Библиски принципи на облекување

Сподели го ова:

Во Едем

Првата информација за облеката во Божјата реч е запишана во Создавање 2:25:

„И беа обајцата голи, Адам и жената негова, и не се срамеа.“

Вие сигурно ќе се запрашате: „Текстот не зборува за облека, туку за голотија!“ Само момент! Каков вид облека го карактеризирал првиот брачен пар пред гревот?

„Безгрешниот брачен пар немал на себе вештачка облека; тие биле наметнати со плашт на светлина и слава, со облека каква што носат и ангелите. Со таа облека на светлина биле облечени сѐ додека му биле послушни на Бога.“ – Патријарси и пророци, 45.

Тажно е што од многу илустрации за Адам и Ева во рајот се добива впечаток дека тие биле голи, но всушност тие биле целосно прекриени со божествена слава, како што е случајот со ангелите кои никогаш не згрешиле. Обратете внимание на реченицата од првиот цитат:

„Со таа облека на светлина биле облечени сѐ додека му биле послушни на Бога.“

Што се случило со покривката од светлина кога безгрешниот пар не ги послушал божествените упатства?

„Тогаш им се отворија очите на обајцата, и разбраа дека се голи; па исплетоа лисја од смокви и си направија опашала.“ (Создавање 3:7)

Сега, да, тие навистина биле голи!

„Откако згрешил, и на Адама му се сторило како да преминал во повисоки сфери на постоење. Но помислата дека згрешил набргу го исполнила со ужасен страв. Воздухот, ког дотогаш бил толку благ и со постојана температура, сега на грешниот брачен пар им се чинел остар и грозно студен. Исчезнала нивната дотогашна љубов и мир, а наместо тоа се појавило чувство на вина, страв од иднината и свест за голотијата на душата. Исчезнала и облеката на светлината со која дотогаш биле препашани, па морале да се потрудат, наместо неа, да си ‘направат себеси скутници’, зашто не можеле необлечени да излезат перед Бога и пред светите ангели.“ – Патријарси и пророци, 57.

Има неколку точки што треба да се нагласат во оваа инспиративна порака напишана од Елена Вајт.

По гревот, првиот пар го загубил мирот со Бога и го опфатило чувство на голотија. Тие се чувствувале голи во душата. Таа внатрешна голотија, во срцето, нашла одек во отстранувањето на прекривката од светлина што ги обвиткувала. Физички, тие исто така биле голи. Се труделе да се покријат со „смоквини лисја“. Можам да замислам како нивната нова облека, направена од лисја, се покажала целосно неефикасна во Божјото присуство.

Кога Господ ги побарал, тие се обиделе да се сокријат од својот Создател. Кога Бог го побарал Адам, тој одговорил:

„Го чув одењето Твое низ рајот, па се уплашив, бидејќи сум гол, и се сокрив.“ (Создавање 3:10)

Колку засрамени биле Адам и Ева во Божјо Presence со таков вид прекривка! Голотијата на душата била проследена со физичка голотија, бидејќи внатрешната праведност се открива однадвор. Душата што е покриена со Христовата праведност го покрива телото со нешто што ја претставува праведноста однатре. Физичката голотија, како општо правило, е резултат на духовната голотија.

Откако Адам и Ева биле убедени во својот тежок грев, Бог не ги напуштил, туку го претставил планот на откупување (Создавање 3:15) и им дал достоинствена и соодветна прекривка.

„А Господ Бог им направи на Адам и на неговата жена облеки од кожа и ги облече во нив.“ (Создавање 3:21)

Преку Евангелието, Бог ни дава духовни облеки на Христовата правда, за да можат луѓето повторно да дојдат пред Неговото присуство, а Тој ни обезбедува и пристојна и соодветна облека што ја одразува Христовата праведност во срцето.

„Внатрешната правда се открива однадвор. Оној кој е праведен одвнатре нема да биде груб или без сочувство, туку од ден на ден се преобразува во Христовиот лик, од сила во сила. Кој е посветен со вистината, тој знае да владее со себе и го следи Христовиот пример, додека славата не ја замени милоста. Правдата со која се оправдуваме ни се припишува; а правдата со која се посветуваме ни се дава. Првата ни дава право на небо, а втората нѐ оспособува за небото.“ – Messages to Young People, p. 35.

Пред да се облечеме како христијани, ние мора да станеме христијани. Извртувањето на овие фактори може да биде фатално за душата. Христијанин е оној што е сличен на Христос, а вистинскиот христијанин е подготвен да ги жртвува сите желби и навики што се спротивни на Христовата волја.

