Карактерот на христијаните

Семејство ѝ помага на постара сосетка во лозјето

Посветен живот

Карактерот на христијаните

Сподели го ова:

Карактерот на христијаните се открива во нивниот секојдневен живот. Христос вели: „Секое добро дрво дава добри плодови, а лошо дрво дава лоши плодови“ (Матеј 7:17). Нашиот Спасител се споредил Себеси со лоза, а прачките со Неговите следбеници, јасно покажувајќи дека сите што сакаат да бидат Негови ученици мора да носат добри плодови, и објаснувајќи како тоа е возможно: „Бидете во Мене, и Јас ќе бидам во вас. Како што прачката не може да роди плод сама од себе, ако не е на лозата, така и вие, ако не бидете во Мене“ (Јован 15:4). {ПЖ 80.1}

Апостолот Павле ги опишува плодовите што еден христијанин треба да ги принесува: тој вели дека „плодот на Духот се состои во секое добро, правда и вистина“ (Ефесјаните 5:9), и повторно: „А плодот на Духот е: љубовта, радоста, мирот, долготрпеливоста, добротата, милосрдноста, верата, кротоста, воздржливоста“ (Галатјаните 5:22–23). Овие драгоцени дарови се начела на Божјиот закон, спроведени во животот на христијанинот. {ПЖ 80.2}

Божјиот закон е единственото вистинско мерило за морално совршенство, и тој е практично прикажан во Христовиот живот, бидејќи Христос рекол: „Јас ги запазив заповедите на Мојот Отец“ (Јован 15:10); ништо помалку од таква послушност не може да ги задоволи барањата на Божјата Реч: „Кој вели дека во Него пребива, должен е да постапува така, како што постапи и Он“ (1 Јованово 2:6), па затоа не смееме да се оправдуваме дека не можеме, зашто го имаме ветувањето: „Доволна ти е Мојата благодат“ (2 Коринтјаните 12:9); кога се гледаме во божественото огледало — Божјиот закон — ја гледаме преголемата грешност на гревот и сопствената загубена состојба како престапници, но со покајание и вера се оправдуваме пред Бога и, со божествената благодат, стануваме способни да бидеме послушни на сите Негови заповеди. {ПЖ 80.3}

Љубовта кон Бога и кон човекот

Оние што искрено Го љубат Бога ќе покажуваат искрен стремеж да ја запознаат и да ја извршуваат Неговата волја, зашто, како што вели апостол Јован: „Љубовта кон Бога се состои во тоа: да ги пазиме Неговите заповеди“ (1 Јованово 5:3); како што детето што ги сака родителите ја докажува љубовта со скапоцена послушност, а себичното и неблагодарно дете сака да направи што помалку, но да ги ужива привилегиите на послушните, така и меѓу оние што исповедаат дека се Божји деца се гледа разлика: многумина што ја познаваат Неговата љубов и грижа и сакаат да ги примат Неговите благослови, нерадо ја исполнуваат Неговата волја и ги сметаат заповедите за тежок јарем, но оној што вистински се стреми кон светост на срцето и животот наоѓа радост во Божјиот закон и жали само што недоволно ги исполнува Неговите барања. {ПЖ 81.1}

Нам ни е заповедано да се љубиме еден со друг како што Исус нѐ љубеше и се предаде Себеси за нас, покажувајќи ја таа љубов со тоа што го положи Својот живот за да нѐ откупи; затоа љубениот ученик вели дека и ние треба да ги полагаме своите души за нашите браќа: „Секој, кој верува дека Исус е Христос, од Бога е роден, и секој, кој Го сака Оној, Кој родил, го сака и оној кој е роден од Него“ (1 Јованово 5:1), па ако Го љубиме Христа ќе ги љубиме сите што се слични на Него во животот и карактерот, но не само нив, туку и оние што се „без надеж“ и „безбожни во светот“ (Ефесјаните 2:12), зашто за спасението на грешниците Исус го остави небесниот дом, дојде на земјата да страда и да умре, се мачеше и се молеше во агонија, додека срцето не Му се скрши, напуштен од оние што дојде да ги спаси, пролевајќи ја Својата крв на Голгота. {ПЖ 82.1}

