Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата — Земјата покриена со води во вселената

Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата

Сподели го ова:

Со Божја милост започнуваме циклус посветен на темелно текстуално проучување на Библијата, од првиот стих во првото поглавје па сè до крајот, колку што Бог ќе ни даде време и можности.

Овој циклус нема да биде само збирка проповеди, туку длабоко и систематско истражување на Божјото слово, прилагодено на нашето ниво на разбирање. Неговата цел не е само да го продлабочи нашето познавање на Писмото, туку и да ни помогне да стекнеме принципи преку кои секој верник ќе може самостојно и осмислено да ја проучува Библијата.

За секој верник е од исклучително значење да ја разбере Библијата во нејзината длабочина. Таа ни ја открива Божјата мудрост, ни помага да го разбереме Неговото водство во нашиот живот и нè преобразува, за да стекнеме вечен живот.

Христос го опишал овој процес на внатрешна преобразба преку параболата за семето:

„Па рече: ’Царството Божјо прилега на човек што фрлил семе в земја, па спие, и станува ноќе и дење; а како никнува и како расте семето, тој не знае. Зашто земјата сама од себе донесува плод, најнапред стебленце, па клас, а потоа и полно зрно во класот. А кога ќе узрее плодот, веднаш испраќа срп, зашто дошло времето за жетва’“ (Марко 4:26-29).

Во контекст на оваа, како и на други Христови параболи, семето го претставува Божјото слово, а земјата – човечкото срце. Фрлањето на семето во земјата го симболизира внесувањето на Божјото слово во умот, додека ртењето и созревањето на плодот го претставуваат процесот на постепена духовна преобразба.

Вреди да се забележи дека, според параболата, Божјото слово делува во срцето на човекот кој ја проучува Библијата. Овој процес се одвива длабоко во неговата внатрешност, често незабележливо, така што и самиот човек понекогаш не е целосно свесен за промените што Бог ги извршува во него.

Зашто Божјото слово е неспоредлива духовна сила, за која Господ рекол:

„Зар не е Моето слово како оган, вели Господ, и не е ли како чекан што крши карпа?“ (Еремија 23:29).

Со текот на времето, самите ќе забележите дека нешто во вас се променило. Ќе се изменат вашите духовни вкусови, склоности и навики. Ќе почувствувате сè поголема желба да ја читате Библијата, и не само да ја читате, туку и да ја истражувате, со длабока жед да го разберете секој стих.

Од искуство ви зборувам: кога еднаш ќе го вкусите вистинското задоволство од проучувањето на Божјото слово, повеќе нема да можете да го читате површно, како порано. Понекогаш нема ни да успеете да завршите едно поглавје, затоа што веднаш ќе ве привлече некој стих, а со него и многу прашања што ќе бараат одговор.

Тогаш ќе почнете да размислувате и да истражувате, а тие мисли ќе ве следат насекаде, додека учите, додека јадете, додека работите, па дури и додека возите. Божјото слово ќе стане дел од вашиот секојдневен живот, и нема лесно да се задоволите додека не добиете јасен, логичен и библиски заснован одговор на она што Бог сака да ви го открие преку текстот.

Бидејќи сите имаме слична човечка природа, уверен сум дека истото ќе ви се случи и вам.

Затоа, да започнеме со самото проучување.

Додека ја проучуваме Библијата, ќе се стремиме да примениме три од четирите основни нивоа на нејзино толкување:

  • Буквално значење: основното и најдиректно значење на зборовите.
  • Сугестија или навестување: препознавање на скриени пораки и врски во текстот.
  • Подлабоко и пошироко толкување: разбирање на повисоките духовни принципи што текстот ги открива.

Дополнително, ќе користиме различни преводи на Библијата, таму каде што тоа ќе помогне за појасно разбирање.

И така, да започнеме со првиот стих од првото поглавје, од првата книга на Библијата:

„Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата“ (Создавање 1:1).

Да го разгледаме текстот внимателно

Го прочитавме текстот во Библијата. Можеби многумина веќе го знаат напамет. И што понатаму?

Често луѓето ја отвораат Библијата, го читаат стихот, разбираат колку што можат во тој момент и продолжуваат понатаму:

„Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата.“

Зарем овде има нешто нејасно? Сè изгледа јасно како ден, па можеме да продолжиме.

Но, одвојте време, мои пријатели. Ајде да се обидеме внимателно да го разгледаме текстот. Кога ја проучуваме Библијата, важно е не само да читаме, туку и да поставуваме прашања.