Исус потврдил:

„Ако некој сака да врви по Мене“, рекол Исус, „нека се одрече од себе, нека го земе својот крст и нека Ме следи.“ (Матеј 16:24)

„Но, иако Бог е праведен, Тој сепак може да го оправда грешникот преку Христовите заслуги. Никој не може да ја покрие својата душа со облеката на Христовата праведност, додека практикува познати гревови или занемарува познати должности. Бог бара целосно предавање на срцето пред да може да оправда. А за човекот да остане оправдан, потребна е постојана послушност преку активна, жива вера, која работи со љубов и ја чисти душата.“ – Faith and Works, p. 100.

Сина врвца

Бог му дал конкретни упатства на древниот Израел во врска со нивната облека:

„И му рече Господ на Мојсеј, велејќи: ‘Зборувај им на Израеловите синови и речи им: Нека прават реси на рабовите на своите облеки, од род до род; а за ресата на секој раб нека врзуваат сина врвца. Ќе имате реси за да ве потсетува погледот врз нив на сите Господови заповеди. Исполнувајте ги, а не се занесувајте со своето срце и со своите очи, што толку лесно ве заведуваат во неверие. Така ќе си спомнувате за сите Мои заповеди, ќе ги исполнувате и ќе бидете свети пред вашиот Бог.’“ (Броеви 15:37–40)

Елена Вајт прави паралела помеѓу сината врвца, која им била дадена на Израелците, и реформираната облека, која треба да го карактеризира Божјиот народ денес.

„Упатена сум на Броеви 15:38–41 [цитирано погоре]: Овде Бог изрично заповедал многу едноставен стил на облека за израелските деца, со цел да ги разликува од идолопоклонските народи околу нив. Кога ќе ја виделе нивната особеност во облекувањето, луѓето требало да се потсетат дека тие се народот што ги држи Божјите заповеди и дека Тој на чудесен начин ги избавил од египетското ропство, за да Му служат Нему и да бидат Негов свет народ. Тие не смееле да се поведуваат по своите желби, ниту да ги имитираат идолопоклонските народи околу нив, туку да останат посебен, особен народ, за да можат сите што гледаат на нив да речат: Ова се оние што Бог ги изведе од египетската земја и кои ги држат Десетте заповеди. Припадниците на израелскиот народ секој можел да ги препознае штом ќе ги види, бидејќи со ова едноставно обележје Бог ги издвоил како Свои.

„Наредбата што Бог им ја дал на Израелците да постават сина врвца на својата облека немала директно влијание врз нивото на нивното здравје. Божјите благослови биле условени единствено со нивната послушност, а врвцата само ги потсетувала на високите барања на Јехова: да не се мешаат со другите народи и да не присуствуваат на нивните гозби и пијанки, каде што се јадело свинско месо и други богати јадења штетни за здравјето. Бог сака Неговиот народ да ја прифати реформата во облекувањето не само за да се разликува како Негов „избран народ“ од останатиот свет, туку и затоа што реформата во облекувањето е важна и за физичкото и за менталното здравје. Додека тврдат дека се Божји народ, тие во голема мера ги загубиле своите посебни белези; почнале постепено да се прилагодуваат на луѓето од овој свет и да се мешаат со нив, така што во многу нешта станале исти како нив. Тоа не е според Божјата волја. Тој ги повикува, како некогаш и Израеловите синови, да се одвојат од неверниците и да ги остават нивните идолопоклонички обичаи, да не се поведуваат по своето непосветено срце (зашто нивните срца се непосветени) и по своите очи, кои често ги наведуваат да се оттурнуваат од Бога и да се прилагодуваат на овој свет.

„Мора да се преземе нешто со што Божјиот народ ќе ја раскине својата толку голема поврзаност со светот. Реформната облека е едноставна и здрава, но да се прифати значи да се земе крстот. Му благодарам на Бога за крстот и со задоволство се наведнувам да го подигнам. Како народ, толку сме се соединиле со светот, што сме го загубиле од поглед крстот и подготвеноста нешто да поднесеме поради Христос.

