Ламех самоуверено им зборува на Ада и Цила, кои го слушаат со загриженост.

Зборовите на Ламех: признание за убиство или закана?

Сподели го ова:

Денес, во нашето истражување, ќе се допреме до едно од најсложените места во Писмото, за кое постојат многу различни мислења. Станува збор за она што Ламех им го кажал на своите две жени. Освен тоа, денес ќе го завршиме истражувањето на четвртата глава од книгата Создавање. Ќе разгледаме неколку различни преводи, бидејќи разликите меѓу нив значително влијаат врз разбирањето на текстот:

„И им рече Ламех на жените свои, Ада и Цила: ‘Чујте го гласот мој, жени Ламехови; послушајте ги зборовите мои: убив човек поради рана и момче заради модрица. Ако за Каин треба да се одмазди седумпати, за Ламех ќе се одмазди седумдесет и седумпати!’ Адам пак легна со жената своја, и таа му роди син, и му даде име Сит. Зашто рече: ‘Господ ми даде син место Авел, кого го уби Каин.’ И на Сит му се роди син, кого го нарече Енос. Тогаш почна да се повикува името Господово“ (Создавање 4:23-26; Стандардна Библија 2006).

„Ламех им рече на своите жени: ‘Адо и Село, послушајте го мојот глас; Ламехови жени, чујте ја мојата беседа: убив човек, зашто ме рани, и дете, зашто ме удри.
Ако Каин биде одмазден седмократно, Ламех ќе биде седумдесет и седумкратно!’ Адам ја позна својата жена, па таа роди син и му го даде името Сит. Таа рече: ‘Бог ми даде друго дете место Авела, кого Каин го уби.’ На Сит му се роди син, кому тој му го даде името Енос. Тогаш почнаа да го повикуваат Господовото име“ (Создавање 4:23-26; Константинов 1999).

„И им рече Ламех на жените свои, Ада и Села: ’Чујте го гласот мој; жени Ламехови; послушајте ги зборовите мои: ќе убијам човек, кој ќе ме рани, и младич, ако ме удри. Ако Каин ќе се одмазди седумпати, Ламех ќе се одмазди седумдесет и седумпати!’ Адам, пак, ја позна жената своја, и таа му роди син, и му даде име Сит. Зашто рече: ‘Господ ми даде син место Авела, кого го уби Каин.’ И на Сит му се роди син, кого го нарече Енос. Тогаш почна да се призовува името на Господа Бога“ (Создавање 4:23-26; Гаврилова 1990).

Да обрнеме внимание дека во различни преводи се користат изрази како „момче“, „дете“ и „младич“, што отвора прашање дали станува збор за исто лице опишано на различен начин или за две различни лица. Оваа разлика дополнително ја усложнува интерпретацијата на текстот.

Во она што Ламех им го кажал на своите жени постојат многу варијации во преводите, пред сè поради отсуството на интерпункциски знаци за крај на реченицата во првобитниот текст, како што се прашалник, извичник или точка. Затоа не секогаш може лесно да се утврди дали реченицата треба да се разбере како изјава за веќе извршено дело или како предупредување за можно идно дело. Освен тоа, треба да се има предвид длабочината на хебрејскиот јазик, јазик во кој еден збор може да носи повеќе значења и со тоа значително да ја измени смислата на реченицата.

Токму затоа зборовите што ги изрекол Ламех се пренесуваат различно во различни преводи. Ова јасно се гледа во следниве примери:

„… убив човек поради рана и момче заради модрица“

„… убив човек, зашто ме рани, и дете, зашто ме удри“

„… ќе убијам човек, кој ќе ме рани, и младич, ако ме удри“

Уште еднаш ќе нагласам дека многу истражувачи на Писмото ги сметаат зборовите на Ламех за едно од потешките места за разбирање во книгата Создавање.

