Илустрација на распнувањето на Исус Христос

Како да се разбере Божјата суровост во Стариот завет

Сподели го ова:

Како можеме да го разбереме и усогласиме Божјиот карактер во нашиот ум? Кој, од една страна, не го поштеди ниту Својот Единороден Син заради луѓето и Го предаде на смрт и мачење; а од друга страна, Тој даде заповеди за уништување на цели народи, жени, стари лица и деца.

Ова треба да го разбереме. Иако спасените ќе ги добијат сите одговори на своите прашања во 1000-годишното царство, сепак и денес можеме да најдеме одговор на ова горливо прашање во Светото писмо. Многу е тешко човек со целото свое срце да го љуби и да му верува целосно на Оној кого не го познава, не го разбира, и што е најстрашно, не се плаши од Него. И како да ја разбереме постојната противречност, дека и покрај сите Божји заповеди за уништување на деца, Светото писмо нè уверува дека: 

„Бог е светлина, и во Него нема никаква темнина“ (1 Јованово 1:5).

„Кој не љуби, тој не Го познал Бога, зашто Бог е љубов“ (1 Јованово 4:8).

„Во љубовта страв нема, туку совршената љубов го изгонува стравот, бидејќи стравот подразбира казна. Кој се плаши, не е совршен во љубовта. Ние Го љубиме, бидејќи Тој отпрвин нè возљуби“ (1 Јованово 4:18,19).

Содржина прикажи
ЕДНОСТАВЕН, НО СОСЕМА ПОГРЕШЕН НАЧИН ДА СЕ РЕШИ ПРОТИВРЕЧНОСТА

Многу христијани на прилично чуден начин ја решаваат противречноста околу Божјиот карактер. Тие си измислиле два Бога, Бог на Стариот Завет, тоа е Бог Отецот, суров Бог кој казнува без милост; и Бог на Новиот Завет, Исус, добар и милостив Бог.

Овие христијани им препорачуваат на нивните браќа и сестри во верата, како и на новообратените, да го читаат само Новиот Завет и да го отфрлат Стариот Завет како застарен. Таквиот став успокоил некои, но дали е вистинит?

Во светлината на Библијата, оваа теорија не ја издржува проверката. На кого Исус ги охрабруваше Своите следбеници да ги упатуваат своите молитви? Говорејќи со зборовите на гореспоменатите верници, на „злиот Бог“, кого, и покрај тоа, го сметаат за свој Отец?

„Туку молете се вака: Оче наш, Кој си на небесата, да се свети името Твое“ (Матеј 6:9).

„И што и да посакате од Отецот во Мое име, ќе ви го исполнам, за да се прослави Отецот во Синот“ (Јован 14:13).

Покрај тоа, како што веруваат многу христијани, тоа бил „злиот“ Бог од Стариот Завет, кој го возљубил светот и го дал Својот Син да страда и да умре заради спасение на сите грешници:

„Зашто Бог толку го возљуби светот, што Го даде Својот Единороден Син, та секој што верува во Него да не загине, туку да има вечен живот“ (Јован 3:16).

ТЕКСТОВИ КОИ ЈА УНИШТУВААТ ЛАЖНАТА ТЕОРИЈА ЗА „ДОБРИТЕ“ И „ЗЛИ“ БОГОВИ

Ова не се сите текстови што ја разоткриваат лажната теорија во врска со „злиот“ Бог на Стариот Завет и „добриот“ Бог на Новиот Завет. Христос вели дека не само што ги сака луѓето, туку и Бог Отецот ја чувствува истата нежна љубов кон нив.

Христос, Кого христијаните го сметаат за добар Бог на Новиот Завет, не дошол да се открие Себеси, туку дошол со цел, преку Својот живот во човечко тело, да ни Го открие Бог Отецот. Односно, Оној Бог Кого многу христијани погрешно Го нарекуваат „злиот“ Бог на Стариот Завет. И Христос ни го открива целосниот карактер на Бог Отецот преку Неговиот живот:

„Зборовите што ви ги кажувам, од Себе не ги зборувам; туку од Отецот, Кој е секогаш во Мене, Тој ги врши делата“ (Јован 14:10).

„Го објавив името Твое на луѓето, што си Ми ги дал од светот; тие беа Твои, и Ти Ми ги даде, и го запазија Твоето слово“ (Јован 17:6).

Ако некој, читајќи го ова мисли дека Бог можеби се сменил од суров во добар, тогаш таа мисла нема библиска основа затоа што Божјото Слово јасно кажува:

„Зашто, Јас, Господ, не се менувам“ (Малахија 3:6).

„Бог не е човек, та да се колеба, ниту е син човечки, па да се изменува“ (Броеви 23:19).

Затоа, мора да ги отфрлиме лажните тврдења за „злиот“ Бог од Стариот Завет и „добриот“ Бог на Новиот Завет и да го побараме во Божјата реч одговорот на прашањето за очигледните противречности во Божјиот карактер.

За да разбереме како Бог, Кој е полн со љубов и Кој не Го поштеди Својот Син заради спасението на луѓето во Новиот Завет, може да заповеда уништување на цели народи во Стариот Завет, вклучувајќи ги и децата, треба да знаеме во Кого веруваме:

„Кои преку Него поверувавте во Бога, Кој Го воскресна од мртвите и Му даде слава, та верата ваша и надежта да ви бидат во Бога“ (1 Петрово 1:21).

„Зашто знам во Кого сум поверувал“ (2 Тимотеј 1:12).

УШТЕ ЕДНА ПРОТИВРЕЧНОСТ ВО БИБЛИЈАТА ЗА ОНИЕ КОИ ЧИТААТ ПОВРШНО

Додека ја проучуваме Библијата, честопати се среќаваме со необјасниви ситуации опишани во неа, во кои не само постапките и зборовите на луѓето, туку најчесто и постапките и зборовите на Бога и Неговиот Син не изгледаат сосема правилни, спротивни на нашата совест и на нашето разбирање за доброто и злото. На пример, зборовите на Исус:

„Ако некој дојде кај Мене и не го намрази татка си и мајка си, жена си и децата свои, браќата и сестрите, па дури и душата своја, тој не може да биде Мој ученик“ (Лука 14:26).

Како Божјиот Син, Кој ги учи сите на важноста од држењето на Божјиот закон, одеднаш, спротивно на петтата заповед, вели дека оние што сакаат да бидат Негови ученици треба да ја мразат својата мајка, односно оној што те родил и те одгледал? Мразењето важи и за децата, оние на кои, во својата љубов кон нив, им го даваш најдоброто од себе, својата сила, својот живот?

Кај многу луѓе, особено кај оние кои сè уште не му го предале срцето на Бога, овие зборови предизвикуваат внатрешен протест. Каков вид на религија е ова, во која треба да ги мразиш луѓето што ти се најблиски? Дури ни световните луѓе не го учат тоа.

И како резултат: некои од нив тврдат дека овој повик на Христос на „суровост“ кон нивните роднини им дава право да не станат христијани; додека други, напротив, поради овие зборови уништија семејства, станаа аскети заради Бога и Неговите барања, велејќи: „Исус, Божјиот Син, го рече тоа.“

АКО ЧОВЕК НЕ РАЗБИРА НЕШТО, ТОЈ СЕ ПРОТИВИ НА ТОА

Некои одат уште подалеку во отуѓување од своите роднини, повикувајќи се на други зборови на Христос:

„Друг, пак од учениците Му рече: ‘Господи, дозволи ми најнапред да отидам да го погребам татко ми’. Но Исус му рече: ‘Врви по мене, и остави ги мртвите да ги погребуваат своите мртовци’“ (Матеј 8:21,22).

