Ева зачудено ја слуша крилестата змија во Едем, со празни раце.

Тогаш змијата и рече на жената… ќе станете како богови и ќе знаете што е добро, а што зло

Сподели го ова:

По Божја милост, ги продолжуваме нашите истражувања на Писмото. Во претходната тема разгледувавме како сатаната, зборувајќи преку змијата, со навидум едноставни, речиси наивни прашања, кои во исто време изгледаа како „заинтересираност“ на сатаната за благосостојбата на луѓето, ја вовлече жената во разговор, а таа, од своја страна, направи грешка, додавајќи нешто свое на Божјите зборови. Секако, го стори тоа со најблагородни намери, но сатаната веднаш го искористи тоа, туркајќи ја во замката со своите аргументи. Последните зборови на жената беа дека Бог им дозволил да јадат од сите дрвја во градината, освен од дрвото на познавањето на доброто и злото, „за да не умрат“. И токму од овој момент ќе ги продолжиме нашите истражувања на Писмото:  

„Тогаш змијата и рече на жената: ‘Не, нема да умрете! Но Бог знае дека оној ден кога ќе вкусите од него, ќе ви се отворат очите, па ќе станете како богови и ќе знаете што е добро, а што зло’” (Создавање 3:4,5).

Ќе бидеме крајно внимателни, бидејќи она што го зборува ѓаволот станало непоколеблива догма за огромното мнозинство верници, кои мислат дека верата што ја следат е од Бога. Но, всушност, нејзин автор е ѓаволот, непријателот на Бога и на луѓето, измамникот, таткото на лагата. Жалосно е што луѓето, па дури и верниците, не обрнуваат внимание на зборовите што стојат пред таа доктрина, во која веруваат како во Божја вистина! А тие зборови се: „Тогаш змијата и рече на жената“, забележете, не Бог, туку змијата. А знаејќи дека преку змијата зборувал ѓаволот, можеме со сигурност да кажеме: „И ѓаволот рече.“ И токму она што тој го рече, денес е непоколеблива догма за, веројатно, 99% од луѓето на земјата, и верници, и неверници. Сатаната рече:

„Тогаш змијата и рече на жената: ‘Не, нема да умрете’!…“

Сатаната ѝ рече на жената: לֹֽא־מֹ֖ותתְּמֻתֽוּן (lo-mot temutun), што се преведува како „нема да умрете“ или „вие сигурно нема да умрете“. Со овие зборови го слушаме првото отворено негирање на Божјата вистина, изјава што е целосно спротивна на она што претходно го кажал Бог:

„И му заповеда Господ Бог на човекот, велејќи: ‘Од секое дрво во градината можеш да јадеш,освен од дрвото за познавање на доброто и на злото; од него не јади; зашто во оној ден кога ќе вкусиш од него, ќе умреш’“ (Создавање 2:16,17).

Ѓаволот може да ги заведе луѓето на разни начини: преку лажна добрина, грижа за другите, чиста лага, лага измешана со вистина, па дури и преку самата вистина. Но сето тоа го прави со една цел, да ги наведе луѓето на непослушност кон Бога, односно да прифатат нешто спротивно од Неговата волја. Тоа не треба да нѐ изненадува, бидејќи самиот збор „сатана“ значи „противник“, оној што стои спроти Бога и дејствува против Него.

Кога луѓето ги прифаќаат зборовите на ѓаволот како вистина, тие стануваат противници на Бог и преминуваат на страната на сатаната. Затоа е многу важно внимателно да размислиме пред да прифатиме нешто како вистина, особено ако тоа е спротивно на Писмото. Такви примери се: јадењето нечиста храна, која Бог ја забранил; празнувањето на недела наместо сабота, која Бог ја заповедал; задржувањето на десетокот за себе наместо да Му го дадеме на Бога; или верувањето во бесмртноста на душата, што е спротивно на Божјото Слово.

Кога ги правиме овие работи, ние, всушност, стануваме противници на Бога и преминуваме на страната на сатаната, иако можеби мислиме дека сме на вистинскиот пат. А во реалноста, со таквиот избор чекориме кон пропаст:

„Има патишта, кои на човек му изгледаат прави, но крајот нивни води во смрт“ (Изреки 14:12).

Уште еднаш ќе напомнам за еден непроменлив принцип на правилно разбирање на Писмото. Во Светото писмо постојат текстови кои се јасни, едноставни и лесни за разбирање, но постојат и текстови кои се сложени и кои можат да бидат различно, па дури и спротивно толкувани. Вистината ни се открива и преку едноставните, и преку сложените текстови.

Но токму едноставните и јасни текстови ни се дадени за да нѐ заштитат од заблуда кога ги толкуваме сложените. На пример, во 11-тата глава од книгата Левитска и во 14-тата глава од книгата Повторени закони, јасно е наведено што смее, а што не смее да се јаде, како и зошто Бог го забранил тоа.

„Зашто вие сте свет народ на Господ, вашиот Бог, и Господ вас ве избра од сите народи, што се на земјата, за да бидете Негов народ. Не јади ништо нечисто“ (Повторени закони 14:2,3).

„И секаква гадинка што лази по земјата, да ви е одвратна и да не се јаде. Сè што се влече на мев и сè што оди на четири нозе или што е со многу нозе меѓу сè она што се влече по земјата, тоа да не го јадете, бидејќи е нечисто. Не поганете ги душите ваши со ниедно од животните што лазат и не осквернувајте се од нив, за да не станете нечисти преку нив, зашто Јас сум Господ, вашиот Бог, осветувајте се и бидете свети, бидејќи Јас сум свет; и немојте да ги осквернувате душите ваши со какво и да е животно што лази по земјата“ (Левитска 11:41-44).

„Вие сте храм на живиот Бог, како што рекол Бог: ‘Ќе се вселам во нив и ќе одам меѓу нив; ќе им бидам Бог, а тие ќе бидат Мој народ.’ ‘Затоа излезете од нивната средина и одделете се!’ Вели Господ, и ‘Не допирајте се до нечисто, и Јас ќе ве примам! И Јас ќе ви бидам Татко, а вие ќе Ми бидете синови и ќерки’, вели Господ Седржителот. И така, возљубени, имајќи вакви ветувања, да се очистиме од секоја нечистота на телото и на духот, исполнувајќи ја светоста во страв Божји“ (2 Коринтјаните 6:16-18; 7:1).