Да се следи Примерот

Многумина се воздржуваат од таков живот каков што живеел нашиот Спасител, мислејќи дека не се бара толку голема жртва за да се следи Примерот, да се носат плодови на добри дела и стрпливо да се поднесуваат Божјите поткаструвачки ножици за да се даде повеќе плод; но ако христијанинот се смета себеси за понизно орудие во Христовите раце и стрпливо и верно ја извршува секоја должност, потпирајќи се на помошта што Бог ја ветил, тогаш ќе го носи Христовиот јарем и ќе го чувствува лесен, ќе носи бреме за Христа без да му биде тешко, и со храброст и утеха ќе може да каже: „Знам во Кого сум поверувал, и уверен сум дека Он е моќен мојот залог да го запази за оној ден“ (2 Тимотеј 1:12). {ПЖ 82.2}

Ако на нашиот пат сретнуваме пречки и верно ги совладуваме, ако наидуваме на спротивставување и прекорување и во Христовото име извојуваме победа, ако ги носиме одговорностите и ги извршуваме должностите во духот на нашиот Учител, тогаш стекнуваме скапоцено познавање на Неговата полнота и сила; повеќе нема да зависиме од искуствата на другите, затоа што го имаме сведоштвото во себе, и како некогашните Самарјани ќе можеме да кажеме: „Сами чувме и знаеме дека Тој е Спасител на светот, Христос“ (Јован 4:42). {ПЖ 83.1}

Колку повеќе го разгледуваме Христовиот карактер и колку повеќе ја искусуваме Неговата спасоносна моќ, толку поживо ја согледуваме сопствената слабост и несовршеност и толку посериозно гледаме на Христа како на наша сила и Избавител; бидејќи во нас нема сила да го очистиме храмот на душата од нечистотијата, но ако се покаеме за гревовите против Бога и бараме простување преку Христовите заслуги, Тој ќе ни даде вера што дејствува преку љубовта и го очистува срцето, па со вера во Христа и со послушност кон Божјиот закон можеме да бидеме посветени и да станеме достојни за друштво со светите ангели и за заедница со избавените, облечени во бели облеки во царството на славата. {ПЖ 83.2}

Единството со Христа е наше предимство

Не е само првенство, туку и должност на секој христијанин да одржува интимно единство со Христа и да стекне богато искуство во Божјите работи, зашто тогаш неговиот живот ќе биде плоден во добри дела; Христос вели: „Со тоа ќе се прослави Мојот Отец, ако вие принесувате многу плод и ако бидете Мои ученици“ (Јован 15:8). Кога ги читаме биографиите на луѓе познати по својата побожност, често мислиме дека нивните искуства и достигнувања се недостижни за нас, но не е така: Христос умрел за сите, и Неговото ветување ни е сигурно — Тој е поподготвен да ни го даде Својот Свет Дух ако бараме, отколку што земските родители се подготвени да им даваат добри дарови на своите деца. Пророците и апостолите не го усовршувале христијанскиот карактер со некое чудо; тие ги користеле сите средства што Бог им ги ставил на дофат, и сите што ќе вложат ист напор можат да ги постигнат истите резултати. {ПЖ 83.3}

Павловата молитва за црквата

Во своето послание до црквата во Ефес, Павле ја истакнува пред нив „тајната на евангелието“ и „неискажливото богатство Христово“, а потоа ги уверува во своите срдечни молитви за нивниот духовен напредок, говорејќи: {ПЖ 84.1}

„Затоа ги преклонувам колената свои пред Отецот на нашиот Господ Исус Христос… да ви даде, по богатството на Својата слава, сила да се утврдите преку Неговиот Дух во внатрешниот човек, и преку верата Христос да се всели во срцата ваши, та вкоренети и утврдени во љубовта, да можете да разбирате со сите светии што е ширината и должината, што е длабочината и височината, и да ја узнаете Христовата љубов, што го надминува секое знаење, за да се исполните со сета полнота Божја“ (Ефесјаните 3:14–19). {ПЖ 84.2}

Тој им пишува и на своите браќа во Коринт: „До осветените во Исуса Христа… да имате благодат и мир од нашиот Бог Отец и од Господа Исуса Христа. Секогаш му благодарам на Бога за вас поради даруваната ви во Христа Исуса Божја благодат, зашто преку Него се обогативте со сѐ, во секое слово и во секое знаење, откако се утврди во вас Христовото сведоштво, така што да не се лишувате од никаков дар, вие што го очекувате откровението на нашиот Господ Исус Христос“ (1 Коринтјаните 1:2–7); овие зборови не се упатени само до заедницата во Коринт, туку до целиот Божји народ до крајот на времето, и секој христијанин може да се радува на благословите од посветувањето. {ПЖ 84.3}

