Денес ќе го завршиме истражувањето на петтата глава од книгата Создавање, во која се зборува за потомците на Адам по лозата на Сит:
„Ламех, пак, откако поживеа сто осумдесет и две години, доби син и го нарече Ное, велејќи: ‘Овој ќе нè утеши во работите наши и во трудот на рацете наши на земјата, што Господ ја проколна.’ А откако се роди Ное, Ламех поживеа уште петстотини деведесет и пет години, раѓајќи синови и ќерки. Така поживеа Ламех вкупно седумстотини педесет и три години; и умре. Ное имаше петстотини години, кога ги роди: Сим, Хам и Јафет“ (Создавање 5:28-32; Современ превод 2006).
„и го нарече Ное, велејќи: ‘овој ќе нè утеши во работите наши и во трудот на рацете наши на земјата, што господ ја проколна.’”
Во претходната тема си поставивме прашање: како се случило праведниот Метушелах, синот на праведниот Енох, на својот првороден син да му го даде името Ламех, име преземено од каинитите и извалкано од неговиот прв носител со многуженство и двојно убиство?
Значењето на името Ламех се поврзува со изрази како „оној што нанесува рани“ или „оној што носи пораз“. Постојат неколку можни толкувања за таквиот избор: можеби Метушелах вложил поинаква смисла во тоа име; или, пак, името било дадено како одраз на тогашната состојба, кога потомците на Сит почнале преку бракови да се мешаат со потомците на Каин, нанесувајќи му пораз на Божјото дело. А можеби Метушелах се надевал дека неговиот син Ламех ќе му се спротивстави на тоа мешање и така ќе им нанесе пораз на лукавите сплетки.
Како и да е, едно е јасно: ниту Метушелах ниту Ламех, според Писмото, не тргнале по патот на отпаднатите каинити. И еве, на Ламех му се раѓа првороден син. Вреди да се забележи дека тој, исто како и самиот Ламех кај својот татко, се раѓа многу доцна според мерилата на тоа време:
„Ламех, пак, откако поживеа сто осумдесет и две години, доби син…“
„… Метушелах, пак, поживеа сто осумдесет и седум години, и го роди Ламех…“ (Создавање 5:25).
Ова уште еднаш потврдува дека тие, имајќи ги предвид пророштвата на Енох, го очекувале Божјиот суд над оние што живеат на земјата. Ламех го нарекол својот првороден син Ное, и тоа не без причина:
„И го нарече ное, велејќи: ‘овој ќе нè утеши во работите наши и во трудот на рацете наши на земјата, што господ ја проколна’“.
Значењето на името Ное е „олеснување“, „одмор“ или „спокој“.
Каква смисла вложил Ламех во името на својот првороден син? Според сведоштвото на Писмото, Ламех во името Ное вложил надеж за олеснување и утеха во човечкиот труд. Бог рекол:
„земјата нека биде проклета за тебе… Со пот на лицето свое ќе јадеш леб“ (Создавање 3:17–19),
и оваа состојба не се однесувала само на Адам, туку на целото човештво.
Затоа, кога му го дал името Ное, Ламех рекол:
„Овој ќе нè утеши во работите наши и во трудот на рацете наши на земјата, што Господ ја проколна“ (Создавање 5:29).
Со тоа тој изразил вера дека преку неговиот син ќе дојде извесно олеснување во тешкиот труд што произлегол од проклетството над земјата. Ова покажува дека смислата на името Ное е поврзана со надежта за олеснување, одмор и утеха во условите на паднатиот свет.
Одиме понатаму по текстот, со усогласената хронологија според преводот на Константинов:
„… А откако се роди Ное, Ламех поживеа уште петстотини деведесет и пет години, раѓајќи синови и ќерки. Така поживеа Ламех вкупно седумстотини седумдесет и седум години; и умре…“
Од сите претпотопни праведници, Ламех живеел најкратко, 777 години. Тој умрел пет години пред својот татко Метушелах, што е навистина необично, не само за нашето време, туку уште повеќе за тогашното време.
