Плодоносно дрво со млада природна кора и зелено крајбрежје покрај морето

Третиот ден од создавањето: копното, морињата и растителниот свет

Сподели го ова:

Со Божја милост, продолжуваме да го истражуваме Неговото слово.

Во првите денови од создавањето гледаме како Бог постепено ја уредува Земјата и ја подготвува како дом за живот. Третиот ден е особено значаен, затоа што тогаш водите се собираат на определени места, се појавува копното, а земјата по Божја заповед почнува да раѓа зеленило, растенија и плодоносни дрвја. Во овој дел од Создавање не гледаме само природни процеси, туку Божја мудрост, ред и грижа. Бог не создава хаотичен свет, туку уреден простор во кој секое нешто има свое место, своја цел и свој благослов. Токму затоа третиот ден ни открива важна вистина: животот не настанува случајно, туку произлегува од Божјата реч и се одржува според Неговата волја.

Денес ќе го разгледаме третиот ден од создавањето на Земјата:

„И Бог рече: ’Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно!’ И стана така. Водата што е под небото се собра на своите места и се појави копно. Копното Бог го нарече земја, а собраните води ги нарече – мориња; и виде Бог дека тоа е добро. И Бог рече: ’Нека израсте од земјата зеленило – трева, што дава семе, плодоносни дрвја кои во себе имаат семе според својот род и вид!’ И стана така. Земјата пушти од себе зеленило: трева што дава семе според својот род и вид, а и плодоносни дрвја што раѓаат плод, чие семе е според нивниот род. И Бог виде дека тоа е добро. И настапи вечер, и настапи утро – трет ден“ (Создавање 1:9-13; Стандардна Библија 2006).

„И Бог рече: ’Нека се соберат на едно место водите под небото, и нека се покаже копно!’ И бидна така. Бог го нарече копното земја, а собраните води мориња. И Бог виде дека е добро. И Бог рече: ’Нека изникне земјата со зеленило – со семеносна трева, со плодоносно дрво, кое – секое според својот вид – ќе донесува на земјата плод, што го носи своето семе во себе!’ И бидна така. И никна од земјата зеленило, трева што се осеменува, секоја според својот вид, и плодоносно дрво што раѓа плод, што го носи своето семе во себе, според својот вид. И Бог виде дека е добро. И бидна вечер, па утро – трет ден“ (Создавање 1:9-13; Константинов 1999).

Да започнеме по ред, од деветтиот стих:

„И Бог рече: ’Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно!’ И стана така“ (Создавање 1:9).

Минатиот пат зборувавме за тоа како Бог, преку сводот, ги раздели водите што ја покривале Земјата. Еден дел од водите останал под сводот, а другиот дел бил над сводот. Во стихот што го разгледуваме сега се зборува токму за водите што останале под сводот, за „водите под небото“.

Бог, по Својата волја и мудрост, заповедал тие води да се соберат на едно место, за да се појави копното. На прв поглед, сè изгледа едноставно, но кога внимателно ќе размислиме, гледаме дека овде се зборува за големо Божјо уредување на земјината површина. Дотогаш водата ја покривала Земјата, а сега Бог прави да се појави сувата земја.

Важно е да се научиме да му поставуваме прашања на библискиот текст. Добро поставеното прашање може да ни помогне да видиме нешто што на прв поглед ни изгледало едноставно. Овде можеме да прашаме: што значи тоа дека водите требало да се соберат „на едно место“?

Ако целата Земја претходно била покриена со вода, тогаш појавата на копното подразбирала промена во распоредот на водите и на земјината површина. Бог направил простор каде што водите ќе се соберат, а копното ќе се појави. Тоа не мора да значи дека целата вода била собрана во една единствена географска точка, туку дека Бог ги уредил водите во нивните определени граници.

Ова го гледаме и од следниот стих:

„Копното Бог го нарече земја, а собраните води ги нарече – мориња; и виде Бог дека тоа е добро“ (Создавање 1:10).