Затоа, имајќи ги овие едноставни и јасни текстови, ние ја знаеме Божјата волја во однос на исхраната на човекот. Тие ни даваат сигурна основа и јасна граница при секое толкување. Поради тоа, кога ќе наидеме на сложен текст, на пример во Делата на апостолите, ние веќе знаеме како правилно да го разбереме. Јасните текстови се како светилник што нè води и нè чува од погрешни заклучоци, за да не ја изопачиме вистината.

„Утредента, додека тие патуваа и наближуваа до градот, Петар околу шестиот час се качи на рамниот покрив од куќата да се помоли. И бидејќи беше огладнел, сакаше нешто да јаде; а додека му приготвуваа, тој падна во занес, и го виде небото отворено и некаков сад како слегува кон него, сличен на некое големо платниште, врзано за четирите краишта, и се спушташе на земјата. Во него имаше секакви четириножни животни, ѕверови, влекачи земни и птици небески. И дојде глас кон него: ‘Петре, стани, заколи и јади!’ А Петар рече: ‘Никако, Господи, зашто никогаш не сум јадел погано или нечисто.’ И повторно дојде глас кон него: ‘Она што Бог го очистил, ти не го сметај за нечисто!’ Тоа се повтори трипати, а садот пак се крена кон небото. И додека Петар беше во недоумица што значи тоа видение што го виде, ете ги луѓето, испратени од Корнилиј, кои откако се распрашаа и го најдоа домот на Симон, застанаа пред портата“ (Дела 10:9-17).

Кога ги читаат овие стихови, многу верници веднаш помислуваат: „Еве, конечно Бог попуштил, се предомислил и дозволил верниците да јадат свинско и други нечистотии.“ Но, забележете: кога Бог ја даде забраната за нечистата храна, Тој тоа го направи јавно, пред целиот народ, и го запиша овој закон во две книги на Светото писмо. А наводната дозвола да се јаде она што Тој претходно го забранил, наводно ја добил само еден човек, апостолот Петар. Ако Лука не ја запишал книгата Дела на апостолите, никој дури и немаше да знае за тоа. Дали е можно Бог на овој начин да ја открива вистината, тајно, преку еден човек, и тоа во спротивност со она што претходно јавно го изрекол? Секако дека не, затоа што тоа е спротивно на Божјите принципи. Бог секогаш ја откривал вистината јавно, пред сите. А кога народот ќе отстапеше од вистината што веќе им ја објавил, Тој понекогаш му се јавуваше на еден пророк за да го испрати да го предупреди народот, но секогаш со цел да ги врати кон она што веќе било објавено, а не за да донесе нешто ново што би го поништило претходното. Во Писмото нема ниту еден пример каде што Бог, преку еден човек, објавил „нова вистина“ спротивна на она што веќе им го дал на сите. Сепак, овие аргументи ретко ги убедуваат љубителите на свинско месо. Затоа, да се вратиме директно на текстот на кој тие се повикуваат, за да го тргнеме лажниот темел, тој песок врз кој некои го изградиле својот духовен дом.

Во градот Кесарија живеел побожен човек по име Корнилиј. Тој претходно бил незнабожец, но се обратил кон Бога. Еден ден Божји ангел му се јавил и му заповедал да го повика апостолот Петар, кој во тоа време престојувал во Јопија. Меѓу Евреите и незнабошците постоела голема пречка и разделеност, бидејќи Евреите ги сметале незнабошците за нечисти. Сепак, според Божјиот план, Петар требало да отиде кај Корнилиј, човек побожен, но од незнабошците. За Петар да нема сомнеж дека тоа е Божја волја, Бог му дал видение со нечисти животни и му рекол: „Она што Бог го очистил, ти не го сметај за нечисто.“

И од самите зборови е јасно дека не станува збор за храна. На Петар му е речено: „Ти не го сметај за нечисто“, а законот за нечиста храна не бил даден на луѓето да го определуваат, туку лично Бог одредил која храна е чиста, а која нечиста. Ако ова навистина значело дозвола за сите верници да јадат нечиста храна, Бог би рекол: „Она што Бог го очистил, вие немојте да го сметате за нечисто“, а не само лично на Петар.

Зошто, тогаш, ова му било кажано само нему? Затоа што токму Петар требало да биде повикан во домот на Корнилиј и требало правилно да ја разбере Божјата волја за тој повик. Видението било дадено за да му помогне да ги надмине своите предрасуди кон незнабошците. Интересно е што дури и Петар, апостолот на Исус Христос, кој го примил Светиот Дух на Педесетница, не го разбрал веднаш значењето на видението. А денес, некои верници, кои можеби никогаш и целосно не го прочитале Писмото, веднаш „разбрале“ и се упатиле да колат прасиња. Чудна духовна сила имаат тие луѓе, посилна и од самиот апостол Петар!

Но забележете: токму во моментот кога Петар сè уште не разбирал што значи видението, Бог веднаш му дал појаснување – во истиот час дојдоа луѓето што Корнилиј ги испратил да го повикаат во својот дом:

„И додека Петар размислуваше за видението, Духот му рече: ‘Ете, те бараат тројца луѓе. Туку стани, слези и оди со нив, не размислувајќи ништо; зашто Јас ги пратив“ (Дела 10:19,20).

Колку е добро што покрај апостол Петар тогаш не се најдоа „современи верници“ кои веднаш би го убедиле дека неговото видение нема никаква врска со тоа да им проповеда на незнабошците. Туку, според нивното толкување, тоа било наводна дозвола од Бога, по смртта на Христос за гревовите на луѓето, да се јаде секоја нечиста храна. Според нивното толкување, Христос умрел токму за тоа. А за што друго, нели? О, само ако овие несреќни толкувачи барем за миг размислеа што навистина учат и каде ги водат луѓето! Но, слава му на Бога, што токму тоа видение Бог лично му го објасни на апостол Петар, а преку него и на нас. Кога Петар дојде во домот на Корнилиј, веќе точно знаеше зошто му било дадено тоа видение: за да не ги смета незнабошците за осквернети или нечисти.