Новиот Завет е преполн со вакви, благо речено, необични и навидум контрадикторни зборови, исто како и Стариот Завет. На крајот на краиштата, зарем не е чудно што Самиот Исус, Кој на барањето на Својот следбеник да го закопа својот татко, одговорил: „Остави ги мртвите да ги погребуваат своите мртовци“. Самиот, грижејќи се за Марија на крстот, му рекол на Јован:

„А Исус, штом ја виде мајка Си, и ученикот кого посебно го љубеше, како стои, и рече на мајка Си: ‘Жено, ете ти син!’ Потоа му рече на ученикот: ‘Ете ти мајка!’ И од тој час ученикот ја зеде кај себе“ (Јован 19:26,27).

Стариот Завет, исто така, изобилува со вакви контрадикторни и „необични“ зборови, кои тешко можеме да ги разбереме, како на пример случајот со измамениот пророк, кого лажен пророк го измамил. По тоа, вистинскиот пророк бил убиен од лав, а лажниот останал жив.

Зошто толку сурово и неправедно? Каде е Божјата милост? Ние тоа не го разбираме, а она што не го разбираме, често не го прифаќаме; а она што не го прифаќаме, му се противиме и почнуваме да го осудуваме.

На крајот на краиштата, тоа се постапки на Господ. Осудувајќи ги, ние Го осудуваме Него. Затоа, од витално значење е да научиме да ги разбираме Божјите постапки.

КАКО ПРАВИЛНО ДА СЕ РАЗБЕРАТ БОЖЈИТЕ ПОСТАПКИ?

Зошто Бог, Кој го сака целиот свет, дава заповед да се уништи цел народ, вклучувајќи жени и деца? Ова е можеби најболното прашање за мнозина што го прочитале тоа во Библијата. Овие Божји заповеди се спротивни на нашето разбирање за правдата и добрината. Многу луѓе биле, и сè уште се, притиснати од ова прашање.

Тие велат: „Бог е суров, а оние што ги извршуваат Неговите сурови упатства се исто толку сурови како и Тој.“ Што можеме да одговориме на ваквото обвинување? Точно е дека Библијата опишува ситуации кои ја вознемируваат нашата совест и изгледаат спротивни на неа. Но сите овие ситуации можат да бидат разбрани и објаснети во нивната вистинска светлина, само кога ќе научиме правилно да го разбираме и со духовни очи да го гледаме духот што се крие зад напишаните зборови. Ако не го сториме тоа, тогаш сме осудени на погрешно разбирање на Светото писмо.

Убеден сум дека ниту една Божја постапка не е во спротивност со Неговиот карактер, како што е кажано: „Бог е љубов“. Сите Божји постапки, без исклучок, се манифестација на Неговата љубов кон Неговите созданија, дури и оние во кои Бог заповеда да се одземе нечиј живот. И, ако не го разбираме тоа, тогаш проблемот не е во Бога, туку во нас, во нашата кратковидост и во недостатокот од целосните информации што ги поседува Сезнајниот Бог.

„Моите мисли не се ваши мисли, ниту вашите патишта се Мои патишта, вели Господ. Но, како што е небото повисоко од земјата, така се и Моите патишта повисоки од вашите патишта, и мислите Мои повисоко од вашите мисли“ (Исаија 55:8,9).

„Телесниот човек не го прима она што е од Божјиот Дух: за него тоа е безумство; и не може да го разбере, зашто тоа треба со помошта на Духот да се испита“ (1. Коринтјаните 2:14).

„Надевај се на Господ од сè срце и не се потпирај врз твојот разум. По сите свои патишта размислувај за Него, и Тој ќе ти ги покаже твоите патеки. Не сметај се за мудрец“ (Изреки 3:5-7).

За да го разбереме Бога, ние треба понизно да учиме од Него, а не да се обидуваме да Го подучуваме со нашиот совет. Господ ќе му се открие на секој човек кој понизно ја бара вистината.

ДЕЛАТА НА ДАВИД, СЛУГА ПО БОЖЈОТО СРЦЕ

Ајде заедно да разгледаме една библиска историја која, на прв поглед, исто така делува спротивно на нашата совест. Преку оваа историја, како и преку сродните библиски текстови, ќе можеме да видиме до какви последици води непослушноста кон Бога, особено кога луѓето одбиваат да ја исполнат Неговата заповед за казнување на гревот.

„Но ти не си таков, каков што беше Мојот слуга Давид, кој ги пазеше заповедите Мои и кој Ме следеше од сè срце, вршејќи го само она што е угодно пред очите Мои“ (1 Царевите 14:8).

„Зашто Давид го правеше она што беше право пред очите на Господ, и во сите дни на животот свој во ништо не отстапуваше од она што Тој му беше заповедал, освен постапката со Хитиецот Урија“ (1 Царевите 15:5).

Бог ги ценел делата на Давид толку високо, што Давид се смета во Светото писмо како модел на Христос, а Давидовото царство – како претслика на Христовото Царство.

„И нема веќе да се осквернуваат со своите идоли, со своите гадотии и со разни свои пороци; ќе ги извлечам од сите нивни живеалишта, каде што грешеле, и ќе ги очистам, – и ќе бидат Мој народ и Јас ќе бидам нивни Бог. А слугата Мој Давид ќе биде Цар над нив и Пастир на сите нив; тие ќе одат по Моите заповеди и уредбите Мои ќе ги пазат, и ќе ги исполнуваат. Тие ќе живеат во земјата, која му ја дадов на Мојот слуга Јаков, во која живееја предците нивни; таму ќе живеат вечно, тие и децата нивни и внуците нивни; а Мојот слуга Давид ќе биде кнез кај нив засекогаш. Ќе склучам со нив завет за мир, вечен ќе биде заветот со нив. И ќе ги средам, ќе ги размножам и ќе го поставам меѓу нив Моето светилиште засекогаш“ (Езекиел 37:23-26).

БИБЛИСКИ ПРИМЕР ЗА ПОСТАПКИТЕ НА ДАВИД, КОИ СЕ ШОКАНТНИ НА ПРВ ПОГЛЕД

„По Сауловата смрт, кога Давид се врати по разбивањето на Амаликијците и престојуваше во Циклаг два дена, ете, на третиот ден доаѓа човек од Сауловиот логор; облеката му е испокината и на главата има прав. Штом дојде кај Давид, падна на земја и му се поклони. И Давид го праша: ‘Од каде доаѓаш?’ Тој одговори: ‘Избегав од израелскиот логор’. Давид го праша: ‘Што стана? Раскажи ми’. А тој одговори: ‘Народот се разбега од битката, и многу народ падна и изумре; умреа и Саул и синот негов Јонатан’“.

„Давид го праша момчето што му раскажуваше: ‘Од каде знаеш дека Саул и синот негов Јонатан умреле?’А момчето што му раскажуваше, рече: ‘Јас случајно отидов на планината Гелвуја, и ете, Саул падна врз копјето свое, а колите и коњаниците го стигнаа. Тогаш тој се сврте назад и, откако ме виде, ми викна. И јас реков: ‚Еве ме.’ Тој ме праша: ‘Кој си ти?’ Јас му одговорив: ‘Јас сум Амаликиец.’ Тогаш тој ми рече: ‘Дојди кај мене и убиј ме, зашто смртна тага ме опфатила, но душата моја сè уште е во мене.’ И јас се приближив до него и го убив, бидејќи знаев дека тој нема да остане жив по паѓањето свое; и го зедов царскиот венец што беше на главата негова, и гривната што беше на раката негова, и ги донесов тука на господарот свој”.