Првото прашање може да биде:

  • Од кои зборови е составен овој текст?
  • Што значат овие зборови во нивното буквално значење?
  • Зошто зборовите во овој стих се појавуваат во овој редослед, а не поинаку?

Овие прашања се клучни.

Кога ја истражуваме Библијата, тоа не е само обично читање, тоа е активно барање одговори. Истражувачот на Библијата е како истражител. Тој поставува прашања, не само на себеси, туку и на „сведоците“, „роднините“ и „пријателите“ на оние за кои се говори во текстот.

А зошто го прави тоа? Затоа што, како и секој добар истражувач, сака да ја добие целосната слика. Бидејќи не бил присутен кога настаните се случувале, преку внимателно поставени прашања се обидува да ги состави деловите во една логична и поврзана слика.

Така е и со проучувањето на Библијата.

Првата книга, Создавање, била напишана пред повеќе од 3.500 години, а настаните што ги опишува се случиле пред околу 6.000 години. Природно, никој од нас не бил присутен во тоа време, па затоа треба да научиме да поставуваме прашања кон текстот.

Ќе користиме алегоричен јазик за да го објасниме овој процес.

Најпрво, ќе поставиме прашања на „најблиските роднини“ на текстот, односно на самите зборови од кои е составен. Ова го нарекуваме најблизок контекст.

Потоа, ќе се обратиме кон „подалечните роднини“, текстови што се најблиску до овој стих и се поврзани со него по значење. Ова е поширок непосреден контекст.

На крај, ќе побараме одговор од „сведоците“, односно од другите библиски текстови, од целото Писмо, за да ја разбереме пораката на стихот во светлината на целото библиско учење. Ова го нарекуваме поширок контекст.

Зошто е ова важно?

Затоа што толкувањето на секој библиски текст мора да биде во хармонија со целото Писмо, а не спротивно на него.

Откако ќе ги добиеме одговорите, треба да си го поставиме последното прашање:

Што научив? Како можам наученото да го поврзам во една логична и хармонична слика?

„Во почетокот“ — зошто текстот започнува така?

Кога го проучуваме Создавање 1:1, можеме да си го поставиме следното важно прашање:

Зошто во првиот збор во Библијата Бог не е спомнат како прва причина за сите нешта?

„Зашто, сè е од Него, според Него и за Него. Нему слава во вечни векови. Амин!“ (Римјаните 11:36).

„… Ти го создаде небото и земјата со силата Твоја голема и со крената рака; за Тебе не постои ништо невозможно“ (Еремија 32:17).

„… Ти си создал сè, и според Твојата волја постои сè и е создадено“ (Откровение 4:11).

Можете да забележите дека Бог е првата причина. Во Библијата постојат повеќе стихови каде што Бог Себеси се става на прво место, јасно укажувајќи дека Тој е почетокот и изворот на сè. И Тој вели:

„Јас ја создадов земјата и го создадов на неа човекот; Јас – Моите раце ги простреа небесата; и на сета нивна војска Јас им заповедам“ (Исаија 45:12).

„Вака вели Господ… Јас сум првиот, Јас сум и последниот; освен Мене нема Бог“ (Исаија 44:6).

Овие стихови јасно покажуваат дека Бог е Првата причина и Изворот на сè што постои. Затоа, ако првиот стих од Библијата започнуваше со зборот „Бог“, „Бог во почетокот ги создаде небото и земјата“, тоа веднаш би ја истакнало вистината дека Бог е Создателот.

Но Библијата започнува поинаку:

„Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата“ (Создавање 1:1).

Ова не е случајно. Првиот збор во Библијата, Bereshit, „во почетокот“, не е име на личност, туку временска одредница. Тој ни покажува дека создадениот свет не постоел отсекогаш, туку има свој почеток.

Ако светот има почеток, тогаш не постои сам од себе. Тој зависи од Оној Кој го поставил тој почеток, од Бога. Затоа изразот „во почетокот“ не нè оддалечува од Бога, туку нè води кон Него како Творец и Извор на сè.

Библијата јасно сведочи:

„Јас ја создадов земјата и го создадов на неа човекот; Јас – Моите раце ги простреа небесата; и на сета нивна војска Јас им заповедам“ (Исаија 45:12).

„… Ти го создаде небото и земјата со силата Твоја голема и со крената рака; за Тебе не постои ништо невозможно“ (Еремија 32:17).

„…Зашто Ти си создал сè, и според Твојата волја постои сè и е создадено“ (Откровение 4:11).

