Ќе продолжиме да ја истражуваме горливата тема, второто Христово доаѓање, но ќе ја разгледуваме не од перспектива на Божјите ветувања, кои Тој сигурно ќе ги исполни, туку од перспектива на човекот, кој е непостојан во своите ставови, зборови и желби, односно нас, луѓето.
Бог, за разлика од човекот, е верен на Своите зборови, и сè што се однесува на Неговите ветувања за второто доаѓање, Тој сигурно ќе го исполни:
„Бог не е човек, та да се колеба, ниту е син човечки, па да се изменува. Што ќе каже, па да не го изврши, или што ќе рече, па да не се збидне?“ (Броеви 23:19).
Со други зборови, ќе зборуваме за жетвата и нејзиното созревање, бидејќи Бог го одредил денот на второто доаѓање, имајќи ја предвид подготвеноста на луѓето за жетвата. Можеби мислиме дека сè уште не сме одлучиле на чија страна сме, но во реалноста, ние веќе сме зазеле јасен став по ова прашање. Или, пак, можеби веруваме дека сме го направиле нашиот избор и дека несомнено сме на Божјата страна, но во очите на Небото изгледаме како да сме на страната на ѓаволот?
Денешната тема не е обид на нашиот несовршен и грешен ум да утврди кој е спасен, а кој изгубен, ниту кој го примил Божјиот печат и кој не може да избега од жигот на ѕверот.
Целта на оваа тема е, во светлината на Божјата реч, да им помогне на верниците да го испитаат својот дух сега, додека е поволно време, и да утврдат на чија страна стојат.
МОРАМЕ ДА ГИ ИСПИТАМЕ НАШИТЕ СРЦА
Да не се расправаше апостол Петар со Христа и да не му се колнеше на верност, туку да ги слушаше Неговите зборови, и наместо да спие во Гетсиманија, да беше буден и да се молеше со Исуса, можеби немаше да падне толку ниско да се обиде да се спаси со своја сила (со меч), а потоа да се одрече од Христа.
Светото писмо ни вели дека имаме можност да ги испитаме нашите срца и дека тоа треба постојано да го правиме. Но никој, освен нас самите, не може да ја направи оваа проверка:
„Зашто, кој од луѓето знае што е во човекот, освен човечкиот дух, кој е во него? Така никој не знае што има во Бога, освен Божјиот Дух“ (1 Коринтјаните 2:11).
„Испитувајте се сами себе дали сте во верата! Сами проверувајте се! Или не сте свесни дека Исус Христос е во вас? Освен, само ако сте недостојни“ (2 Коринтјаните 13:5).
„Бидејќи, ако срцето наше нè осуди, Бог е поголем од нашето срце и знае сè. Возљубени, кога нашето срце не нè осудува, тогаш ние имаме слобода пред Бога“ (1 Јованово 3:20,21).
Ваквото испитување не треба да остане на ниво на разум и теоретско знаење, како што тоа го прават мнозина верници кои мислат дека знаат дека саботата ќе биде тест во последното време. Тие чекаат да биде издаден неделниот декрет, уверени дека тогаш ќе ја почитуваат саботата и ќе се спасат.
Но, апостол Петар исто така мислеше дека е подготвен да умре за Христа ако се обидат да Го убијат. Сепак, кога тоа време навистина дојде, тој немаше духовна сила да го исполни она што Му го ветил на Христа пред кризата и Неговото заробување.
КАКО ТРЕБА ДА ГИ ИСПИТАМЕ НАШИТЕ СРЦА?
Нашето самоиспитување треба да се направи во горлива молитва, молејќи Го Бога да ни ги открие слабостите на нашиот дух и вера, оние слабости што Бог ги знае, ѓаволот ги знае, но ние можеби и не сме свесни за нив. А кога ќе дојде кризата, токму тие слабости можат да нè доведат до тоа да се одречеме од Господа. Иако пред кризата, кога не ги препознаваме овие слабости во себе, можеби сме уверени дека сме подготвени да одиме дури и во затвор или во смрт за Христа.
Во ова последно време, мораме да го испитаме нашиот дух во молитва кон Бога, барајќи од Него да ни покаже какви сме навистина во Неговите очи, а не онака како што сакаме да се гледаме себеси. Уште помалку според тоа како нè гледаат другите луѓе, бидејќи нивната проценка најчесто е пристрасна. Бог за ова рекол:
„Но Господ му рече на Самоил: ‘Не гледај на лицето негово и високиот негов раст; Јас го отфрлив. Јас не гледам така, како што гледа човек, зашто човек гледа на лицето, а Господ гледа на срцето’“ (1 Самоилова 16:7).
Христовите ученици беа сведоци на многу неверојатни и необични настани во животот на Спасителот додека беа со Него, од натприродни чуда до Неговото длабоко страдање на крстот. Го видоа Неговото неочекувано однесување во храмот, кога со авторитет ги избрка трговците, како и Неговите солзи над Ерусалим. Ги видоа Неговата смрт и Неговото славно воскресение. Но, Христос им подготвуваше уште едно изненадување. Тие се надеваа дека по воскресението Тој ќе го воспостави Своето царство во Израел, надеж што повторно оживеа во нивните срца. И затоа Му го поставија прашањето во кое беше сосредоточена целата нивна надеж:
„А тие, кои беа собрани, Го прашаа велејќи: ‘Во ова време ли Ти ќе го востановиш, Господи, царството Израелово?’“ (Дела 1:6).
Но, Тој ги разбива нивните надежи со остри и решителни зборови:
„И Тој им одговори: ‘Не е ваше да ги знаете времињата или часот што Отецот ги поставил во Своја власт’“ (Дела 1:7).
КАКОВ ПРОБЛЕМ ИМАЛЕ АПОСТОЛИТЕ?