„Не треба самите да си создаваме крст, но ако Бог ни го покаже крстот, ние треба да го носиме со радост. Со подготвеноста да го прифатиме крстот, ние се разликуваме од светот, кој не нѐ сака и ни се потсмева на нашата особеност. Христос беше омразен од светот, бидејќи Тој не беше од светот. Можат ли Неговите следбеници да очекуваат да поминат подобро од својот Учител? Ако не наидуваме на никаква осуда и неодобрување од страна на луѓето од светот, тоа треба да нѐ загрижи, затоа што тоа значи дека сме се прилагодиле на светот во толкава мера, што сме станале како нив и со ништо не ја предизвикуваме нивната завист или злоба; нема никакви причини за судири. Светот го презира крстот. „Зашто словото за крстот е безумие за оние што пропаѓаат, а за нас, кои се спасуваме, сила Божја.“ (1 Коринтјаните 1:18) „А јас сум далеку од тоа да се фалам со нешто друго, освен во крстот на нашиот Господ Исус Христос, преку Кого светот е распнат за мене и јас за светот.“ (Галатјаните 6:14)“ – 1 Сведоштво, 524, 525.

Облеката и богослужбата

Бог јасно го поучил Својот народ за соодветната облека што требало да се носи при богослужение во светилиштето. Во врска со свештеничките облеки, напишано е:

„А направи им и долна облека од лен, да се покрие голотијата од телото нивно, од крстот до бедрата; и да ги носи Арон, и синовите негови, кога влегуваат во скинијата, или кога пристапуваат кон жртвеникот за служба во светилиштето, за да не навлечат грев врз себе, та да не умрат. Тоа нека биде вечен закон за него и за потомството негово по него.“ (Излез 28:42, 43)

„И да не се качуваш по скали до жртвеникот Мој, за да не се открие голотијата твоја.“ (Излез 20:26)

Да разгледаме некои важни детали. Мојсеј добил конкретни упатства во врска со облеката на свештениците. Една од Господовите упатства, која детално ја објаснува, можеби на прв поглед не изгледа толку важна, но Бог имал јасна цел: „да не се открие голотијата твоја“. Кога ќе се земат предвид стиховите што веќе се спомнати во 28. глава, стихови 42 и 43, каде што вели дека ленените облеки треба да покриваат „од крстот до бедрата“, каква голотија се спомнува во Излез 20:26? Делот од бутот надолу.

Со други зборови, и таа делумна голотија била осудена од Господ. Затоа, кога Божјо Word зборува за голотија, тоа не секогаш се однесува на целосно отсуство на облека. Делумната голотија е исто така осудена од Господ, и кај мажите и кај жените. Замислете некој поклоник во светиот храм и таму да види некого само делумно гол. Тоа е доволно за да му го оттурне умот од Бога. Вниманието, кое треба да биде насочено исклучиво кон богослужението, ќе биде пренасочено поради изложувањето на делумна голотија.

Некој можеби ќе рече: „Ние не можеме да ги примениме правилата што се однесуваат на свештениците и на луѓето воопшто.“ Да не заборавиме дека Божјиот народ во христијанската вера е наречен „избран род, царско свештенство, свет народ.“ (1 Петрово 2:9, прв дел)

Која е Божјата цел за Неговиот народ?

„Да ги возвестите совршенствата на Оној Кој ве повикал од темнина во Својата чудесна светлина.“

Апостол Петар додава:

„Кои некогаш не бевте народ, а сега сте Божји народ; вие кои некогаш не бевте помилувани, а сега сте помилувани.“ (1 Петрово 2:9, 10)

Во популарните цркви, во некои посебни случаи, одговорните преземаат неопходни чекори за да се осигурат дека кога некоја сестра ќе излезе на подиумот, таа ќе биде соодветно облечена, за да не го одвлече вниманието на верниците.

Визијата за трите модели на женска облека

Во деветнаесеттиот век, кога „божицата на модата“ особено ги заробила жените со начинот на облекување, тоа предизвикало проблеми во секоја смисла на зборот, физички, морални и финансиски, па Бог му испратил посебна светлина на Својот народ за потребата од реформа.

Кога прашањето за облекувањето го добило Своето најголемо внимание, Елена Вајт добила визија за три категории жени, облечени во различни стилови на фустани.</ p>

„Три категории на жени поминаа пред мене, со различна должина на нивните фустани: првите беа со модерна должина, ги оптоваруваа екстремитетите, го попречуваа чекорот и ја собираа целата нечистотија по улиците; лошите резултати на оваа категорија целосно ги појаснив. Оваа категорија, која беше роб на модата, изгледаше слаба и апатична.

