да донесе каков било заклучок, внимателно истражува, испитува, размислува, проверува, и дури потоа носи одлука. На крајот, судбината на луѓето зависи од вашата одлука.

Пример од британската судска историја:

Тимоти Еванс бил осуден за убиството на својата малолетна ќерка Џералдин и погубен на 9 март 1950 година. Во 1953 година било откриено дека неговиот сосед Џон Кристи, кој сведочел против него на судењето, бил сериски убиец. Кристи го признал убиството на сопругата на Еванс, Берил, но не и на нивната ќерка. По дополнителна истрага, Еванс постхумно бил помилуван за убиството на Џералдин на 18 октомври 1966 година.

Грешките при изрекување смртна казна се релативно чести. Според едно истражување од 1987 година, имало 349 погрешни пресуди меѓу изречените смртни казни во САД, а 23 од нив биле извршени.

МОРА ДА БИДЕМЕ ВНИМАТЕЛНИ ВО НАШИТЕ ТОЛКУВАЊА НА БОЖЈАТА РЕЧ

Ако за неправедно погубениот Тимоти Еванс постои надеж дека на Божјиот суд ќе биде рехабилитиран како невин и воскреснат за вечен живот, тогаш за оние кои го искривиле вистинското значење на Божјата Реч, залутале и ги довеле другите во заблуда – небесниот суд нема да донесе ослободителна пресуда.

„Погрижи се пред Бога да се докажеш како работник кој нема од што да се срами кога верно го проповеда словото на вистината. А од непристојни и празни зборови бегај, зашто тие ги водат луѓето уште повеќе кон безбожност. И словото нивно ќе се пренесува како жива рана. Такви се Именеј и Филит, кои застранија од вистината, говорејќи дека воскресението веќе се збиднало, и со тоа им попречуваат во верата на некои“ (2 Тимотеј 2:15-18).

Оценката на делата на овие луѓе пред Божјиот суд, оние што го изопачуваат Светото писмо и ја уништуваат верата на другите верници со своите лаги, мора да се гледа во светлината на Христовите зборови:

„Кој ќе соблазни едно од овие мали, за него е подобро да му се обеси воденички камен на вратот и да потоне во морска длабочина. Тешко му на светот од соблазни, зашто соблазните треба да дојдат; но тешко му на оној човек, преку кого доаѓа соблазната“ (Матеј 18:6,7).

Затоа, треба да размислите илјада пати и да проверите дали вашето разбирање на Библијата е во спротивност со самата Библија. И ако во вашите толкувања постои нешто што е во спротивност со Божјата Реч, тогаш внимавајте да не им го претставувате на луѓето како Слово Божјо. Зашто тоа ќе биде ваше лично толкување. А тоа, верувајте, не е исто.

НЕБИБЛИСКОТО УЧЕЊЕ ДЕКА ЕВА НЕ БИЛА ПРВАТА ЖЕНА НА АДАМ

Да погледнеме примери за тоа како настануваат различни теории кога некои луѓе ја читаат Библијата. Овие теории ги побива самата Библија. Но, за жал, тоа не ги загрижува оние што ги создаваат. Дали знаевте дека постои прилично распространето учење според кое Ева не била првата жена на Адам? Според ова учење, неговата прва жена била некоја Лилит. Дали сте изненадени? Она што уште повеќе изненадува е дека ова учење се обидува да се заснова на Библијата. Еве дел од она што се проповеда:

„Христијанската религија тврди дека првата жена на земјата и жена на Адам била Ева. Таа била создадена од неговото ребро. Тогаш, како да се објаснат стиховите од книгата Создавање?“

„И Бог го создаде човекот според образот Свој, според образот Божји го создаде; машко и женско ги создаде. И ги благослови Бог, и им рече: ‘Плодете се, и множете се, и наполнете ја земјата, и господарете над неа, и овладајте ги морските риби (и ѕверовите), и небеските птици (и секаков добиток, целата земја), и сите животни што лазат по земјата’“ (Создавање 1:27,28).

Односно, според ова учење, првиот маж и првата жена биле создадени во првото поглавје од книгата Создавање. А во второто поглавје се наведува дека жената била создадена од реброто на Адам, и тоа била Ева, втората жена на Адам. Пред Ева, која била создадена од неговото ребро, Бог, според ова тврдење, создал жена на ист начин како и мажот, од земјата. Таа жена била еднаква на Адам. Тоа била Лилит. Од самиот почеток на односот меѓу Адам и Лилит постоел конфликт. Бунтовната жена не се согласувала со доминацијата на мажот. Таа постојано нагласувала дека е рамноправна со него. Затоа, наместо Лилит, Бог му ја дал на Адам послушната и покорната Ева. 

МНОГУ Е ВАЖНО ДА СЕ РАЗБЕРАТ МНОГУТЕ СЛОЕВИ НА СВЕТОТО ПИСМО

Зошто се родила оваа теорија? Поради погрешно разбирање на Светото писмо. Поради тоа што луѓето не знаат како правилно да ја читаат Библијата. Откако во првото поглавје од книгата Создавање прочитале дека мажот и жената се создадени од Бога, заклучиле дека понатамошниот наратив мора да продолжува од тој настан, без да сфатат дека станува збор за појаснување на истиот настан, кој веќе бил опишан. И токму тоа е првата грешка на оние кои читајќи ја Библијата создаваат вакви лажни теории. Многу луѓе не сфаќаат дека Божјата Реч се разликува од сите други книги, затоа што дава сеопфатен опис на она што се случува. Односно, таа нуди сведоштво од различни агли, за читателот, без разлика од која епоха е, да има целосна слика за настаните од минатото во Библијата.