И пред да се вознесе на небото и да ги остави во овој свет, Христос им открива нешто многу важно, нешто што е поврзано со нивното спасение и директно се однесува на денот на Неговото второ доаѓање. Станува збор за подготвеноста на жетвата, односно на луѓето, за второто Христово доаѓање:
„Но ќе примите сила од Светиот Дух, Кој ќе слезе на вас и ќе Ми бидете сведоци во Ерусалим и во цела Јудеја и Самарија, и сè до крајот на земјата“ (Дела 1:8).
Од овој последен разговор меѓу Исус и Неговите ученици извлекуваме многу важни поуки.
Христос сакал да им ја открие вистината дека постојат работи што треба да ги засегаат, оние што директно се однесуваат на нивното спасение. Но, исто така, постојат и работи што не треба да ги засегаат, бидејќи немаат врска со нивното спасение.
Тој рекол: сè што се однесува на времето на Доаѓањето и исполнувањето на Божјата намера не треба да ве загрижува, бидејќи тоа не е во ваша власт, туку во власта на Бог Отецот. Незнаењето на точниот датум на Доаѓањето не е спасоносна вистина, затоа не е ваша задача да ги знаете времињата и датумите што се во Божја власт.
Но, она што треба постојано да ги исполнува вашите умови е работата во Божјото поле, исполнувањето на Божјата намера преку објавувањето на евангелската порака низ целиот свет за спасение на луѓето.
Особено ако се има предвид дека токму проповедањето на Евангелието ќе определи кога ќе дојде денот на второто Христово доаѓање, толку долго очекуван од сите:
„И ќе биде проповедано ова Евангелие за царството по целиот свет, за сведоштво на сите народи; и тогаш ќе дојде крајот“ (Матеј 24:14).
Но, бидејќи ова не е лесна задача, мора да се обедините со небото за нејзиното исполнување, затоа што токму небото е одговорно за спасението на светот. Примете ја Божјата сила за да сведочите за спасението на луѓето преку Мојата жртва, почнувајќи од местото каде што се наоѓате, па сè до последниот човек што живее на земјата. Ова е она што треба да го правите, и ова е она за што треба да бидете загрижени. Ова е прашање на вашето спасениe.
ЗА ШТО НЕ ТРЕБА ДА СЕ ГРИЖИ ВИСТИНСКИОТ ВЕРНИК
Проблемот на апостолите е вообичаен проблем. Колку често христијаните се грижат за она за што не треба да се грижат, а остануваат целосно незаинтересирани за она што навистина е важно.
Колку често христијаните се опседнати со прашањето колку време останува до второто Христово доаѓање? Тие педантно се обидуваат да пресметаат датуми од Библијата, страстно анализирајќи секоја природна катастрофа и извлекувајќи заклучоци од различни акти на насилство. Познавајќи ги библиските пророштва, будно ги следат постапките на римскиот папа и САД, надевајќи се дека ќе го пресметаат точниот момент на Христовото враќање. И тоа целосно ги запоседнува нивните умови.
Ова, секако, не значи дека Бог ни забранува да ги следиме светските настани. Напротив, Божјиот Син ни даде знаци за Своето враќање и притоа рече:
„Со смоквата направете споредба: кога нејзините гранки се подмладуваат и пуштаат лисја, знаете дека е близу летото. Па така и вие, кога ќе видите дека сето тоа се случува, знајте дека е близу, пред врата!“ (Марко 13:28,29).
Но, христијанинот нема право да го пресметува датумот на второто доаѓање, ниту да го окупира целиот свој ум со знаците што го најавуваат. Разберете го контекстот во кој го велам ова.
Христијанинот нема право да биде себичен; тоа не е Христовиот Дух. Тој не треба да ги следи светските настани само за да побегне во последен момент во планините, можеби попат кажувајќи му на некого дека крајот на светот е близу. Ако мисли дека ќе се спаси на тој начин, тогаш нема да биде спасен, затоа што го нема Христовиот Дух, Духот на љубовта кон луѓето и желбата да ги спаси. Еве што се вели за Христос:
„…Нему, Кој нè возљуби и изми од нашите гревови преку Својата крв“ (Откровение 1:5).
ПРИФАТЕТЕ ГО ХРИСТОВИОТ НАЛОГ ДА ГО ЉУБИТЕ СВОЈОТ БЛИЖЕН КАКО СЕБЕСИ
Верниците кои не ја споделуваат пораката на спасението со луѓето околу себе, туку само ги следат најновите случувања со цел да се спасат себеси, ја немаат ниту Христовата вера, ниту Неговото свето трпение. Ниту, пак, ги држат Божјите заповеди, бидејќи втората плоча од Божјиот закон е нераскинливо поврзана со следниов концепт:
„Бидејќи заповедите: ‘Не прави прељуба, не убивај, не кради, не сведочи лажно, не барај туѓо!’, и секоја друга заповед се содржат во овие зборови: ‘Љуби го ближниот како самиот себеси’“ (Римјаните 13:9).
„Љуби го ближниот како самиот себеси.“ Кој од нас не посакува спасение за себе? А за своите родители? За своите деца и пријатели? Нам ни се упатени зборовите на Божјиот закон и Христовиот пример. Тој, кој ја имаше вечноста и небесната радост што грешното човештво ја немаше, ги љубеше луѓето како Самиот Себеси. Тој дојде за да можеме и ние да бидеме таму каде што Тој беше. Таква беше и таква останува Неговата желба:
„Оче, сакам и оние што си Ми ги дал да бидат со Мене, каде што сум Јас…“ (Јован 17:24).
Затоа, додека Исус се збогуваше со Своите ученици, им го даде налогот што Тој Самиот го исполни во Својата љубов кон луѓето, налог што ќе им помогне на Неговите следбеници да го имаат Неговиот Дух, Неговата вера и Неговата љубов:
„А Тој им рече: ‘И на другите градови треба да им ја објавам радосната вест за царството Божјо, зашто за тоа сум пратен’“ (Лука 4:43).
