Симболичен приказ на небесниот свод што ги разделува горните и долните води — вториот ден од создавањето

Вториот ден од создавањето: сводот и разделувањето на водите

Сподели го ова:

Денес преминуваме на вториот ден од уредувањето на Земјата и на небесата над неа:

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ (И така стана). И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо. (И виде Бог дека тоа е добро). И настапи вечер и настапи утро – втор ден“ (Создавање 1:6-8; Стандардна Библија 2006).

„И Бог рече: ’Нека биде свод среде водите, да ги дели водите од води! ’Бог направи свод, и ги оддели водите под сводот од водите над сводот. И бидна така. А Бог го нарече сводот небо. И бидна вечер, па утро – втор ден“ (Создавање 1:6-8; Константинов, 1999).

„Потоа рече Бог: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ И создаде Бог свод; и ја одвои водата од под сводот од водата над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо. И би вечер и би утро – ден втори“ (Создавање 1:6-8; Гаврилова 1990).

Значи: „Бог рече: ‘Нека има свод среде водата…’, а во преводот на Константинов: ‘Нека биде свод среде водите…’“. Она што сега ќе го научиме можеби ќе биде изненадувачко за многумина, но Библијата уште повеќе нè изненадува кога ја проучуваме внимателно.

Се сеќаваме дека Земјата, која Бог ја создаде од ништо, во почетокот беше целосно покриена со вода. Тогаш Бог одлучи да ја подели таа вода на два еднакви дела:

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и нека ја одделува водата од водата“.

Водата била поделена на два еднакви дела. Водите подолу, односно на Земјата, станале мориња:

„И Бог рече: ’Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно!’ И стана така. (Водата што е под небото се собра на своите места и се појави копно). Копното Бог го нарече земја,  а собраните води ги нарече – мориња…“ (Создавање 1:9,10).

А водите одозгора требало да бидат над она што го преведуваме како „свод“. Благодарение на тоа, планетата Земја добила заштитна водена обвивка, која создавала поволна и изедначена клима на целата планета.

Оваа водена обвивка добро ја задржувала топлината на Земјата, дејствувајќи како еден вид „стаклена градина“. Покрај тоа, била сферична и формирала конкавна (вдлабната) леќа, прилагодена на формата на Земјата. Како што е познато, конвексната (испупчена) страна на леќата ги концентрира сончевите зраци и може да предизвика согорување, додека конкавната (вдлабната) страна ги дифузира (распрснува) зраците.

Токму тоа било причина за постоењето на блага и изедначена клима на целата Земја, бидејќи водената обвивка ја дифузирала сончевата светлина, делувајќи како природен покрив и заштита. Затоа денес на половите можат да се најдат фосилизирани остатоци од бујна вегетација и живеалишта на животни што сакале топлина, што укажува дека некогаш климатските услови биле значително поразлични.

Дополнително, уште еден показател што укажува на тоа дека Земјата е сферична (во форма на топка) е самиот поим „атмосфера“. Што значи тоа?

Атмосфера: Земјината атмосфера (од грчките зборови atmos: пареа и sphaira: топка) е гасовита обвивка што ја опкружува Земјата.

Значи, Земјата првично била опкружена со водена обвивка која создавала повисок атмосферски притисок. Денешната наука ни помага да разбереме колку овој притисок бил благотворен, бидејќи и денес многу тешки и хронични болести се третираат со помош на хипербарична комора, уред во кој човекот е изложен на зголемен атмосферски притисок.

Ова овозможува значително поголемо количество кислород да се транспортира преку крвта и крвната плазма до клетките. На тој начин, клетките добиваат повеќекратно количество кислород во споредба со вообичаениот транспорт преку хемоглобинот.

Како дејствува хипербаричниот кислород?

Воздухот што го вдишуваме содржи 21% кислород при атмосферски притисок од 760 mm живин столб. Кога вдишуваме чист кислород под притисок повисок од атмосферскиот, хипербаричниот кислород се раствора во крвта и крвната плазма, овозможувајќи подобра оксигенација на секоја клетка. Овој дополнителен кислород продира во областите со недостиг од кислород, кои можат да бидат резултат на повреди, хронични состојби или заболувања. На тој начин, се создаваат поволни услови за побрзо и поефикасно закрепнување и подобрување на општата состојба.