„И им рече: ‘Вие знаете дека на човек Јудеец му е забрането да се дружи или да оди кај човек од друг род. Но мене Бог ми покажа ниеден човек да не го нарекувам поган или нечист. Затоа, кога бев поканет, дојдов без двоумење. Сега ве прашувам, зошто ме повикавте?’“ (Дела 10:28,29).

А во 11-тата глава, што следи по десеттата, се раскажува како Евреите го прекорија апостол Петар затоа што отишол во домот на незнабошци. Но Петар им го изнесе како оправдување Божјото откровение – детално им го раскажа видението што го примил од Бог. И кога тие го слушнаа неговото сведоштво, го прифатија неговиот аргумент и се смирија:

„Откако го ислушаа тоа, тие се успокоија и Го прославуваа Бога, велејќи: ‘Значи и на незнабошците Бог им даде покајание за живот’“ (Дела 11:18).

И ете го целиот тој „сложен“ текст, а во него никаде нема никаква дозвола од Бога за јадење нечистотија. Ако внимателно се разбере, неговото вистинско толкување е во целосна хармонија со јасните и едноставни стихови од Писмото кои строго забрануваат да се јаде нечиста храна. Токму овие едноставни текстови се како заштитна ограда што не смееме да ја преминеме при обид да ги толкуваме посложените места. Едноставните стихови се дадени за секој човек, и неук, и дете, и оној без теолошко образование, за да може јасно да ја разбере Божјата волја и да живее според неа.

Сложените текстови, пак, се дадени за да откријат подлабоки и посуптилни аспекти на истата вистина која веќе е јасно изнесена во едноставните текстови. Со нив можат да се занимаваат оние кои имаат духовна зрелост, теолошко образование или пак со ревност и трпение стих по стих ја бараат вистината во Писмото. Не секој може сам да ја открие скриената вистина во тие сложени места, но оние што ќе ја најдат имаат одговорност да ја пренесат и објаснат на другите, за и тие да не западнат во заблуда.

Ова го потврдува и самото Писмо, кое вели:

„Блажен е оној кој чита и оние кои ги слушаат зборовите на ова пророштво и пазат на напишаното во него; зашто времето е блиску“ (Откровение 1:3).

Во Писмото забележуваме една интересна разлика: оној што чита и разбира е спомнат во еднина, а оние што слушаат и ги пазат заповедите се спомнати во множина. Зошто е тоа важно? Затоа што денес живееме во време кога има вистинско море од религиозни учители. Речиси секој што прочитал неколку стихови од Библијата смета дека е доволно подготвен да ги учи другите на „вистината“. Токму од такви самопрогласени учители произлегуваат најголемите заблуди. Тие, наместо да се држат до јасните и едноставни стихови, се впуштаат во толкување на сложени и двосмислени места. И од тие стихови извлекуваат „вистини“ кои, ако се прифатат, во суштина го негираат или укинуваат значењето на стотици јасни и едноставни стихови во Писмото. Со тоа нивните толкувања директно влегуваат во судир со Божјото Слово. Навистина, подобро би било целосно да ја препишат Библијата по сопствен вкус, наместо да ја искривуваат. А некои навистина и го прават тоа, со нивните „слободни преводи“ прилагодени на сопствените учења.

Затоа, драги мои, кога ќе се појави некое ново учење што ви го нудат, а неговите преносители изгледаат како искрено да се „грижат“ за вас и вашата благосостојба, но тоа учење им противречи на јасните, едноставни и недвосмислени стихови од Писмото, тогаш бидете сигурни дека преку тие луѓе зборува сатаната. Токму така тој зборуваше и преку змијата во Едем. Бог јасно заповеда: „Не јади од ова дрво, зашто ќе умреш“, а сатаната рече спротивното: „Јади, нема да умреш.“ И сите добро знаеме што ѝ се случи на жената кога го прифати учењето на сатаната, учење кое целосно се косеше со Божјото Слово.

Затоа, уште еднаш ќе повторам: размислете илјада пати пред да прифатите некое учење. Колку и да изгледа привлечно, ако тоа се коси дури и со еден најмал, јасен и едноставен стих од Писмото, зад таквото учење стои сатаната.

И уште нешто: жената во Едем имала избор. Можела да им верува на Божјите зборови, а можела да му верува и на ѓаволот. Бог ѝ ја дал слободата на избор. Но зошто таа ги прифатила зборовите на ѓаволот, а не на Бога? Затоа што тие зборови нашле прием во нејзината душа; таа, всушност, го посакала токму она што ѓаволот ѝ го понудил.

Така е и со нас денес. Нашиот избор зависи од тоа какви сме однатре. Ако некој ја прифаќа лагата на ѓаволот, тоа значи дека во тој момент неговата внатрешна природа живее и дише со таа лага. Со други зборови, таа лага му е поблиска и помила од вистината:

„Тогаш змијата и рече на жената: ‘Не, нема да умрете (Хебрејски:  מוֹת תָּמוּת – mot tamut)…’“

А сега да погледнеме заедно во учењето што сатаната ѝ го пренесе на жената преку зборовите: „Не, нема да умрете!“ Да се потсетиме на она што веќе го разгледувавме во врска со овие зборови.

Формата mot tamut, преведена како „ќе умреш“, во оригиналот е употребена за засилување на значењето: „со смрт ќе умреш“ или „умирајќи ќе умреш“. Овој израз звучи необично, бидејќи секој човек умира преку смрт. Но токму затоа преводот „умирајќи ќе умреш“ подобро ја пренесува мислата – процесот на умирање започнува со вкусот од забранетиот плод и трае сè додека не заврши со самата смрт. Затоа постои и преводот „безусловно ќе умреш“, кој ја нагласува неизбежноста, а не времето на смртта.

Сатаната, пак, ѝ вели на жената: „Ако го изедете плодот, ќе започне процес на стареење и умирање – но сепак нема да умрете!“ Не ве потсетуваат ли овие зборови на едно многу познато и широко распространето учење меѓу луѓето и денес?