Затоа првиот стих од Библијата ни открива две големи вистини. Прво, Бог е Создателот. Второ, сè што е создадено има почеток и зависи од Него.

Така се прави јасна разлика меѓу Бога и созданието:

  • Бог е вечен и нема почеток.
  • Светот е создаден и има почеток.

Затоа зборовите „во почетокот“ не треба да ги разбереме како да му даваат предност на нешто пред Бога, туку како откривање на Неговата творечка моќ. Бог е Оној Кој го поставува почетокот и повикува во постоење нешто што претходно не постоело.

Со тоа Бог не се намалува Себеси, туку преку редоследот на зборовите во Своето слово ни открива важна вистина. Затоа Писмото вели:

„…зашто го возвеличи Твоето слово, повисоко од Своето име“ (Псалм 138:2).

Така, уште во првиот стих од Библијата се открива важен принцип: сè што постои има почеток, а тој почеток доаѓа од Бога.

Небото и земјата во поширока смисла

Текстот не зборува само за физичкото создавање. Во Библијата, изразите „небо“ и „земја“ понекогаш имаат и пошироко значење. Тие не се однесуваат само на атмосферата и планетата, туку можат да укажуваат и на два света: небесниот и земниот.

Апостол Павле пишува:

„… кога ќе се исполнат времињата: за да соедини повторно во Христа: сè што е на небесата и што е на земјата – во Него“ (Ефесјаните 1:10).

И уште:

„и преку Него да измири сè со Себе, или земно, или небесно, творејќи мир со крвта на Неговиот крст“ (Колосјаните 1:20).

Овие стихови покажуваат дека Божјиот план на спасение не се однесува само на луѓето на Земјата. Преку Христос Бог открива вистина што има значење и за небесниот свет. Небесните суштества ја набљудуваат Божјата мудрост, Неговата правда и Неговото дело на спасение.

Затоа апостол Петар пишува дека во тајните на спасението „копнеат да ѕирнат ангелите“:

„… во кое копнеат да ѕирнат ангелите“ (1 Петрово 1:12).

И апостол Павле вели:

„та многуликата мудрост Божја да им се објави сега преку Црквата на началствата и властите небесни…“ (Ефесјаните 3:10).

И уште:

„… бидејќи станавме глетка за светот — на ангелите и на луѓето…“ (1 Коринтјаните 4:9).

Овие стихови покажуваат дека Земјата е место каде што се откриваат важни вистини пред целата Божја вселена. Делото на Христос не е скриено само за човештвото, туку има значење и за небесните суштества.

Слична слика гледаме и во Стариот завет. Давид пишува:

„Нека се веселат небесата, да ликува земјата…“ (1 Летописи 16:31).

А преку пророкот Исаија Бог вели:

„Чујте небеса и слушај земјо, зашто Господ вели: ’Јас воспитав и подигнав синови, а тие се побунија против Мене’“ (Исаија 1:2).

Јасно е дека Бог не ѝ се обраќа на бездушната атмосфера или на почвата, туку преку изразите „небеса“ и „земја“ повикува сведоци на Своите постапки. Со тоа се покажува дека овие зборови можат да имаат подлабоко значење, зависно од контекстот.

Затоа, кога во Создавање 1:1 читаме: „Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата“, можеме да ја видиме и оваа поширока слика: Бог е Создател не само на физичкиот свет, туку и на целокупниот поредок на небесното и земното. Небото и земјата се дел од Неговото создание, а сè што постои зависи од Него.

Почетокот, Луцифер и големата борба

И покрај очигледноста и едноставноста на оваа вистина, Луцифер не ја прифатил. Тој бил највозвишен меѓу ангелите, исполнет со мудрост и убавина, но не сакал да ја признае реалноста дека е создадено суштество, кое потекнува од Бога и целосно зависи од Него.

Наместо со благодарност да го прифати своето место во Божјиот поредок, Луцифер посакал да стане нешто што, по својата природа, никогаш не можел да биде – да стане како Бог.

Библијата вели:

„Како падна ти од небото, Денице, сине на зората! Се разби од земјата ти, кој ги угнетуваше народите. А во срцето свое си велеше: ’Ќе се искачам на небото, ќе го издигнам престолот свој погоре од Божјите ѕвезди… ќе се искачам до висините на облаците, ќе бидам рамен на Бог…’“ (Исаија 14:12-14).