Апостолот продолжува: „Браќа, ве молам, во името на нашиот Господ Исус Христос, сите вие да зборувате едно и исто, и помеѓу вас да нема делење, туку да бидете соединети во еден дух и во една мисла“ (1 Коринтјаните 1:10). Павле не би апелирал да сторат нешто невозможно; единството е најсигурен резултат на христијанското посветување. {ПЖ 85.1}

Во посланието до Колосјаните, Павле ги истакнува славните предимства ветени за Божјите деца: „Бидејќи чувме за вашата вера во Христа Исуса и за љубовта ваша, која ја имате кон сите светии, поради надеж на она што ви е определено на небесата… затоа и ние од оној ден, кога го чувме тоа, не престануваме да се молиме и да сакаме да се исполните со познавање на Неговата волја во секоја мудрост и духовно разбирање, та да постапувате достојно за Бога, угодувајќи Му во сѐ, принесувајќи плод во секое добро дело и да растете во познавањето на Бога, укрепувајќи се со секаква сила преку Неговата славна моќ за секаква трпеливост и големодушност со радост“ (Колосјаните 1:4–11). {ПЖ 85.2}

Степен на светоста

И самиот апостол се трудеше да го постигне истиот степен на светост што им го препорачуваше на своите браќа, па затоа им пишува на Филипјаните дека сѐ што порано го сметал за придобивка сега го смета за штета „спрема преважното познавање на Христа Исуса“, копнеејќи да Го познае Него, силата на Неговото воскресение и учеството во Неговите страдања, „та некако да го достигнам воскресението на мртвите“, но истовремено искрено признава: „не затоа што веќе достигнав, или дека веќе постигнав совршенство, туку се стремам… го заборавам она што е зад мене, а се стремам кон она што е пред мене, трчам кон целта“ (Филипјаните 3:7–14). Тука се гледа јасна спротивност меѓу фалбените, самоправедни тврдења на оние што велат дека се без грев и понизниот говор на апостолот; а токму чистотата и верноста на неговиот живот им давале тежина и сила на неговите опомени кон браќата. {ПЖ 86.1}

Волјата Божја

Павле не пропуштал во секоја згодна можност да ја нагласи важноста на библиското посветување. Тој вели: „Зашто знаете какви заповеди ви дадовме од Господа Исуса. Ова е волјата Божја: да бидете осветени“ (1 Солунјаните 4:2–3). И уште: „Затоа, возљубени мои, како што секогаш ме слушавте, не само во мое присуство, туку многу повеќе сега, кога сум отсутен, со страв и трепет градете го вашето спасение, оти Бог е Оној, Кој во вас прави да сакате и да дејствувате според Неговата добра волја. Правете сѐ без ропот и двоумење, за да бидете прави и чисти, непорочни чеда Божји среде лош и расипан род, во кој светите како светила во светот“ (Филипјаните 2:12–15). {ПЖ 86.2}

Тој му заповедал на младиот Тит да ја поучува заедницата дека, ако се потпираат на Христовите заслуги за спасение, Божјата милост што живее во нивните срца ќе ги води кон верно извршување на животните должности: „Напоменувај им да се покоруваат на началствата и властите, да бидат готови за секое добро дело… Верни се тие зборови; и јас сакам да го утврдуваш тоа, та оние што поверувале во Бога да се трудат и да се грижат за добри дела: ова е полезно и добро за луѓето“ (Тит 3:1–8). {ПЖ 87.1}

Павле сака да ни го врежи фактот дека љубовта е темел на секоја вистинска, прифатлива служба за Бога и круна на христијанските добродетели, и дека само во душата во која владее љубов ќе пребива Божјиот мир: „И така, како избраници Божји, свети и возљубени, облечете се во милосрдност, доброта, смиреност, кроткост и долготрпеливост; трпете се еден со друг и проштавајте си. Ако некој има поплака на некого, како што Христос ви прости, така и вие направете! А над сето тоа облечете се во љубов, која е врска на совршенството, и мир Божји да владее во срцата ваши, за што сте повикани во едно тело, и бидете благодарни! Словото Христово изобилно нека се всели во вас; во секоја мудрост да се учите и да се советувате еден со друг со псалми и химни, и со духовни песни, пеејќи Му на Господа со благодарност во срцата ваши! И сѐ што вршите со збор или дело, вршете го во името на Господа Исуса Христа, благодарејќи Му преку Него на Бога и Отецот“ (Колосјаните 3:12–17). {ПЖ 87.2}

Сподели го ова:

Поврзани статии