НЕМА ПОТРЕБА ДА СЕ ДЕБАТИРА: ПОДОБРО Е ДА СЕ ИЗВРШИ НАЛОГОТ НА ИСУС ХРИСТОС
Кога апостолите слушнале од Исуса што очекува од нив, можеле да размислуваат за најразлични работи, исто како и ние денес, дека задачата што им е доверена е невозможна за исполнување. Зарем и ние не мислиме дека е над нашите сили да му го пренесеме Евангелието на целиот свет?
Можеби апостолите сметале дека веќе имало доволно сведоштва во Ерусалим за време на трите и пол години од Исусовата служба. Дека направиле доволно во Самарија, па и другите можат да го завршат својот дел.
Можеби биле преоптоварени со мисли, грижи и прашања, но немале можност да дебатираат со Исуса. Очигледно, Тој немал намера да влезе во разговор на оваа тема со нив. Тој го кажа Својот збор и започна да се вознесува на облакот кон небото, и тогаш апостолите сфатија дека секоја дискусија е бесцелна.
Но, не сите христијани го разбрале ова. Низ историјата, христијаните воделе долги дискусии за евангелизацијата. Поставувале прашања:
Дали треба да одиме да евангелизираме ако немаме мотивација? А ако времето одеднаш се влоши, зарем тоа не е знак од Бога дека не треба да одиме? Дали треба да зборуваме за Христа ако никој не нè прашува за Него? Дали сум навистина повикан од Бога за оваа служба или не? И така натаму…
Но, Христос нема да влезе во дебата со нас на оваа тема. Тој веќе јасно ја изразил Својата волја:
„Па им рече: ‘Одете по сиот свет и проповедајте го Евангелието на секое создание’“ (Марко 16:15).
Во Тројната ангелска порака, Христос јасно потврдил дека токму тоа е она што Бог сака да го направиме:
„И видов друг ангел како лета среде небото, кој имаше вечно Евангелие, за да им благовести на жителите земни, на секое племе и колено, јазик и народ“ (Откровение 14:6).
ШТО САКАЛЕ ДА КАЖАТ АНГЕЛИТЕ СО НИВНОТО ПРАШАЊЕ ДО УЧЕНИЦИТЕ?
Откако им ја открил Божјата волја на Своите следбеници, Исус започнал да се вознесува, додека учениците гледале по Него:
„И како што гледаа кон небото додека Тој се вознесуваше, одеднаш пред нив застанаа двајца мажи во бела облека, и рекоа: ‘Луѓе Галилејци, што стоите и гледате кон небото? Овој Исус, Кој од вас се вознесе на небото, ќе дојде пак на истиот начин како што Го видовте да оди на небото’“ (Дела 1:10,11).
Учениците внимателно гледале кон небото, а ангелите им рекле: Зошто стоите и гледате кон небото? Овој Исус, Кој беше земен од вас, сигурно ќе се врати на ист начин. Ќе Го видите повторно во времето што Небесниот Отец го оставил во Своја власт.
Како да сакале да им кажат: Тоа не е она со што треба да бидете зафатени во моментов. Не ви беше заповедано да стоите и да гледате кон небото.
Веројатно, ако ние бевме на местото на учениците, ќе нè збунеше ова прашање на ангелите: Што стоите и гледате кон небото? Како да не гледаме, кога нашиот најдобар Пријател, нашиот Спасител и Господ заминува? Какво прашање!
И денес, многу христијани што гледаат кон небото можат да речат: Како да не го креваме погледот кон небото, кога нашиот Господ ќе дојде оттаму за да нè земе при Себе? Но, ангелите го поставиле ова прашање со причина.
Тоа е прашање што предизвикува размислување: Зошто стоиш овде без работа и гледаш? Зарем не ти беше кажано што треба да правиш? Зарем Тој не ти заповеда да сведочиш за спасението преку Христа до крајот на земјата? Зарем не разбра која е Неговата волја за тебе? Дали Неговата волја е само да стоиш и да гледаш кон небото, пасивно чекајќи го Неговото враќање?
Денес имаме толку многу работа на Божјото поле, во нашата област, во нашата земја и низ целиот свет. Дали само ќе стоиме со скрстени раце, чекајќи нешто да се случи? Дали тоа е задачата што нашиот Спасител ја поставил пред нас? Сигурно не. Нашата задача е да одиме и да работиме во Божјото лозје.
ДА ГО ЗЕМЕМЕ ПРИМЕРОТ ОД МРАВКИТЕ, СПОРЕД СОВЕТОТ НА МУДРИОТ СОЛОМОН
Господ, преку книгата Изреки, упатува апел до денешните христијани кои се заглавени во лаодикијска негрижа, во млака состојба на самозадоволство:
„Оди кај мравката, мрзливче, види ја нејзината работа и биди мудар“ (Изреки 6:6).
Овој текст зборува за малите суштества создадени од Бога. Бог ни дава совет: Мрзливи луѓе, одете кај мравките, набљудувајте ги нивните постапки и научете од нив! Ако овој совет го преведеме дословно, тој гласи: Размислете за мравката и раздвижете го вашиот мрзлив ум.
Сигурен сум дека многумина од вас ја набљудувале работата на мравките. Тие се движат по своите патеки побрзо, многу побрзо, отколку што се шири Евангелието. Тие се насекаде, и полесно и побрзо влегуваат во нашите домови отколку што ние влегуваме со пораката за спасение во домовите на луѓето. Тие не си натрупуваат работа еден на друг, ниту велат: Јас работев вчера, сега тебе ти е редот.
За разлика од многу луѓе и христијани, мравките се трудољубиви и трпеливи.
Еден човек споделил свое набљудување за мравките: тој уништил мравјалник со надеж дека ќе се разотидат, но наместо тоа, мравките веднаш се зафатиле со обновување на својот дом, без да го бараат виновникот. И откако го обновиле, не застанале да се одморат, туку ја продолжиле својата работа, онаа што е неопходна за нивниот живот и благосостојба.