Забележете дека Бог собраните води не ги нарекува „море“ во еднина, туку „мориња“ во множина. Тоа покажува дека изразот „едно место“ не мора да се разбере како една единствена точка на земјината површина, туку како Божјо уредување на водите во нивните посебни места и граници.

Еден едноставен пример од секојдневниот живот може да ни помогне да го разбереме ова. По силен дожд, водата природно се собира во вдлабнатини. Таму каде што има пониско место, водата се слева и се задржува. Слично на тоа, при создавањето Бог ја уредил Земјата така што се оформиле простори за водите и простори за копното.

Не треба да се обидуваме со човечки пресметки целосно да го објасниме начинот на кој Бог го направил тоа. Библијата не ни ги открива сите физички детали. Таа ни ја открива главната вистина: Бог рече — и стана така. Со Својата реч и сила Тој ги собра водите, го откри копното и ја уреди Земјата како место подготвено за живот.

Библијата и на други места зборува за тоа дека Бог им поставил граници на водите:

„Каде беше ти кога ги поставував основите на земјата? – кажи, ако знаеш. Кој и ги определи мерките, знаеш ли? Кој го оптегнува јажето околу неа? Врз што се зацврстени основите нејзини? Кој и го положи аголниот камен, кога ликуваа утринските ѕвезди, и кога сите Божји синови извикуваа од радост? Кој го затвори морето со врата, кога тоа се истргна, та излезе како од утроба?“ (Јов 38:4-8).

„Чуј го ова, народе безумен и неразумен, кој имаш очи, а не гледаш, имаш уши, а не слушаш: од Мене ли не се плашите, вели Господ, пред Мене ли не треперите? Јас ставив песок како граница на морето, за вечна меѓа, која нема да премине; и макар што брановите негови ќе надојдат, но не ќе можат да се прелијат; макар што се упорни, но не ќе можат да го префрлат“ (Еремија 5:21,22).

Овие стихови не нè учат само дека водата има природни граници, туку и дека зад тие граници стои Божјата власт. Бог е Оној што ја уредил Земјата, ги поставил морињата на нивните места и одредил граници што водите не можат да ги преминат без Негово допуштање.

Затоа, кога во Создавање читаме:

„И Бог рече: ’Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно!’ И стана така“,

треба да разбереме дека овде не станува збор само за природен процес, туку за Божјо творечко дело. Природата има свој ред, но тој ред постои затоа што Бог го воспоставил.

Бог не ја оставил Земјата во хаос. Тој ја уредил. Тој ги одделил водите од копното. Тој го подготвил просторот каде што подоцна ќе се појави растителниот, животинскиот и човечкиот живот. Сè било направено мудро, точно и според Неговата волја.

Затоа библискиот текст продолжува:

„Копното Бог го нарече земја, а собраните води ги нарече – мориња; и виде Бог дека тоа е добро“ (Создавање 1:10).

Она што Бог го уредува, Тој и го именува. Копното го нарекува „земја“, а собраните води „мориња“. Со тоа се покажува дека Бог не е само Создател, туку и Владетел. Тој не само што создава, туку и определува место, име и цел на она што го создал.

Претходно видовме нешто слично и со сводот:

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ И така стана. И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо…“ (Создавање 1:6-8).

Сводот Бог го нарече „небо“. Сега копното го нарекува „земја“, а собраните води „мориња“. Така, уште од почетокот гледаме дека создавањето не е случаен процес, туку уредено Божјо дело.

Денес знаеме дека површината на Земјата не е еднаква. Постојат планини, рамнини, долини, езера, мориња, океани и длабоки океански вдлабнатини. Но, библискиот текст не ни е даден за да ни објасни сè во геолошки детали, туку за да ни ја открие основната вистина: Бог е Оној што ја уредил Земјата и им поставил граници на водите.

Затоа, кога ја проучуваме природата, треба да ги гледаме и двете страни: природната и духовната. Природната страна ни покажува како функционираат работите во создадениот свет. Духовната страна ни покажува Кој стои зад тој ред и зошто сè постои. Ако ја гледаме само природната страна, лесно можеме да заборавиме на Создателот. Но, ако ја занемариме природната страна, можеме да станеме површни и да не ја цениме мудроста со која Бог го уредил светот.