На тој начин, благодарение на длабокиот и сеопфатен опис, секој може толку длабоко да навлезе во напишаното, што ќе се почувствува како учесник во самите настани. Впрочем, Библијата не е книга на мртви зборови, туку книга со вечно живи настани!

Христос, зборувајќи за идните настани и за воскресението на мртвите, рекол:

„А Бог не е Бог на мртвите, туку на живите, зашто во Него се сите живи“ (Лука 20:38).

И што слушаме во овие зборови? Дека Бог во Библијата нештата што не постојат за нас, ги нарекува како да се: 

„…пред Бога, Кому тој Му поверува, Кој ги оживува мртвите и го повикува да суштествува, она што не суштествува“ (Римјаните 4:17).

Односно, во Библијата има описи за тоа како Бог гледа на одредени работи и како ние гледаме на нив. Освен тоа, Библијата содржи наративи не само за минатото, туку и за сегашноста и иднината, и тие меѓусебно се испреплетуваат.

Ако не ја разбереме оваа повеќеслојна природа на Светото писмо, кое опишува сè од сите страни, од Божјата перспектива, од човечката перспектива, и тоа во различни времиња, тогаш, занемарувајќи ја оваа димензија, можеме да извлечеме толку погрешни теории, особено при толкувањето на пророштвата, што лагата за наводната прва жена на Адам, Лилит, ќе изгледа како само невина бајка.

ОСОБЕНОСТА НА ПИШУВАЊЕТО НА ПРВОТО И ВТОРОТО ПОГЛАВЈЕ ОД КНИГАТА СОЗДАВАЊЕ (БИТИЕ)

Во другите книги што луѓето ги читаат и на чиј стил се навикнати, нема приказ сличен на оној во Библијата. Речиси сите тие книги имаат последователен приказ на настаните, без обид да се даде сеопфатна или духовна проценка на случувањата. Навикнувајќи се на овој световен стил на раскажување, кој служи како „лесна храна“, човекот, откако ќе стане верник и ќе почне да ја чита Библијата, ја чита на ист начин: како световна литература, без да води сметка за особеноста на Светото писмо, чија цел е да даде и сеопфатна и духовна слика за сè што се случува.

Да се вратиме на лажната теорија за Лилит, наводно првата жена на Адам. Зошто оваа теорија се родила од еден единствен текст? Затоа што оние што ја создале не разбрале дека второто поглавје од книгата Создавање не е ништо повеќе од подетален опис на она што е накратко опишано во првото поглавје. Тие се два дела од иста целина. Она што беше опишано во детали во првото поглавје, создавањето на земјата и сè што е на неа, накратко е сумирано во второто поглавје, со кратко, но важно дополнување на претходното. И еве јасна потврда за тоа:

„Така се довршија небото и земјата и сето нивно воинство. Седмиот ден Бог ги заврши делата Свои, што ги направи; и си отпочина во седмиот ден од сите дела Свои, што ги создаде. И Бог го благослови седмиот ден, и го освети, зашто во тој ден си отпочина од сите дела Свои, што ги направи и создаде“ (Создавање 2:1-3).

Дали гледате дека шесте дена на создавањето се сумирани во следната реченица:

„Така се довршија небото и земјата и сето нивно воинство. Седмиот ден Бог ги заврши делата Свои, што ги направи.”

Потоа следува дополнителен детал, кој не се наоѓа во првото поглавје: 

„И седмиот ден се одмори од сета своја работа што ја направи. И Бог го благослови седмиот ден и го освети, зашто тој се одмори од сите негови дела, што Бог ги создаде и создаде“.

МАЛА ИЛУСТРАЦИЈА ЗА ПОДОБРО РАЗБИРАЊЕ

Значи, Светото писмо има неколку слоеви. Тоа е како човек што носи неколку слоеви облека – долна облека, спортска облека и, да речеме, комбинезон. Сите три слоја припаѓаат на истата личност. Што ве штити, што носите на рамениците, што ве загрева? Само долната облека? Можеби само спортската облека? Или само комбинезонот? Не. Сите заедно претставуваат целосна и објективна слика за вашата облека.

За оние кои не го разбираат ова раслојување на Библијата, погледнете што тие добиваат. Ако кажете дека мажот е облечен во долна облека, тогаш според нивното разбирање, тој е веќе целосно облечен. Тие продолжуваат понатаму, кон друга личност. Така, вториот човек (на голо тело) е „облечен“ во спортска облека. И, како што претпоставувате, третиот човек облекува комбинезон, исто така на голо тело.

Затоа, кај таквите „мудреци“, нема еден човек облечен целосно и разумно, туку тројца полуголи и чудно облечени луѓе. Но, мора да признаеме – тоа не е исто: едно е еден човек облечен правилно, а друго се тројца облечени делумно и неразумно. Не можеме да ставиме знак на еднаквост меѓу нив. За овие „мудреци“ е незамисливо три нешта да припаѓаат на една иста личност и дека за секоја облека може да се зборува посебно – а сепак сите тие да бидат дел од едно исто тело.