Индикациите за ХБО (хипербарична оксигенација) се толку обемни што е тешко да се најдат болести и состојби во кои овој метод не покажува ефикасност.

Главни индикации за хипербарична оксигенација (ХБО):

Заболувања на централниот нервен систем: Повреди на мозокот и ‘рбетниот мозок, вегетативно-васкуларна дистонија, дисциркулаторна енцефалопатија, нарушувања на церебралната циркулација, мигрена, нарушувања на спиењето.

Заболувања на периферниот нервен систем: Невропатија, остеохондроза на ’рбетот, невралгија.

Заболувања на гастроинтестиналниот тракт: Езофагитис, чир на желудникот и дебелото црево, откажување на црниот дроб, хепатитис, колитис, цироза на црниот дроб.

Заболувања на кардиоваскуларниот систем: Коронарна срцева болест, ангина пекторис, срцева слабост, аритмии.

Хируршки заболувања: Подготовка за хируршка интервенција, постоперативен период, изгореници, повреди на екстремитетите, перитонитис, сепса, проширени вени на долните екстремитети, оклузивни заболувања на екстремитетите, дистрофични нарушувања на меките ткива.

Заболувања на ендокриниот систем: Дијабетес и неговите компликации, тиреотоксикоза.

Уролошки заболувања: Акутна и хронична бубрежна инсуфициенција, нефритис, циститис, простатитис, сексуална дисфункција кај мажи.

Заболувања на ENT органите: Сензоневрален губиток на слухот.

Очни болести: Нарушувања на циркулацијата на мрежницата, дистрофија на оптичкиот нерв.

Болести на усната шуплина: Пародонтални заболувања, периодонтитис, гингивитис, стоматитис.

Козметологија: Намалување на брчките, сува и млитава кожа, враќање на еластичноста на кожата.

Други индикации:

Намален имунитет, синдром на хроничен замор, труење со јаглерод моноксид, производи за согорување, технички течности, опијати, синдром на одвикнување од алкохол.

Акушерска патологија и гинеколошки заболувања: Патологија на бременост, хипоксија и неухранетост на фетусот, опасност од прекин на бременоста, неплодност, хронични воспалителни заболувања на женските генитални органи.

За жал, ова не е достапно за секого. Хипербаричната терапија е скапа, а не се вложуваат доволно напори таа да стане подостапна за пошироката јавност. Зошто?

Некои сметаат дека причините лежат и во пошироки општествени и економски интереси. Фармацевтската индустрија, на пример, е еден од најпрофитабилните сектори во светот. Ако луѓето станат поздрави и живеат подолго, природно се поставува прашањето како тоа би влијаело врз потрошувачката на лекови.

Така, овие „горни“ води, кои Бог ги поставил над Земјата, биле огромен благослов за планетата и нејзините жители. Сепак, таа состојба не траела долго. Токму овие води, кои некогаш биле заштита и благослов, се излеале на Земјата за време на потопот и се споиле со водите што Бог првично ги одделил за Земјата:

„Во шестотата година од животот на Ное, во вториот месец од таа година, седумнаесеттиот ден од месецот, во тој ден бликнаа сите извори на големата бездна и се отворија окната небески“ (Создавање 7:11).

Соединувањето на овие две води, „горната“ и „долната“, ја вратило Земјата во истата состојба во која била кога Бог ја создал од ништо. Односно, Земјата повторно била целосно покриена со огромен слој вода.

„И нарасна водата на земјата толку многу, што ги покри сите високи планини, какви што има под целото небо; петнаесет лакти се издигаше водата над планините, откако ги покри“ (Создавање 7:19,20).

„Земјата беше неоформена и пуста; имаше темнина над бездната…“ (Создавање 1:2).

Потопот бил огромна трагедија за Земјата и за луѓето што живееле на неа. Бидејќи нашата тема се фокусира на водата над и под сводот, ќе се задржиме само на трагедијата што ја претрпеле Земјата и нејзините жители во тој контекст.

„Горните“ води се излеале врз Земјата, што довело до губење на благословената водена покривка и на распрскувачката леќа, кои ѝ овозможувале на Земјата стабилна и блага клима.