Пред падот, луѓето не умираа, ниту старееја; во нив не постоеше процес на телесно пропаѓање што води кон смрт. Но сатаната нудеше измамлива „надеж“: „Да, ќе стареете, ќе умирате, но на крајот нема да умрете – ќе станете како Бог.“

Какво чудно и лукаво учење! Писмото нè учи дека битието на Бог, ако воопшто можеме така да зборуваме со човечки јазик, е суштински различно од битието на созданието. Човекот е ограничен со тело, а неговиот живот е целосно врзан за телесната природа. Кога умира телото, односно материјалната страна на човекот, исчезнува и индивидуата, повеќе ја нема личноста. Со смртта на телото завршува и постоењето на човекот како целина. Затоа, во Писмото е запишано дека мртвите „ништо не знаат, не мислат, не чувствуваат и не можат да комуницираат со Бога“.

„Зошто Подземјето Тебе не Те слави, смртта Тебе не те восфалува, слезените во гроб не се надеваат на Твојата вистина. Живите, само живите ќе Те прослават, како јас сега…“ (Исаија 38:18,19).

„Бидејќи мртвите не Те спомнуваат Тебе; во пеколот кој ќе Те слави Тебе“ (Псалм 6:5).

„Живите знаат дека ќе умрат, а мртвите ништо не знаат, и веќе за нив нема награда, зашто и споменот за нив е предаден на заборавот, и љубовта нивна, и омразата нивна и љубомората нивна веќе исчезнале, и ќе немаат дел довека во ништо, што се случува на земјата“ (Проповедник 9:5,6).

„Сè, што може да врши раката твоја, според силите твои, врши; зашто во гробот, каде што ќе појдеш, нема ни работа, ни размислување, ни знаење, ни мудрост“ (Проповедник 9:10).

И така, според Писмото, со смртта на телото настапува и смртта на личноста, зашто животот на секое суштество е органски поврзан со материјата. Токму затоа на луѓето им е потребна храна за да живеат, воздух за да дишат – сè што телото прима служи за негово одржување. И токму затоа, за да можат да живеат вечно, требало да вкусуваат од дрвото на животот.

За ова веќе зборувавме во една од претходните теми, во плодовите на дрвото на животот Бог вградил состав кој го спречува телото да старее и да умира. Со други зборови, дрвото на животот јасно ни покажува дека вечниот живот на човекот како личност е неразделно поврзан со животот на неговото тело, односно со материјата од која е создаден. Затоа Бог постави херувими да го чуваат патот кон дрвото на животот по падот на човекот, за тој да не може повторно да го нахрани своето тело, својата материјална природа, со неопходните елементи за бесмртност и така да почне да живее вечно:

„И Господ Бог рече: ‘Ете, Адам стана како еден од Нас, знаејќи што е добро и што е зло; но сега, да не ја испружи раката своја и да земе пак од дрвото на животот, и да вкуси, па да заживее вечно!’ Тогаш Господ Бог го изгони од Едемската градина, за да ја обработува земјата, од која беше земен. Откако, пак, го изгони Адам, постави на исток пред градината Едем херувим и огнен меч, кој се вртеше и натаму и наваму, за да го пазат патот кон дрвото на животот“ (Создавање 3:22-24).

Такво е битието на човекот: неговиот живот целосно зависи од материјата од која е создаден. А Бог не е таков – Неговото битие не зависи ниту од тело, ниту од материја. Тој е вечен, и Неговата вечност не зависи од ништо надворешно. Нему не му е потребно дрвото на животот за да живее вечно – бидејќи Тој има живот во Себе.

А сатаната ѝ вели на жената: ако вкусиш од забранетото дрво, ќе започне стареење – телото ќе почне да умира, ќе влезе во процес на постепено пропаѓање. Секако, секој процес има свој крај – и тоа значи дека ќе дојде ден кога телото целосно ќе умре. Но, не плаши се, вели тој: ќе умре само телото, а не и ти самата. Вие ќе бидете како Бог, Кој не е ограничен од никакво тело.

Со други зборови, змијата вети: ако вкусите од плодовите, ќе стекнете ново битие, бесмртна егзистенција независна од телото. Зарем тоа не изгледа примамливо? Да се отфрли телото со неговите ограничувања, потреба за храна, вода, сон, одмор, и да се добие слобода како Божјата бесмртност?

„Да, можеби сега имаме бесмртност,“ размислуваше Ева, „но таа е условена. Зависи од нашето тело, од плодот на дрвото на животот, од послушноста кон Божјите заповеди. Ако не Му се покориме, Тој ќе нè лиши од дрвото и ќе умреме. Но ако вкусам од забранетото дрво, ќе стекнам бесмртност независна од сè – бесмртност како Божјата.“

Тоа беше прекрасно ветување, бесмртност независна од телото, па дури и од Самиот Бог. Затоа Ева побрза да ги сподели плодовите со Адам. Иако ништо веднаш не се смени, таа веруваше во ветувањето дека доброто ќе дојде подоцна, по ослободување од „ропството на телото“ и стекнување ново, вечно битие.

Колку е лукав сатаната! Тој ѝ зборуваше меѓу редови дека Бог им го забранил плодот само затоа што не сакал тие да станат како Него и да ја добијат Неговата бесмртност.

На крајот, ние знаеме како заврши за нашите прародители нивната доверба во измамата на сатаната. Но дали навистина мислите дека, откако ги измами првите луѓе, сатаната престана да ја користи истата лага за да ги мами и другите? Секако дека не. Синот Божји зборува за него како за оној кај кого лагата не е само средство, туку самата суштина на неговото постоење:

„… во него нема вистина. Кога зборува лага, говори од себе, зашто е лажливец и татко на лагата“ (Јован 8:44).

Забележувате ли како Христовите зборови и зборовите на сатаната постојано се во спротивставување. Бог ја нуди вистината, а ѓаволот веднаш ја негира со лага, со нешто што е целосно спротивно на вистината.