„Тогаш Давид се фати за облеката своја и ја раскина, исто така и сите луѓе што беа со него, ги раскинаа алиштата свои, и липаа, и плачеа и постеа до вечерта за Саул и за синот негов Јонатан, и за народот Господов и за домот Израелов, поради тоа што беа загинале од меч. Давид, пак, го запраша момчето што му раскажуваше: ‘Ти од каде си?’ А тој му одговори: ‘Јас сум син на еден придојден Амаликиец’. Тогаш Давид му рече: ‘Како не се исплаши да кренеш рака за да убиеш помазаник Господов?’”

„И Давид повика еден од момците и му рече: ‘Дојди и убиј го!’ И оној го уби, и тој умре.И Давид му рече: ‘Твојата крв нека биде врз главата твоја, бидејќи твојата уста сведочеше против тебе, кога велеше: Го убив помазаникот Господов’“ (2 Самоилова 1:1-16).

ДАВИД НИ ГИ ПОКАЖУВА ВИСТИНСКИТЕ ОДЛИКИ НА БОЖЈИОТ КАРАКТЕР

Од текстовите што ги прочитавме погоре, јасно ни е дека овие работи му се угодни на Бога, иако делуваат шокантно.

Овој случај е прецизно поврзан со прашањата што ги покренавме погоре за, на прв поглед, неправедно уништување на луѓе по Божја волја. Оваа историја ќе ги расветли Божјите постапки, кои понекогаш ни се чинат сурови.

Давид, човек според Божјото срце, убива човек, според Божјата волја, кој не му направил ништо лошо, туку само се покорил на заповедта на Саул, кој умираше. Не звучи фер, нели? За што? Зошто? Дали Давид постапил правилно во оваа ситуација, или не?

Од човечка гледна точка, Давид треба да се радува што Саул е мртов. Саул го гонел, сакал да го убие без причина, и тоа било неправедно. Саул очигледно бил неправеден кон Давид. Освен тоа, Саул отстапил од Бога. Значи, она што се случило е Божја пресуда.

Сега патот до престолот е отворен. Бог го исполнил Својот збор. Дајте му слава на Бога и радувајте се! Давид можел да расудува вака: Јас го предупредив Саул дека Самиот Бог ќе го казни, и дека мојата рака нема да биде на него, ова е исполнување на моите зборови. Треба да му се заблагодариме на гласникот за добрата вест.

Но Давид постапил поинаку, не како што би помислиле. И Бог не ги осудил неговите постапки. Зошто? Затоа што Давид, со своите постапки, го одразувал карактерот на Господ.

Со своето однесување Давид покажал дека, иако Саул сакал да го убие и го сметал Давид за свој непријател, Давид не сакал да го убие. Тој не посакувал смрт на својот непријател. Давид сакал да му биде пријател на Саул, исто како што му бил пријател на Јонатан. Освен тоа, Давид и Саул биле во роднински врски преку бракот на Давид со најмладата ќерка на Саул. Квалитетите на Божјиот карактер можат да се видат кај Давид.

БОГ САКА ВЕЧЕН ЖИВОТ ЗА СЕКОЈ ОД НАС

Иако луѓето биле огорчени и се побуниле против Бога, и Го убиле Неговиот Единороден Син, Бог сепак продолжува да излева благодат врз овој грешен свет и да го дарува Своето спасение преку Христа.

„Зашто Бог го измири светот со Себе преку Христос, не земајќи ги предвид престапите на луѓето, и го положи во нас словото на измирување. Па така, ние сме Христови пратеници, како Бог да зборува преку нас. Ве молиме во името на Христос: помирете се со Бога“ (2 Коринтјаните 5:19,20).

Бог не сака никој да загине, дури ни оние што одат против Него и против Неговиот народ. Тој копнее сите да имаат вечен живот.

„Господ нема да задоцни со Своето ветување, како што некои мислат за бавењето; но долго време трпи, бидејќи не сака да загине некој, туку сите да се покаат“ (2 Петрово 3:9).

ДАВИДОВАТА ПЕСНА ЗА САУЛ И ЈОНАТАН

Давид бил во блиска врска со Бога; тој бил воден од Божјиот Дух. Во спротивно, не би можел толку јасно да го одрази Божјиот карактер и да биде модел на Христос. Тагата на Давид за смртта на Саул била длабока. Но Давид не бил „помилостив“ од Бога, туку само делумно го одразувал Божјиот карактер.
Ако еден несовршен човек толку искрено тагува за смртта на својот непријател, тогаш колку повеќе тагува Бог за оние што му се спротивставуваат на вистината.
Зашто Бог го даде Својот Единороден Син за нивно спасение, дури ризикувајќи да Го изгуби засекогаш.

По смртта на Саул и Јонатан, Давид напишал жална песна во нивна чест, во која зборува за нив со возвишени зборови:

„Саул и Јонатан, сакани и сложни во животот свој, не се разделија ни во смртта своја; тие беа побрзи од орлите, посилни од лавовите“ (2. Самоилова 1:23).

Со оваа песна, Давид ги поучил сите луѓе дека убавото сеќавање на Саул и Јонатан треба да остане засекогаш, а не лошиот спомен дека Саул загинал поради своите беззаконија, што, во суштина, било вистина.

„Така умре Саул поради своето беззаконие, што го направи пред Господ, зашто не ги запази зборовите Господови и се допрашуваше до вражачите, а не Го побара Господа. Затоа Тој и го погуби и царството негово го предаде на Давид, Јесеевиот син“ (1 Летописи 10:13,14).

Давид не се фокусирал на лошите страни, туку на она добро што постои во човекот. Во неговата жална песна, како и во односот што го имал со Саул, можеме да видиме само одраз на Божјиот карактер. Но, постои голема разлика помеѓу тој одраз и вистинскиот извор, исто како што има разлика помеѓу јагнето како прототип на Христос и Самиот Христос.

БОГ БАРА НЕШТО ДОБРО ВО НАС

Бог бара барем нешто добро во нас, за преку тоа да може да допре до нашето срце и да нè спаси. Но, бидејќи во грешниот човек има многу малку вистинско добро, Господ ја смета довербата во Него за најважното и најпотребното добро што може да се најде во нас.

„Така, Авраам Му поверува на Бога, и тоа му се сметаше за праведност“ (Галатјаните 3:6).

„А Исус му рече: ‘Ако можеш да поверуваш – сè е можно за оној што верува’“ (Марко 9:23).

Среде расипаноста во дворецот на Јеровоам, Господ видел едно дете и го успокоил до славното воскресение, зашто од сите што живееја во тој дворец, само тоа дете имало нешто добро во себе.

„Стани, па оди во домот свој; и штом ногата твоја ќе стапне во градот, детето ќе умре; сите Израелци ќе го оплачат и ќе го погребат, зашто само тоа од Јеровоамовиот дом ќе влезе во гроб, бидејќи само во него, од целиот Јеровоамов дом, се најде нешто добро пред Господ, Израеловиот Бог“ (1 Царевите 14:12,13).

Господ покажува милост кон Својот отпаднички народ, ако во него има барем нешто добро.

„И бидејќи тој се понизи (Ровоам), гневот Господов се одврати од него и не го уништи сосем, зашто и во Јудеја имаше нешто добро“ (2 Летописи 12:12).

Како да не се сетиме на Содом и Гомора? Господ беше подготвен да ги поштеди тие градови, ако во нив се најдоа барем десет праведници.

„Тој рече: Нема да го уништам ни заради оние десет“ (Создавање 18:32).

Бог не уништува цел еден народ ако во него има барем десет праведници. Ова е важен детал кога зборуваме за Божјите пресуди над народите.

Слично како со Лот, ако има помалку од десет праведници, Бог прво ги извлекува нив пред да го нанесе уништувањето. Сетете се на примерот со Рава и нејзиното семејство. Ако во нас постои барем нешто добро, дури и само надеж за наше идно посветување, Бог ќе направи сè што е можно за да нè спаси за цела вечност.