Како последица на тоа, на Земјата се појавиле различни годишни времиња, проследени со температурни промени.

Еве што вели Библијата за тоа:

„Отсега, па сè дури постои земјата, нема да престанат… студот и горештината, летото и зимата“ (Создавање 8:22).

Но, што се случило со водата што по потопот ја покрила целата Земја, па дури и највисоките планини за 15 лакти? Библијата вели:

„Водата почна постепено да опаѓа на земјата, и по сто и педесет дена намали“ (Создавање 8:3).

„Водите се повлекуваа бавно од земјата. По сто и педесет денови водите стивнаа“ (Создавање 8:3; Константинов 1999).

Логично, ако водата се повлекувала назад, тогаш половина од неа требало да се врати таму каде што била пред потопот и повторно да стане заштитна обвивка за Земјата. Но, тоа не се случило.

Дел од водата навистина се вратил, но не на истото место и не во истата форма. Наместо тоа, таа испарувала, се издигнувала во атмосферата и се претворала во облаци.

Ова било значајна промена, бидејќи пред потопот немало дожд – земјата се наводнувала со пареа што се издигала од земјата:

„… зашто Господ Бог уште не праќаше дожд на земјата… но се креваше пара од земјата и ја оросуваше површината на целата земја“ (Создавање 2:5,6).

По потопот, Земјата била наводнувана од дожд. Така, дел од водата испарил и се издигнал во атмосферата, формирајќи облаци.

Сега оваа вода се наоѓа под небескиот свод, односно во самата атмосфера, а не над неа, како што било пред потопот:

„Од гласот Негов шумат водите небески, и Тој ги крева облаците од краиштата земни, создава молскавици среде дожд…“ (Еремија 10:13).

По потопот, дел од водата останал во океаните и морињата, дел ја покрил земјата во форма на езера и реки, дел се акумулирал во форма на мраз на половите, а дел навлегол под земјата, каде што и денес се наоѓа во форма на подземни мориња, езера и извори.

Сега да се вратиме на текстот што го проучуваме за Божјата поделба на водата:

„Потоа бог рече: ’нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ (и така стана). И создаде бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана…“

Следниот ден, Бог одлучил да ја подели на половина целата вода што ја покривала Земјата, поставувајќи свод. Но, што е сводот и како треба да го разбереме? Библијата ни дава одговор.

Станува збор за одредена површина со која водите биле разделени на два дела. Во македонскиот превод, овој термин е преведен како „свод“, што асоцира на нешто цврсто и монолитно, способно да задржи огромна количина вода.

Ако овој проект го изведувале луѓе, тие можеби би изградиле масивна армирано-бетонска структура што би можела да издржи таков притисок. Но овде имаме работа со Бога, Оној Кој ги контролира сите сили и елементи и Кој, со Својата семоќност, го создал овој свод според Својот совршен план:

„Кој го затвори морето со врата, кога тоа се истргна, та излезе како од утроба… кога му ја дадов Мојата наредба и му наместив клучалки и врата; кога му реков: ’Дотука ќе дојдеш и нема да преминуваш, и тука е границата на твоите горди бранови?’“ (Јов 38:8-11).

Библијата ни открива дека оваа површина, која одвојува и задржува толку голема маса вода, не е дебела и масивна, туку тенка, и дури е споредена со платно:

„… Тој ги распослал небесата како тенко платно и ги распнал како шатор за живеење“ (Исаија 40:22).

Бог во Своето слово вели дека сводот не е нешто густо и масивно, туку нешто налик на платно, не според составот, туку според изгледот и дебелината. Сводот е спореден со шаторско платно што го штити човекот од капките дожд.

Но, зошто требало да биде релативно тенок? Постојат неколку причини:

Првата причина. Секој треба да разбере дека, иако овој свет е совршено уреден за живот со материјата што Бог ја создал од ништо, тоа не значи дека постои сам по себе, без Божјата постојана одржувачка сила. Секако дека не!

Светот живее и опстојува единствено благодарение на Божјото непрекинато влијание врз создадената материја. Тенкиот свод, кој одвојува толку огромен слој вода и издржува неверојатен притисок, претставува силен доказ за оваа вистина.