„ПРВАТА ОБЛЕКА“ НА СОЗДАВАЊЕТО НА ЗЕМЈАТА: ВРЕМЕТО

Да ја пренесеме оваа илустрација во првите поглавја од книгата Создавање, каде што се опишува создавањето на земјата. Да замислиме дека создавањето на земјата и сè што е на неа е човек, и единственото нешто што се кажува за него е неговата облека.

Првата „облека“ на овој човек, односно првата вистина за создавањето на светот, е времето. Бог ја следи временската рамка, накратко опишувајќи што било создадено во секој ден од шесте денови. Ако се задржиме на овој опис, ќе забележиме еден постојан ритам: „И настапи вечер, и настапи утро – прв ден.“
„И настапи вечер, и настапи утро – втор ден.“ И така сè до шестиот ден.

Второто поглавје потоа накратко ги сумира резултатите од тие шест создавачки денови: 

„Така се довршија небото и земјата и сето нивно воинство“. 

А облеката на времето се дополнува со седмиот ден, со нагласување на неговата особеност наспроти шесте создавачки денови:

„Седмиот ден Бог ги заврши делата Свои, што ги направи; и си отпочина во седмиот ден од сите дела Свои, што ги создаде. И Бог го благослови седмиот ден, и го освети, зашто во тој ден си отпочина од сите дела Свои, што ги направи и создаде“ (Создавање 2:1-3).

Овде се комплетира облеката на ВРЕМЕТО (првата облека на човекот). Бог го опишал целото време што го создал за човекот, сите седум дена од седмицата.

КОЈА Е „ВТОРАТА ОБЛЕКА“ НА СОЗДАВАЊЕТО НА ЗЕМЈАТА?

Но, облеката на времето не е целата облека што Бог ја облекол врз симболичниот човек, наречен „создавањето на светот“. Било неопходно да се даде подетален опис за тоа што е создадено и како сето тоа се одржувало на оваа земја:

„Ете така настанаа небото и земјата, во она време кога Господ Бог ги создаде земјата и небото. А уште не беа никнале полски грмушки и земни тревки, зашто Господ Бог уште не праќаше дожд на земјата, ниту, пак, имаше човек кој ќе ја обработува земјата, но се креваше пара од земјата и ја оросуваше површината на целата земја“ (Создавање 2:4-6).

Бог, преку вториот слој на облеката, ни покажува дека во тоа време, кога вегетацијата сè уште не била создадена, Тој веќе обезбедил наводнување на земјата со пареа за идните растенија што ќе ги создаде малку подоцна. Како сè е промислено од Бога!

БОГ ГО ОСВЕТЛУВА СОЗДАВАЊЕТО НА ЗЕМЈАТА ОД СИТЕ СТРАНИ

На почетокот на третиот ден, пред создавањето на вегетацијата, Бог создал систем за наводнување за идните растенија. Ова е она што Тој подоцна го објаснува во второто поглавје. Еве го времето кога Бог го создал овој систем:

„И Бог рече: ‘Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно!’ И стана така. (Водата што е под небото се собра на своите места и се појави копно). Копното Бог го нарече земја, а собраните води ги нарече – мориња;  и виде Бог дека тоа е добро…

Се појавило копно и за него – систем за наводнување: пареа, за да се спречи сушење и овенување на земјата.

„И Бог рече: ‘Нека израсте од земјата зеленило – трева, што дава семе, плодоносни дрвја  кои во себе имаат семе (според својот род и вид)!’ И стана така. Земјата пушти од себе зеленило: трева што дава семе според својот род (и вид), а и (плодоносни) дрвја што раѓаат плод, чие семе е според нивниот род. И Бог виде дека тоа е добро. И настапи вечер, и настапи утро – трет ден“ (Создавање 1:9-13).

Забележете дека кога се вели дека пареата ја наводнува земјата, тоа се однесува во истото време на создавањето на нашата земја во рамките на шесте денови, не на некое друго време. Односно, го разбирате стилот на опишување на создавањето: Бог го осветлува настанот од сите страни, така што ние, иако не сме биле таму, да добиеме целосна слика за тоа што се случувало, гледано од различни агли.

ДОДЕКА ЈА ЧИТАТЕ БИБЛИЈАТА, ВНИМАВАЈТЕ НА СВЕТИЛНИЦИТЕ, ЗНАЦИТЕ

Понатаму, Бог опишува уште еден слој, уште една облека за тоа време, која досега не била спомната. Тоа е како бил создаден човекот, кога точно се случило тоа во однос на создавањето на жената, каде живеел, како ги именувал сите животни, како била создадена Ева итн. Со други зборови, можете да видите дека информациите се дадени во слоеви, како облеки што се ставаат една врз друга, но сите на исто тело и во иста временска рамка. Ако читателите на Библијата го разбирале ова и обрнувале внимание на светилниците што ги водат низ текстот, тогаш никогаш не би се родила лагата дека првата жена на Адам не била Ева, туку некаква Лилит. Едноставно, од една Ева, за која се зборува во различни поглавја и различни контексти, направиле две различни жени. И резултатот беше лага, наместо вистина.