Давид плачел за Саул и Јонатан. Христос плачел над Ерусалим, бунтовниот град, за оние што Го распнаа. Во Гетсиманија Тој плачел за целото човештво, за тебе и за мене, без оглед на нашите гревови и нашиот сегашен однос кон Него. Таков е Бог, каков што ни се открил во Својот Син.

САМО ОНИЕ КОИ СЕ ВО СОСТОЈБА ДА САКААТ КАКО НЕГО МОЖАТ ДА ГО РАЗБЕРАТ БОГА

За жал, многу луѓе не го разбираат целосно текстот што ќе го цитирам:

„Кој не љуби, тој не Го познал Бога, зашто Бог е љубов“ (1 Јованово 4:8).

Божјите постапки, дури и оние што можат да ни изгледаат сурови или неправедни, може правилно да ги разберат само оние што научиле да љубат како што љуби Бог. Да, добро слушнавте: токму Божјите постапки ги осудуваат оние што никогаш не разбрале што значи вистинска љубов и зошто Бог, во Својата безгранична љубов, понекогаш е принуден да постапува на тој начин.

Дали тоа што родителите ги казнуваат своите деца за нивните грешки значи дека не ги сакаат? Дали љубовта се состои во попустливост?

КОИ СЕ АМАЛИКИЈЦИТЕ И КАКВИ СЕ НИВНИТЕ ПОСТАПКИ?

Ајде да се обидеме да ги разбереме постапките на Давид кон Амаличанецот кој му ја донесе веста за смртта на Саул. Во постапките на Давид се откриваат Божјите начела. Наместо да брзаме со осудување, да се понизиме пред Божјата величина и мудрост, и со отворено срце да се обидеме да ги разбереме Неговите патишта. А за да го разбереме ова, прво треба да знаеме: Кои се Амаликијците?

Тие се потомци на Исав…

„Тимна беше наложница на Елифаз, синот Исавов, и му го роди на Елифаз Амалик. Тоа се синовите на Ада, жената Исавова“ (Создавање 36:12).

„Старешината Кореј, старешината Гатам, старешината Амалик. Тоа се старешините од Елифаз во земјата едомска; тоа се синови на Ада“ (Создавање 36:16).

Тие живееле меѓу Синајскиот полуостров и југозападниот дел на Палестина, во близина на границите со Египет и Арабија (Броеви 13:29; 14:25; 1 Самоилова 15:7).

Штом Израелците го преминаа Црвеното Море, излегувајќи од египетското ропство, Амаликијците ги нападнаа во пустината Рефидим, од позади, и ги убија оние што беа слаби, стари и уморни, односно старите луѓе, жените и децата. И тоа без никаква причина:

„Помни, како постапи со тебе Амалик, по патот, кога доаѓавте од Египет; како тој не се уплаши од Бога и како ги погуби по патот сите кои заостанаа зад тебе од умор, кога ти беше алчен и изнемоштен, и не се уплаши од Бога“ (Второзаконие 25:17,18).

Тоа беше банда. Тие се однесуваа како чакали, убивајќи ги слабите, иако видоа столб од облак и оган што ги водеше Израелците. Но сепак, се спротивставија на Божјиот народ, се спротивставија на Бога и на Богот на нивниот прататко Исав. Тоа значи дека свесно се одрекоа од живиот Бог, иако имаа познавање за Него.

Дали Бог ги навредил до тој момент? Дали Амаликијците требаа да го нападнат Израел? Дали Израел зазеде земја од Амалик? Не.

И ако Амаликијците навистина сакале да се борат, зошто не постапија чесно и не ги повикаа израелските војниците во отворена битка? Зошто наместо тоа избраа подло да ги напаѓаат оние што ослабеле од патувањето, жените, старите и децата?

БОГ ЈА ОДЛОЖУВА СВОЈАТА ПРАВЕДНА ПРЕСУДА НАД АМАЛИКИЈЦИТЕ ЗА МОШНЕ ДОЛГО ВРЕМЕ

Божјата пресуда е праведна:

„Потоа Господ му рече на Мојсеј: ‘Запиши го тоа за спомен во книгата, и објасни му на Исус да помни дека сосема ќе го избришам споменот за Амаликијците од под небото’. Тогаш Мојсеј подигна жртвеник (на Господ), и го нарече „Јахве Ниси” – Господ ми е знаме! Бидејќи, рече тој, рака се кренала на престолот Господов; Господ ќе војува против Амалик од поколение на поколение“ (Излез 17:14-16).

Забележете дека Бог ја изрекол Својата пресуда дури по богохулните постапки на Амаликијците. Но, дури и тогаш, казната не била извршена веднаш – Бог ја одложил. Тој им дал време за покајание и можност да ја избегнат казната, но тие не ја искористија таа шанса.

„Понекогаш велам Јас за некој народ и царство дека ќе го искоренам, ќе го згазам и погубам; но, ако тој народ, врз кого сум го изрекол тоа, се поврати од лошите свои дела, Јас го одлагам злото, што сум намислил да го направам“ (Еремија 18:7,8).

Во деновите на Судиите, Амаликијците, заедно со моавскиот цар Еглон, го нападнаа Израел, опустошувајќи ја неговата територија.

„Тој ги собра кај себе синовите Амонови и Амаликови, па тргна и го собори Израел, и го завладеа градот на палмите. И синовите Израелови му робуваа на моавскиот цар Еглон осумнаесет години“ (Судии 3:13,14).

Овие текстови покажуваат дека времето минувало, Божјиот суд стоел над Амаликијците, но наместо да се покајат, тие продолжиле со убиства и грабежи. И по некое време, повторно, исто како и Мидјанците, ги напаѓале, пљачкосувале и ограбувале Израелците во времето на Гедеон.

„И кога ќе посееше нешто Израел, ќе дојдеше Мидјанец или Амаликиец или жител од исток, ќе нападнеше на него; и стоеше кај нив во шаторите, и ги уништуваше земните плодови дури до Газа, и не му оставаше за исхрана на Израел ни овца, ни вол, ни магаре. Зашто тие доаѓаа со добитокот свој и со шаторите свои, доаѓаа во големо множество – како скакулци; тие и камилите нивни број немаа, и одеа по земјата на Израел за да ја опустошуваат. Многу осиромаши тогаш Израел од Мидјаните, и повикаа синовите Израелови кон Господ“ (Судии 6:3-6).

„А Мидјаните и Амаликијците и сите жители од исток се беа сместиле по долината во големо множество, како скакулци; камилите нивни беа безброј, беа многу – како песокот на морскиот брег“ (Судии 7:12).

ДАЛИ АМАЛИКИЈЦИТЕ СЕ ИЗМЕНИЛЕ ПОСЛЕ  800 ГОДИНИ НА МИЛОСТ?

Дури по 400 години од нападот на Амаликијците врз Израел, Бог му дал заповед на Саул да го истреби овој народ.

„Потоа Самоил му рече на Саул: ‘Господ ме испрати да те помазам за цар над Неговиот народ, над Израел; а сега чуј го гласот Господов. Така говореше Господ Саваот: ‘Ќе го казнам Амалик за она што му го направи на Израел, кога му се испречи на патот додека овој излегуваше од Египет.’ Оди сега и нападни го Амалик (и Иерим) и истреби сè негово, но не земај за себе ништо од нив, туку уништи го и проколни сè што е негово; не штеди го, туку предај на смрт од маж до жена, од момче до доенче, од вол до овца, од камила до магаре“ (1 Самоилова 15:1-3).

Ако на овие 400 години додадеме уште 400 години во кои Израел бил во ропство во Египет:

„И Господ му рече на Аврам: ‘Знај дека потомците твои ќе бидат придојдени во туѓа земја, ќе робуваат и ќе ги мачат четиристотини години’“ (Создавање 15:13).