Затоа, да почнеме да го разгледуваме овој извадок од Писмото од различни аспекти, за да можеме од самиот текст и од контекстот да разбереме што всушност им кажал Ламех на своите жени:

„И им рече Ламех на жените свои, Ада и Цила: ‘Чујте го гласот мој, жени Ламехови; послушајте ги зборовите мои…’“

Најнапред треба да забележиме дека говорот на Ламех пред неговите жени не е обичен секојдневен говор. Тој има поетска форма и често се смета за еден од првите поетски изрази запишани во Писмото. Во него се забележуваат ритам и паралелизам, што го разликува поетскиот израз од обичниот раскажувачки говор.

Во македонските преводи што ги наведуваме, зборовите на Ламех се предадени на два главни начина. Во едни преводи тој зборува како за веќе извршено дело: „убив човек…“, додека во други звучи како закана или предупредување за можно идно дело: „ќе убијам човек…“. Токму оваа разлика во преводите треба внимателно да ја разгледаме, бидејќи таа значително влијае врз разбирањето на целиот настан.

Пред нас, значи, стои возвишен и силно изразен говор, изречен од човек во состојба на возбуда. Ламех овие зборови им ги упатува токму на своите жени, а не на родителите, децата или на некој странец. Тоа покажува дека она што го кажува му било особено важно да го чујат токму тие. Ова е многу важен момент.

Исто така, важно е да се истакне дека тој им зборува од позиција на својот авторитет како маж и глава на семејството, сметајќи дека тие треба не само да ги чујат неговите зборови, туку и да ги земат предвид. За тоа сведочи паралелизмот што го користи во својот говор, при што вториот дел ја засилува и ја надополнува мислата од првиот:

„И им рече Ламех на жените свои, Ада и Цила: ‘Чујте го гласот мој, жени Ламехови; послушајте ги зборовите мои…“

Освен тоа, во својот говор Ламех се повикува на случајот со Каин. Бог не дозволил Каин веднаш да биде убиен како одмазда за Авел, туку предупредил дека оној што би го убил Каин ќе биде казнет седумпати. Ламех, пак, самоволно го применува тој пример врз себе и тврди дека оној што би му се одмаздил нему би заслужил уште поголема казна, седумдесет и седумпати.

Од текстот произлегува дека тоа е негово лично мислење – тој вели: „чујте го мојот глас, жени мои“, и тоа го изговара во состојба на силна возбуда.

Не станува збор само за обични зборови, туку за говор со поетска форма. Тој сака неговите жени да му поверуваат и да го прифатат како вистина она што го кажува.

Ова укажува дека неговите постапки, поврзани со насилството за кое зборува, се тесно поврзани не само со него, туку и со неговите жени. Односно, она што го направил или бил подготвен да го направи на некој начин влијаело врз неговиот однос со нив. Тоа можеби предизвикало кај нив реакција што не му била по волја, па затоа тој брза, со авторитет, да ги увери дека ќе биде токму онака како што тој зборува. Бидејќи тврди дека одмаздата во неговиот случај ќе биде уште поголема, тоа дополнително ја засилува тежината на неговата изјава:

„И им рече Ламех на жените свои, Ада и Цила: ‘Чујте го гласот мој, жени Ламехови; послушајте ги зборовите мои: убив човек поради рана и момче заради модрица. Ако за Каин треба да се одмазди седумпати, за Ламех ќе се одмазди седумдесет и седумпати!’“

Сите овие моменти беа важни да се разгледаат за да ни помогнат да увидиме кој преводен правец, според духот на настанот, изгледа попрецизен. Како пример, да го разгледаме следниов превод:

„… убив човек поради рана и момче заради модрица“

Од овој превод се гледа дека Ламех зборува за веќе извршено дело, убиство на човек и, можеби, на момче, при што укажува дека тоа се случило како последица на нанесена рана и удар. Сепак, бидејќи станува збор за поетски паралелизам, треба да бидеме внимателни: можно е да се зборува за две различни лица, но можно е и истото дело да биде опишано со две паралелни слики.