За таквите изумители имам прашање: Зошто само Ева била поделена на два лика, а не и Адам? Впрочем, создавањето на човекот е спомнато и во првото поглавје од Создавање (Битие). А потоа, во второто поглавје, повторно се зборува за создавањето на човекот од прав.

Запомнете, драги пријатели, додека ја читате Библијата, внимавајте на светилниците што ве водат, за да не се удавите во бурните струи на сопствената имагинација. Во приказната за создавањето на светот, тие светилници биле зборовите:

„Ете така настанаа небото и земјата, во она време кога Господ Бог ги создаде земјата и небото. А уште не беа никнале полски грмушки и земни тревки, зашто Господ Бог уште не праќаше дожд на земјата, ниту, пак, имаше човек кој ќе ја обработува земјата“ (Создавање 2:4,5).

Овие светилници помагаат да го разбереме временскиот контекст во кој се одвивало сè што е напишано во поглавјата 1 и 2 од книгата Создавање (Битие).

ДРУГ ПРИМЕР ЗА ПОВЕЌЕСЛОЈНАТА ПРИРОДА НА СВЕТОТО ПИСМО

На сличен начин, четвртото поглавје од книгата Создавање (Битие) се занимава со Адам и Ева, од кои се родиле Каин и Авел, а подоцна и Сит. Каин го убива Авел и заминува да живее во земјата Нод. Понатаму, текстот зборува за неговата жена, и се поставува прашањето: од каде доаѓа таа?

„И си отиде Каин од пред лицето на Господ, и се насели како прогонет во земјата Нод, источно од Едем. И легна Каин со жената своја, и таа забремени и го роди Енох. Потоа соѕида град и го нарече според името на својот син – Енох“ (Создавање 4:16,17).

Како што веќе можете да разберете, четвртото поглавје од книгата Создавање ни открива еден слој од она што се случувало во тоа време, појавата на огранокот на Каинитите, оние кои се побуниле против Бога. Бидејќи ова поглавје не одговара на прашањето од каде Каин ја добил жената, а според нашето ограничено разбирање тогаш на земјата живееле само Адам, Ева и Каин, одговорот на тоа прашање мора да се побара на друго место во Светото писмо, во друг слој, кој дополнително ги опишува настаните што се случувале во истото време.

Тој друг слој ни открива уште една перспектива, опишувајќи го огранокот на човештвото преку родоначалникот на целиот човечки род, Адам. И таму е кажано:

„А откако го роди Сит, Адам поживеа уште седумстотини години, раѓајќи синови и ќерки“ (Создавање 5:4).

Библијата учи дека Каин, Авел и Сит не биле единствените деца на Адам.

НЕКОИ ПРАВИЛА ВО ПРОУЧУВАЊЕТО НА ПРОРОШТВАТА

Пред да се запознаеме со структурата на пророчката книга на Даниел, треба да разбереме, преку илустративни примери, кои се различните слоеви што го опишуваат истото време од различни агли, со дополнителни детали. Мора да научиме да ги бараме и препознаваме светилниците – знаците во Библијата, за да не излеземе од времето за кое зборуваат пророштвата додека ги проучуваме и да не ги толкуваме погрешно. Да не направиме, симболично кажано, од една Ева – две жени на Адам, давајќи различни толкувања на ист настан, сместувајќи го во различни времиња и поврзувајќи го со различни луѓе.

Без разбирање на принципите според кои се напишани пророштвата, можеме во еден слој од пророштвото да заклучиме дека станува збор за едно нешто, а во другиот слој, кој зборува за истата работа, но со дополнителни детали, да заклучиме дека станува збор за нешто сосема друго. Така, во толкувањето ќе создадеме своја лага, свои „две Адамови жени“. А тоа е многу опасно.

Секое лажно разбирање на Библијата е опасно за верникот, затоа што дава искривена слика за Божјата вистина. Особено е опасно лажното толкување на пророштвата. Зашто тука станува збор за нешто најсуштинско: нашето спасение. Во книгата Откровение се вели:

„И ми рече: ‘Овие зборови се верни и вистинити. Господ, Бог на светите пророци, го испрати ангелот Свој, за да им покаже на Своите слуги што ќе стане наскоро. Еве, доаѓам скоро; блажен е оној кој ги пази пророчките зборови на оваа книга’“ (Откровение 22:6,7).

„И Јас му сведочам на секого кој ги слуша пророчките зборови на оваа книга. Ако некој нешто додаде кон нив, нему Бог ќе му наметне казни опишани во оваа книга. Ако некој одземе од пророчките зборови на оваа книга, Бог ќе му го одземе делот од книгата на животот, и од светиот град, и од она што е напишано во оваа книга“ (Откровение 22:18,19).

КОЛКУ ПАТИ ИСУС ХРИСТОС ЌЕ ДОЈДЕ НА ЗЕМЈАТА?

Само правилното разбирање на библиските пророштва ќе му овозможи на верникот да го задржи напишаното и да се сретне со Христа меѓу Божјите верни. Секое искривување на библиските пророштва, било да се премолчи нешто важно или да се додаде нешто што не е кажано, ќе го лиши човекот од Божјото спасение. И пророштвата, исто како и другите делови од Библијата, имаат различни слоеви, кои ни го откриваат истото време. Исто така, има и светилници преку кои можеме да препознаеме дека станува збор за истиот период и исти настани.