Тоа значи дека поминале околу 800 години, ако се смета и повеќе од 50 години од раѓањето на Амалик, синот на Исав, во време кога Јаков, братот на Исав, сè уште живеел во Ханаан, пред да се пресели кај Јосиф во Египет. Излегува дека Бог покажал повеќе од 800 години милост кон овој народ.

Колку генерации на Амаликијци се смениле за тоа време? Многу. И што се променило во нивните животи? Во нивниот дух? Во нивниот однос кон Бога и кон луѓето? Амаликијците целосно заборавиле дека нивните предци, Исав, Јаков и Авраам, му се поклонувале на живиот Бог. Тие го напуштиле Бога и почнале да ги убиваат своите роднини, оние што му служеле на Господ, исто како што Каин го уби Авел. Не е тешко да се заклучи каков дух владеел во тие луѓе.

„Чедата Божји и чедата ѓаволски по тоа и се познаваат. Секој што не постапува праведно, и секој што не го љуби братот свој, не е од Бога. Зашто тоа е пораката што ја чувте од почетокот – да се сакаме еден со друг. Но не како Каин, кој беше од лукавиот и го уби брата си. А зошто го уби? Затоа што неговите дела беа лоши, а на неговиот брат – праведни“ (1. Јованово 3:10-12).

ВО КОИ СЛУЧАИ БОГ Е ПРИНУДЕН ДА ИСТРЕБИ НАРОД?

Саул, така да се каже, покажал сочувство и сожалување кон царот на Амаличаните, Агаг. Тој расудувал на сличен начин како што размислуваат и многу христијани денес: велат дека Божјата заповед за уништување на цели народи е сурова, дека треба да се покаже милост, и дека Бог не е праведен во Своите одлуки.

„Но Саул и народот го поштедија Агаг и најдобрите овци, волови и згоените јагниња, и сè што е вредно, не го уништија, а го уништија само она што е лошо и безвредно. И дојде слово од Господ кон Самоил: ‘Жалам што го поставив Саул за цар, бидејќи тој се одврати од Мене и не го исполни зборот Мој’“ (1 Самоилова 15:9,10).

Зошто Бог на милоста, љубовта и простувањето ја изрекол оваа, на прв поглед, сурова смртна казна? На крајот на краиштата, Бог е Бог на љубовта. Да, точно. Но зарем Тој не ја покажал Својата љубов кон овој народ повеќе од 850 години?
И што се променило кај нив за сето тоа време? Ништо, нема покајание. И тоа ќе го видиме подоцна.

Дали Божјата љубов значи целосна согласност со гревот и попустливост кон беззаконието? Не. Нели Самиот Божји Син, Кого многумина погрешно го прикажуваат како „помек“ и „подобар“ од Бог Отецот, јасно рекол дека и Неговата љубов не значи неказнивост?

„Тогаш ќе им каже и на оние што се од левата страна: ,Бегајте од Мене, проклети, во вечен оган, приготвен за ѓаволот и за неговите ангели’“ (Матеј 25:41).

Господ го знае крајот уште од самиот почеток. Затоа, ако Тој говори за нечие уништување, откако претходно покажал милост која не довела до промена, тоа е затоа што знае дека тие никогаш нема да се покајат, ниту ќе се променат.

АМАЛИКИЈЦИТЕ СЕ КАКО ПРЕТПОТОПНИТЕ ЛУЃЕ ВО СВОЈАТА ТВРДОГЛАВОСТ

Така било и со претпотопниот свет, на кој му биле дадени 120 години посебна благодат, време во кое се слушале повиците на Ное за покајание. Но што гледаме? Покајание? Не. И затоа следело уништување.

„А земјата се израсипа пред лицето на Бога, и се исполни со неправда. И погледна Бог на земјата, и ете – таа беше расипана: бидејќи секое суштество беше се отклонило од својот пат на земјата“ (Создавање 6:11,12).

„И му рече Господ на Ное: ‘Влезете во ковчегот ти и целото твое семејство, бидејќи ти си единствениот праведен пред Мене во овој род’“ (Создавање 7:1).

„Тогаш го изгуби животот секое суштество, што се движеше по земјата: и птиците, и добитокот, и ѕверовите, и сите лазачи, што се влечат по земјата, и сите луѓе; сè, што на копното имаше здив во ноздрите свои, изумре“ (Создавање 7:21,22).

ДАВИД ГО ПРАВИ ОНА ШТО САУЛ НЕ ГО СТОРИЛ

Дека Амаликијците се безнадежни и не се промениле со текот на времето, сведочи и настанот со сопругите и децата на Давид и неговите луѓе. Додека Давид и неговите војници биле отсутни од градот Циклаг, Амаликијците го искористиле моментот, знаејќи дека во градот имало само жени, деца и немоќни, без оружје. Тие го опколиле градот, го ограбиле, го запалиле и ги одвеле жените и децата во ропство.

„На третиот ден, откако Давид и луѓето негови тргнаа за Циклаг, Амаликијците го нападнаа Циклаг од југ, го презедоа и го изгореа со оган; жените, пак, и сите што беа во него, од мал до голем, не ги убија, туку ги одведоа во плен и отидоа по патот свој. Се приближи Давид и луѓето негови до градот, и ете, тој е изгорен со оган, а жените нивни, синовите нивни и ќерките нивни се земени во плен. Давид и народот што беше со него, почнаа да викаат и да плачат, додека имаше сила во нив за плачење“ (1 Самоилова 30:1-4).

Ситуацијата се повторува, исто како пред 400 години: Амаликијците повторно ги напаѓаат слабите, за да ги ограбат и претворат во робови. Тоа не е случајност, туку нивен начин на живот, тоа е дел од нивниот карактер.

„Давид му се заколна, и тој ги поведе. И ете, Амаликијците, распрснати по целата таа земја, јадеа и пиеја и празнуваа поради големиот плен што го беа зеле од земјата филистејска и од земјата јудејска“ (1 Самоилова 30:16).

Затоа Бог заповеда Давид да ги стигне и да ги казни Амаликијците, да го направи она што Саул не го изврши во своето време.

„Давид Го праша Господа, велејќи: ‘Да го гонам ли тоа мноштво, и ќе ги стигнам ли?’ А одговорот му беше: ‘Гони, ќе стигнеш и ќе ги избавиш’“ (1 Самоилова 30:8).

Втората книга на Самоил започнува со зборовите:

„По Сауловата смрт, кога Давид се врати по разбивањето на Амаликијците и престојуваше во Циклаг два дена“ (2 Самоилова 1:1).

Давид постапува во духот на послушност кон Бога, послушност кон заветот.
За разлика од Саул, кој го поштедил царот Агаг и со тоа го поштедил и гревот, оставајќи го во живот нивниот водач.

ШТО НЕ БИЛО ВО РЕД СО САУЛОВАТА ПОСТАПКА?

Сите тие се само прототипи, сенки на поголемата духовна борба, бидејќи вистинскиот и главен непријател на Бога и на Неговото создание е сатаната. Саул верувал дека Бог направил грешка кога наредил Агаг да биде уништен, сметал дека тоа била сурова и бездушна одлука. Тој бил уверен дека Бог згрешил со заповедта за истребување на Амаликијците, исто како што и денес многумина сметаат дека Бог не бил во право кога наредил уништување на некои народи. Со своите постапки, Саул покажал дека мисли дека знае подобро од Бога, го поставил сопствениот разум над Божјиот ум.

„Вака вели Господ Бог: затоа што го издигна срцето свое и велиш: ‚Јас сум бог, седам на божји престол, во срцето на морињата’, иако си човек, а не бог, го изедначуваш твојот ум со умот на Бога“ (Езекиел 28:2).