Ако во паралелизмот под „човек“ и „момче“ се подразбираат две различни лица, тогаш се поставува прашањето зошто се прави таа разлика. Ако разликата се прави поради возраста, тогаш треба да се има предвид дека тоа дали некој е човек не зависи од возраста, туку од неговото човечко потекло. Писмото дури и зачнатото дете го нарекува човек:

„Да пропадне денот во кој се родив и ноќта во која беше речено: се зачна човек!“ (Јов 3:3)

Овој текст може да се користи како еден од аргументите дека Писмото го гледа зачнатиот живот како човечки живот. Сепак, темата за абортусот бара посебно и пошироко разгледување. За нашата сегашна тема е важно да забележиме дека, според библиското гледиште, човечкиот живот има вредност уште од самиот почеток.

Според Писмото, Бог има план за животот на секој човек што се развива во утробата и го гледа неговиот живот уште пред раѓањето:

„Зашто Ти си ја создал мојата внатрешност и ме оформи во мајчината ми утроба. Те прославувам зашто сум чудесно создаден. Прекрасни се Твоите дела; душата моја тоа добро го знае. Ниедна моја коска не се сокри од Тебе, додека настанував во тајност, исткаен во длабините на земјата. Твоите очи го видоа зародишот мој и во Книгата Твоја сè е запишано за мене; дури и деновите мои се забележани кога уште не постоеше ниеден“ (Псалм 139:13-16).

„А за Сион ќе речат: тој и тој човек се роди во него, и Самиот Севишен го зацврсти. Кога ќе се пребројуваат народите, Господ ќе напише: овие се родија овде“ (Псалм 87:5,6).

Значи, ако Бог го гледа човечкиот живот уште од утробата и го смета за драгоцен, тогаш секое насилство врз човечкиот живот е сериозно прашање пред Него. Затоа Писмото толку строго зборува за убиството и за оние што свесно го одземаат животот:

„Блажени се оние што ги исполнуваат заповедите Негови, за да бидат достојни за дрвото на животот и да влезат во градот низ портите. А надвор се кучињата, вражачите, блудниците, убијците, идолопоклониците и секој што сака да лаже и лаже“ (Откровение 22:14,15).

Враќајќи се на разгледуваниот текст, треба да видиме кој од двата преводни правци подобро се вклопува во контекстот: дали Ламех зборува за веќе извршено убиство, или изрекува закана за идно насилство. Ако не зборува за веќе извршено убиство, тогаш се поставува прашањето: зошто веднаш потоа го споредува својот случај со Каин и уверува дека:

„Ако за Каин треба да се одмазди седумпати, за Ламех ќе се одмазди седумдесет и седумпати!“

Зошто би ја поврзувал својата постапка со убиството на Каин, кога Каин со сигурност убил човек, својот брат Авел? Ако не е јасно дека станува збор за убиство или за сериозно насилство, тогаш споредбата со Каин би била многу послаба. Уште повеќе, зошто Ламех би тврдел дека одмаздата во неговиот случај треба многукратно да ја надмине онаа што се однесувала на Каин? И на крајот, зошто токму тоа сака да им го пренесе на своите жени, и тоа со авторитет, така што тие треба да го прифатат она што го кажува?

Затоа, толкувањето според кое Ламех воопшто не зборува за веќе извршено насилство не изгледа најубедливо. Контекстот повеќе оди во прилог на тоа дека неговите зборови се поврзани со насилство, можеби и со убиство, бидејќи веднаш потоа тој го споредува својот случај со Каин.

Да го разгледаме и вториот преводен правец, во кој зборовите на Ламех звучат како закана за идно насилство:

„… ќе убијам човек, кој ќе ме рани, и младич, ако ме удри“.

Овој превод го претставува Ламех како човек што се заканува со насилство. Според таквото читање, тој како да им вели на своите жени дека, поради силата и средствата што ги има, нема да дозволи никој да му наштети. Тој се прикажува како човек подготвен да одговори со насилство на секој што ќе го повреди.