Ламех умрел пет години пред Потопот, за кој дознал од веста што Бог му ја пренел на неговиот син Ное, а Метушелах умрел во самата година на Потопот.
За Ное, се разбира, тоа бил тежок удар, речиси едноподруго да ги изгуби таткото и дедото. Ное знаел дека така ќе биде; тоа може да се заклучи од Писмото, ако внимателно се чита.
За Ное Бог рекол:
„И рече Господ: ‘Духот Мој нема вечно да ги одржува во живот луѓето, зашто тие се плот; деновите нивни нека им бидат сто и дваесет години’“ (Создавање 6:3).
„Но Ное најде милост во очите на Господ. Еве го животот на Ное: Ное беше човек праведен и непорочен во својот род; Ное живееше според Божјата волја. И му се родија на Ное три сина: Сим, Хам и Јафет“ (Создавање 6:8-10).
„И му рече Бог на Ное: ‘Крајот на секое суштество дојде пред очите Мои, зашто земјата се исполни со нивните злодела; и, еве, Јас ќе ги истребам од земјата. Изгради си за себе ковчег од дрвото гофер, и направи прегради во ковчегот; потоа намачкај го со смола однатре и однадвор’“ (Создавање 6:13,14).
„Но со тебе Јас ќе направам Свој завет, а во ковчегот ќе влезеш ти, и со тебе и синовите твои, и жената твоја, и жените на синовите твои“ (Создавање 6:18).
Гледајќи го расипувањето на луѓето, Бог, и покрај тоа што тие живееле речиси по илјада години, им одредил уште 120 години до општата погибел. За тоа време Ное требало да го изгради ковчегот и да го предупреди човештвото за Потопот.
Ное во тоа време е наречен праведен и непорочен во својот род, односно во своето поколение. Но притоа не се спомнуваат праведните Метушелах и Ламех, неговиот дедо и татко, кои тогаш сè уште биле живи.
Бог вели дека со водите на Потопот ќе ги истреби оние што се предале на злото, а за праведниците тоа не го кажува. Напротив, Тој го насочува вниманието кон тоа дека праведниот Ное, заедно со својата жена, своите синови и нивните жени, ќе биде спасен во ковчегот.
Од ова може да се заклучи дека Бог на индиректен начин му соопштил на Ное дека неговите роднини, кои биле праведници како и тој, ќе умрат пред Потопот и затоа нема да влезат во ковчегот.
Потопот и престојот во ковчегот биле сериозно искушение за Ное и неговите најблиски. Бог најдобро знае кој може да издржи одредено искушение, а кој не. Затоа, во Својата љубов, ги упокоил Метушелах и Ламех пред Потопот.
Тие не влегле во ковчегот, но Му биле драги на Бога, и Тој ги памети нивните добри дела: тие се запишани во Неговата спомен-книга:
„Скапа е во очите на Господ смртта на неговите светии“ (Псалм 116:15).
„… блажени се мртвите кои отсега умираат во Господ! Да – вели Духот – нека се одморат од трудот свој, зашто делата нивни ги следат“ (Откровение 14:13).
„Но оние, кои се бојат од Бога, си велат еден на друг: Господ гледа и го пази тоа, и пред лицето Негово се пишува спомен книга за оние што се плашат од Бога и го почитуваат името Негово. Тие ќе бидат Мои, вели Господ Саваот, Моја сопственост во оној ден, што го готвам, и ќе бидам милостив кон нив како што татко е милостив кон синот свој, кој му служи. И тогаш ќе се обратите и ќе ја видите разликата меѓу праведник и безбожник, меѓу оној кој Му служи на Бога и оној кој не Му служи“ (Малахија 3:16-18).
Тие ќе бидат воскреснати. А можеби веќе биле воскреснати заедно со Христос, во моментот на Неговото воскресение, и како прв сноп спасени од земјата, сега се меѓу дваесет и четирите старешини на небесата:
„А Исус, откако повторно извика со силен глас, го испушти духот.