Се чинеше дека тие се задоволни со самата работа, додека ние луѓето честопати зборуваме за работата како за казна. И тоа го правиме со мрморење, тага, па дури и очај, како да сме под стап. Но, ако ја погледнеме историјата, лесно ќе забележиме дека само вистинското христијанство, а не имагинарното христијанство, опстојувало и духовно цветало. Не е случајно што постои изразот: Крвта на христијаните е семе. Кога еден христијанин бил убиен за својата вера, стотици други се издигале на неговото место. Илјадници биле затварани и убивани, но веднаш се појавувале други што ги пополнувале нивните редови. А оние што биле лицемерни не можеле да ја поднесат маката и ја напуштале својата вера. Колку повеќе ги угнетувате мравките, толку повеќе тие напредуваат.
НА СОВРЕМЕНОТО ХРИСТИЈАНСТВО МУ НЕДОСТАСУВА ТРПЕНИЕТО НА МРАВКИТЕ
За жал, на современите христијани често им недостасува трпението на мравките.
Штом ќе постигнете нешто во духовниот живот, ѓаволот удира. Уништил нешто, и веќе ви се откажуваат рацете. Немате желба да го обновите нарушениот однос со Бога. А дури и ако го обновите, при следното уништување останувате без трпение. До кога вака? Колку е доволно? Истата, наизглед бесмислена работа, борбата со гревот, почнува да изгледа како напор без крај. Како да влечете тежок камен по планина: штотуку сте стигнале до врвот, а тој повторно се тркала надолу. Отстранувате еден грев од животот, а на негово место се појавуваат два, три, пет, дури и десет нови. Навидум бесмислена војна.
Понекогаш изгледа дека и евангелската работа е бесцелна: зборувате и сведочите, но безуспешно. А дури и кога некој ќе ве послуша, поминува време и тој повторно се враќа на гревот. Еден, два обиди, и трпението исчезнува. Но, не е така со мравките! Затоа Бог нè повикува да учиме од нив: да стекнеме трпение и трудољубивост.
Еден постар проповедник со големо животно и христијанско искуство им кажал на младите верници: „Браќа и сестри, кога ќе ви снема трпение, преминете на долготрпеливост“.
Еднаш присуствував на мисионерски состанок, каде што ни беше поставено едно важно прашање, истото прашање што денес сакам да ви го поставам и вам: Какви луѓе му требаат на Бог денес? Оние кои, штом ќе го слушнат повикот, се подготвени еднаш да одат и да евангелизираат? Оние кои се подготвени да одат двапати? Или оние кои се подготвени секогаш да одат и да го исполнуваат Неговиот налог?
Не е тешко да се погоди точниот одговор. Мравката не се обесхрабрува без разлика колку пати ќе и биде уништен домот. За неа не е важно колку уништувања ќе претрпи; важно е дека по секое рушење, повторно ќе направи сè што е можно за да го обнови. Таа ја враќа хармонијата, го обновува својот дом, ја обновува нарушената врска.
КАКВИ ЌЕ БИДАТ ВИСТИНСКИТЕ ХРИСТИЈАНИ ВО ПОСЛЕДНИТЕ ДЕНОВИ?
Библијата ги опишува вистинските христијани од последните денови со следниве зборови:
„Тука е трпението на светиите; тука се оние што ги пазат заповедите Божји и верата во Исус“ (Откровение 14:12).
Размислете за овој текст и за оваа карактеристика на Божјиот верен народ, кој го чека Христовото враќање, во светлината на големата евангелска задача: да им го проповеда Евангелието на сите што живеат на земјата.
Вистинските верници не се грижат колку пати сатаната ќе им го уништи домаќинството, нивниот дом, нивниот живот или нивниот однос со Бога. Тие трпеливо ќе го обноват уништеното и, без разлика на сè, ќе ја носат пораката за спасение на оние околу нив, без разлика каде се и во какви услови се наоѓаат. Зашто тие ја имаат верата во Исуса, ги држат Божјите заповеди и ги љубат ближните како себеси. Преку верата во Исуса тие се Божји светии. И тие не престануваат да го проповедаат Евангелието, без разлика на какви потешкотии наидуваат.
БОЖЈИОТ НАЛОГ ОСТАНУВА НЕПРОМЕНЕТ, БЕЗ ОГЛЕД НА НАШИОТ СТАВ КОН НЕГО
Бог ги прашува христијаните кои тврдат дека веруваат во Тројната ангелска порака: Што чекате, како адвентисти, како чекатели? Тој прашува: Зошто стоите со скрстени раце и гледате кон небото? Не треба да го правите тоа! Вам ви е даден голем налог. Ова дело мора да се изврши пред да го видите Христовото враќање на небото. Можеби веќе сте се обиделе. Можеби сте се измориле, разочарале и сте престанале да евангелизирате. Но, Божјиот налог е сè уште непроменет, без разлика како се чувствувате во врска со евангелизирањето:
„Па им рече: ‘Одете по сиот свет и проповедајте го Евангелието на секое создание. Кој ќе поверува и се крсти, ќе биде спасен; а кој не поверува, ќе биде осуден’“ (Марко 16:15,16).
„И ќе биде проповедано ова Евангелие за царството по целиот свет, за сведоштво на сите народи; и тогаш ќе дојде крајот“ (Матеј 24:14).
Без да ја исполнувате оваа задача, нема да видите ништо на небото, без разлика колку долго чекате или колку напорно гледате. Поточно, ќе видите, но Христовото враќање нема да биде радосен настан за вас. Зошто? Затоа што не сте го исполниле Неговиот налог: да ги спасите изгубените луѓе преку Евангелието. Колку голема и чесна одговорност лежи врз секој што се нарекува христијанин: да ги спасува луѓето за кои Христос умре. Зашто Тој тоа не го бара од робовите, туку ги повикува Своите пријатели да го сторат тоа:
„Веќе не ве нарекувам слуги, зашто слугата не знае што работи господарот; туку ве нареков пријатели, бидејќи ви кажав сè што сум чул од Мојот Отец“ (Јован 15:15).