„Облеката на втората категорија жени, која помина пред мене, во многу аспекти беше како што треба. Екстремитетите беа добро покриени. Тие беа ослободени од тиранинот – модата – која ја имаше окупирано првата категорија, но отишле до таа крајност што со кратката облека предизвикувале одвратност и предрасуди кај добрите луѓе и си го уништувале сопствениот углед… Должината на фустанот не стига ниту до колено. Нема потреба да кажам дека овој стил на облекување ми беше прикажан како прекраток.“ – The Review and Herald, October 8, 1867 [3SM, 278].

Да разгледаме некои важни детали за оваа втора категорија. Во оваа категорија биле, да речеме, повеќе од 50% добро облечени; делови од телото биле добро покриени. Кои делови? Не нозете, бидейќи недостатокот на овој стил бил токму краткоста на фустанот. Заклучуваме дека рамената биле добро покриени, нели? Ако фустанот не стига до колената, а телото е добро покриено, тоа значи дека рацете биле добро заштитени, а не нозете.

Да ја разгледаме третата категорија:

„Третата категорија помина пред мене со радосен изглед и со слободен, еластичен чекор. Должината на нивниот фустан ја опишав како правилна, скромна и здрава… Фустанот беше чист и покрај нечистотијата на улицата и беше неколку инчи над земјата во сите околности, како што се качувањето и симнувањето од некоја висина.“ – The Review and Herald, October 8, 1867 [3SM, 278].

Одлики на третата категорија:

  • Радосен изглед
  • Слободни и еластични чекори, така што нивните фустани не ги метеа улиците
  • Соодветна должина

Ќе дојдеме до идеалната должина, според упатствата на Божјо Servant.

„Како што реков претходно, должината не ми беше дадена во инчи…“

Односот на визијата во писмена форма и во пракса

„И овде ќе кажам дека иако сум зависна од Господовиот Дух во пишувањето на моите ставови додека ги примам, сепак, зборовите што ги употребувам во опишувањето на она што сум го видела се мои, освен ако не се зборови на ангел, кои јас секогаш ги ставам во наводници.“

„Како што напишав по предметот на облекувањето, погледот на овие три категории оживеа во мојот ум јасно како кога ги гледав во визија; но мене ми беше оставено да ја опишам должината на пристојниот фустан на мој начин, најдобро што можев, што и го направив, наведувајќи дека долниот дел од фустанот би требало да стига блиску до горниот дел од женската чизма, што би било доволно за да се избегне нечистотијата од улиците во претходно споменатите околности.

Ја одредив должината на фустанот според тоа што го видов и ја опишав според моето гледиште. Моите сестри од Северен Мичиген го прифатија тоа. Со цел да се обезбеди унифицираност на должината насекаде, беше донесено правило и беше утврдено дека должината на фустанот треба да се движи од осум до десет инчи од подот. Некои од нив беа малку подолги од примерокот што ми беше покажан, додека други беа малку пократки.“ – The Review and Herald, October 8, 1867 [3SM, 278].

Ве молам, имајте на ум еден важен детаљ: „Нашите фустани се движеа од осум до десет инчи од подот.“ Инч е стандардна мерка што се користи во Соединетите Американски Држави и е еднаква на 2,54 сантиметри. Значи, осум инчи се 20,32 сантиметри, а десет инчи се 25,4 сантиметри. Должината на препорачаниот фустан се движи помеѓу овие две мерки, во зависност од висината на личноста.

Разбирање на Второзаконие 22:5

Друго прашање што влијаело врз некои сестри на некои места е искушението да носат долги панталони или тренерки. Што вели Вдахновението за тоа?

„Жената не смее да става врз себе машка облека, а мажот не смее да се облекува во женски облеки. Кој го прави тоа, одвратен Му е на Господа, својот Бог.“ (Второзаконие 22:5)

Која е целта на Сатаната да ги направи облеките на мажите и жените толку слични?

Во денешното општество честопати сме збунети од нечий изглед. Гледаме мажи со долга коса и жени со кратка коса, „мажи“ со женствени гестови и манири, и „жени“ со однесување што се смета за својствено на мажите. Нивната облека, исто така, создава многу проблеми со идентитетот. Сатаната сака мажите и жените да станат толку слични, што ќе ги избришат карактеристиките што ги разликуваат, создавајќи сличност што води кон изопачување.