И наеднаш се расцепи завесата на храмот на две – од горе до долу; и земјата се затресе; и карпи паднаа и гробови се отворија; и многу тела на упокоени светии воскреснаа; па кога излегоа од гробовите, по воскреснувањето Негово, влегоа во светиот град и им се јавија на мнозина“ (Матеј 27:50-53).
„Затоа е и речено: ‘Издигајќи се на височина, плени плен и им даде дарови на луѓето’“ (Ефесјаните 4:8).
„Околу престолот, пак, имаше дваесет и четири престоли; и на престолите видов седнати дваесет и четири старешини, облечени во бели алишта, а на главите светкавици, громови и гласови; имаа златни венци“ (Откровение 4:4).
„И кога ја зеде книгата, четирите животни и дваесет и четирите Старешини паднаа пред Јагнето, држејќи секој од нив харфа и златни чаши, полни со темјан, кои се молитвите на светиите; и пееја нова песна, велејќи: ‘Достоен си да ја земеш книгата и да ги скршиш нејзините печати, зашто Ти беше заклан и со Својата крв нè откупи за Бога од секое колено, јазик, народ и племе, и нè направи пред нашиот Бог цареви и свештеници, и ќе царуваме на земјата’“ (Откровение 5:8-10).
„Кога Исус висејќи на крстот извикал: ‘Се сврши!’, земјата се затресла, карпите се расцепиле и се отвориле некои гробови. Кога Тој станал како Победник над смртта и гробот, додека земјата се тресела и небесната слава го осветлувала Неговиот гроб, многу умрени праведници, послушувајќи го Неговиот повик, станале од своите гробови за да бидат сведоци на Неговото воскресение“
(Рани списи, 184).
Сега живееме во пресрет на големи искушенија и потреси, кои многумина нема да можат да ги издржат, особено децата и старите лица. Затоа Бог, по Својата голема љубов и милост, понекогаш дозволува некои верници да починат пред таквите искушенија, за да ги поштеди и да ги зачува за вечноста.
Тоа не е казна за гревови, ниту проклетство, туку израз на Неговата милост, за да спаси што е можно повеќе луѓе. Само во вечноста ќе ја разбереме длабочината на Неговата мудрост, милост и љубов кон нас!
Таквите Божји постапки можат да ги прифатат само луѓе што целосно Му веруваат. Ное беше праведник; тој одеше пред Бога и ја поднесе смртта на многу свои роднини во последните години пред Потопот:
„Метушелах и неговите синови, кои уште биле живи, ги слушале проповедите на Ное и помагале при градењето на ковчегот“
(Патријарси и пророци, 92).
Ное ја поднесе смртта на сите свои роднини верни на Бога, и постари и помлади од него, зашто тој беше првороденец кај својот татко Ламех. Тој ги погреба сите нив пред Потопот, но не ја изгуби довербата во Бога.
Иако безбожниците, не разбирајќи зошто овие праведници умираат еден по еден, му се потсмевале на Ное, на неговата вера и на неговата праведност, сметајќи дека тој и неговиот род се под проклетство, Ное сето тоа го издржал. Иако било многу тешко, тој Го познавал Бога и целосно Му верувал.
Само таква вера ќе нè спаси и нас во ова последно време, кога ќе се соочиме со слично искушение. И тоа искушение ќе биде многу тешко, бидејќи Христос рекол дека нашите денови ќе бидат слични на времето на Ное:
„Како што беше во Ноевите дни, така ќе биде и во деновите на Синот Човечки“ (Лука 17:26).
Овој текст укажува и на тоа дека ќе има малку верници со таква спасоносна вера и целосна доверба во Бога, каква што имаше Ное, особено во време на загуба на роднини и блиски. Зашто и во ковчегот се спасија многу малку луѓе.