НИЕ СМЕ ИНСТРУМЕНТИ ВО РАЦЕТЕ НА БОГА
Исус, нашиот најдобар пријател, го повикува секој од нас да го исполни Неговиот налог. Во секое дело, на секое место и во секое време треба да го прашаме: Исусе, што сакаш од мене? Која е Твојата задача за мене? Никој не треба да се смета себеси за неспособен да ја врши Божјата работа. Не се работи за нас, туку за Оној што ќе работи преку нас.
Еднаш, имаше најавен концерт на познат музичар кој требаше да свири на бесценета виолина. Салата беше преполна, а публиката возбудено го очекуваше настапот. Кога започна концертот, музичарот ја извади виолината од футролата и почна да свири. Од инструментот излегуваше најубавата музика. Публиката беше воодушевена, во екстаза. Но, откако го отсвири сложениот музички дел, музичарот одеднаш ја зеде виолината, ја фрли на сцената и ја згазна. Толпата се замрзна од шок. Потоа, организаторите му донесоа вистинска, бесценета виолина. Тој продолжи да свири на неа и го заврши концертот. Неговото мото беше: Во рацете на мајсторот, дури и наједноставната масовно произведена виолина ќе создаде прекрасна музика.
Дали се сметате себеси за едноставна виолина од масовно производство? Не сте пророк? Не сте апостол? Тоа не е важно. Она што е важно е чии раце ве држат. Во рацете на Господарот, секој инструмент може да создаде величествена музика. Ние сме инструменти во рацете на Бога.
ЛУЃЕТО КОИ БОГ ГИ ИЗБРАЛ ДА МУ СЛУЖАТ БИЛЕ ЕДНОСТАВНИ, ОБИЧНИ ЛУЃЕ
Погледнете ги примерите во Светото писмо. Бог употребил обичен човек, Ное. Преку него, Тој ја објавил пораката за спасение и му дал сила да го изгради ковчегот. Ное не бил човек со вродена праведност и способност да оди пред Бога; тој бил обичен човек, роден од маж и жена.
Бог го употребил младиот роб Јосиф, кој бил разгален од својот татко и неправедно продаден како роб. Но, преку него, Бог го спасил Египет од глад.
Бог употребил човек кој побегнал од гневот на фараонот, Мојсеј, кој бил нечист поради своето минато, овчар и убиец. Но, преку него, Бог го ослободил Својот народ од ропство.
Бог ја употребил Естира, скромна и едноставна еврејска девојка, израсната од нејзиниот вујко, за да го спаси Својот народ.
Бог избрал млад овчар, Давид, за да го победи џинот што ја преплашил целата израелска војска. Го поставил за цар, и тој станал „човек според Божјото срце“.
Бог употребил мрзлив, тврдоглав и каприциозен човек, кукавица која ги мразела незнабошците, за да спаси цел град од 120.000 луѓе кои умирале во своите гревови. Тоа бил Јона.
Бог употребил млада, немажена девојка, Марија, за да го подигне воплотениот Божји Син.
Бог го употребил водечкиот фарисеј, Савле, суетен и дрзок прогонител и убиец на Божјите деца, за да го шири Евангелието меѓу незнабошците. Подоцна станал апостол Павле.
Бог употребил болна, млада девојка со само три степени на образование за да го привлече вниманието на луѓето кон Неговата реч. Тоа била Елена Вајт.
Бог сака да го употреби секого – и денес! Бог сака да нè направи непоткупливи, луѓе кои не се продаваат за пари, кои се чесни и послушни кон своите должности, како што е иглата на компасот што секогаш покажува кон Северниот пол. Без разлика каде ќе нè сврти судбината, Бог сака секогаш да покажуваме верност кон Него. Бог е подготвен да нè натера да се залагаме за вистината – дури и ако небото се сруши. Бог веќе нè избрал! Тој ги нашол клучевите на нашите срца, а ние поверувавме во Христа.
Многу луѓе се зафатени со трагање по среќа, но никогаш нема да ја најдат, бидејќи најголемата среќа е да се биде корисен во Божјото дело.
ДЕСЕТТЕ ЗАПОВЕДИ НА МРЗЛИВИОТ
Знаете дека, за разлика од Божјите заповеди, постојат Десетте заповеди на мрзливиот, и, за жал, многу верници ги почитуваат поревносно отколку заповедите на Божјиот Закон. Сакам да ви ги цитирам за да можете сами да одредите: Дали верникот има право да се придржува барем и до една од нив?
1. Човекот се раѓа уморен, но живее за да се одмори.
2. Сакај го својот кревет како себеси.
3. Ако видиш некој како се одмара, помогни му со сето свое срце.
4. Одмори се во текот на денот за да не те спречи добро да се наспиеш.
5. Работата е света, а светото не е за секојдневна употреба.
6. Ако нешто може да се направи утре, во никој случај не прави го денес.
7. Работи што е можно помалку, остави ги другите да ја завршат работата наместо тебе.
8. Не грижи се, никој никогаш не умрел од одмор.
9. Ако ти се појави желба за работа, седни, опушти се, одмори се: ќе помине.
10. Ако работата е здравје, нека работат болните: таа е за нив.
Секако, на прв поглед звучи како шега. Но, дали навистина некои луѓе не живеат според овие принципи? Господ нека нè чува од тоа да прифатиме барем и една од овие мрзливи заповеди!.
ОД НАС ЗАВИСИ ДЕНОТ НА ХРИСТОВОТО ВРАЌАЊЕ
Толку долго го чекавме Христовото враќање. Зошто чекаме толку долго? Библијата јасно покажува дека постои директна врска помеѓу денот на Неговото враќање и проповедањето на Евангелието.
„И ќе биде проповедано ова Евангелие за царството по целиот свет, за сведоштво на сите народи; и тогаш ќе дојде крајот“ (Матеј 24:14).