Библијата ни открива дека не самиот свод е тој што ги задржува овие води, туку Бог, Кој со Својата сила ги одржува и ги задржува во рамките на Својот совршен ред:

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ (И така стана). И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана“ (Создавање 1:6,7).

Внимателно прочитајте го текстот. Бог вели: „Нека има свод среде водата, и тој да разделува вода од вода. И создаде Бог свод“. Но, забележете дека не се вели оти, штом го создал сводот, Тој веднаш ја одвоил водата од водата. Не. И по создавањето на сводот, Бог бил Оној Кој ја одделил водата со Својата сила, а не силата на самиот свод.

Сводот ја разделува водата од водата не со својата сопствена сила, туку само со своето присуство, како видлива граница. Ова е важно да се разбере, бидејќи помеѓу сводот и водите што се под него, во океаните, постои огромна оддалеченост. Затоа, сводот физички не ги одвојува водите што се над него, туку Бог, со Својата семоќна волја, го воспоставил овој ред.

Втората причина зошто сводот има релативно тенка површина е тоа што сончевата светлина мора слободно да минува низ него.

Како изгледа овој свод, односно оваа површина? Библијата ни дава одговор и на ова прашање:

„Со Него ли го распна небото, кое стои така цврсто како излеано огледало? (Јов 37:18).

Во книгата Јов, небото се споредува со силно и цврсто излеано огледало. Во античко време, огледалата биле изработувани од метали како бакар, сребро и злато, во форма на тенки листови.

Слични материјали се спомнуваат и при изградбата на скинијата:

„Исковаа листови од злато, и исекоа нишки…“ (Излез 39:3).

Таквите огледала биле тенки, но во исто време и издржливи. Зошто книгата Јов го споредува небото со огледало? Затоа што главната функција на огледалото е да рефлектира.

На ист начин, задачата на небесата е да ја пропуштаат сончевата светлина низ себе, но истовремено и да ја рефлектираат кон Земјата, а не да ја апсорбираат. Оваа мисла ја нагласува Јов кога зборува за сводот.

Затоа сводот е тенок, како огледало, и по своите својства е сличен на него: тој не впива, туку ја рефлектира сончевата светлина.

Продолжуваме понатаму:

„И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана“ (Создавање 1:7).

Патем, сакаме да истакнеме дека древните народи разбирале дека некогаш, пред потопот, над сводот имало вода, која подоцна се излеала врз Земјата.

Кога луѓето, по потопот, се побуниле против Бога и почнале да градат град и кула висока до небото, тоа го направиле со одредена цел. Тие сакале да ја разберат структурата на небесата: како се задржувале водите таму, дали сè уште постојат и дали можат да најдат начин да се заштитат од иден потоп, доколку повторно се случи.

Да се вратиме на текстот:

 „И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот“

Овој текст има многу длабоко значење ако се разгледа низ различни начини на толкување на Библијата. Веќе видовме дека сводот само видливо ги разделувал водите, додека всушност Бог бил Оној Кој ги разделил.

Библијата ни открива дека постојат две небеса, како и нешто помеѓу нив, а на третото, највозвишено небо, се наоѓа Божјото видливо присуство за целата вселена:

„Знам еден човек во Христос, кој… беше грабнат и однесен до третото небо… беше грабнат и однесен во рајот и дека чул неискажливи зборови…“ (2 Коринтјаните 12:2-4).

„И веднаш бев обземен од духот. И ете, на небото стоеше престол, и на престолот седеше Некој. Оној што седеше изгледаше како камен јаспис и сардис, а околу престолот виножито, кое прилегаше на смарагд“ (Откровение 4:2-3).

Така, гледаме дека постојат две небеса, а на третото, највозвишено небо, Бог е непосредно присутен. Освен тоа, забележуваме дека апостол Павле ги брои небесата почнувајќи од Земјата, нарекувајќи го најоддалеченото небо „трето небо“.

Но, дали во Библијата има потврда за неговите зборови? Дали навистина постојат повеќе од едно небо и дали Бог се открива видливо на третото небо? Да, постои! Погледнете ги овие стихови:

„Ете, небото и небото над небесата, земјата и сè што е на неа, е на Господ, твојот Бог“ (Второзаконие 10:14).