Ова ќе ви го покажам користејќи едноставни примери од книгата Откровение. Но, прво ќе ви поставам едно прашање: Колку Христови доаѓања на земјата очекувате? При кое доаѓање праведните ќе бидат наградени за нивната верност со вечен живот, а нечесните ќе пожнеат гнев? Едно? Две? Три? Да ги прочитаме Христовите зборови:

„Но, како што беше во деновите на Ное, така ќе биде и при доаѓањето на Синот Човечки; зашто, како што во деновите пред потопот јадеа и пиеја, се женеа и се мажеа до оној ден кога Ное влезе во ковчегот, и не сфатија додека не дојде потопот и истреби сè – така ќе биде и доаѓањето на Синот Човечки. Тогаш ќе бидат двајца на нива: еден ќе биде земен, а другиот ќе биде оставен; две жени ќе мелат со рачна мелница: едната ќе биде земена, а другата ќе биде оставена. Па така, бидете будни, зашто не знаете во кој час ќе дојде вашиот Господ“ (Матеј 24:37-42).

Христос го споредува Своето доаѓање со она што се случило во деновите на потопот. Јасно е дека, како што верата и послушноста на луѓето кон Бога биле тестирани еднаш во времето на потопот, така и Неговото доаѓање ќе биде едно, одлучувачко и конечно. Христос ова им го рекол и на Своите ученици и на оние кои Го отфрлиле: 

„Исус рече… и ќе Го видите Синот Човечки како седи од десната страна на Силата и како иде на облаците небески“ (Марко 14:62).

УШТЕ ЕДНО ДОАЃАЊЕ НА ИСУС ХРИСТОС?

Значи, второто Христово доаѓање ќе се случи само еднаш. А сега обратете внимание на следните текстови од книгата Откровение

„И небото исчезна како свиткана хартија, и секоја гора и секој остров се поместија од местата свои; и царевите земни, и благородниците, и богатите, и војводите, и силните, и секој роб и слободен се скрија во пештери и горски камењари, велејќи им на планините и на карпите: ‘Паднете врз нас и скријте нè од лицето на Оној Кој седи на престолот и од гневот на Јагнето, зашто дојде големиот ден на Неговиот гнев, и кој може да опстане?’“ (Откровение 6:14-17).

Така, во шестото поглавје од книгата Откровение имаме слика за второто доаѓање. А ако не ги разбираме многуте слоеви на пророштвата и ја читаме Библијата како обична книга, тогаш нè чека изненадување:

„’Ти благодариме, Господи Боже Седржителе, Кој си, Кој беше и Кој ќе бидеш, зашто ја прими Својата голема сила и се зацари! Народите збеснаа, но дојде Твојот гнев и времето да им се суди на мртвите и да дадеш награда за слугите Твои – на пророците, на светиите и на оние кои имаат страхопочит кон името Твое, мали и големи, и да ги погубиш оние што ја уништуваа земјата!’ Тогаш на небото се отвори храмот на Бога, и се јави ковчегот на заветот во Неговиот храм; и имаше светкавици и гласови, громови и земјотрес, и град голем“ (Откровение 11:17-19).

Во единаесеттото поглавје од книгата Откровение повторно имаме слика за доаѓањето на Божјото Царство, судот на мртвите, наградата на праведните и казната на злите, земјотрес и голем град. Зошто единаесеттото поглавје зборува за второто доаѓање, кога за тоа веќе е зборувано во шестото поглавје? Дали можеби ќе има две доаѓања? Не. Библијата јасно учи дека ќе има само едно второ доаѓање.

ТРЕТО, ЧЕТВРТО И ПЕТТО ДОАЃАЊЕ НА ИСУС ХРИСТОС?

Но читајте понатаму:

„И друг ангел излезе од храмот и извика со силен глас на Оној што седеше на облакот: ‘Замавни со српот и жнеј, зашто дојде твојот час за жетва: бидејќи житото на земјата е зрело!’ И Оној што седеше на облакот го фрли српот свој на земјата и земјата беше пожнеана“ (Откровение 14:15,16).

Второто доаѓање е претставено со жетвата на земјата. Трето доаѓање? Читаме понатаму:

„Седмиот ангел ја изли чашата своја на воздухот; и од престолот на небесниот храм се пронесе силен глас кој извика: ‘Се сврши!’ И имаше светкавици, громови и гласови, и стана силен земјотрес, таков голем и силен потрес, каков што немало откако има луѓе на земјата. Големиот град се раздели на три дела, и градовите на незнабошците паднаа; а великиот Вавилон се спомна пред Бога за да му се даде чашата со вино од јароста на Неговиот гнев. Сите острови исчезнаа, и гори веќе не се гледаа. И град, голем како талант, падна од небото на луѓето; а луѓето Го проколнуваа Бога поради злото од градот, зашто тоа зло беше многу големо“ (Откровение 16:17-21).

Четврто доаѓање?