Да погледнеме неколку примери:

  • Бог вели: „Ќе умрете ако вкусите од забранетото дрво“, а сатаната одговара: „Не, нема да умрете – ќе бидете како Бог, бесмртни.“
  • Бог вели: „Платата, што ја дава гревот, е смрт“, а сатаната повторно тврди: „Не, нема да умрете – ќе бидете како Бог, бесмртни.“

Секогаш и по секоја цена тој се обидува да ја побие Божјата вистина. Затоа, кога Бог по падот во грев заповеда луѓето да не вкусат од дрвото на животот, за да не почнат да живеат вечно, сатаната повторно ја повторува својата лага: „Не, нема да умрете – ќе бидете како Бог, бесмртни.“

Во однос на бесмртноста, Бог вели дека таа се добива преку послушност кон Него и преку воскресението на мртвите, со добивање ново тело. Сатаната, пак, инсистира: „Телото нема никаква врска – вие не умирате, дури ни кога телото ќе умре; вашата душа е, како Бог, бесмртна.“

Понатаму, кога Бог вели дека грешниците по Второто Христово доаѓање ќе бидат уништени засекогаш, сатаната не само што ја негира смртта, туку ја заменува со вечно страдање: „Не, нема да умрете – ќе бидете во маки, но нема да умрете; вие сте, како Бог, бесмртни.“

Сите овие примери јасно покажуваат дека токму сатаната го создаде учењето за бесмртноста на човечката душа, верувањето дека човекот, како личност, може да постои вечно, независно од телото и материјата, во некоја „друга димензија“, во духовен свет, како што постои Бог. А Писмото вели дека Бог е Дух:

„Бог е Дух…“ (Јован 4:24).

Преку искушението упатено кон жената, сатаната воведе едно од најраспространетите и највлијателни учења во историјата на човештвото, верувањето во бесмртноста на човечката душа. Тоа учење тврди дека човекот, дури и по телесната смрт, продолжува да постои како свесна личност, во нематеријален облик на постоење, независно од телото и од материјата од која е создаден. Денес ова верување е прифатено од огромното мнозинство луѓе, и верници, и неверници.

Во денешно време, верувањето во бесмртноста на душата е длабоко вкоренето во многу религии и духовни традиции. Во католичката црква, на пример, смртта се смета за крај на земниот живот, но не и на човековото постоење – се верува дека душата се одвојува од телото и продолжува да живее во вечноста. Во православното учење, бесмртноста на душата е едно од централните учења, особено поврзано со темата за спасението и вечниот живот. И повеќето протестантски движења го прифаќаат истото општо христијанско гледиште – дека душата е бесмртна, дека постојат рај и пекол и дека животот продолжува и по смртта.

Слични верувања постојат и надвор од христијанската вера. Во јудаизмот, вербата дека душата продолжува да живее и по смртта на телото претставува една од основните догми. Во исламот, исто така, се учи дека во моментот на смртта телото го напушта нематеријална суштина, душата, која продолжува да постои. Според античките историски извори, уште старите Египќани верувале дека човечката душа е бесмртна и дека нејзиниот живот продолжува и по телесната смрт.

Гледате ли што се случува? Целиот свет, од паганските религии, преку јудаизмот и исламот, па сè до огромното мнозинство христијани, верува во бесмртноста на душата. Во истото учење со кое сатаната ги измами нашите прародители кај забранетото дрво. Но Писмото јасно сведочи дека тоа не е вистина: човекот нема бесмртна душа што продолжува да постои по смртта на телото. Никаде во Писмото не се вели, ниту дури се навестува, дека треба да се тешиме со мислата дека, кога телото умира, душата живее во некакво друго, нематеријално постоење. Такво постоење е својствено само за Бога, Кој е Дух и постои независно од материјата. Човекот, пак, не е таков. Нашата единствена надеж е Христос, Божјиот Син, Кого Бог Го воскресна од мртвите. Тој вети дека ќе се врати и ќе ги воскресне сите што Му останале верни. Со други зборови, вистинската бесмртност може да се добие само преку воскресението на мртвите и добивањето ново тело, или преобразувањето во ново тело, при Неговото Второ доаѓање.

„Бидејќи Сам Господ по заповед, на гласот на архангел и при труба Божја, ќе слезе од небото, и најнапред ќе воскреснат мртвите; а потоа, ние, што сме останале живи, заедно со нив ќе бидеме грабнати на облаците, за да се сретнеме со Господ во воздухот, и така секогаш ќе бидеме со Господ. Па затоа, утешувајте се еден со друг со тие зборови“ (1 Солунјаните 4:16:18).

„Одеднаш, за еден миг на око, на последната труба: зашто ќе затруби, и мртвите ќе воскреснат нераспадливо, а ние ќе се измениме; зашто распадливото треба да се облече во нераспадливост, а смртното – да се облече во бесмртност. А кога ова распадливо ќе се облече во нераспадливост, и она смртното – во бесмртност, тогаш ќе се збидне зборот напишан: ‘Победата ја проголта смртта’“ (1 Коринтјаните 15:52:54).

Апостол Павле категорично се спротивставуваше на верувањето во бесмртноста на душата. Тој јасно напиша дека ако нема воскресение на мртвите, тогаш и оние, што умреле за Христос, пропаднале:

„Зашто, ако мртвите не воскреснуваат, и Христос не воскреснал;ако, пак, Христос не воскреснал, напразна е верата ваша; вие сте уште во своите гревови; тогаш и оние, што умреле за Христос, пропаднале. И, ако само во овој живот се надеваме на Христос, тогаш сме ние најбедни од сите луѓе. Но, ете, Христос воскресна од мртвите, и со тоа стана првина за упокоените. Бидејќи смртта дојде преку човекот, така и воскресението од мртвите, стана преку Човек. И како што по Адам сите умираат, така и во Христос сите ќе бидат оживеани; но секој по свој ред: Христос е првиот плод; потоа, при Неговото доаѓање, ќе воскреснат сите што се Христови“ (1 Коринтјаните 15:16-23).

По смртта не следува никаква награда ниту казна, бидејќи таканаречената бесмртна душа не постои. Судот и конечната пресуда ќе се случат единствено при второто Христово доаѓање, кога мртвите ќе воскреснат:

„И еве, ќе дојдам скоро, и платата Моја е со Мене, за да му дадам на секого според делата негови“ (Откровение 22:12).