„Ти, Господи, Кој си еден, Ти го создаде небото, небесата на небесата…“ (Немија 9:6).

Гледате дека Библијата учи дека, покрај небото што непосредно се наоѓа над нашите глави, постои и друго небо, „небесата на небесата“. Со тоа, Библијата јасно го потврдува постоењето на две небеса.

А фактот дека на овие небеса не постои такво видливо Божјо присуство како на третото небо може да се забележи од следниве стихови:

„Та кој може Нему да Му изгради дом, кога небото и небесата над небесата не можат да ја соберат Неговата слава…“ (2 Летописи 2:6).

„Навистина, Бог ли ќе живее со луѓето на земјата? Ако небото и небесата Твои не Те собираат…“ (2 Летописи 6:18).

Имајте предвид дека мудриот Соломон, зборувајќи за Божјото живеалиште меѓу Своите созданија, очигледно знаел за третото небо, каде што се наоѓа Божјото непосредно присуство.

Затоа, тој не го спомнува третото небо, туку зборува само за две небеса, нагласувајќи дека тие не можат да Го соберат Бога, односно дека не се местото на Неговото непосредно присуство.

Оттука заклучуваме дека постојат две небеса, а на третото е самиот Бог.

Што е, всушност, тоа небо? Дали Бог го нарекол „небо“?

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!” (И така стана). И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводотод водата што е над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нареченебо…“ (Создавање 1:6-8).

Сводот, односно тенката површина, е она што ја одвојува водата од водата, „горните води“ од „долните води“. Во книгата Создавање (Битие) се зборува за ова одвојување преку сводот, наречен небо.

Според Библијата, постојат две небеса, бидејќи дури и нашето небо има свое „небо“. Затоа во Писмото стои: „небото и небесата“, а хебрејскиот збор за „небеса“ е шамајим (שָּׁמַיִם, shamayim), збор во множина, што веќе укажува дека небесата не се единствени, туку постојат повеќе од едно.

Ако го разгледаме зборот шамајим подетално, ќе забележиме дека може да се анализира како состав од два дела: ша (שָּׁ) + мајим (מַיִם), што се толкува како „носител на вода“, укажувајќи дека горните води се наоѓале над сводот наречен небеса. Излегува дека небото, на некој начин, „носело“ воден товар.

Но, зборот „небо“ може да се разгледа и како шамајим (ша + мајим), во значење „таму вода“. Како што видовме од Библијата, водата била поставена над небото, што значи дека дури и самиот поим „небо“ укажува на присуството на вода таму.

Библијата ни открива дека постојат три небеса. Ова значи дека сводот, подоцна наречен од Бога „Небо“, не е само еден, туку постојат повеќе небесни слоеви, кои, според своето име, се поврзани со вода и ги одвојуваат различните „води“ едни од други.

Како што претходно споменавме, сводот е сфера, па, едноставно кажано, вселената се состои од три сфери, три небеса, односно небесни сводови, со празни простори меѓу нив. Секоја наредна сфера е поголема од претходната:

1. Првото небо: атмосферата на Земјата

Ова е небото што го гледаме над нашите глави.

Тоа ја одвојува водата од водата: „долните води“ станале мориња, додека „горните води“ формирале заштитен слој околу Земјата, кој за време на потопот се излеал врз планетата.

2. Второто небо: космосот, вселената

Според Библијата, Бог ги создал овие небесни светила да светат на Земјата, што значи дека ова небо е директно поврзано со неа.

Ова е просторот што ја одвојува Земјата и првото небо од останатиот дел од Божјото создавање. Тој ги опфаќа Сончевиот систем, ѕвездите, планетите и сите небесни тела.

„Потоа Бог рече: ’Нека се појават светила на небескиот свод (за да ја осветлуваат земјата), за да го делат денот од ноќта и да бидат знаци, и за времињата, и за деновите, и за годините; и нека бидат тие светилници на небескиот свод, за да ја осветлуваат земјата!’ И стана така. Бог создаде две големи светила: поголемо светило да управува со денот, и помало светило да управува со ноќта; ги создаде и ѕвездите; и ги постави Бог на небескиот свод да ја осветлуваат земјата“ (Создавање 1:14-17).