„И го видов небото отворено, и ете, бел коњ и Оној Кој јаваше на него се вика Верен и Вистинит, и Тој праведно суди и војува; очите Му беа како огнен пламен, а на главата имаше многу круни и напишано име кое освен Него, никој не го знаеше. И беше облечен во облека натопена со крв, и со името – Слово Божјо. А небесните војски, облечени во бел и чист висон, врвеа по Него на бели коњи. Од устата Негова излегуваше остар меч за да ги казни со него идолопоклониците. Тој ќе ги пасе со железен жезол и ќе ја изгази кацата со вино на јароста и гневот на Бога Седржителот. На облеката и на бедрото Негово беше напишано името: ‘Цар над царевите’ и ‘Господар над господарите’“ (Откровение 19:11-16).

Се разбира, не станува збор за петто Христово доаѓање. Сè уште се опишува истата слика за второто доаѓање, но прикажана од друг агол и со дополнителни детали.

КОНТЕКСТИ НА ВТОРОТО ДОАЃАЊЕ

Второто доаѓање, опишано во шестото поглавје, се разгледува во контекст на печатите во книгата Откровение. Во единаесеттото поглавје – во контекст на трубите. Во четиринаесеттото поглавје – во контекст на крајот на проповедањето на пораките на трите ангели. Во шеснаесеттото поглавје – во контекст на седумте последни зла што се излеваат врз земјата за да ги казнат злите. И во деветнаесеттото поглавје – во контекст на Божјата победа над силите на темнината.

Секој пророчки слој завршува со истиот настан: второто Христово доаѓање.
Односно, сите овие слоеви не одат подалеку од времето пред второто доаѓање. Немаме пет втори доаѓања, туку едно, прикажано во различни контексти.

ШТО МУ ВЕЛИ ДАНИЕЛ 1:21 НА ВНИМАТЕЛНИОТ ЧИТАТЕЛ?

Сега, со ова знаење, се свртуваме кон книгата на пророкот Даниел. Оваа книга се занимава со Божјиот суд и детално ја прикажува судбината на сите категории луѓе што живеат на земјата. Да ја погледнеме структурата на оваа книга во контекст на Божјиот суд.

Првото поглавје ни кажува за судот над Божјиот народ, како и за испитот на остатокот и ослободувањето на Божјите деца:

„И остана таму Даниел до првата година на царот Кир“ (Даниел 1:21).

За оние кои само ја читаат Библијата, без да навлезат подлабоко во неа, оваа мала реченица нема да каже многу. Но, за оние кои се вдлабочуваат во Словото и ја разбираат структурата на книгата, таа ќе открие многу повеќе. Бидејќи таа зборува за ослободување на Божјиот народ:

„А избавените од меч Навуходоносор ги пресели во Вавилон, и тие му беа робови нему, до зацарувањето на персискиот цар, за да се исполни зборот Господов, кажан преку устата на Еремија: додека земјата не ги отпразнува своите саботи, ќе почива во пустош, сето тоа време, сè додека не се навршат седумдесет години. А во првата година на персискиот цар Кир, за да се исполни зборот Господов, кажан преку устата на Еремија, Господ го подбуди духот на Кир, персискиот цар, и тој заповеда да прогласат по целото негово царство, усно и писмено, и да кажат: ‘Вака рече Кир, царот перскиски: Господ, Бог небесни, ми ги даде сите земни царства и ми заповеда да Му изградам дом во Ерусалим, во Јудеја. Кој е меѓу вас од сиот Негов народ, Господ, неговиот Бог нека биде со него, и тој нека оди таму’“ (2 Летописи 36:20-23).

СВЕТИЛНИЦИ КОИ ЈА ПОТВРДУВААТ ВРСКАТА ПОМЕЃУ ВРЕМЕТО НА ВАВИЛОНСКОТО ЗАРОБЕНИШТВО И СЕГАШНОТО ВРЕМЕ

Обратете внимание на зборовите дека избавувањето било исполнување на Божјата Реч. Односно, гледате дека една книга од Библијата е во хармонија со друга. Она што Кир го направил во своето време, избавувајќи ги Божјите деца од вавилонското ропство, е слика, прототип на идното ослободување на Божјиот народ од духовниот Вавилон, што Христос ќе го изврши при Своето второ доаѓање. И за да го потврдиме тоа, ние имаме светилници, паралели, и тоа повеќе од една:

  1. Ослободување тогаш преку Кир, како прототип на Христос, и ослободување сега преку Христос при Неговото второ доаѓање.
  2. Физички Вавилон тогаш – духовен Вавилон сега.
  3. Суд над Божјиот народ тогаш – суд над Божјиот народ сега.
  4. Верниот остаток и неговите испитувања тогаш – и сега.
  5. Ослободување преку Божјата Реч тогаш – и сега.
РАЗМИСЛЕТЕ ЗА СВЕТИЛНИКОТ: КИР КАКО ПРОТОТИП НА ИСУС ХРИСТОС

Ќе го насочам вашето вниманието на петтата точка:

„Вака му вели Господ на Својот помазаник Кир (на грчки „Христос“): ‘Те држам за десната рака, за да ти покорам народи, и ќе ги симнам појасите од бедрата на царевите, за да ти се отворат вратите, и портите да не бидат затворени. Пред тебе ќе одам, планини ќе рамнам, бакарни врати ќе разбивам и железни резиња ќе кршам; тебе ќе ти ги предадам чуваните во темно богатства и сокриените добра, за да познаеш дека Јас сум Господ, Кој тебе те нарекува по име, Бог Израелов. Заради Јаков, Мојот слуга и Израел, Мојот избраник, Јас те нареков по име, те именував, иако ти не Ме познаваше’“ (Исаија 45:1-4).