„И многумина од оние што спијат во земниот прав ќе се разбудат – едни за живот вечен, а други за вечен срам“ (Даниел 12:2).

Но вечното понижување и срам што ќе ги снајде грешниците не значи дека тие ќе бидат подложени на бескрајни маки. Напротив, нивната смрт ќе биде конечна и неповратна, засекогаш и за цела вечност, без никаква можност за промена или повторно преиспитување:

„Зашто оние што вршат зло, ќе бидат истребени, а оние, кои се надеваат на Господ, ќе ја наследат Земјата. Уште малку, и грешникот ќе го нема; ќе го побараш местото негово и нема да го најдеш“ (Псалм 37:9,10).

„Зашто грешниците ќе загинат, и непријателите Господови ќе ги снема како полска убавина, ќе исчезнат како дим“ (Псалм 37:20).

„Клони се од зло и прави добро, па ќе живееш вечно; зашто Господ ја сака правдата и не ги остава верниците Свои; нив вечно ќе ги чува. А беззакониците ќе бидат исфрлени и потомството на безбожниците ќе биде истребено. Праведните ќе ја наследат земјата и ќе живеат на неа вечно“ (Псалм 37:28,29).

„Надевај се на Господ и остани на Неговите патишта; Тој ќе те воздигне за да ја наследиш земјата; и ќе го гледаш истребувањето на грешниците“ (Псалм 37:34).

„а безбожниците сите ќе бидат истребени, нивното наследство ќе се затре“ (Псалм 37:38).

„Зашто, ете, доаѓа ден, вжарен како печка; тогаш сите горди и оние, кои постапуваат нечесно, ќе бидат како слама, и ќе ги изгори денот што иде, вели Господ Саваот; и така, нема да остане од нив ни корен, ниту гранчиња… и ќе ги газите нечестивите, како прав под стапалата на нозете ваши во тој ден, кога Јас ќе дејствувам, вели Господ Саваот“ (Малахија 4:1,3).

Токму затоа што надежта за бесмртност кај луѓето е неразделно поврзана со обновеното тело, телото што ќе им биде дадено по второто Христово доаѓање, праведниците во вечноста ќе ги одржуваат своите тела на ист начин како Адам и Ева пред падот во грев: преку плодовите од Дрвото на животот и преку лисјата што ќе служат за лекување и спречување на болести. За ова веќе зборувавме во една од претходните теми:

„И ми покажа чиста река со вода на животот, бистра како кристал, која истечуваше од престолот на Бога и на Јагнето. Сред главната улица и од двете страни на реката – дрвото на животот, што раѓа плодови дванаесет пати, давајќи плод секој месец; а лисјата на дрвото служат за исцелување на народите. И нема веќе да има никакво проклетство; престолот на Бога и на Јагнето ќе биде во градот; Неговите слуги ќе Му служат“ (Откровение 22:1-3).

Значи, човекот не поседува бесмртна душа, тоа е лага што потекнува од сатаната, со која тој ги измами нашите прародители уште во рајот. Но искрените верници, иако се малубројни, ја познаваат вистината и не ја прифаќаат измамата на ѓаволот. Во време кога мнозинството луѓе верувале во бесмртноста на душата, апостолите храбро се спротивставија на тоа лажно учење и ја проповедаа вистината за воскресението од мртвите. Некои ја прифатија нивната порака, иако беа малкумина, но мнозинството ја отфрли вистината:

„’Бог, пак, не осврнувајќи се на времињата на незнаење, сега редум им заповеда на сите луѓе да се покаат,зашто определи ден кога праведно ќе му суди на светот преку одредениот од Него Човек, откако ги увери сите со Неговото воскресение од мртвите.’ Кога чуја за воскресението од мртвите, едни се насмеаја, а други рекоа: ‘Другпат сакаме да послушаме за тоа.’ И тогаш Павле си отиде од нив. А некои луѓе се присоединија кон него и поверуваа. Меѓу нив беше Дионисиј Ареопагит и една жена, по име Дамара, и други со нив“ (Дела 17:30-34).

И денес е исто. Божјата вистина и понатаму се проповеда, вистина што јасно го разобличува сатанското лажно учење за бесмртноста на душата и објавува дека воскресението од мртвите ќе се случи при второто Христово доаѓање. Но, за жал, мнозинството луѓе ја одбиваат оваа вистина, додека лагата на ѓаволот, дека душата е бесмртна и продолжува да живее по смртта, со леснотија ја прифаќаат. Болно е да се гледа како луѓето се заробени во стапицата на сатаната и не ја забележуваат Божјата слава, откриена преку Христос, Оној што ни остави жив пример на воскресение од мртвите:

„со кротост да ги превоспитува противниците за да би можел Бог да им даде покајание, за да ја познаат вистината, и да се ослободат од мрежата на ѓаволот кој ги уловил живи за да ја исполнуваат неговата волја“ (2 Тимотеј 2:25,26).

„Ако, пак, е и покриено нашето Евангелие, тоа е покриеноза оние што пропаѓаат: за оние, на кои богот од овој свет им ги заслепил нивните безверни умови, за да не ги осветли светлината на Благовестието за славата на Христос, Кој е слика на (невидливиот) Бог“ (2 Коринтјаните 4:3,4).

Вистината, низ целата историја, секогаш била поддржувана од малкумина. На почетокот ја носеле апостолите, а по нивната смрт нивната мисија ја продолжиле верни луѓе кои цврсто се држеле до Христовото учење и не подлегнале на погрешни влијанија. Еден од нив бил Јустин Маченик, христијански филозоф и сведок на верата, кој уште во вториот век по Христа јавно се спротивставил на оние што се нарекувале христијани, но ги негирале основните вистини на верата, особено воскресението на мртвите. Тој предупредувал дека не може да се смета за вистински христијанин оној што верува дека душата веднаш по смртта оди на небото, а ја отфрла надежта за телесно воскресение и за Божјото идно царство.