„…Ное имаше петстотини години, кога ги роди (трите сина): Сим, Хам и Јафет“
Обрнете внимание дека Ное подолго од сите праведници го одложил раѓањето деца. Ако ги споредиме неговиот дедо Метушелах и неговиот татко Ламех, кај нив првороденците се родиле многу порано:
„Ламех, пак, откако поживеа сто осумдесет и две години, доби син…“
„Метушелах, пак, поживеа сто осумдесет и седум години, и го роди Ламех…“
Кај Ное, децата се родиле кога имал петстотини години. Зошто се случило тоа – случајно или според Божја промисла? Кога дошол Потопот, Ное имал шестотини години:
„Во шестотата година од животот на Ное, во вториот месец од таа година, седумнаесеттиот ден од месецот, во тој ден бликнаа сите извори на големата бездна и се отворија окната небески“ (Создавање 7:11).
Бог го предупредил Ное за Потопот 120 години однапред:
„И рече Господ: ‘Духот Мој нема вечно да ги одржува во живот луѓето, зашто тие се плот; деновите нивни нека им бидат сто и дваесет години’” (Создавање 6:3).
„Но Ное најде милост во очите на Господ“ (Создавање 6:8).
„И погледна Бог на земјата, и ете – таа беше расипана: бидејќи секое суштество беше се отклонило од својот пат на земјата. И му рече Бог на Ное: ‘Крајот на секое суштество дојде пред очите Мои, зашто земјата се исполни со нивните злодела; и, еве, Јас ќе ги истребам од земјата. Изгради си за себе ковчег од дрвото гофер, и направи прегради во ковчегот; потоа намачкај го со смола однатре и однадвор’“ (Создавање 6:12-14).
Според тоа, Ное имал 480 години кога дознал за Потопот, а децата му се родиле кога имал петстотини години, односно дваесет години откако Бог му го соопштил претстојниот Потоп:
„Ное имаше петстотини години, кога ги роди (трите сина): Сим, Хам и Јафет“ (Создавање 5:32).
Ное бил праведен и одел пред Бога уште пред раѓањето на своите деца:
„Еве го животот на Ное: Ное беше човек праведен и непорочен во својот род; Ное живееше според Божјата волја. И му се родија на Ное три сина: Сим, Хам и Јафет“ (Создавање 6:9,10).
Врз основа на ова, постојат три можни објаснувања зошто Ное немал деца до својата петстота година. Првото е дека Ное, слично на своите предци, својот дедо Метушелах и својот татко Ламех, бил под влијание на пророштвата на Енох за судот над грешниците:
„А за овие пророкуваше и Енох, седмиот од Адам, зборувајќи: ‘Ете, доаѓа Господ со илјадници Свои свети ангели, за да изврши суд над сите и за да ги разобличи сите безбожници за сите нивни нечисти дела, што ги беа направиле со своето беззаконие, и за сите лоши зборови, што ги изрекле за Него безбожните грешници’“ (Јуда 1:14,15).
Според ова објаснување, разбирајќи дека се приближува времето на одмазда над безбожните жители на земјата, Ное или не се оженил до тоа време, или бил оженет, но немал деца.
Но ова објаснување е слабо. Како што веќе забележавме, децата му се родиле дваесет години откако Бог му го соопштил претстојниот Потоп, и сто години пред самиот Потоп.
Затоа, ако Ное бил воздржуван од пророштвата за казната над безбожните кога станува збор за создавање семејство и раѓање деца, тогаш изгледа нелогично да одлучи да има деца токму во време кога веќе точно знаел за казната што ќе дојде врз светот, и кога до неа останувале само сто години, што, според тогашните мерила и должината на животот, не било многу.
Второто објаснување зошто на Ное му се родиле деца дури по петстотини години од неговиот живот е следново: Бог, Кој Сам одлучува кому и кога да даде деца, и Чија волја се остварува во вселената, не му дал на Ное деца порано, туку дури сто години пред Потопот.
Ние веќе имавме теми во кои разгледувавме дека само она што е угодно на Бога ќе се оствари во сите сфери на животот, вклучувајќи го и раѓањето деца.
Зошто Бог така одлучил, тешко е да се каже, зашто во Писмото за тоа нема ни навестување. И ако постапките на човекот можеме до одредена мера да ги разбереме, бидејќи тие припаѓаат на сферата на создаденото, тогаш сферата на Создателот, Неговите одлуки што Тој не ни ги објаснува, останува затворена за нас:
„Она што е тајно, Му припаѓа на Господ, нашиот Бог, а она што е јавно – нам и на синовите наши довека…“ (Второзаконие 29:29).