„Постои уште еден стил на облекување, кој ќе биде усвоен од категоријата на т.н. реформатори на облекувањето. Тие ќе го имитираат спротивниот пол колку што е можно повеќе… Во овој стил на облекување Божјиот поредок е обратен и Неговите посебни насоки не се земаат предвид. Второзаконие 22:5: ‘Жената не смее да става врз себе машка облека, а мажот не смее да се облекува во женски облеки. Кој го прави тоа, одвратен Му е на Господа, својот Бог.’ Овој стил на облекување Бог не би го одобрил за Неговиот народ. Тоа не е скромна облека и воопшто не одговара за скромни, понизни жени кои тврдат дека се Христови следбеници. Божјите забрани лекомислено ги сфаќаат сите оние што се залагаат за отстранување на разликата во облеката меѓу мажите и жените…

„Бог одредил дека треба да постои јасна разлика помеѓу машката и женската облека и го смета ова прашање за доволно важно за да даде експлицитни упатства во врска со тоа. Истата облека што ја носат двата пола ќе предизвика конфузија и голем пораст на криминалот.“ – Selected Messages, vol. 2, pp. 477, 478.

Многу Божји слуги во минатото биле препознавани по својата облека. Пророците Илија и Јован Крстител имале слични карактеристики и биле препознавани од царевите и луѓето преку пораките што ги проповедале и според стилот на својата облека. Царот Охозија го идентификувал пророкот Илија кога го слушнал описот на неговата облека.

„Тој ги праша: ‘Каков беше на изглед тој човек кој ве сретна и кој ви ги рече тие зборови?’ А тие му одговорија: ‘Тоа беше човек во кожув и со кожен појас околу половината.’ Тој рече: ‘Тоа е Илија Тесвиецот.’“ (2 Цареви 1:7, 8)

Во врска со облекувањето на Јован е напишано:

„А Јован носеше облека од камилски влакна и кожен појас околу слабините, а храната му се состоеше од скакулци и див мед.“ (Матеј 3:4)

„Во времето на Јован Крстител, алчноста за богатство, љубовта кон раскошот и надворешното покажување биле широко распространети. Сетилните задоволства, гозбите и пијанките предизвикувале телесни заболувања и дегенерација, што ги затапувале духовните перцепции и ја намалувале чувствителноста кон гревот. Јован требало да стои како реформатор. Со својот умерен живот и едноставната облека, тој претставувал укор за неумереноста во тоа време.“ – Копнежот на вековите, 100, 101.

Реформата во облекувањето е суштински дел од пораката на Реформното движење, како што била и во пророчката служба на Илија и Јован Крстител. Сепак, оваа реформа мора да доаѓа од внатрешноста на срцето во кое владее Исус. Тоа ќе стане очигледно во надворешните практики на нашиот секојдневен живот.

Исус потврдил:

„Илија ќе дојде порано и ќе уреди сè.“ (Матеј 17:11)

Свечено предупредување

„Ужасен грев е за нас како народ, ако дозволиме членовите на црквата да се облекуваат на начин што не е во согласност со нивната вера. Ние мора да се спротивставиме и да ѝ ја затвориме вратата на модата. Ако не го сториме тоа, нашите цркви ќе бидат деморализирани.“ – Testimony Treasures, vol. 1, p. 600.

„Сите пројавувања на гордост во облекувањето, што е забрането во Божјото Слово, треба да бидат доволна причина за црковна дисциплина. Ако постои истрајност во непослушноста, и покрај предупредувањата, апелите и молбите, тоа треба да се смета како доказ дека срцето не е соединето со Христа. Јас, и само јас, е предмет на обожавање, и еден таков самобендисан христијанин може да оттурне мнозина од Бога.“ – Testimony Treasures, vol. 1, p. 600.

„Во Христово име, препороденото срце ќе отфрли сѐ што не е во согласност со Божјата реч. Залудно е да се кинат лисја од живо дрво. Тие пак ќе израснат. Секирата мора да се постави во коренот на дрвото, тогаш лисјата што ќе паднат никогаш веќе нема да се вратат. За да ги научиш мажите и жените на безвредноста на земните работи, мора да ги доведеш до Изворот на жива вода и да ги наведеш да пијат од Христа, сѐ додека нивните срца не се наполнат со Божјата љубов, а Христос во нив не стане извор на вода што тече во вечен живот.“ – The Signs of the Times, July 1, 1889.

„Очистете го изворот и потоците ќе бидат чисти. Ако срцето е исправно, твоите зборови, твојата облека, твоите дела ќе бидат исправни.“ – Testimony Treasures, vol. 1, p. 51.

Оживување и реформација

Треба да ја разбереме целта на вистинското оживување на првобитната побожност меѓу Божјиот народ и поврзаноста што тоа оживување ја има со неговите последици во нашиот секојдневен живот. Оживување без реформација води само кон емоционална религија. Реформација без оживување доведува до студен и критички легализам. Затоа, и двете мора да бидат обединети и да се надополнуваат една со друга.