Но и ова читање има слабост. Ако Ламех само се заканува со можно идно насилство, тогаш не е сосема јасно зошто веднаш го поврзува својот случај со Каин, кој веќе извршил убиство. Неговите зборови:

„Ако за Каин треба да се одмазди седумпати, за Ламех ќе се одмазди седумдесет и седумпати!“

многу поприродно звучат како оправдување по веќе извршено дело отколку како само закана за нешто што допрва би можело да се случи. Затоа овој превод, иако има одредена логика, не изгледа најубедлив.

Да го разгледаме повторно преводот:

„… убив човек поради рана и момче заради модрица.“

Во овој превод има силна логика. Ламех, поради некои свои рани и удари, можеби од одмазда извршил убиство, а можеби дури и двојно убиство, на возрасен маж и на момче. Со оглед на тоа дека тој припаѓа на линијата на Каин, која сè повеќе се оддалечува од Бога, не е чудно што неговата одмазда би можела да биде претставена како сурова и претерана.

Во својата гордост, извршувајќи такво беззаконие, тој можел да изјави дека, ако за Каин се одмаздува седумпати, за него ќе се одмаздува седумдесет и седумпати:

„Ако за Каин треба да се одмазди седумпати, за Ламех ќе се одмазди седумдесет и седумпати!“

Можно е на жените да им го кажал тоа бидејќи тие на некој начин дознале за ова насилство и се плашеле дека поради тоа неговиот живот е во опасност. Бидејќи имале деца со него и тој бил глава на семејството, тие можеби стравувале за својата иднина.

Затоа, со овие зборови тој настојувал да ги увери дека нема причина за страв. Дури и ги изнесува своите постапки во поетска форма, нагласувајќи ја својата неповредливост. Знаејќи дека тој е потомок на Каин, оваа верзија изгледа многу веродостојна. Ќе се вратиме на неа малку подоцна.

Уште еден преводен правец, кој исто така има своја логика, гласи:

„… ќе убијам човек, кој ќе ме рани, и младич, ако ме удри.“

Овој превод може да се разгледува и во контекст на тоа дека неговиот син Тувал-Каин, за кого зборувавме во минатата тема, бил ковач на секакви орудија од бакар и железо. Ако тие орудија биле користени и како оружје, тогаш Ламех можел да се чувствува посилен и посигурен од другите луѓе.

Ламех, поседувајќи такви средства и разбирајќи дека тие му даваат предност над другите, можел да ги уверува своите жени во својата неповредливост, храброст и ладнокрвност, дека нема да се двоуми и, заради сопствената безбедност, ќе го убие секој што ќе му нанесе каква било штета, па дури и ако тоа е младич. Така тие, според неговото разбирање, можеле да бидат спокојни за него.

Дури и ако убие повеќе од еден, Ламех можеби мислел дека Бог ќе му покаже уште поголема заштита отколку на Каин. Ова изопачено разбирање за Бога од страна на отпадниците од вистината не е зачудувачко. Слично искривено разбирање постоело во сите времиња. Апостолот Павле пишува дека некои луѓе ја искривувале Божјата благодат и ја претставувале како дозвола за зло:

„Зарем тогаш не би требало да правиме зло, за да излезе добро? Впрочем така и хулат некои луѓе на нас и велат дека така учиме. Тие се справедливо осудени“ (Римјаните 3:8).

Тоа било изопачено разбирање и објаснување на принципите на Божјата љубов и благодат, кое апостолот Павле го разобличува. Затоа неговите зборови:

„…Каде што, пак, се намножи гревот, таму благодатта се јавува во голема изобилност“ (Римјаните 5:20),

не смеат да се разберат како дозвола за грев, туку како сведоштво за големината на Божјата благодат кон човекот што се кае.

И денес, за жал, многу верници изопачено ја разбираат Божјата благодат, а со тоа и самиот Бог. Тие сметаат дека Божјата благодат го укинала Божјиот закон и го ослободила верникот од обврската да го почитува. Тоа е многу сериозно искривување на библиското разбирање за благодатта.

Нема да се задржувам на оваа заблуда; само како поттик за размислување за оние што се придржуваат до ова гледиште, еве неколку текстови од Писмото:

„бидејќи пред Бога не се праведни оние што го слушаат Законот, туку ќе се сметаат за праведни само оние што постапуваат според Законот“ (Римјаните 2:13).