Можеме да претпоставиме дека Бог сакал децата на Ное, кои влегле со него во ковчегот, да бидат млади по Потопот, и нивната главна животна дејност да се одвива во времето по Потопот, бидејќи тие станале темел на новото човештво по Потопот.
Постои и трето објаснување, кое е делумно поврзано со второто, но во него поголем акцент се става на самиот Ное и на неговата одлука. Имено, Бог не им ја одзема на луѓето слободата сами да донесуваат одлуки. Едно е кога луѓето сакаат да имаат деца, но Бог не им го дозволува тоа, па затоа семејства што долго време живеат во брак остануваат без потомство. А сосема друго е кога Бог им дава можност да имаат деца, но тие самите, од различни причини, не сакаат веднаш да имаат потомство.
Суштината на третото објаснување е во тоа што самиот Ное, знаејќи кога ќе дојде Потопот, можеби го испланирал создавањето на своето семејство и раѓањето на децата така што тоа да одговара на задачата што Бог му ја поставил, да го изгради ковчегот и да го предупреди светот за Потопот.
Ное можел да размислува и вака: сто години, според тогашните услови и должината на човечкиот живот, можеле да се сметаат за младешка возраст. Тој можеби не сакал неговите деца долго да живеат во расипаното претпотопно општество, ниту пак да им се родат деца што би можеле да се измешаат со безбожниците.
Исто така, Ное можел да размислува и за помошта што неговите деца би ја давале при изградбата на ковчегот – дека уште од мали ќе бидат посветени на оваа важна работа, која ќе ги сочува од искушенија. Освен тоа, можел да има на ум и дека токму неговите деца ќе стојат на почетокот на создавањето на човештвото по Потопот, а за тоа било потребно да бидат млади, за да имаат доволно време пред себе.
Во секој случај, имајќи предвид дека Ное во Писмото е наречен праведен човек, кој одел пред Бога и живеел со жива и спасоносна вера во Него и во Неговото слово, за тоа читаме:
„Преку вера Ное, откако беше предупреден за она што уште не се гледаше, со послушност го направи ковчегот за да го спаси својот дом…“ (Евреите 11:7).
Овој текст, всушност, укажува дека раѓањето на неговите деца било тесно поврзано со веста што ја добил од Бога за Потопот, зашто таа вест ја примил околу дваесет години пред да му се роди првото дете. Апостол Павле пишува дека Ное ја примил веста и почнал да се подготвува за спасението на својот дом, односно, на своето семејство.
Значи, раѓањето на неговите деца во толку доцна возраст било, на еден или друг начин, поврзано со мисијата што му била доверена и со неговата праведност, односно со неговото одење пред Бога.
Колку би било добро и правилно ако верниците што живеат во нашите последни денови, разбирајќи дека тие духовно се слични на времето на Ное, сите свои одлуки, вклучувајќи го и создавањето семејство и раѓањето деца, ги усогласуваат со веста и со службата што Бог му ја доверил на Својот народ во ова последно време:
„тогаш синовите Божји видоа дека ќерките човечки се убави и ги земаа, кои ги сакаа, за жени“ (Создавање 6:2).
Овој стих подетално ќе го разгледаме подоцна, а сега накратко ќе забележиме: синовите Божји создавале семејства според својата волја, и тоа завршило трагично.
Можеби ќе прашате: како тогаш треба да се создава семејство – зар не според сопствената волја? Во светлината на Писмото, семејството треба да се создава според Божјата волја. На пример, во Писмото е кажано:
„Не впрегнувајте се заедно со безверниците; зашто какво заедништво постои меѓу правдата и беззаконието? Што заедничко има меѓу светлината и темнината? Какво согласие може да има меѓу Христос и Велијар? Или, што има заедничко меѓу верник и безверник?“ (2 Коринтјаните 6:14,15).
„Не лажете се: ‘Лошите зборови ги расипуваат добрите обичаи!’“ (1 Коринтјаните 15:33).