Божјото слово нè учи да гледаме подлабоко. Еден навидум едноставен стих може да ни открие големи вистини ако внимателно размислуваме за него. Затоа е важно кога ја читаме Библијата да поставуваме прашања: Што кажува текстот? Зошто е кажано токму така? Што ни открива ова за Бога? Што ни открива за создадениот свет? Што треба да научиме од тоа?

Кога човек искрено и внимателно го проучува Божјото слово, Библијата му се открива во сè подлабока светлина. Тогаш не ја чита само како стара книга, туку како живо Божјо сведоштво.

Затоа Библијата вели:

„Кој не води грижа за словото, тој си штети…“ (Изреки 13:13).

„Станав поразумен од сите учители мои, зашто сведоштвата Твои се моја поука“ (Псалм 119:99).

„Твоето слово е светилник на нозете мои и светлина за патеката моја“ (Псалм 119:105).

„… Напишано е – ’Човек не живее само од леб, туку и од секој збор што излегува од устата на Бога’“ (Матеј 4:4).

Да продолжиме со проучувањето на избраниот дел од Библијата:

„И Бог рече: ’Нека израсте од земјата зеленило – трева, што дава семе, плодоносни дрвја кои во себе имаат семе според својот род и вид!’ И стана така“ (Создавање 1:11).

Овде гледаме дека Бог заповеда од земјата да израсте растителниот свет. Земјата, која штотуку се појавила од под водите, сега станува место од кое ќе изникне зеленило, трева што дава семе и плодоносни дрвја.

Во стихот што го проучуваме се спомнуваат три групи растенија.

Првата група е зеленилото, тревата и разните тревни растенија што ја покриваат земјата. Ова зеленило ја украсува земјата, ја покрива нејзината површина и има важна улога во животот на животните.

Подоцна Библијата вели:

„’А на сите земни ѕверови, и на сите небески птици, и на сè што се движи и лази по земјата, во кое има жива душа, им ги дадов сите тревни растенија за храна.’ Така и стана“ (Создавање 1:30).

Исто така читаме:

„Ти правиш да расте трева за добитокот…“ (Псалм 104:14).

Ова ни покажува дека Бог не создал растенија без цел. Зеленилото и тревата имаат свое место во созданието и служат за одржување на животот.

Втората група се растенијата што даваат семе. Тоа се растенија преку кои Бог обезбедил храна за човекот. Во Создавање 1:29 читаме:

„И Бог рече: ’Еве, ви дадов секакви билки што даваат семе по целата земја… тоа да ви биде за храна!’“ (Создавање 1:29).

Псалмистот исто така вели:

„Ти правиш да расте трева за добитокот и растенија за потреба на луѓето, за да произведат храна од земјата“ (Псалм 104:14).

Третата група се плодоносните дрвја, дрвјата што раѓаат плод и во себе имаат семе. Овие дрвја не само што даваат храна, туку и го продолжуваат својот род преку семето што се наоѓа во плодот.

„И Бог рече: ’Еве, ви дадов секакви билки што даваат семе по целата земја, и секакви дрвја што во себе имаат семе според својот род и вид; тоа да ви биде за храна!’“ (Создавање 1:29).

Овде повторно ја гледаме Божјата мудрост. Бог создава растенија што не се само убави, туку и корисни. Тие даваат храна, семе и можност животот да продолжи. Сè е создадено со ред, со цел и според својот род.

Посебно е важно да се забележи изразот „според својот род и вид“. Тој покажува дека растителниот свет не е создаден хаотично, туку уредено. Секое растение има своја природа, свој ред и своја способност да се размножува според начинот што Бог го определил.

Потоа текстот вели:

„И стана така“ (Создавање 1:11).

Овие зборови се едноставни, но многу силни. Бог рече — и стана така. Неговата реч не е празна. Таа има творечка сила. Она што Бог го заповеда, се исполнува.

Библијата продолжува:

„Земјата пушти од себе зеленило: трева што дава семе според својот род и вид, а и плодоносни дрвја што раѓаат плод, чие семе е според нивниот род. И Бог виде дека тоа е добро“ (Создавање 1:12).