„А дали го укинуваме Законот преку верата? Никако, туку уште посилно го утврдуваме“ (Римјаните 3:31).

„Она, што законот не можеше да го направи, бидејќи беше ослабен поради телото, го изврши Бог, испраќајќи Го Синот Свој во тело, подобно на телото на гревот, и како жртва за гревот, Тој го осуди гревот во телото, за да се исполни заповедта на Законот во нас, кои живееме не по телото, туку по Духот. Зашто оние кои живеат по тело, копнеат за телесното, а кои живеат по Дух – за духовното. Копнежот на телото е смрт, а копнежот на духот – живот и мир. Зашто копнежот на телото е непријателство против Бога, тој не му се подредува на законот Божји затоа што не може. А оние, кои живеат по телото, не можат да Му се допаднат на Бога“ (Римјаните 8:3-8).

„И не должете никому ништо освен да се сакате еден со друг; зашто оној што го љуби ближниот, го исполнува Законот. Бидејќи заповедите: ‘Не прави прељуба, не убивај, не кради, не сведочи лажно, не барај туѓо!’, и секоја друга заповед се содржат во овие зборови: ‘Љуби го ближниот како самиот себеси!’ Љубовта не му прави зло на ближниот; и така, љубовта е исполнување на Законот“ (Римјаните 13:8-11).

„Обрезанието е ништо, и необрезанието е ништо, а чувањето на Божјите заповеди е сè“ (1 Коринтјаните 7:19).

Ламех може да се гледа како еден од првите примери на човек што ја злоупотребува Божјата милост. Наместо Божјото постапување со Каин да го разбере како повик на покајание, тој како да го претвора во основа за сопствена самоувереност и чувство на неказнивост.

Тој зборувал за својата неповредливост со возвишен јазик, во поетска форма, сакајќи со тоа да ги увери своите жени и да ја засили тежината на своите зборови.

Мене лично, овој превод ми изгледа најправилен и најлогичен:

„убив човек поради рана и момче заради модрица“

Во овој превод зборовите на Ламех звучат како признание за извршено насилство. Сепак, бидејќи неговиот говор има поетска форма и паралелна структура, треба да бидеме внимателни во заклучоците. Не може со целосна сигурност да се тврди дали Ламех зборува за две различни жртви, возрасен човек и момче, или преку поетски паралелизам ја засилува мислата за едно исто насилно дело.

Она што е јасно од самиот текст е дека Ламех веднаш го поврзува својот случај со Каин. Каин беше првиот убиец, а Бог, иако не го ослободи од вина, му даде знак за да не биде убиен веднаш. Ламех, пак, ја зема таа Божја милост и ја толкува на изопачен начин. Наместо да го гледа Божјото постапување со Каин како повик на покајание, тој го користи како основа за сопствена самоувереност.

Тука се открива сериозен духовен проблем: Божјата милост може да биде злоупотребена од човек што не сака да се покае. Наместо да го омекне срцето, таа кај Ламех станува повод за гордост и за чувство на неказнивост.

Затоа следните негови зборови не звучат како израз на вера, туку како дрска самоувереност:

„Ако за Каин треба да се одмазди седумпати, за Ламех ќе се одмазди седумдесет и седумпати!“

Верата почива на Божјиот збор. Каин имал Божја изјава дека оној што ќе го убие ќе биде одмазден седумпати. Ламех, пак, нема такво Божјо ветување за себе, туку самоволно ја применува Божјата милост кон Каин врз својот случај.

А Ламех немал вистинска вера, туку самоувереност, бидејќи наместо да чека Божји збор, самиот за себе одредувал што ќе биде, а што не. Во тоа тешко згрешил. Набргу дошол Потопот, и сите грешници одговарале за своите дела:

„И Господ виде дека лошотиите меѓу луѓето на земјата се умножуваа, и дека сите мисли и помисли во срцата нивни беа зли во секое време. И се покаја Господ што го беше создал човекот на земјата, па се натажи во срцето Свое. И рече Господ: ‘Ќе ги истребам од земјата луѓето што сум ги создал – од човекот до добитокот, малите гадинки и небеските птици – бидејќи се каам што ги создадов’“ (Создавање 6:5-7).