Саул, под влијание на сатанскиот дух, го оставил жив царот на Амаликијците, кој исто така бил воден од истиот злобен дух. Сличното го привлекува сличното. Со тоа што го поштедил овој народ, кој постојано хулел на Божјиот Дух, постоела сериозна закана за целосно уништување на Божјиот народ. Бог ја видел таа опасност, но Саул не ја препознал, затоа што не бил воден од Божјиот Дух, туку бил под влијание на духот на сатаната.

ДО ШТО ДОВЕЛА НЕПОСЛУШНОСТА НА БОГА?

Ова е проблемот кај многу читатели на Библијата, нивната ограниченост и духовна кратковидост. Мнозина не гледаат подалеку од својот нос, дури и кога се работи за духовни прашања, и наместо да се водат од Божјиот Дух, тие се потпираат на сопствени човечки проценки.

Историјата за непослушноста на Саул, кој одби да го исполни Божјото упатство за уништување на расипаниот народ Амалик, ни покажува колку опасни последици може да има кога верниците не ја следат Божјата волја, туку расудуваат според својата ограничена перспектива.

Со текот на времето, токму таа непослушност довела до тоа Израел, во деновите на Артаксеркс и Естира, да биде речиси истребен. Аман, кој успеал да издејствува декрет за истребување на сите Евреи низ целата Мидо-Персиска империја, бил потомок на Амалик, народот кој Саул го поштедил.

Денес, многу христијани жалат над тие сцени, читајќи ја Библијата од удобноста на својот топол кауч, не разбирајќи ја вистинската тежина на Божјите одлуки.

Но ако тие народи, за кои Господ јасно рекол дека мора да бидат уништени во Своето време, преживееле, тогаш можеби христијанството никогаш немало да постои. Не е сигурно дали Израел ќе преживееше среде тие народи, и дали Христос воопшто ќе можеше да дојде, бидејќи Тој се роди во тело како Евреин. Бог ја знае иднината на секој народ и на секој човек.

„Јас го навестувам во почетокот она што ќе биде на крајот, од старо време она што уште не станало“ (Исаија 46:10).

АКО ГИ СПАСИШ РАСИПАНИТЕ, ТИЕ ЌЕ ГО ПОВТОРАТ ИСТОТО

Дали навистина мислите дека Бог, како Татко, не жали за таквите народи?
Бог жали и за нив. Тој искрено тагува, но тие повеќе не реагираат на влијанието на Неговиот Дух. Тие се целосно во моќта на сатаната, и со тоа самите ја одредиле својата судбина.

Сатаната не може да даде живот. Животот му припаѓа само на Бог. А оние што Го отфрлија Самиот Живот, во лицето на Бога и Неговата вистина, самите се осудиле на смрт. И ова е вистината, потврдена и во Стариот, и во Новиот Завет.

„Стравот Господов е извор на животот, извор што оддалечува од мрежите на смртта“ (Изреки 14:27).

„Кој верува во Синот, има вечен живот; а кој не верува во Синот, нема да види живот, но гневот Божји ќе биде врз него“ (Јован 3:36).

И затоа, Бог, знаејќи ја целата слика, за да ги спаси оние што го љубат доброто и вистината, е принуден да ги уништи оние што го избрале сатаната и му служат, активно работeјќи на уништување на доброто, вистината и љубовта.

Бог ги истребил – и ќе ги истреби – плевелите и каколот, за да го заштити животот на пченицата. Кога Христос повторно ќе дојде на Земјата и расипаните ќе загинат, тоа ќе биде единственото средство за спасување на Божјата вистина во човештвото. Зашто, токму тие расипани ќе се обидат да ги уништат праведниците, издавајќи смртен декрет против нив.

„И му се даде да вложи дух во бистата на ѕверот, та да прозборува тој и да направи да бидат убиени оние кои нема да се поклонат пред бистата на ѕверот“ (Откровение 13:15).

Ако нечесните би биле помилувани, тогаш и на новата земја тие повторно би го правеле истото што го правеле и порано, злото и беззаконието. Затоа што тоа зло не е само во сатаната, туку е веќе длабоко всадено во нив самите.

„Ако нечесен биде помилуван, тој нема да се научи на правда, ќе злодејствува во земјата на праведните и нема да погледне на величието Господово“ (Исаија 26:10).

Безбожниците ќе го потврдат ова со своите постапки, кога ќе бидат воскреснати по илјада години:

„А кога ќе се навршат илјада години, сатаната ќе биде пуштен од затворот свој, и ќе излезе да ги лаже народите по четирите краишта на земјата… и да ги собере за војна; нивниот број е колку морскиот песок“ (Откровение 20:7,8).

Како што умреле, мразејќи го Бога и Неговите деца, така и воскреснале.

ЗОШТО ДАВИД ГО УБИЛ АМАЛИКИЕЦОТ?

Амалик доаѓа кај Давид: му се поклонува, во знак на почит; со искината облека, во знак на голема тага.

„Ете, на третиот ден доаѓа човек од Сауловиот логор; облеката му е испокината и на главата има прав. Штом дојде кај Давид, падна на земја и му се поклони“ (2 Самоилова 1:2).

Тој почнува да ги раскажува настаните, но не само фактите. Се надева дека Давид, како и повеќето обични луѓе, го мрази својот непријател, гонител и ривал за престолот. Затоа очекува Давид да му се заблагодари за „добрата вест“, за смртта на Саул, и за неговото сопствено учество во таа „благородна цел“.
На крајот на краиштата, тој тврди дека токму тој го убил Саула и го донел царскиот венец.

„И јас се приближив до него и го убив, бидејќи знаев дека тој нема да остане жив по паѓањето свое; и го зедов царскиот венец што беше на главата негова, и гривната што беше на раката негова, и ги донесов тука на господарот свој“ (2 Самоилова 1:10).

Амаличанецот не се плашел да го убие Божјиот помазаник, и дури се пофалил со тоа. Но Давид не го казнил поради неговата националност, односно затоа што бил Амаличанец. Тој не бил националист и не постапувал со предрасуди.
Давид наредил да биде погубен заради делото што го направил, затоа што го убил човекот кого Бог го поставил за цар.

„И Давид повика еден од момците и му рече: ‘Дојди и убиј го!’ И оној го уби, и тој умре. И Давид му рече: ‘Твојата крв нека биде врз главата твоја, бидејќи твојата уста сведочеше против тебе, кога велеше: Го убив помазаникот Господов’“ (2 Самоилова 1:15,16).

Амаличанецот постапил пресметливо, сакал да се прикаже во добро светло пред Давид, убивајќи го Саула, со надеж дека ќе добие висока позиција кај новиот цар. Но Давид бил длабоко револтиран од таквата „помош и грижа“ за смртта на човекот што умирал, и не ја прифатил таа благодарност.

Пред себе, Давид гледал лукав и себичен човек, убиец на Божјиот помазаник. Амаличанецот сторил нешто што само Бог има право да го направи: да одземе живот тогаш кога смета дека е праведно. Дури и Давид, иако и самиот бил Божји помазаник, не посегнал по животот на Саул, затоа што имал јасна свест дека човек нема право да се крене против оној кого Бог го поставил.

КАКОВ ДУХ ИМАЛ ДАВИД, А КАКОВ АМАЛИЧАНЕЦОТ?

Во духовната војна, не е сè толку едноставно како што изгледа на прв поглед. Во овој случај, помазаниот цар во прототипот претставува симбол на Месијата, Царот, Помазаникот Божји, односно Христос. Амаличанецот бил воден од ист дух како и оние кои, векови подоцна, ќе го распнат Исус, и ќе му се потсмеваат додека умира на крстот. Тој ист дух, исполнет со злоба, наредил да му ги скршат колената, за побрзо да го заврши животот. А на крај, го прободел во ребрата со копје. Ова е духот на сатаната. Но Духот Божји, кој се открива во срцата на вистинските Божји синови, е сосема различен, исполнет со милост, правда и почит кон Божјата волја.