Сите овие создадени небесни тела, кои треба да светат на Земјата, се наоѓаат во сферата формирана меѓу границите на првиот и вториот свод, кои ги нарекуваме небеса.

И ова второ небо, исто така, над себе има вода, слично како што, пред потопот, над нашето прво небо постоела водена обвивка.

Вака Библијата зборува за тоа:

„Фалете Го, небеса на небесата и води над небесата“ (Псалм 148:4).

Давид овде не зборува само за првото небо, туку и за второто, нарекувајќи го „небеса на небесата“. Веќе зборувавме за ова погоре, бидејќи второто небо е над нашето прво небо, тоа е небо за нашето небо, и токму затоа е наречено „небеса на небесата“.

Давид, исто така, зборува и за водите што се над нашето прво небо. Но знаеме дека овие води се излеале на Земјата за време на потопот, што значи дека останале само водите на второто небо.

Токму тоа Давид го подразбира кога ги споменува „небесата на небесата“ и „водите што се над нашето небо“.

Ова не се само човечки зборови: ова е Божјо слово. Давид не бил само писател на Псалмите, туку и Божји пророк:

„Мажи браќа, нека ми е дозволено да ви зборувам слободно за прататкото Давид, дека тој умре и беше погребан, а гробот негов е меѓу нас сè до денешниов ден. Па, бидејќи беше пророк…“ (Дела 2:29,30).

Второто небо, со својот свод, нè одвојува од непаднатата вселена, додека третото небо ја одвојува непаднатата вселена од местото каде што Бог е непосредно присутен за Своето создание. Како што прочитавме претходно, Бог се наоѓа во рајот на третото небо.

Структурата на вселената, со своите сводови, може јасно да се разбере ако ја набљудуваме структурата на микрокосмосот, односно човекот. Кога жената е бремена, детето се наоѓа во центарот на нејзиното тело, а не во грбот или во петиците.

Важно е да разбереме дека бремената жена носи живот во себе, тоа е живот во живот, на повеќе нивоа. Во што се наоѓа бебето во утробата на жената? Тоа се наоѓа во својата сфера, во својот посебен животен простор, наречен „фетален меур“, „амнионска кеса“ или „водена мембрана“.

Оваа мембрана е проѕирна, што потсетува на проѕирниот свод со сопствена вода. Бебето, како живо суштество, е сосема одвоено од надворешниот свет со свој свод, феталниот меур. Овој „свод“ го опкружува бебето во форма на сфера од сите страни, слично како што небесниот свод ја опкружува Земјата.

Бебето може да излезе од својот „свет“ само преку раѓање, преминувајќи во друг начин на постоење, каде што го очекува светот на неговата мајка.

На ист начин, за да влеземе во рајот, Божјиот свет, мора да се родиме одозгора. Ова вклучува духовна преобразба на човекот.

Потоа, при Второто Христово доаѓање, Бог ќе им даде на сите Свои верни деца бесмртни тела, за да влезат во Неговото Царство:

„Исус му одговори и рече: ’Вистина, вистина ти велам: ако некој не се роди одозгора, не може да го види царството Божјо’“ (Јован 3:3).

„Има тела небесни и тела земни, но друг е блесокот на небесните и друг на земните… Така е и со воскресението на мртвите: се сее за распаѓање; воскреснува во нераспаѓање… Еве, тајна ви кажувам; сите нема да се упокоиме, туку сите ќе се измениме, ненадејно, со треперење на окото, при последната труба; одеднаш, за еден миг на око, на последната труба: зашто ќе затруби, и мртвите ќе воскреснат нераспадливо, а ние ќе се измениме; зашто распадливото треба да се облече во нераспадливост, а смртното – да се облече во бесмртност. А кога ова распадливо ќе се облече во нераспадливост, и она смртното – во бесмртност, тогаш ќе се збидне зборот напишан: ’Победата ја проголта смртта’“ (1 Коринтјаните 15:40-42, 51-54).

Фетусот кај бремената жена е еден од најживописните примери за структурата на вселената. Тој живее во сфера со одвоена вода, а околу таа сфера се наоѓа друга сфера, исто така со одвоена вода.