„Најголемата и најитна од сите наши потреби е оживувањето на вистинската побожност. Потрагата по тоа треба да биде наша прва задача. Мора да постои сериозен напор за да го добиемо Божјиот благослов, не затоа што Бог не сака да ни го дарува Својот благослов, туку затоа што ние не сме подготвени да го примиме. Нашиот небесен Отец е повеќе наклонет да им го даде Својот Свет Дух на оние што Го бараат, отколку што земните родители се подготвени да им дадат добри дарови на своите деца. Но, наша работа е преку признавање, покајание и срдечна молитва да ги исполниме условите под кои Бог ни ветил дека ќе ни го даде Својот благослов. Оживување може да се очекува само како одговор на молитвата. Сѐ додека луѓето се толку сиромашни со Божјиот Свет Дух, тие не можат да го ценат проповедањето на Неговото Слово; но кога силата на Духот ќе ги допре нивните срца, тогаш изнесената проповед нема да биде без ефект. Водени од учењето на Божјото Слово, со манифестацијата на Неговиот Дух и со користење на здраво расудување, оние што присуствуваат на нашите состаноци ќе стекнат драгоцено искуство и, кога ќе се вратат во своите домови, ќе бидат во состојба да шират здраво влијание.“ – Selected Messages, vol. 1, p. 121.

Забележете некои клучни изрази во овој цитат: „Наша работа е, преку признавање, покајание и срдечна молитва, да ги исполниме условите под кои Бог ни ветил дека ќе ни го даде Својот благослов.“

Бог повикува на духовно оживување и духовна реформација. Ако до тоа не дојде, оние што се млаки ќе стануваат сѐ поодвратни во Божјите очи, сѐ додека Тој нема повеќе да сака да ги признае за Свои деца.

„Мора да дојде до оживување и реформација под влијание на Светиот Дух. Оживување и реформација се две различни работи. Оживувањето означува обновување на духовниот живот, оживување на силите на умот и срцето, воскресение од духовна смрт. Реформацијата означува реорганизација, промена на идеи и теории, навики и практики. Реформацијата нема да донесе добри плодови на праведноста ако не е поврзана со оживувањето на Духот. Оживувањето и реформацијата треба да го извршат своето дело, и во тој процес треба да се спојат.“ – Selected Messages, p. 127, 128.

На вистинското оживување му претходи вистинска реформација, а вистинската реформација е резултат на вистинско оживување. Овие два елемента мора да бидат тесно поврзани, инаку ќе паднеме или во екстремен либерализам или во екстремен фанатизам. Оваа рамнотежа е можна само ако гледаме на Исуса и Го прифатиме како наш целосен Спасител и Господар на нашиот живот.

„Затоа и ние, имајќи толку многу сведоци, да отфрлиме од себе секакво бреме и грев, што лесно се прилепува за нас, и со трпеливост да побрзаме кон претстојната борба, имајќи Го пред очи Зачетникот и Довршителот на верата – Исус, Кој, поради Неговата идна радост, претрпе крст, занемарувајќи го срамот, и седна од десната страна на Божјиот престол.“ (Евреите 12:1, 2)

Значи, ориентирајќи се според Библијата и Духот на пророштвото, Генералната конференција и доктринарниот одбор на Генералната конференција им се обраќаат на сите наши членови ширум светот да обрнат внимание и да ги почитуваат принципите на реформа во облекувањето. Еве некои конкретни упатства во врска со тоа:

  • Неумесно е нашите браќа, сестри и кандидати за крштевање да носат шорцеви, накит, облека без ракави и проѕирна облека.
  • Неумесно е нашите сестри да носат долги панталони (тренерки), високи потпетици, да ја скратуваат косата, да се шминкаат, да ги бојат или лакираат ноктите и слични суети.

„Видов дека надворешниот изглед е одраз на срцето. Кога надворешноста е накитена со панделки, накит и други непотребни работи, тоа покажува дека љубовта кон таквите нешта доаѓа од срцето; сѐ додека таквите лица не се очистат од својата расипаност, никогаш нема да Го видат Бога, зашто само чистото срце ќе Го види Него.“ – 1 Сведоштво, 136 (1856).

Дали сме подготвени да го прифатиме крстот перед да можеме да ја примиме круната? Не постои друг начин. Нека Бог ни биде милостив, за да можеме да ги исполниме условите на вистинските ученици!

Сподели го ова:

Поврзани статии