Поради неговата неподготвеност да ја прифати Божјата врховна власт и својата зависност од Создателот, започнала големата борба меѓу доброто и злото. Таа борба донела безброј неволји, таги, солзи и страдања.

Затоа првиот збор во Библијата, „во почетокот“, има длабока поука. Тој нè потсетува дека сè што е создадено има почеток, а секој почеток доаѓа од Бога. Секое создадено суштество зависи од Него и е повикано да Го почитува, да Му верува и да Му биде послушно.

Кога созданието ја отфрла оваа зависност, тоа не оди кон вистинска слобода, туку кон оддалечување од животот. Зашто животот не постои независно од Бога. Оној што се одвојува од Изворот на животот, на крај оди кон пропаст, како што ќе биде случајот со Луцифер.

Но оваа вистина ни помага да разбереме и нешто друго: разликата меѓу Луцифер и Христос.

Луцифер е создадено суштество кое посакало да се издигне над местото што Бог му го дал. Христос, пак, не е создаден ангел и не се издигнал Себеси против Бога. Тој е Божјиот Син, преку Кого Бог го извршува Своето дело, и секогаш дејствува во совршена согласност со Отецот.

Според Писмото, Исус Христос е Синот преку Кого сè беше создадено:

„Сè стана преку Него и без Него ништо не стана, од она што постана“ (Јован 1:3).

„Бидејќи преку Него е создадено сè што е на небесата и што е на земјата… сè е преку Него и за Него создадено“ (Колосјаните 1:16).

Како Син, Христос ја има истата природа како Отецот, но во редот на божествените односи го признава Отецот како поголем:

„…Мојот Отец е поголем од Мене“ (Јован 14:28).

И по Своето воскресение Христос вели:

„Се враќам кај Својот Отец и вашиот Отец, кај Својот Бог и вашиот Бог“ (Јован 20:17).

Исто така, Христос јасно покажува дека не дејствува независно од Отецот, туку секогаш ја исполнува Неговата волја:

„…зашто секогаш го вршам она што Му е угодно“ (Јован 8:29).

Така гледаме јасна спротивност: Луцифер, како создадено суштество, посакал да се издигне и да биде како Бог; Христос, како Божји Син, не се бунтува против Отецот, туку совршено ја открива Неговата волја и дејствува во единство со Него.

Затоа вистината откриена во зборовите „во почетокот“ е многу важна. Таа нè учи дека секое создание има почеток и зависи од Бога. Кога оваа вистина се прифаќа, таа води кон доверба, послушност и живот. Кога се отфрла, води кон гордост, бунт и пропаст.

בָּרָא (bara): Божјото создавање

Во првиот стих од Библијата се користи хебрејскиот збор בָּרָא (bara), кој се преведува како „создаде“:

„Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата“ (Создавање 1:1).

Овој збор е особено значаен, бидејќи е поврзан со Божјото создавачко дејство. Луѓето можат да бидат креативни, можат да обликуваат, да уредуваат и да прават различни нешта, но нивното дело не е исто како Божјото создавање.

Кога луѓето или ангелите прават нешто, тие користат веќе постоечка материја. Но кога Бог создава во Создавање 1:1, Тој создава од ништо. Само Бог има таква моќ.

Затоа, иако зборовите во првиот стих изгледаат едноставни, тие откриваат длабока вистина: светот не постоел отсекогаш, туку е создаден од ништо, преку Божјата волја и сила.

Во првото поглавје на Создавање, покрај зборот בָּרָא (bara), „создаде“, се појавуваат и други хебрејски зборови поврзани со Божјото дело. Еден од нив е עָשָׂה (asa), што значи „направи“, „оформи“ или „уреди“. Од истиот глагол доаѓа и формата נַעֲשֶׂה (na‘ase), која во Создавање 1:26 значи „да направиме“.

Ова е важно, затоа што בָּרָא (bara) во Создавање 1:1 ја нагласува Божјата создавачка власт и создавањето од ништо, додека עָשָׂה (asa) означува правење, оформување или уредување на она што Бог веќе го создал.

Затоа точниот превод е важен за правилно разбирање на библискиот текст.

Во Создавање 1:26 читаме:

„Потоа Бог рече: ’Да направиме човек…’“ (Создавање 1:26; според смислата на נַעֲשֶׂה (na‘ase)).

А во Создавање 1:31:

„И Бог виде дека сето она што го направи беше многу добро…“ (Создавање 1:31; според смислата на עָשָׂה (asa)).