Постои уште една индиректна потврда за ваквата структура на вселената. Кога сатаната, кој се побунил против Божјиот Син, се обидел, заедно со своите ангели, да ги придобие создадените разумни суштества на своја страна, неговото движење низ вселената ја следи оваа небесна хиерархија.

1. Прво, тој го напуштил третото небо, местото каде што Бог видливо му се открива на Своето создание.

2. Потоа, почнал да ги мами разумните суштества што биле најблиску до него, оние што се наоѓале меѓу третото и второто небо.

3. Кога неговите заведувања не успеале, се спуштил уште пониско, на Земјата:

„И беше исфрлен големиот змев старата змија, наречена ѓавол и сатана, која ја мами целата вселена, беше соборена на земјата, и заедно со неа и ангелите нејзини беа исфрлени“ (Откровение 12:9).

Гледајќи ја структурата на вселената, сега подобро разбираме две важни работи. Првата се однесува на зборовите на апостол Павле во врска со она што се случува на Земјата и односот на непаднатата вселена кон неа:

„… станавме глетка (театар, спектакл) за светот (вселената) – на ангелите…“ (1 Коринтјаните 4:9).

Во театарот, сцената секогаш е централно поставена во однос на публиката, така што сите што доаѓаат да ја гледаат претставата имаат јасен поглед кон неа.

На ист начин, според структурата на вселената, Земјата се наоѓа во централна положба во однос на целата вселена, како арена на стадион, каде што сите небесни суштества имаат можност да набљудуваат што се случува на неа.

Тие веќе имале можност да го набљудуваат процесот на создавањето на Земјата, да сведочат за формирањето на сè што е на неа и да се радуваат на Божјото дело, за што веќе зборувавме порано:

„Кога ликуваа утринските ѕвезди, и кога сите Божји синови извикуваа од радост? (Јов 38:7).

Оваа положба на Земјата во однос на целата вселена не е изненадувачка, бидејќи таа била специјално создадена од Бога како визуелна поука за сите созданија во вселената, како одговор на бунтот на сатаната.

Второто нешто што треба да се забележи во врска со распоредот и структурата на вселената е тоа што таа е организирана во повеќе небеса, во форма на сфера во сфера.

Со второто небо, ние сме сигурно одвоени од целата непадната вселена, што значи дека нашето знаење и истражување на вселената е многу ограничено. Човековото истражување се однесува само на просторот помеѓу првото и второто небо, и ништо повеќе.

Затоа, кога научниците тврдат дека Земјата се наоѓа некаде на периферијата на вселената, треба да разбереме дека нивните заклучоци се ограничени, бидејќи нивниот поглед достигнува најмногу до вториот свод, односно второто небо: понатаму не им е дадено да видат.

Но она што е особено значајно е фактот дека верникот, и без да поседува супермодерни телескопи, научни дисертации и академски титули, може преку проучување на Библијата да види многу подалеку од овие телескопи и да разбере повеќе од научниците.

Не е случајно што мудрите велат: „Постојат високо образование и ВИСОКО образование.“ И не е тешко да се погоди кое од нив е вистинското и најдоброто.

Затоа, проучувајте ја Библијата: таа е извор на вистинска мудрост:

„… верно е откровението на Господ – ги учи неуките“ (Псалм 19:7).

Кога зборуваме за различните небеса, соодветно е да се осврнеме и на типолошкото (симболично) значење на сводот, кој е наречен небо.

Во Библијата, водата не е само физичка течност, како што добро знаеме. Таа има и духовно значење: водите ги претставуваат народите:

„Викаат народите како што бучат бујните води…“ (Исаија 17:13).

„И ми рече: „Водите што ги виде ти… се луѓето и народите, племињата и јазиците“ (Откровение 17:15).

Целта на сводот, кој подоцна Бог го нарече небо, е да ја одвои водата од водата.

Во духовна смисла, „водата“ симболизира разумни живи суштества, односно народи. Затоа Бог, преку небесата, ги одвоил луѓето на Земјата од другите народи кои не паднале во грев.

Но Библијата исто така ни открива дека водата има уште едно значење:

„Зашто две зла изврши Мојот народ: Мене, изворот на жива вода, Ме оставија и си ископаа извори издупчени, кои не можат да држат вода“ (Еремија 2:13).