Овде гледаме дека Божјата заповед веднаш се исполнила. Земјата пуштила зеленило, трева што дава семе и дрвја што раѓаат плод. Сето тоа се случило во истиот ден, според Божјата реч.

Ова е чудо. Но, што е чудо за нас? Чудо е нешто што е невозможно за нашите човечки способности, но за Бога е сосема можно. Тој не е ограничен од процесите што нам ни изгледаат долги и неопходни. За нас, за да порасне дрво и да донесе плод, треба време. Но на третиот ден од создавањето, Бог со Својата реч направил растителниот свет да се појави веднаш.

Слична Божја сила гледаме и во книгата на пророкот Јона:

„Тогаш Господ Бог нареди да израсне растение над главата на Јона, за да има над главата сенка, и да го избави од неудобноста. Јона многу му се зарадува на тоа растение“ (Јона 4:6).

Бог може за кратко време да направи нешто што, според природниот тек, би барало многу повеќе време. Тоа не значи дека природните процеси се безначајни, туку дека Бог е Господар и над природата и над времето.

Истата творечка сила ја гледаме и во службата на Христос, кога Тој нахрани илјадници луѓе со неколку лебови и риби. Во обичниот живот, за да се добие леб, треба да се посее жито, да порасне, да созрее, да се ожнее, да се сомеле и да се испече. Но Христос, со Божја сила, го дал конечниот резултат без целиот тој долг процес.

Така, третиот ден од создавањето ни покажува дека Бог може да создаде веднаш, целосно и совршено. Зеленилото, растенијата што даваат семе и плодоносните дрвја не се појавиле како незавршени форми, туку како подготвен растителен свет, способен да ја исполни целта што Бог му ја дал.

„И Бог виде дека тоа е добро“ (Создавање 1:12).

Колку едноставна, а колку длабока оцена! Сè што Бог создал било добро, затоа што било во склад со Неговата мудрост, љубов и волја. Растителниот свет не е случаен украс на Земјата. Тој е дар од Бога. Преку него Бог ја облекол Земјата со убавина и ја подготвил како дом за живите созданија и за човекот.

Кога гледаме разновидност на плодови, растенија, дрвја, бои, мириси и вкусови, треба да се потсетиме дека сето тоа сведочи за Божјата добрина. Бог не создал сиромашен и празен свет, туку богат, разновиден и прекрасен свет. Тој се погрижил Земјата да биде место на живот, храна и радост.

И последниот стих за денес гласи:

„И настапи вечер, и настапи утро – трет ден“ (Создавање 1:13).

Овде забележуваме два значајни моменти.

Прво, броењето на деновите продолжува. Бидејќи првиот ден беше буквален ден, за што зборувавме во претходните теми, и третиот ден треба да го разбереме како буквален ден, трет по ред.

Второ, сè што е поврзано со појавата на растителниот свет се случило во тој ден. Зеленилото, растенијата што даваат семе и плодоносните дрвја се појавиле според Божјата реч.

Ова нè води кон восхит и благодарност. Бог не само што создава, туку создава совршено, мудро и добро. Сè што Тој направил има свое место, своја цел и своја убавина.

Што научивме денес?

  1. На третиот ден од создавањето Бог ги собра водите на определени места и направи да се појави копното. Тоа покажува дека Земјата била уредена според Божјата волја и мудрост.
  2. Бог го нарече копното „земја“, а собраните води ги нарече „мориња“. Со тоа гледаме дека Бог не само што создава, туку и определува место, име и цел на она што го создал.
  3. Бог им поставил граници на водите. Природата има свој ред, но тој ред постои затоа што Бог го воспоставил и го одржува.
  4. Истиот ден Бог направи од земјата да изникне зеленило, растенија што даваат семе и плодоносни дрвја. Растителниот свет е Божји дар, создаден за убавина, живот, храна и благослов.
Сподели го ова:

Поврзани статии

Напишете коментар

Пребарување

Внесете најмалку 3 букви.