„И нарасна водата на земјата толку многу, што ги покри сите високи планини, какви што има под целото небо; петнаесет лакти се издигаше водата над планините, откако ги покри. Тогаш го изгуби животот секое суштество, што се движеше по земјата: и птиците, и добитокот, и ѕверовите, и сите лазачи, што се влечат по земјата, и сите луѓе; сè, што на копното имаше здив во ноздрите свои, изумре. И се истреби секое суштество што живееше на земјата: од човекот до добитокот, и лазачите, и птиците небески – сè беше истребено од земјата; останаа само Ное, и оние, кои беа со него во ковчегот“ (Создавање 7:19-23).

И денес луѓето често ја мешаат верата со самоувереноста. Верата се потпира на она што Бог го ветил, а самоувереноста – на сопствените желби. Ако зборуваме за прашањето на спасението, во Писмото Бог јасно кажал кого ќе спаси, а кого не, и под какви услови. Но луѓето често претпочитаат да не ги исполнуваат тие услови, сметајќи дека ќе бидат спасени врз основа на својата силна желба и на верата во спасение според сопствена мерка.

Тоа не е ништо друго освен самоувереност, која нема ништо заедничко со библиската вера. Верниците ќе бидат спасени, а самоуверените ќе загинат – трето нема.

Затоа, стекнувајте вера што се потпира на Божјите барања и бегајте од самоувереноста, која е фалсификат на верата и почива на човечки желби одвоени од Божјите барања.

И така, со зборовите на Ламех го завршивме овој дел. Одиме понатаму кон крајот на четвртата глава од книгата Создавање:

„Адам пак легна со жената своја, и таа му роди син, и му даде име Сит. Зашто рече: ‘Господ ми даде син место Авел, кого го уби Каин.’”

Веројатно овие зборови би било посоодветно да се сместат во петтата глава од Создавање, каде што се разгледува лозата на Сит, како што во четвртата глава повеќе внимание е посветено на лозата на Каин. Но, оние што ја поделиле книгата на глави го направиле тоа така како што го направиле, и го имаме тоа што го имаме.

И така, од потомците на Адам преку Каин преминуваме кон потомците на Адам преку Сит.

„Адам пак легна со жената своја, и таа му роди син, и му даде име Сит…“

И му даде име Сит, што значи „поставен“, „утврден“, односно оној што е поставен како основа или темел. Да обрнеме внимание дека, иако Каин и Авел исто така биле деца на Ева, во непосредниот опис на нивното раѓање не е нагласен зборот „син“ на истиот начин како кај Сит. Кај Сит, пак, тој збор добива посебна тежина, бидејќи преку него продолжува линијата на надежта.

Зошто е тоа важно?

Затоа што зборот „син“ тука не означува само роднинска врска, туку може да укажува и на посебна улога, оној преку кого ќе се продолжи и ќе се гради човечкиот род.

А зошто Каин и Авел не ја добиле таа улога? Според едно можно толкување, Ева можеби во раѓањето на Каин гледала надеж дека преку него ќе дојде ветеното избавување. Но подоцна станало јасно дека Каин не е носител на таа надеж. Авел, пак, бил убиен и не оставил потомство преку кое би продолжила линијата на надежта.

Затоа Сит се појавува како оној што е даден наместо Авел и преку кого ќе продолжи лозата од која, во времето одредено од Бога, ќе дојде Месијата.

„… и таа му роди син, и му даде име Сит. Зашто рече: ‘Господ ми даде син место Авел, кого го уби Каин.’“

Разбирајќи дека Каин тргнал по безбожен пат, а дека Авел е убиен, станало јасно дека линијата на Каин нема да биде линијата преку која ќе дојде ветеното спасение. Брзо избавување не се случило, а човештвото почнало сè повеќе да деградира. Затоа станало јасно дека ќе биде потребно време за исполнување на Божјото ветување.