„Спасувај ги оние што ги водат на смрт, и поштеди ги оние, кои уплашени одат кон губилиштето“ (Изреки 24:11).

„Зар Јас сакам смрт за грешникот? вели Господ Бог. Напротив, Јас сакам тој да се откаже од патиштата свои и да биде жив? Зашто Јас не сакам никој да умре, вели Господ Бог; но поправете се – и живејте“ (Езекиел 18:23,32).

Духот што го води Давид е Божјиот Дух, додека Амаличанецот е воден од духот на сатаната. Овој контраст е јасен и лесно забележлив. Давид искрено жали за смртта на Саул, додека Амаличанецот го довршува Саула и, наместо каење, се радува на тоа. Ја шири таа „вест“ со надеж дека ќе извлече корист од неа. Неговото однесување е во согласност со начинот на кој отсекогаш се однесувал неговиот народ. Тој е вистински син на својот народ, го дели истиот дух: дух на суровост, безмилосност и интерес. Тоа што го прави, убивање на слабите и беспомошните, го прави ладнокрвно, воден од лична корист, без трага од милост.

АМАЛИКОТ ЛАЖЕ ОД ПОЧЕТОК ДО КРАЈ

И тоа не е сè. Да си го поставиме прашањето: Што воопшто правел овој човек, претставник на тој народ, на бојното поле? Неговиот одговор бил: „Случајно се најдов таму. Случајно зачекорив на бојното поле и случајно се искачив на планината.“

„А момчето што му раскажуваше, рече: ‘Јас случајно отидов на планината Гелвуја, и ете, Саул падна врз копјето свое, а колите и коњаниците го стигнаа’“ (2 Самоилова 1:6).

Амаличанецот тврди дека Саул паднал врз своето копје, а филистејските коли и коњаници веќе му се приближувале. Нема време, нема излез. Саул го моли: „Убиј ме“, и тој го убива, го зема царскиот венец и, според неговите зборови, слободно си заминува од бојното поле. И сето тоа, пред да стигнат коњаниците! Каков „херој“! И каков „добар човек“! Како успеал да избега пеш од коњаници? Каква неверојатна брзина!

Сепак, сè што рекол било лага, исто како и неговата искината облека, која требало да претставува знак на жалост. Библијата јасно вели дека Филистејците дошле на бојното поле дури следниот ден по битката, не веднаш, и дури тогаш го пронашле Саула мртов.

„Така умреа во тој ден Саул и трите синови негови и оруженосецот негов, а исто така и сите луѓе негови заедно. Израелците кои живееја кон долината и од оваа страна на Јордан, откако видоа дека луѓето израелски избегаа и дека Саул умре и синовите негови, ги напуштија градовите свои и избегаа, а Филистејците дојдоа и се населија во нив. На другиот ден Филистејците дојдоа да ги ограбуваат убиените и го најдоа Саул и тројцата синови што беа паднале на планината Гелвуја. Го свртеа и му ја пресекоа главата, го симнаа од него оружјето и испратија по целата филистејска земја, да го разгласат тоа по идолските светилишта и на народот“ (1 Самоилова 31:6-9).

Гледате колку е важно внимателно да се забележуваат сите детали во Божјата реч? Токму тие, на прв поглед ситни детали, ни овозможуваат да добиеме целосна слика за тоа што навистина се случувало. А преку таа слика можеме подобро да разбереме и какви биле духовните состојби и намери на луѓето кои учествувале во тие настани, тогаш и во други слични ситуации во историјата.

ШТО НЕ ПРЕДВИДЕЛ АМАЛИЧАНЕЦОТ ВО СВОЈАТА АРОГАНЦИЈА?

Амаличанецот лажел за лична корист. Пристигнал на бојното поле пред Филистејците, со една јасна намера: да се вклучи во грабежот, во духот на својот народ. Одел меѓу мртвите и ранетите, барајќи што може да земе. За Амаликијците, ограбувањето на беспомошни било нормална, секојдневна пракса.

И така, додека ја вршел својата „вообичаена работа“, го пронашол Саула. Неговиот изопачен ум го убедил дека ограбувањето на мртвите е нешто оправдано, но дека има и поумен начин да се дојде до корист: да го искористи моментот и да се стекне со довербата на Давид, обезбедувајќи си живот во удобност покрај новиот цар. Можеби дури и да се претстави како херој.

Се надевал дека Давид ќе го награди, за убиството на неговиот непријател Саул и за тоа што му го донел царскиот венец. Но Амаличанецот не пресметал една клучна работа: дека Давид бил воден од Божјиот Дух. Бог, на Кого Давид верно му служел, му дал духовна проницливост, за да разбере каков човек стои пред него и како треба да постапи со него.

САМО БОГ МОЖЕ ДА НИ ПОКАЖЕ, КОЈ СТОИ ПРЕД НАС

Драги мои пријатели, верувајте – ако сме во блиска заедница со Господ, Тој ќе ни даде јасно разбирање за тоа со кого разговараме и кој стои пред нас. Тоа е дарот што Бог го дава – дарот на распознавање на духовите.

„Возљубени, не верувајте му на секој дух, туку проверувајте ги духовите: дали се од Бога, бидејќи многу лажни пророци се јавија во светот“ (1 Јованово 4:1).

Ова е особено актуелно за нашето последно време:

„А Духот јасно зборува дека во последните времиња некои ќе отстапат од верата, слушајќи измамнички духови и злодуховски учења, преку лицемерството на оние што зборуваат лага и имаат догорена совест“ (1 Тимотеј 4:1,2).

Денес ова е особено актуелно, во време кога многумина ги отфрлаат непоколебливите столбови на библиската вера, како што се небесното светилиште и истражниот суд, светоста на саботата (од залез на Сонцето, а не според Месечината), вистината за пророчкиот дар на Елена Вајт, и други основни темели на вистината.

Бог и денес може – и сака – да ни помогне, за да не бидеме измамени од лажни духови. Но за да ја примиме Неговата заштита, не смееме да ја урнеме оградата на вистината со која Тој го заштитил Својот народ. Зашто ако останеме без таа духовна ограда, ќе се соочиме со духовна заблуда, разочарување – и конечно, со вечно уништување.

Исус Христос му беше верен на Својот Отец во сè, и затоа Божјиот Дух постојано го водеше Неговиот живот. Самиот Бог беше присутен во Него.

„Како Го помаза Бог со Дух Свети и со сила Исус од Назарет, и како Тој одеше вршејќи добри дела и исцелувајќи ги сите што беше ги нападнал ѓаволот, зашто Бог беше со Него“ (Дела 10:38).

Благодарение на влијанието на Божјиот Дух, Исус знаел што се крие во срцето на човекот, и затоа не им се доверувал на оние кои, под влијание на сатаната, би можеле да се обидат да го попречат Божјиот план за спасение.

„Но Самиот Исус не им се доверуваше, бидејќи ги познаваше сите, и немаше потреба никој да Му сведочи за човекот, бидејќи Самиот знаеше што има во човекот“ (Јован 2:24,25).

САМО ЧОВЕК ПОКРЕНАТ ОД ДУХОТ БОЖЈИ ЌЕ БИДЕ СПАСЕН

Господ копнее Неговиот народ да биде воден од Божјиот Дух, затоа што само тогаш ќе можеме вистински да препознаеме кој стои пред нас – дали е искрен христијанин или лицемер. И само така ќе знаеме како да постапиме. Ќе можеме да ги разликуваме нивните вистински намери – за да одлучиме дали вреди да изградиме однос со нив или е подобро да го прекинеме. Зашто, тоа не е само прашање на однос – туку прашање на нашето спасение.