Синовите Божји, односно потомците на Сит, си земале за жени безбожни жени, потомки на Каин. Тие ги избирале според својата волја, раководејќи се не од Божјата волја, туку од своите телесни желби. Еве како е кажано за тоа:
„тогаш синовите Божји видоа дека ќерките човечки се убави и ги земаа, кои ги сакаа, за жени“ (Создавање 6:2).
Забележете дека критериумот за нивниот избор не била духовноста на идните жени, ниту нивниот однос со Бога, туку само надворешната убавина. А убавината без духовност му се обраќа само на телото и ништо повеќе. Мудриот Соломон рекол:
„Она што е златна алка на носот кај свињата, тоа е жена убава, но без разум“ (Изреки 11:22).
Не е тешко да се разбере мислата на Соломон: ако жената, а истото важи и за мажот, се оддалечи од Божјите заповеди и нејзиниот разум се изопачи, тогаш нејзината убавина е како златен прстен во носот на свиња.
Повторувам, истото важи и за мажот. Наместо убавина, кај него можат да се ценат сила, умешност или друштвеност; но сето тоа, без служба на Бога, не е ништо повеќе од златен прстен во носот на свиња.
Така, потомците на Сит, водени од похотата на очите, ја гледале само надворешната убавина на жените, потомки на Каин. Тие не обрнувале внимание на нивната развратеност и духовна празнина, и со тие бракови се погубиле себеси и своите деца. Најнапред духовно, поради што не ја прифатиле веста на Ное, а потоа и телесно, кога сите се удавиле во водите на Потопот.
Христос, зборувајќи за последиците од тие бракови, рекол:
„зашто, како што во деновите пред потопот јадеа и пиеја, се женеа и се мажеа до оној ден кога Ное влезе во ковчегот, и не сфатија додека не дојде потопот и истреби сè – така ќе биде и доаѓањето на Синот Човечки“ (Матеј 24:38,39).
Женидбата и мажењето не се грев, за тоа веќе зборувавме; самиот Бог го благословил бракот во Едем. Но овде Христос зборува за нешто друго: дека при создавањето бракови луѓето не размислувале дали нивната одлука е исправна, дали тие бракови се создадени во Бога или во човечка похота, како кај животните, кои се движени само од инстинкти. А човекот, како што повеќепати нагласивме, ако е духовен, се води од Божјата волја.
Луѓето пред Потопот толку се занеле по телесното и го заборавиле најважното, духовното, при создавањето бракови, што воопшто не размислувале како тоа ќе заврши за нив. Заслепени од телесното, престанале да ги гледаат духовните настани што се случувале околу нив; не ги препознале знаците на крајот, поточно, не ги прифатиле во вистинското светло, иако тие биле очигледни. Доволно е да се спомнат животните, кои по Божја волја сами влегле во ковчегот. Бидејќи не ги разбрале правилно тие знаци, тие загинале во водите на Потопот.
Затоа, создавањето семејство не е прашање само на желбата на момчето и девојката, туку и прашање на Божјата волја. А Божјата волја станува појасна кога ќе се погледне нивната посветеност кон Бога, нивната служба и нивната верност во објавувањето на веста за спасение на светот што пропаѓа.
Ное исто така создал семејство во времето пред Потопот, но тоа не го погубило; напротив, тој се спасил и го спасил целото свое семејство. Тоа покажува дека создавањето брак, дури и непосредно пред крајот, не е грев, ако тој брак е создаден во Бога.
Повеќе од тоа, и јас сум склон кон мислењето на некои јудејски мудреци дека жената на Ное била Ноема, ќерката на Ламех, многуженец од потомството на Каин, сестра на Тувал-Каин, која поверувала во вистината, примајќи ја од Енох, кого Бог го зел на небото и кој не видел смрт.
Ова укажува дека при создавањето семејство Бог не ги отфрла однапред сите што порано не Го познавале, ниту пак значи дека верниците не смеат да имаат никаков контакт со нив. Но брак може да се создаде само ако оној со кого се создава семејството целосно Го прифати Бога и Неговата вистина, не делумно, не формално и не само за да добие одобрување за брак од верничката страна. Само во таков случај бракот е оправдан; во спротивно, тој не е во Бога.