Тоа значело дека луѓето треба да се подготват за долг живот на земјата и за чекање на Месијата. Адам и Ева разбрале дека Бог им дал дете преку кое ќе продолжи лозата на оние што не отпаднале од Него, за разлика од потомците на Каин, и од која, во времето одредено од Бога, ќе дојде Месијата.

Токму затоа Ева рекла дека ова дете ѝ е дадено од Бога наместо убиениот Авел, праведникот, бидејќи разбрала дека од Каин и неговите потомци Месијата нема да дојде.

„И на Сит му се роди син, кого го нарече Енос. Тогаш почна да се повикува името Господово.“

Забележете дека е кажано: и на Сит му се родил син. А како што рековме погоре, зборот „син“ тука не означува само роднинска врска, туку може да укажува и на улога, продолжување и градење на човечкиот род. Со тоа се покажува дека луѓето разбрале дека ќе мора долго да живеат на земјата, до времето одредено од Бога за спасение преку Месијата, и дека нивна задача е да го продолжат човечкиот род во верност кон Бога.

Сит му го дал на својот син името Енос, што значи „човек“ или „човештво“. Постојат и толкувања според кои ова име укажува на слабост, немоќност и смртност.

Односно, кај потомците на Сит се појавува јасно разбирање за сопствената слабост, грешност и смртност. Тие сфаќаат дека со падот во грев човекот ги изгубил предностите што му биле дадени од Бога и дека веќе не живее како човек кој целосно го одразува Божјиот образ, туку како потомок на грешниот Адам:

„Адам поживеа двеста и триесет години, кога му се роди син според подобието негово и според образот негов, и му даде име Сит“ (Создавање 5:3).

Ова е многу важно согледување, бидејќи само преку него, престанувајќи да се надеваме на себе и на својата способност, можеме да ја положиме својата надеж на Бога и на ветениот од Него Месија. И кога дошло тоа согледување, во Писмото е кажано:

„Тогаш почна да се повикува името Господово.“

Бидејќи тоа име зборува за Божјата милост, ова покажува дека овие луѓе, верни на Бога, ја положиле својата надеж на Неговата милост. Токму тоа било нивното единствено спасение среде засиленото отпадништво на потомците на Каин, кои тргнале по пат на отфрлање на Бога и издигнување на човечката способност на местото што Му припаѓа Нему.

А тоа не е ништо друго освен идолопоклонство, кое нема ништо заедничко со вистинското поклонување на Бога.

Да се потсетиме накратко што научивме денес:

  1. При истражувањето на Писмото може и треба да се користат различни преводи, но притоа не смее да се заборави главното: вистината е како убава слика, во која сè е на своето место и во хармонија. Ако некој превод не ја дава таа хармонија, тогаш не вреди врз него да се градат цврсти заклучоци; тоа може да биде опасно.
  2. Човечкиот живот, според Писмото, има вредност уште од самиот почеток. Затоа секое одземање на човечки живот е сериозно прашање пред Бога.
  3. Најубедливо изгледа толкувањето според кое Ламех не зборува само за општа храброст или за празна закана, туку за насилство што го поврзува со примерот на Каин. Сепак, поради поетската форма на текстот, треба да бидеме внимателни и да не тврдиме со апсолутна сигурност дали станува збор за едно убиство опишано со паралелизам или за две различни жртви. Она што е несомнено е духовната состојба на Ламех: тој ја зема Божјата милост покажана кон Каин и ја претвора во основа за горда самоувереност, наместо во повик на покајание.
  4. Со раѓањето на Сит и со нагласувањето на неговата улога како син, се покажува дека линијата на надежта продолжува преку него. Луѓето што Му останале верни на Бога почнале сè појасно да ја разбираат својата слабост и потребата од Божјата милост. Токму затоа е кажано: „Тогаш почна да се повикува името Господово.“

Сподели го ова:

Поврзани статии

Пребарување

Внесете најмалку 3 букви.