За оние што живеат во времето на објавувањето на Тројната ангелска порака, денот на Христовото доаѓање е директно поврзан со објавувањето на вечното Евангелие – токму преку оваа порака. Кога Тројната ангелска порака ќе ја достигне својата цел – до секое племе, колено, јазик и народ – тогаш ќе дојде крајот. Во моментот кога секој човек на земјата ќе го направи својот свесен избор, жетвата ќе биде созреана, и Христос ќе дојде:
„Но никого Божјиот гнев нема да го стигне пред да допре вистината до неговото срце и совест, и пред тој да ја отфрли. Има многу луѓе кои никогаш немале можност да ги слушнат посебните вистини за ова време. Должноста која произлегува од четвртата заповед никогаш не им била изнесена во вистинска светлина. Оној, кој го чита сечие срце и ја испитува секоја побуда, нема да дозволи ниту еден од оние што бараат да ја запознаат вистината да биде измамен во врска со прашањето околу кое постои борба. Декретот нема да му биде слепо наметнат на народот. Секој ќе има доволно светлина својата одлука да ја донесе врз основа на здравиот разум“
(Големата борба, 605).
ПОСТОЈАНАТА ТРОМОСТ ПРАВИ ПОСТАПКИТЕ ДА НЕ ЈА ДОСТИГНАТ ЦЕЛТА
Дури и старогрчкиот научник Демокрит напишал:
„Постојаната тромост прави постапките да не ја достигнат целта.“ И со ова е невозможно да не се согласиме. Колку работи не сме направиле во нашите животи, а сме можеле да ги направиме? Колку можности сме пропуштиле, затоа што постојано го одложувавме она што требаше да го завршиме денес?
И тогаш доаѓа моментот кога би сакале да направиме нешто, но веќе не можеме.
Многу луѓе сакаат да живеат само за себе и не основаат семејство. Со текот на времето се навикнуваат на осаменост, годините минуваат и на крајот сфаќаат дека би сакале да имаат семејство, но веќе е доцна. Други создаваат семејства, но одбираат да живеат само за себе, без да раѓаат деца. Кога староста ќе пристигне и силите ќе ослабат, посакуваат да имаат радост во своите деца, но, за жал, веќе нема назад. Некои луѓе не брзаат да се разделат со својот омилен грев, одложувајќи ја одлуката за покајание. Но, со годините навиката ги заробува, го уништува нивното здравје, нивната душа, и дури и кога ќе се покаат, штетата веќе е направена.
Затоа, за нас е од витално значење да разбереме дека „постојаната тромост прави постапките да не ја достигнат целта.“ Време е да пестанеме да чекаме и да делуваме! Да престанеме напразно да гледаме кон небото! Да престанеме само да зборуваме дека сме уморни од овој свет и дека копнееме по Христовото враќање! Време е да направиме она што Господ ни го наредил: да го објавиме Евангелието на сите околу нас! Само така можеме вистински да сведочиме дека сме уморни од животот на оваа грешна планета.
Само така ќе покажеме дека со сето срце копнееме по Христовото враќање!
ПАРАБОЛА ЗА РИБАРИТЕ И РИБИТЕ
На крајот од нашите духовни размислувања, дозволете ми да споделам една парабола што нежно ја открива причината зошто Христос сè уште не дошол на оваа земја. Иако сите верници велат дека го посакуваат со сето свое срце и го очекуваат Неговото враќање во секое време:
„Некогаш, имало една група луѓе кои се нарекувале рибари. Тие живееле покрај води преполни со риби. Водата вриеше од живот. Според проценките, имало околу осум милијарди риби, и бројот постојано растел. Но, рибите биле гладни. Многу, многу гладни. Секоја недела, секој месец, секоја година, рибарите се собирале на состаноци. Разговарале за својот повик да ловат риби. Анализирале колку риби има наоколу и кои се најдобрите методи на риболов.
Од година во година давале прецизни дефиниции за риболовот, го бранеа како професија и изјавија дека риболовот е главна задача на рибарот. Постојано барале понови и подобри методи на риболов и подобри дефиниции за него. Со пена во устата тие ги потврдувале непроменливите правила: „Риболовот е задача на секој рибар“ и „Секој рибар е ловец на риби“.
Тие спонзорираа специјални состаноци низ целата земја, кои ги нарекуваа: „Рибарско друштво“, „Месец на риби“, „Година на риби“ и „Риболов со мали групи“. Организираа национални и светски конгреси, како и недели за духовно заживување меѓу рибарите, каде што разговараа за различни теми поврзани со риболовот. Таму ги слушале сите нови методи на риболов и анализирале како се лови на места каде што некои рибари сè уште ловат самоиницијативно.
Тие зборувале за нови електронски алатки, што овозможуваат да се ловат голем број риби одеднаш, без рибарот дури ни да го напушти својот дом. Покрај тоа, овие луѓе, кои себеси се сметале за професионални рибари, трошеа огромни суми на пари за изградба на големи, убави згради, наречени „Канцеларии за риболов“.
Постарите рибари постојано смислуваа слогани за да ги охрабрат обичните рибари кон риболов, да ги мотивираат да ги поддржат постарите рибари погодени од сиромаштија, и да продолжат со изградбата на нови „Канцеларии за риболов“. Најчестиот слоган што го повторуваа беше: „Секој рибар треба да лови!“
На средбите на постарите рибари со обичните риболовци, имаше многу мотивации и прекори, но тие не го донеле очекуваниот резултат. Зошто? Бидејќи и обичните рибари и постарите риболовци, охрабрувајќи се меѓусебно да почнат со риболов, само зборувале за потребата од риболов. Но, едно нешто не направија: не ловеа риби.