Еве еден светилник за нас: ослободителот на Божјиот народ во Стариот Завет, Кир, за таа мисија бил помазан од Бога, односно избран од Него. Исто како што Бог го помаза Својот Син, Исус Христос, Спасителот на светот. Овие светилници ќе ни бидат многу корисни додека ги проучуваме пророштвата во книгата на пророкот Даниел. Тие ќе нè држат на вистинскиот пат и ќе ни помогнат правилно да ги разбереме пророштвата:

„Нека биде благословен Бог и Отецот на нашиот Господ Исус Христос, Кој нè благослови со секаков духовен благослов од небесата во Христос, така што и нè избра преку Него, уште пред светот да биде создаден, за да бидеме свети и непорочни пред Него во љубовта, предопределувајќи нè за посинување за Себе преку Исус Христос, зашто тоа Му беше по волја, за да биде фалена славата на Неговата благодат, со која нè дарува преку Својот Возљубен Син, во Кого имаме откуп преку Неговата крв, простување на гревовите по богатството на Неговата благодат… откако ни ја откри тајната на Својата волја според Своето благоволение што го беше положил во Себе од порано“ (Ефесјаните 1:3-9).

Значи, контекстот на првото поглавје од книгата на пророкот Даниел е ваков:
накратко – за судот над Божјиот народ,
подетално – за испитувањето на остатокот
и повторно накратко – за ослободувањето на оние кои веруваат во Бога според Божјото слово.

ДА ГО РАЗГЛЕДАМЕ КОНТЕКСТОТ НА ВТОРОТО ПОГЛАВЈЕ ОД КНИГАТА НА ПРОРОКОТ ДАНИЕЛ

Да го разгледаме контекстот на второто поглавје. Интересно е затоа што е историско и пророчко. Во историскиот дел од книгата на пророкот Даниел е дадено пророштво за судбината на целиот свет. Во ова поглавје ни е прикажан Божјиот суд за секое светско царство, на крајот од неговото владеење.

Сетете се на Божјиот суд над Валтазар:

„…измерен си на кантар и се најде многу лесен… царството ти е разделено и дадено им е на Мидијците и Персијците“ (Даниел 5:27,28).

Ова поглавје го содржи судот за целиот грешен свет. Второто Христово доаѓање ќе стави крај на постоењето на тој свет.

„Додека го гледаше, еден камен се откачи од планината сам, удри во идолот, во неговите железно – глинени нозе и го скрши. Тогаш заедно сè се раздроби: железото, глината, бакарот, среброто и златото станаа како прав на летно гумно; ветрот ги однесе, и трага од нив не остана, а каменот што го разби идолот стана голема планина и ја исполни целата земја“ (Даниел 2:34,35).

По судот над целиот свет следува воспоставувањето на вечното Божјо Царство:

„И во деновите на тие царства небесниот Бог ќе подигне царство кое нема да се разруши никогаш, а тоа царство нема да биде предадено на друг народ; тоа ќе ги победи и разруши сите царства, а само тоа ќе остане вечно. Како што виде еден камен сам падна од планината и го раздроби железото, бакарот, глината, среброто и златото. Великиот Бог му даде на царот да разбере што ќе се случи во иднина…“ (Даниел 2:44,45).

Воспоставувањето на Божјото Царство, избавување на Божјите верни деца.

„Ќе испрати Синот Човечки Свои ангели и ќе ги соберат сите причинители на гревот од Неговото царство, и оние што вршат незаконски дела, и ќе ги фрлат во вжарена печка; таму ќе има плач и крцкање со заби. Тогаш праведниците ќе заблескаат како сонце во царството на нивниот Отец. Кој има уши да слуша, нека чуе“ (Матеј 13:41-43).

Погледнете ја структурата на второто поглавје: суд над царствата на светот, суд над целиот свет и ослободување на оние што му останале верни на Бога според Неговото слово. Забележете ги паралелите меѓу првото и второто поглавје?

ЗА ШТО ЗБОРУВААТ ТРЕТОТО, ЧЕТВРТОТО И ПЕТОТО ПОГЛАВЈЕ ОД КНИГАТА НА ПРОРОКОТ ДАНИЕЛ?

Да преминеме на третото поглавје. Опишан е испитот и ослободувањето на остатокот. Повторно паралели со првото и второто поглавје, со дополнителни детали.

Во четвртото поглавје е опишан испитот (тестот) и спасението на оние кои не се остаток од Божјиот народ. Значи, повторно, паралелите се во контекст на Божјиот суд и спасение.

Петтото поглавје го опишува судот на непослушните и ослободувањето на Божјиот народ од власта на Вавилон.