Преводот на Константинов на македонски јазик во овој случај добро ја покажува разликата меѓу Божјото создавање од ништо, בָּרָא (bara), и Божјото оформување или уредување на веќе создаденото, עָשָׂה (asa).

Зошто е важна оваа разлика?

Затоа што овие зборови не ја нагласуваат истата страна на Божјото дело. בָּרָא (bara), во почетниот стих на Создавање, укажува на Божјото создавање од ништо, чин што му припаѓа само на Бога. Наспроти тоа, עָשָׂה (asa) означува правење, оформување или уредување на нешто што веќе постои.

Ова може да се види и во создавањето на човекот:

„И Господ Бог го создаде човекот од земен прав…“ (Создавање 2:7).

Во овој стих се гледа дека Бог го оформува човекот од земниот прав. Човекот не е создаден од ништо на ист начин како што Бог на почетокот ги создаде небото и земјата. Земјата беше создадена од ништо, додека човековото тело беше оформено од веќе создадената земја.

Затоа треба внимателно да ги разликуваме овие дејства. Ако секое „правење“ го изедначиме со Божјото создавање од ништо, тогаш ќе ја изгубиме важната разлика меѓу Божјата творечка моќ и способноста на созданијата само да обликуваат или уредуваат нешто од веќе постоечка материја.

Оној што обликува нешто од веќе постоечка материја не е творец во истата смисла како Бог, туку обликувач, уметник или занаетчија.

Оваа разлика е суштинска. Кога Бог создава од ништо, Тој покажува моќ што не му припаѓа на ниту едно создадено суштество. А кога Бог оформува, прави или уредува, Тој го доведува веќе создаденото во ред, цел и смисла според Својата волја.

„Elohim“ — Бог како моќен Создател

Вториот клучен збор во стихот што го разгледуваме е едно од Божјите имиња, Elohim.

Ова име ја нагласува Божјата возвишеност, сила и власт. Во контекстот на создавањето, тоа ни Го претставува Бога како моќен Создател, Кој со Својата волја создава, уредува и поставува ред.

Но тука се поставува важно прашање: зошто Бог, при создавањето на небото и земјата, се открива токму преку името Elohim?

Одговорот е поврзан со поширокиот контекст. Според Писмото, бунтот на Луцифер настанал пред создавањето на човекот. Суштината на тој бунт била неговото незадоволство од возвишувањето на Божјиот Син, Исус Христос, и неговата желба да стане како Бог.

Во тој контекст, создавањето на Земјата има и поширока цел:

  • да биде сведоштво за целата Вселена;
  • да одговори на обвинувањата на сатаната;
  • да ја открие и потврди Божјата праведност.

Затоа, при создавањето, Бог се открива како Elohim, моќен Создател, Кој постапува праведно, мудро и воспоставува ред.

Дали гледате како сè во Библијата е поврзано и има своја длабока смисла?

Зошто најнапред „небото“, а потоа „земјата“?

а го прочитаме повторно стихот што го проучуваме:

„Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата“ (Создавање 1:1).

Кога зборуваме за создавањето на небото и земјата, забележуваме дека најнапред се споменува небото, а потоа земјата.

Ако под „небо“ и „земја“ ги разбираме само атмосферата над нас и почвата под нашите нозе, овој редослед може да изгледа необичен. Кога човек гради нешто, обично започнува од темелот. Затоа можеме да се запрашаме: зошто во библискиот текст најнапред се спомнува небото, а потоа земјата?

Но, ако под „небо“ и „земја“ разбираме два различни света, небесниот и земниот, тогаш редоследот станува разбирлив.

Во тој случај, текстот не зборува само за физичкиот поредок, туку и за редоследот на создавањето: најнапред небесниот свет, а потоа земниот.

Овој начин на разбирање е во склад со други библиски текстови, кои покажуваат дека небесните суштества постоеле пред создавањето на Земјата. Во книгата Јов, Бог зборува за времето кога ја поставувал Земјата:

„Каде беше ти кога ги поставував основите на земјата?… кога ликуваа утринските ѕвезди, и кога сите Божји синови извикуваа од радост?“ (Јов 38:4,7).

Овој текст покажува дека при создавањето на Земјата веќе постоеле разумни небесни суштества што го набљудувале Божјото дело и се радувале. Изразите „утринските ѕвезди“ и „Божјите синови“ овде можеме да ги разбереме како небесни суштества што Му се верни на Бога.