Покрај редовните состаноци, биле организирани совети, чија задача била да испратат рибари во далечни места за да ловат риби. Со надеж дека новата средина и новиот вид риби ќе го охрабрат рибарот испратен таму. Дека конечно ќе почне да лови нешто што не го правел во својата област. Зашто рибарите свето верувале во една поговорка: „Ниту еден рибар не може да биде добар рибар во својата родна земја.“
Според самите рибари, кои ги создале овие совети, тие биле од суштинско значење за да се поттикнат рибарите да ловат риба на различни места. Затоа, во овие совети биле избрани:
- Оние што биле рибари со генерации – во нивните вени течеше најчистата рибарска крв.
- Оние што можеле убаво и храбро да зборуваат за риболовот, за неговата важност и науката за риболовот.
- Оние со големи теоретски познавања за риболовот, но без искуство во фаќање риби.
Овие совети, исто така, ангажираа работници чија иницијатива била да командуваат со други рибари. Тие назначија комисии за: Утврдување на уловот на риби. Заштита на рибарството. Планирање на покривање на нови реки.
Членовите на советите постојано барале од рибарите да ловат риби, иако самите тие не ловеле риби. Наместо тоа, со години седеле во советите, триеја панталони од седење и многу се здебелија од седечкиот начин на живот. Но, возбудата од тоа што не ловеле риби кај нив предизвика нешто неочекувано: преголем апетит.
Постарите рибари изградија големи, скапи центри за обука на рибарите. Основната цел на овие центри била да ги научат обичните рибари како да ловат риби. Но, тука имаше еден проблем: Учителите во овие центри, иако имале дипломи по рибарство и риболов, никогаш во животот не уловиле ниту една риба. Сепак, тие поставуваа филијали насекаде, проширувајќи го своето влијание.
Со години, на обичните рибари им се предавале курсеви за потребите на рибите, нивната структура, нивното живеалиште и нивната психологија. Инструкторите во овие центри работеле според програми осмислени од постарите рибари, како што беа: КОР (Континуирано образование за риболовци) и МИМР (Меѓународен институт на министерството за рибарство). Но, што беше резултатот?
Многу обични рибари, гледајќи како живеат постарите рибари, во своите срца посакаа да студираат на докторат по рибарство. Така, тие не морале да ловат риби, а сепак имале авторитет на благородни рибари.
По дипломирањето, студентите кои веќе дипломирале станале учители, кои почнале да ги учат другите како да ловат риба. Повеќето заминале на места каде што рибарите исто така не ловеле риба, но каде што биле подобро финансиски обезбедени.
А малкумината што сепак отишле на риболов, не можеле да фатат ништо. Тие се плашеа од водата и рибите, затоа што целиот свој живот учеле за риболов само од книги, но никогаш не го пробале во пракса.
На крајот на краиштата, за да започнат со риболов, постарите рибари вложиле многу време и пари од риболовното друштво за своите патувања и за патувањата на нивните избрани рибари до местата на „Големиот риболов во деновите на големата реформација меѓу рибарите“. Овие биле места каде што нивните претходници уловиле многу риби во минатото. Кога рибарите се вратиле од посетата на овие места, зборувале со ентузијазам за она што го виделе. Се надеваа дека рибарите што ги слушале ќе бидат мотивирани конечно да почнат да ловат риба. Но, за жал, овие приказни не беа доволни, и сè уште никој не ловеше риби.
Некои рибари одлучија да се посветат на издаваштво и изградија големи машини за печатење, со цел масовно да печатат прирачници за риболов. Печатарските машини работеле дење и ноќе, произведувајќи материјали за техники на риболов, прирачници за опрема и стратегии, како и програми за организирање состаноци за разговори за риболов. Со текот на времето, овие материјали стануваа сè поскапи, така што многу рибари не можеа да си ги дозволат. Единствениот исклучок беа оние што добиваа плата од риболовните центри. Но, дури и ова не ја промени ситуацијата. Никој од рибарите не почна да лови риби.
Секоја година, на состаноците на рибарите, се потсетуваа на времето кога било основано ова рибарско друштво. Се споделуваа сведоштва за успехот на оние рибари кои застанаа на почетоците на создавањето на оваа заедница. Сите беа повикани да работат за славата на друштвото, кое постоело веќе 181 година. Но, ни ова не го донесе очекуваниот резултат.
Година по година, ситуацијата стануваше сè полоша. Рибарите не ловеа риба и продолжија да не ловат риба. А во исто време, сметаа дека се единствените вистински рибари на земјата.
Понекогаш се случувало, по уште едно будење на некој од рибарите, некои многу млади рибари да се јават на повикот да ловат риби. Тие биле посветени и испратени на риболов. Но, како и нивните претходници, тие никогаш не ловеле риби. Во сите години на постоењето на рибарското друштво, тие никогаш не виделе ниту еден пример за тоа како да се лови риба, но имале илјадници примери за тоа како не треба да се лови риба, притоа создавајќи приказ за важноста на оваа работа.
Како и нивните колеги рибари, овие млади рибари почнаа да се занимаваат со сѐ освен со риболов. Тие изградија пумпни станици за пумпање вода за рибите и канали за подобрување на нивното живеалиште. Организираа клубови во кои рибарите учеа како да зборуваат на јазикот на рибите за да им се доближат. Според организаторите на овие настани, ова било неопходно за рибите да не се плашат од рибарот. Но, сè уште никој не ловеше риби.
Некои рибари тврдеа дека доживеале инспирација од горе да одат на риболов. Но, штом сериозно размислиле за тоа, веднаш почувствувале дека нивните мотиви се смениле. Наместо да одат на риболов, решиле да создаваат риболовни средства. Тие верувале дека овие алатки ќе бидат многу корисни за оние рибари кои всушност одат на риболов.
Некои рибари, збунети од долготрајниот недостаток на вистински риболов, почнаа да размислуваат поинаку за својата работа. Веруваа дека најдобро е да комуницираат со рибите, да се дружат со нив и преку тоа пријателство да им објаснат разликата меѓу добрите и лошите рибари. Се надеваа дека самите риби ќе научат до кои рибари да пливаат, а кои да избегнуваат. Некои рибари веруваа дека главната задача е да ги научат рибите на часови по пливање и да им обезбедат доволно храна за да растат. Други разговараа за методи за прочистување на водата и за преместување на рибите во други води, за да ги заштитат од непријателите. Имаше и такви кои го проучуваа размислувањето на современите риби, за да разберат како најдобро да им пристапат. Но, сè уште никој не ловеше риби.