Само оној што е воден од Светиот Дух нема да биде измамен од сатаната, и ќе биде спасен. Ако Давид не бил под водство на Божјиот Дух, покрај него би стоел расипан човек кој, зад неговиот грб, би работел воден од личен интерес, а не од грижа за Божјото дело. Таков човек лесно би се сокрил зад царскиот авторитет и моќ, додека врши зло. Колку е опасно да се имаат такви лицемерни советници!

Библијата вели:

„Не е добро да се биде лицемерен: таков човек и за парче леб ќе изврши неправда“ (Изреки 28:21).

Давид постапувал мудро со Амаличаните затоа што Бог му дал разум и духовна проницливост. И токму поради таа мудрост и верност кон Божјата волја, неговото царство било зацврстено, и станало претслика на вечното Христово Царство.

НЕКОЛКУ ЗАКЛУЧОЦИ ОД ДЕНЕШНАТА ТЕМА

Ајде да извлечеме неколку општи заклучоци од оваа тема, бидејќи досега беа кажани многу важни нешта.

Многу христијани не ја проучуваат Библијата со отворено срце за водство од Божјиот Дух, и затоа донесуваат погрешни заклучоци за Божјиот карактер и за Неговите дела. Особено кога го читаат Стариот Завет, кој всушност претставува илустрација на она што Бог, во вистинско време, ќе го изврши и во Новиот Завет, често го разбираат погрешно.

Токму тоа му оди во прилог на сатаната, кој настојува да им всади на луѓето изопачена слика за Бога – дека Тој е суров и неправеден. Но Бог не е суров. Тој никогаш не би дозволил некој човек да умре ако постои и најмала можност да биде спасен. Бог направил сè што можел за да го спаси претпотопниот свет – испратил предупредување, дал време, па дури и дополнителен период од 120 години милост. Но сето тоа било одбиено – злото преовладувало постојано.
Затоа, потопот останал единствениот начин да се спаси човештвото од целосно уништување преку гревот.

Истото важи и за Амаликијците. Господ им дал повеќе од 800 години можност за промена, но тие не се поправиле, напротив, продолжиле да ги убиваат слабите заради грабеж. „Добриот“ Саул, со тоа што не ги уништил, речиси го уништил и Божјиот народ во времето на Естира, со што го довел во прашање целиот план за спасение.

Бог знае кој може да се одржи во живот и кој нема никогаш да се промени.
Затоа Неговата одлука не треба да биде ниту оспорувана ниту оценувана според нашето ограничено и грешно расудување. Божјата волја треба да се разбере и прифати, не да се предизвикува. Зашто, споровите со Бога не водат кон добро.

Погледнете кон Голгота: таму Божјиот карактер е целосно откриен. Бог е љубов.
Тој сака да нè спаси сите. Смртта на Исус е одговорот на најконтроверзното прашање: Каков е Бог?

ИЗМАМАТА СЕПАК ЌЕ БИДЕ РАЗОТКРИЕНА

И уште еден важен заклучок: Измамата, порано или подоцна, секогаш ќе биде разоткриена. Невозможно е со измама да се влезе во Божјото Царство и да се има вистинска наклоност кон Христос, исто како што Амаличанецот се обидел, преку лага и манипулација, да стане дел од Господовото општество и да ја добие Давидовата наклоност. Но Божјиот Дух секогаш го разоткрива лажното. А за оние што ќе бидат спасени, стои напишано:

„И во устата нивна измама не се најде; тие се непорочни пред престолот Божји“ (Откровение 14:5).

Сатанската измама во врска со Божјата наводна „суровост“ исто така ќе биде целосно разоткриена. Целиот универзум, вклучувајќи ги и сите што биле казнети од Господ низ историјата, по завршетокот на милениумското царство, и откако ќе им бидат прикажани сите докази за Божјата љубов кон нив, и за тоа како тие самите ја одбиле таа љубов, ќе признаат:

„Да, Господи Боже Седржителе, вистинити и праведни се Твоите пресуди“ (Откровение 16:7).

ЗАКЛУЧОЦИТЕ ЗА БОЖЈАТА СУРОВОСТ НЕ ДОАЃААТ ОД БОЖЈИОТ ДУХ

Би било разумно и навистина неопходно да ги охрабриме сите верници да не брзаат со своите заклучоци за таканаречената „Божја суровост“. Зашто таквите заклучоци не произлегуваат од Божјиот Дух, тие се во спротивност со библиската вистина и не се во склад со сето она што е објавено во Светото писмо. Но најважно од сè е тоа што ваквиот погрешен заклучок директно се судира со откровението на Божјиот карактер, она откровение што ни го донесе Самиот Божји Син, Исус Христос. Тој ни го откри Бог Отецот, на нас, грешните. А за тоа откровение, љубениот ученик на Христос, апостол Јован, напиша:

„А известувањето, пак, што го чувме од Него и вам ви го предаваме, е тоа дека Бог е светлина, и во Него нема никаква темнина“ (1 Јованово 1:5).

Мислам дека е лесно да се разбере дека, во овој контекст, „светлината“ претставува добрина, вистина, љубов и светост. А „темнината“ значи зло, лага, омраза и грев. Бог не е злобен, Бог е љубов. Но, вистинската љубов не значи попустливост. Таа знае каде води попустливоста, и токму затоа, настојува навреме да го спречи целосното уништување на создадениот свет. Значи, оние кои не го разбрале ова откровение за Бога, дека Тој е светлина и дека во Него нема никаква темнина, за нив апостол Јован пишува:

„Ако речеме дека со Него имаме заедништво, а одиме во темнина, тогаш лажеме и не постапуваме според вистината“ (1 Јованово 1:6).

Ако некој човек, комуницирајќи со Исус, Единствениот Кој Го познава Бог Отецот во сета Негова полнота и Кој дошол на земјата токму за да ни Го открие,
и понатаму, читајќи го Стариот Завет и Божјите заповеди за казнување на грешниците, продолжува да тврди дека тоа е неправедно и сурово, тогаш тој човек нема вистинска заедница со Христос, не Го познава Бога и сè уште се наоѓа во темнина, а не во светлина. Која е опасноста? Таквиот човек е под сериозна закана да остане без простување на своите гревови, и на крај, да ја загуби вечноста.

„А ако, пак, во светлина одиме, како што е Тој самиот во светлина, тоа значи дека ние еден со друг имаме заедништво, и крвта на Исус Христос, Неговиот Син, нè очистува од секаков грев“ (1 Јованово 1:7).

ЗА НАС Е МНОГУ ВАЖНО ДА ИМАМЕ ПРАВИЛНО РАЗБИРАЊЕ ЗА БОЖЈИОТ КАРАКТЕР

И токму ваквите „милостиви луѓе“ ќе бидат тие што, во последните времиња, ќе ги убијат вистинските Христови следбеници, исто како што Каин, кој ја сметал Божјата заповед за принесување крвна жртва од јагне за „сурова“, а сепак, без трошка сочувство, го убил својот сопствен брат. За таквите, „милостиви“ само по име, Христос рекол:

„Ќе настапи време кога секој што ќе ве убие, ќе мисли дека на Бога Му принесува служба. Тоа ќе го прават, зашто не Го познаа Отецот, ниту Мене“ (Јован 16:2,3).

Само правилното разбирање на Божјиот карактер, онака како што ни го откри Синот Божји, му дава на грешникот сигурна надеж и цврста гаранција дека крвта на Исус Христос може да го очисти од сите гревови, вклучувајќи го и гревот на погрешното, искривено сфаќање на карактерот на Бог Отецот.

 

Сподели го ова:

Поврзани статии