Сличен став имал и Вилијам Тиндал, учен човек, реформатор и преведувач на Библијата, кој изјавил: „Со тоа што се учи дека душите по смртта одат на небото, во пеколот или во чистилиштето, всушност се урива целото учење на Христос и апостол Павле за воскресението. Вистинската вера е верата во воскресението на мртвите. Паганските филозофи го негираа ова, тврдејќи дека душите продолжуваат да живеат по смртта на телото. А папата, обидувајќи се да го спои духовното учење на Христос со материјалистичката паганска филозофија, направи нешто невозможно – се обиде да обедини нешто што по својата природа е неспоиво. И бидејќи размислувал телесно, тој го прифатил паганското гледиште и со тоа ја искривил вистинската смисла на Писмото.“

Кој сака да ја познае вистината и да живее според неа, сигурно ќе ја дознае. Христос рекол:

„И ако некој сака да ја врши волјата Негова, ќе разбере дали е ова учење од Бога, или Јас Самиот од Себе зборувам“ (Јован 7:17).

Жално е што човештвото не учи од грешките на минатото. Тажно е да се гледа како и денес милијарди луѓе ја прифаќаат лагата на сатаната, вкусувајќи од забранетите плодови на непослушноста кон Божјата реч и така го губат својот вечен живот. Верата во бесмртноста на душата и прифаќањето на лажниот ден за богослужение, неделата наместо саботата, ќе станат духовниот отров што ќе го измами речиси целото човештво на самиот праг на второто Христово доаѓање.

„Паднатите цркви станале духовен Вавилон и го нудат отровното ‘вино’ на заблудата – мешавина од лажни учења како природната бесмртност на душата, вечните маки на грешниците и издигнувањето на првиот ден од неделата над Божјиот свет и осветен ден – саботата. Таквите заблуди се шират низ целиот свет преку отпаднички религиски заедници, а паднатите ангели се здружуваат со земните грешници за да го подготват патот за последната голема измама. Во нашево време, самиот сатана ќе се појави маскиран како Христос, додека Божјиот закон ќе биде конечно отфрлен од народите на земјата. Така борбата против светиот закон ќе кулминира, но зад сето тоа стои сатаната – прикриен како ангел на светлината. Повеќето луѓе ќе бидат измамени од неговата лукавост, ќе го издигнат ѓаволот на местото на Бога и ќе му укажат обожавање што му припаѓа единствено на Творецот“

(Review and Herald, September 12, 1893).

Продолжуваме понатаму со текстот:

„Тогаш змијата и рече на жената: ‘Не, нема да умрете! Но Бог знае…“

Забележете дека кога Бог ја дал заповедта, не им објаснил на луѓето ниту една причина зошто ја дава. Едноставно, ја изрекол заповедта и рекол каква казна ќе следи ако се прекрши. Сатаната веднаш ја забележал таа празнина, фактот што причината за забраната не била откриена, и се обидел сам да даде „објаснување“, внесувајќи свое толкување за Божјите мотиви. И што прави? Тврди дека точно ги знае Божјите мисли! Но ако Бог не ја открил причината, како тогаш сатаната можел да ја дознае? Тоа би значело дека тој може да ги чита Божјите мисли. Замислете си, каква „способност“! Дури и на Својот Син, Бог ги соопштува Своите намери, како што веќе видовме во една од претходните теми. А сатаната, кој по својата природа не можел да ги разбере Божјите планови ни пред да падне од небото, одеднаш, по својот пад, наводно стекнал способност да ги чита Божјите мисли од далечина. Навистина, чудо невидено! Ете колку „добро“ му донеле на сатаната тие плодови од забранетото дрво.

Јас и претходно сум нагласувал во своите проповеди дека лукавиот не ги погубува луѓето преку самите факти, туку преку нивното изопачено толкување. Теоријата на еволуцијата, која произведе милиони безбожници, целосно се темели на погрешно толкување на фактите. Ќе откријат слоеви на земја, но наместо да ги разгледаат во светлината на Потопот, измислуваат милијарди години на наводно природно таложење, како да летал песокот стотици милиони години низ земјата и се таложел во слој, но некаде, не насекаде. Потоа, милиони години летала глината и се наталожила врз песокот, па потоа друга земја, и така натаму. Тоа е апсурд што може да го прифатат само наивни. Ќе најдат една коска, а потоа ќе ѝ додадат 99% фантазија, и така ќе создадат наводна „преодна форма“ меѓу мајмунот и човекот. И токму со таквите лажни толкувања, погубуваат луѓе.

Во религиите сликата не е ништо подобра, сите се повикуваат на истото Писмо, но сатаната е вешт толкувач. Тој дури се обиде да го измами и Христос во пустината, претставувајќи свое толкување на Божјото слово. Милијарди луѓе денес, заведени од лажно толкување на Писмото, јадат гнасотии што Бог јасно ги забранил, не ја пазат саботата, туку ја замениле, едни со петок, други со недела, а некои дури тврдат дека саботата може да биде било кој ден од неделата.

Ова потсетува на една стара еврејска приказна: човек нашол туѓ паричник во сабота, но за да го земе без да ја прекрши заповедта, се помолил искрено и си рекол дека на местото каде што се молел, веќе не е сабота, туку четврток. Така постапуваат и денешните толкувачи: мислат дека, поради нивната силна вера во сопственото толкување, секој ден може да стане Господова сабота.

Каде исчезнува здравиот разум кога луѓето го читаат Писмото? Сатаната е вешт во измамите, токму преку изопачено толкување на вистините од Писмото ја наведе жената во Едем да згреши. За жал, голем дел од човештвото сè уште не разбира што значи вистинска доверба во Бог, тоа е едноставна, детска доверба во Неговите зборови, дури и кога не се дадени објаснувања зошто треба нешто да се прави на одреден начин. Да му веруваше жената на Бог едноставно затоа што Тој рекол да не јаде од забранетото дрво, без да бара логика или причина, сатаната немаше моќ да ја измами.