Во светлината на овие зборови, во кои самиот Бог се нарекува „вода“, станува јасно дека станува збор за симболично (навестувачко) толкување.

Третото небо ја одвојува обичната вода, односно разумните создадени суштества, од посебната Вода, односно од самиот Бог. Ова е така бидејќи тие се различни „води“ во секој поглед.

Веќе рековме погоре дека водите под сводот, односно под небото, може да се наречат „долни води“, а водите над сводот – „горни води“. Ако овој поим го сфатиме како симбол на духовноста и совршенството, тогаш го разбираме следново:

За вселената која не паднала, Бог е „горните води“, а тие, во однос на Него, се „долните води“. Во однос на нас, непаднатата вселена е „горните води“, а ние сме „долните води“. Но за нас, Бог е секогаш „горните води“.

Сега да се свртиме кон последниот стих од нашето библиско проучување за денес:

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ (И така стана). И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо. (И виде Бог дека тоа е добро). И настапи вечер и настапи утро – втор ден“ (Создавање 1:6-8).

Сводот, кој бил создаден за да ја одвои водата од водата, Бог го нарекол небо. Тука има неколку важни работи на кои треба да обрнеме внимание.

Уште пред создавањето на човекот, Бог им дал имиња на пет работи, поточно на пет ентитети: небото, Земјата, светлината, темнината и морињата.

Во стихот што го проучуваме, Бог го нарекува сводот „небо“, но интересно е што во првиот стих на Библијата, уште пред создавањето на сводот, веќе се спомнува небото:

„Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата“ (Создавање 1:1).

Односно, гледаме дека уште пред создавањето на сводот наречен „небо“, небото веќе постоело. Па, која била потребата да се создаде свод и и тој да биде наречен „небо“?

Ова нема да биде тешко да се разбере ако го погледнеме следниот библиски стих:

„И Бог рече: ’Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно (земја, суво). И стана така. (Водата што е под небото се собра на своите места и се појави копно). Копното Бог го нарече земја…“ (Создавање 1:9,10).

Зошто копното (сувото) е наречено „земја“, исто како и самата планета?

Во претходните теми веќе објаснивме дека првобитното небо и земја, спомнати во првиот стих од книгата Создавање (Битие), биле создадени од Бога од ништо, но не биле уредени за живот. Тие биле неуредени, иако веќе се нарекуваат небо и земја.

Земјата била покриена со вода, а, ако не сте заборавиле, самиот збор „небо“ упатува на поврзаност со вода. Затоа допрва требало да се спроведе процес на уредување, преку кој првобитните, неуредени небо и земја ќе станат погодни за живот.

Како земјата го добила своето име? Исушеното копно, кое било ослободено од водата и уредено за живот, го добило името „земја“, затоа што потекнува од првобитната, неуредена планета Земја.

На ист начин, сводот го добил името „небо“, затоа што бил создаден од првобитното, неуредено небо. По делумното уредување на небесата, бидејќи подоцна ќе бидат поставени светилата на небесата, и по раздвојувањето на горните и долните води, односно создавањето на сферите, Бог ништо друго не уредувал тој ден.

Овој ден бил наречен втор ден, според библискиот извештај, буквален втор ден, по аналогија со првиот ден, за што веќе зборувавме во претходната тема.

Што научивме денес?

  1. Бог создал свод за да ја оддели водата од водата и го нарекол небо.
  2. Самиот свод не е нешто дебело и масивно, туку е тенок и проѕирен, сличен на покривка од шатор. Во секој случај, целата водена маса ја одржува силата на Севишниот.
  3. Водата над сводот служела како заштитна покривка и дифузна леќа, што овозможувало блага и изедначена клима на Земјата.
  4. По потопот, горните води се излеале на Земјата, а како резултат на тоа, климата доживеала драстични промени. Се појавиле годишни времиња со нагли температурни разлики.
  5. Библијата нè учи дека постојат три небеса, што значи дека вселената може да се замисли како сфери сместени една во друга. На третото небо, кое е над овие сфери, Бог е непосредно и видливо присутен за Своите созданија. Но, во суштина, Бог е надвор од создадената вселена. Тој ги надминува материјата, времето и просторот: Тој е несфатлив и бесконечен!

 

Сподели го ова:

Поврзани статии