ШЕСТОТО ПОГЛАВЈЕ Е ПОСЛЕДНОТО ПОГЛАВЈЕ ОД ИСТОРИСКИОТ ДЕЛ ОД КНИГАТА НА ПРОРОКОТ ДАНИЕЛ

Во шестото поглавје повторно гледаме испитување и спасување на остатокот. Некои ќе прашаат: Зошто шестото поглавје повторно се враќа на испитување и ослободување на остатокот и казнување на оние што се побуниле против Божјиот народ? Поентата е дека во третото поглавје се опишува испитување и избавување на остатокот од рацете на вавилонскиот цар, а во шестото – од рацете на царот на Мидо-Персија. Што сака Бог да покаже со ова? Бог ни покажува дека Тој е Бог кој го чува Својот остаток во секое време, до самиот крај на земната историја – и им враќа на злите:

„Вака вели Господ Бог: ‘Ете, ќе ја кренам раката Своја кон народите, ќе им дадам знак на племињата, – и ќе ги донесат синовите твои на раце и ќерките твои – на раменици… и ќе дознаеш дека сум Јас Господ, дека оние, што се надеваат на Мене, нема да се посрамат. Може ли да се одземе плен од силен, и можат ли да се одземат заробени од победникот?’ Да, така вели Господ: и секој заробен од јунак ќе биде одземен и грабежот од тиранинот ќе биде вратен; зашто Јас се борам со твоите противници и ќе ги спасам твоите синови; ќе ги нахранам твоите угнетувачи со нивното сопствено месо, ќе бидат напоени со својата крв како со ново вино; и секое тело ќе дознае дека Јас сум Господ, твој Спасител и твој Искупител, Силниот Бог Јаковов“ (Исаија 49:22-26).

Во шестото поглавје, кое го завршува историскиот дел од книгата на пророкот Даниел, Бог на крајот вели дека Самиот Бог спасува во секое време. Слично на тоа, на крајот на времето Бог ќе го спаси остатокот што Му е верен.

Историскиот дел од книгата на пророкот Даниел ни е даден од Бога со цел преку јасни примери да се објасни вистината за Божјиот суд, суд во кој ќе се разгледуваат делата и на Божјиот народ и на оние што не Му припаѓаат. А исто така да се покаже казната за злите кои го угнетуваат верниот Божји остаток. 

ПРИФАТЕТЕ ЈА БИБЛИЈАТА ОНАКА КАКО ШТО Е НАПИШАНА, А НЕ КАКО ШТО САКАТЕ САМИ ДА ЈА ВИДИТЕ  

Следниот пророчки дел од книгата на пророкот Даниел, од 7 до 12 поглавје, треба да се разгледува во рамките на оние духовни поуки што Бог ги предавал во историскиот дел. Исто така, треба да се гледа во временската рамка на она што е откриено во второто поглавје, каде што историскиот дел од книгата се поврзува со нејзиниот пророчки дел.

Обидот да се разгледува пророчкиот дел изолирано од духовните пораки на историскиот дел би довел до забуна. Тоа би било лажно толкување на Библијата, извадено од контекстот што Бог го воспоставил.

Човек не смее да се обидува да најде во Библијата само она што сака да го најде. Тој мора да го прифати она што Библијата го кажува, дури и кога тоа е во спротивност со неговите лични гледишта. Да се потсетиме што вели Божјата Реч за оние што додаваат или одземаат од пророштвата, односно ги толкуваат погрешно: таквите ќе се соочат со Божјиот небесен суд, и за себе, и за душите што ги уништиле, за кои Синот Божји ја пролеал Својата скапоцена крв.

ЕДНА ОД ПРИЧИНИТЕ ЗА ПОЈАВУВАЊЕ НА ЕРЕСИ И ЛАЖНИ УЧЕЊА

Ја покренавме оваа тема за секој што ќе ја земе во раце Светата Библија да биде свесен за својата несовршеност и за Божјото совршенство. Секој што ги отвора страниците на Божјата Реч треба да чувствува страхопочит кон нејзиниот Автор. На библиските херои кои доаѓале во контакт со светото Бог им рекол:

„А Тој рече: ‘Не приоѓај ваму. Собуј си ги обувките од нозете, зашто ова место, на кое стоиш, е света земја’“ (Излез 3:5).

Многу луѓе денес ја отвораат Светата Библија и почнуваат да ја читаат без да се помолат, без да ги доверат своите грешни умови во рацете на Светиот Бог, единствениот што може да даде вистинско разбирање на Неговите вистини, скриени во Неговата Реч:

„Но ние не го примивме духот од овој свет, туку Духот Кој доаѓа од Бога, за да го знаеме она што ни е дарувано од Бога; па тоа и го проповедаме не со зборови научени од човечка мудрост, туку научени од Светиот Дух: толкувајќи го она што е духовно со духовни поими“ (1 Коринтјаните 2:12,13).

Една од главните причини за појавата на ереси кај оние што ја читаат Библијата е целосното отсуство на страхопочит кон Бога, губењето на стравот Божји. Затоа и во последната порака до светот, во пораката на трите ангели, се упатува повик да имаме страхопочит кон Него. Зашто без страхопочит, гордото срце ќе го одведе својот сопственик во пропаст, дури и кога ја чита Библијата.

Не ја пропуштајте следната тема, во која ќе започнеме детално да ги разгледуваме слоевите на пророштвата во книгата на пророкот Даниел. 

 

Сподели го ова:

Поврзани статии

Напишете коментар