Но истото што се случи тогаш, се повторува и денес. Ќе умре добар човек, веднаш се појавуваат претпоставки зошто Бог дозволил такво нешто, и тоа ги наведува луѓето кон губење на верата. Ќе се појави болест, повторно доаѓаат сомнежи и прашања што оддалечуваат од Бог. Ќе се прочита некој стих што изгледа спротивен на познатата вистина, и наместо трпеливо истражување, верата се напушта и човекот паѓа во ерес. Малкумина ја имаат таа едноставна, детска доверба во Бог, токму на неа Христос ги повикуваше Своите следбеници:

„Вистина ви велам, кој не го прима царството Божјо како дете, тој нема да влезе во него“ (Марко 10:15).

И во врска со сето ова, не можам а да не спомнам еден настан од времето на Југославија, кога атеизмот бил наметнуван од државата, а религијата се сметала за нешто назадно. Една баба била повикана од службите, каде што се обиделе да ѝ држат „просветна“ работа, убедувајќи ја дека Бог не постои и дека нема причина да се верува. Службеникот се обидел да ја поколеба со ваков аргумент: „Во Библијата пишува дека една голема риба – кај нас преведена како кит – го проголтала Јона. Како може риба да проголта човек, и тој да остане жив во неа? Тоа е бајка! Како може некој да верува во такво нешто?“

А бабата му одговорила: „Ако во Библијата пишуваше дека Јона го проголтал китот, и китот останал жив – пак ќе поверував. Зашто така е кажано во Божјото слово, а Бог никогаш не лаже.“

Како што разбирате, таква вера не може да се скрши со никакви човечки толкувања и теории. Тоа е вера што спасува. Добро е да умееме да го разбереме и толкуваме Писмото – тоа е дар. Но дури и кога нешто од Писмото не ни е јасно, тоа не смее да биде причина да се оддалечиме од Бог.

Во овој поглед, ми се допаѓа пристапот на побожните Евреи кон проучувањето на Писмото. Иако го познаваат јазикот на оригиналот и толкуваат многу длабоко, кога ќе наидат на Божји заповеди што тешко се објаснуваат рационално, како на пример: „Ако најдеш на патот птичје гнездо на некое дрво или на земја, со пилци или јајца, и мајката седи над пилињата или на јајцата, не ја земај мајката заедно со малите:мајката пушти ја, а малите земи ги, за да ти биде добро, и да ти се продолжат деновите твои“, иако постојат обиди оваа заповед да се толкува симболички или морално, самите еврејски мудреци признаваат дека таа тешко се објаснува рационално. Велат дека Бог намерно ја оставил таква, за да ја извршуваме со едноставна вера, а не со логика.

И што прават тогаш? Велат: Бог ги оставил овие заповеди намерно, за да не можеме да ги објасниме, туку само со вера да ги прифатиме и извршуваме. Зашто, ако Бог рекол така, тогаш така треба да биде. Без коментари. Во односот со Бог, треба да бидеме како децата, со чиста доверба. А притоа, да не го изгубиме чувството за хумор, дури ни во најтешките испити на верата.

Во еден час по атеизам наставничката им рекла на децата: „Деца, викнете кон небото: ‘Бог не постои!’“ Но едно дете молчело. Таа го прашала: „Зошто молчиш?“ А тој одговорил: „Ако таму нема никој – зошто да викам? А ако има – зошто да си го расипувам односот?“

Ако Ева со таква детска доверба ѝ речеше на змијата: „Вистина? Велиш дека, ако јадеме од ова дрво, ќе бидеме како Бог? Почекај! Ќе го повикам Бог и маж ми, и пред тебе нека ни каже Бог зошто ни го забрани тоа. Ајде сите заедно да се разбереме!“, тогаш, сигурен сум, сатаната немаше да се чувствува удобно и ќе избегаше од градината како паднат од небото. Но Ева не постапи така, си помисли дека може и без небесниот Татко да донесе вистинска одлука. И тука беше нејзината фатална грешка.

Затоа, пријатели мои, кога ќе се соочиме со нешто од Божјото слово што не го разбираме, имаме две сигурни опции: или искрено ќе се помолиме и ќе побараме Бог да ни го објасни, или, ако не добиеме одговор, ќе Му се довериме како дете на својот татко. Тоа е безбеден пат. Опасно е да бараме одговори надвор од Писмото, одвоено од Бог и Неговата волја.

И така, накратко да повториме што научивме денес:

  1. Целта на сатаната преку искушенијата, без разлика дали се во форма на чиста лага, лага помешана со вистина или вистина ставена во лажен контекст, секогаш е иста: да го наведе човекот на непослушност кон Божјата волја.
  2. Тешко разбирливите текстови од Писмото секогаш треба да се толкуваат во хармонија со јасните и недвосмислени стихови од Божјото слово.
  3. Сатаната е авторот на учењето за бесмртноста на душата, кое огромното мнозинство луѓе го прифаќа како Божја вистина. Но единствената надеж за човекот е второто Христово доаѓање и воскресението на мртвите, според Христовиот пример. Лажното учење за бесмртноста на душата ќе го погуби поголемиот дел од човештвото, бидејќи преку него луѓето не се поврзуваат со Бог, туку со ѓаволот.
  4. Не сите Божји заповеди во Писмото се дадени со објаснување. Бог намерно ги оставил така, за преку нив да ја испита нашата доверба: дали ќе Му веруваме безусловно или само ако ни се објасни причината. Спасението е ветено за оние што ќе покажат апсолутна послушност на Неговата волја.
  5. Вистинската вера не се темели на човечка логика, туку на доверба во Божјото слово. Таму каде што завршува разумот, започнува верата. Бог не нè повикува да разбереме сè, туку да Му се довериме.
  6. Луѓето паѓаат во заблуда кога ја издигнуваат својата мудрост над Божјата. Кога Божјото слово ќе се судри со нивните убедувања или традиции, тие избираат да го менуваат значењето на Писмото, наместо да се променат самите себе.
  7. Верата што спасува не се докажува само со зборови, туку со живот на послушност. Ако Бог рекол нешто, тоа е доволна причина да го прифатиме, дури и кога не гледаме логика или полза.
  8. Во последното време измамите на сатаната ќе бидат толку убедливи, што, ако е можно, ќе ги прелажат дури и избраните (Матеј 24:24). Единствената сигурна заштита ќе биде длабоко познавање на вистината и безрезервна послушност кон Бог, без никакви компромиси.
Сподели го ова:

Поврзани статии