Еден ден се случи нешто неверојатно. Еден млад рибар, кој неодамна се приклучил на оваа заедница, не ги познавал внатрешните правила и традиции на групата. Оваа заедница се сметаше за највистинитата група на највистинските рибари. Меѓутоа, овој млад рибар со сето свое срце го примил поттикнувачкиот апел на еден од теоретичарите на риболовот. Апелот го слушнал директно од прирачникот на Вистинскиот Рибар, Оној што го основал вистинското рибарско друштво пред 2000 години.
Инспириран од зборовите на Вистинскиот Рибар, овој млад човек замина на риболов. И многу брзо улови добра риба! Оваа риба била многу гладна и изгледаше како сама да сакала да биде фатена, бидејќи рибарите одамна престанале да ловат. Полн со радост, младиот рибар го пријавил својот улов и ја донел рибата за да им ја покаже на останатите рибари на состанокот.
Тој бил награден за својот успех. Веднаш бил поканет да ги посети сите рибарски куќи, каде што рибарите се собирале секоја сабота. Му било кажано дека од сега неговата должност е да сведочи за својот успех и да ги инспирира другите рибари да започнат со риболов. Како и сите други, и тој престана да лови риби. Младиот рибар, кој започна со толкава ревност, заврши како и сите други. Престана да лови риби за да им раскажува на другите како некогаш ловел. Беше поставен во одборот како експерт со „огромно искуство“ во риболовот.
Речиси никој кој присуствувал на саботните состаноци не ловел риба. Тие што биле испратени на риболов не ловеле риби. Ниту пак оние што ги испратиле ловеле риби. Со текот на времето, рибарите формираа групи, но не за да ловат, туку: да го дефинираат риболовот, да го бранат како професија и да зборуваат за неговата важност. Дури и се откажуваа од храната (постеа), надевајќи се на чудо, дека одозгора ќе им биде дадена таква моќ што секој рибар конечно ќе оди на риболов, дури и против својата волја. Молеа во непрекинат синџир, барајќи да се фатат многу риби. Тие правеа сè, освен едно: не ловеа риби. И покрај сето тоа, тие сепак се нарекуваа рибари. И се прогласуваа за рибари насекаде.
А риба? Имаше многу наоколу. Но, со текот на времето, почнаа да се појавуваат критики. Некои велеле дека овие рибари не ловат риба. Други тврделе дека името „Вистински рибари“ не им одговара. Меѓутоа, бидејќи тие што критикуваа и самите ништо не уловија, нивните зборови не беа сфатени сериозно. Се разбира, треба да се забележи дека многу рибари сè уште жртвувале нешто и се соочувале со многу тешкотии. Многумина од нив живееле веднаш покрај водата и секој ден мирисале на мртви риби.
На овие рибари им се смееја, шпекулираа за нивните клубови и не можеа да разберат: Зошто некои луѓе престануваат да присуствуваат на состаноците на кои се одржуваат разговори за риболов? На крајот на краиштата, зарем не ги повторуваа постојано зборовите на Големиот Рибар:
„Исус им рече: ‘Врвете по Мене и Јас ќе ве направам ловци на луѓе’“ (Марко 1:17).
Замислете колку се налутило ова рибарско друштво кога, покрај нив, почнаа да се појавуваат вистински следбеници на Големиот Рибар. Овие нови рибари не се потпираа на делата на теоретските рибари, туку на зборовите на Големиот Рибар и на Вистинскиот водич за риболов. Наместо да зборуваат за риболов или да ги критикуваат другите, тие неуморно и со полно срце ловеа риби.
На почетокот, теоретските рибари ги исмеваа овие новопојавени рибари. Тврдеа дека нивните дозволи за риболов се неважечки, бидејќи единствено членовите на нивното друштво можеле да се сметаат за вистински рибари. Меѓутоа, кога виделе дека практичните рибари биле успешни и без нивна дозвола, теоретските рибари се исполнија со омраза. Ги сметаа за конкуренти и почнаа да ги оцрнуваат со разни лаги.
Надевајќи се дека рибите ќе ја слушнат вревата и, исплашени, ќе престанат да бидат уловени од практичните рибари, тие гласно ги ширеа своите лаги. Но, дури и оваа тактика не секогаш ги давала посакуваните резултати.
Бројот на практични рибари продолжил да расте. Дури и многу од теоретските рибари, гледајќи ја залудноста на нивните состаноци, се приклучиле на практичарите. Најпосле, тие научиле што значи вистински да бидеш рибар, следејќи го примерот на Големиот Рибар, наместо само да го носат тоа име.
И тогаш теоретските рибари се решија на еден последен и очаен чекор. Спротивно на начелата на Вистинскиот прирачник за риболов и спротивно на зборовите на Големиот Рибар, тие се приклучија на „друштвото за заштита на рибите од рибарите“. Ова друштво било организирано од оној кој лажно се нарекуваше заменик на Големиот Рибар на оваа земја и тврдеше дека сите риби во сите акумулации му припаѓаат нему. Според него, сите што ловат риби ќе бидат осудени на смрт.
На тој начин, желбата на теоретските рибари, практичните рибари да престанат да ловат, ја задоволи токму оној за кого Големиот Рибар во Неговиот „Вистински водич за риболов“ рекол дека е главниот непријател на сите вистински рибари. Но, кога Големиот Рибар ќе дојде на оваа земја, дали ќе ги препознае како вистински рибари оние кои самите не ловеле риби, им забранувале на другите да го прават тоа, а сепак себеси се сметале за највистински рибари?“
Како ќе одговорите на ова прашање?