Како пример, Бог му рекол на Својот народ:
„Не стапувај во сојуз со жителите на таа земја, та кога ќе се оддаваат на блуд за своите богови и им принесуваат жртва, да не те поканат и тебе да јадеш од нивните жртви. И не земај од ќерките нивни жени за своите синови (и не давај ги своите ќерки за нивните синови), та да не би и ќерките нивни, вршејќи блуд за боговите свои, да ги натераат и синовите твои на блуд за боговите нивни“ (Излез 34:15,16).
„Амонец и Моавец не смее да влегува во заедницата Господова; а нивните потомци да не се примаат во Господовата заедница и по десетото колено, довека“ (Второзаконие 23:3).
Зошто таква строга забрана? Моавките ги навеле Израелците, токму на границите на ветената земја, на грев, на служење на други богови. Се повторило истото што се случило во деновите пред Потопот, кога жените од потомството на Каин ги одвеле во грев мажите од потомството на Сит.
Но, и покрај тие погубни постапки на Моавките, кои ги довеле Израелците до пропаст, ја знаеме и приказната за Рута, Моавка која влегла во родословието на цар Давид и на Христос. Како е можно тоа?
Контекстот на Божјата заповед покажува дека не треба да се има заедништво и да се создаваат семејства со такви народи ако тие остануваат во своите пагански верувања, односно, ако се далеку од Бога и од Неговата вистина.
Рута е токму пример за Моавка која го оставила служењето на паганските богови, ја оставила лагата заради Бога и Неговата вистина:
„Ноемина и рече на Рута: ‘Ете, твојата јатрва се врати кај својот народ и кај своите богови; врати се и ти по јатрвата своја.’ Но Рута одговори: ‘Не ме принудувај да те оставам и да се одделам од тебе; каде што ќе одиш ти, таму ќе дојдам и јас, и каде ќе живееш ти, таму ќе живеам и јас; твојот народ ќе биде мој народ, и твојот Бог – мој Бог’“ (Рута 1:15,16).
Еве јасен пример за тоа каков животен сопатник треба да избираме, човек што е целосно предаден на Бога.
Затоа, враќајќи се на мислата дека верниците, особено во ова наше последно време, треба да создаваат семејства не одвоено од Бога и од својот повик, туку во поврзаност со Бога и со својот повик, можеме да кажеме: бракот треба да се склучува со човек што ќе оди со тебе по истиот тесен пат на вистината кон вечноста, а не со некој што оди по широкиот пат што води во погибел, макар што тој или таа е надворешно многу привлечен.
Верувајте, ако човек поради надворешна привлечност направи погрешен избор и го изгуби патот кон вечноста, тогаш нема да ѝ се восхитува на таа убавина, туку горко ќе жали за својот неразумен избор.
И така, накратко да се потсетиме на она за што зборувавме денес, завршувајќи го разгледувањето на петтата глава од книгата Создавање:
- Бог, според Својата волја и Своето совршено знаење, понекогаш дозволува да починат оние што не би ги издржале тешкотиите и искушенијата што доаѓаат. Тоа не е проклетство ниту казна за грев, туку израз на големата Божја милост. А да се разбере тоа и да се поднесат таквите загуби може само оној што навистина знае во Кого поверувал.
- Сите одлуки што човекот ги донесува за својата иднина, за семејството и за децата, треба да бидат донесени со Бога и во согласност со Неговата волја, а не според лични амбиции и телесни желби. Брак што Му е угоден на Бога е брак меѓу луѓе што имаат иста вера, ист духовен пат и иста посветеност во службата на Бога. Секој друг брак во себе носи сериозна опасност, и за сопружниците и за нивните деца.
- Критериумот при изборот на животен сопатник треба, пред сè, да биде духовноста на таа личност, а потоа сè друго, вклучително и убавината, силата, богатството и слично. Во тоа е темелот на среќниот живот и на спасението на семејството за вечноста.