Во друг библиски текст гледаме дека дел од небесните суштества подоцна се одделиле од Бога преку бунтот на сатаната:

„И беше исфрлен големиот змев старата змија, наречена ѓавол и сатана… беше соборена на земјата, и заедно со неа и ангелите нејзини беа исфрлени“ (Откровение 12:9).

Ова ни покажува дека небесниот свет не е празен простор, туку свет на разумни суштества. Тие ја гледаат Божјата работа, ја набљудуваат големата борба и се радуваат на Божјото дело на спасение.

И Христос зборува за радоста на небото кога еден грешник се кае:

„Ви велам дека така и на небото ќе биде поголема радост за еден грешник, кој се кае…“ (Лука 15:7).

И уште:

„Таква радост, ви велам, станува и пред ангелите Божји за еден грешник, што се кае“ (Лука 15:10).

Овие стихови ја потврдуваат мислата дека небото не е празен простор, туку небесен свет во кој живеат разумни суштества што се заинтересирани за Божјото дело на спасение. Кога Христос зборува за „радост на небото“ и за „радост пред ангелите Божји“, Тој ни покажува дека небесниот свет ја следи Божјата работа со луѓето и се радува кога грешникот се кае.

Затоа, кога во Создавање 1:1 најнапред се спомнува „небото“, а потоа „земјата“, можеме да видиме важна духовна поука: земниот живот не треба да се разбира одвоено од небесниот поредок. Небото е местото на Божјото владеење, Божјиот престол, Божјиот закон и Божјиот план. Оттаму дојде Спасителот, и кон таму треба да биде насочена надежта на Божјите деца.

Библијата вели за Авраам:

„зашто тој го очекуваше оној град што има основи, чиј градител и творец е Бог“ (Евреите 11:10).

И уште:

„Сите тие умреа со вера… признавајќи дека се гости и придојдени… Но тие сакаа подобра, односно небесна татковина; затоа и Бог не се срами да се нарече нивен Бог; бидејќи им има приготвено град“ (Евреите 11:13-16).

Затоа можеме да кажеме дека земниот живот треба да се темели на небесните принципи. Нашиот Творец е на небото, Божјиот закон доаѓа од Него, Спасителот дојде одозгора, а надежта на верните е небесната татковина

Земјата во Божјиот план и другите светови

Земјата има посебно место во Божјиот план. На неа се откриваат последиците од гревот, Христовото дело на спасение и Божјиот одговор на големата борба меѓу доброто и злото. Затоа создавањето на Земјата не треба да го гледаме само како физички настан, туку и како дел од поголемата духовна слика во која Бог ја открива Својата правда, мудрост и љубов пред целата Вселена.

Библијата и Духот на пророштвото покажуваат дека Божјата вселена не се состои само од Земјата и од небесните ангели. Постојат и други создадени светови, но Бог не ни дал детално научно објаснување за нивната природа, изглед или местоположба.

Духот на пророштвото вели:

„Мнозина изгледа мислат дека овој свет и небесните станови ја сочинуваат Божјата вселена. Не е така. Откупеното мноштво ќе оди од свет во свет, и голем дел од нивното време ќе биде употребено во истражување на тајните на откупувањето“

(Review and Herald, 9 март 1886).

Овој цитат покажува дека Божјата вселена е поширока од нашиот свет и од небесните станови. Во неа постојат и други светови, а спасените ќе можат да одат „од свет во свет“ и да ја проучуваат Божјата мудрост во делото на откупувањето.

Сепак, треба да бидеме внимателни да не тврдиме повеќе од она што ни е откриено. Не ни е кажано какви се тие светови, каде се наоѓаат или како изгледаат. Она што е јасно е дека Земјата има посебна улога во големата борба, бидејќи токму тука се откриваат последиците од гревот и Божјиот план за спасение.

Исто така, јасно е откриено дека гревот нема повторно да се појави. За тоа Писмото вели:

„Што сте намислиле против Господ? Тој ќе стави крај на сè, ниеден противник нема повторно да се крене“ (Наум 1:9).

Тоа значи дека Бог ќе ја заврши големата борба така што злото нема повторно да се појави. Целата Вселена ќе ја разбере природата на гревот, Божјата правда и Божјата љубов. Затоа Земјата има посебна улога: на неа се откриваат последиците од гревот, Христовото дело на спасение и Божјиот конечен одговор на бунтот.

Спасените нема да бидат ограничени само на Земјата. Според Духот на пророштвото, тие ќе одат „од свет во свет“ и ќе ги истражуваат тајните на откупувањето. Тоа покажува дека вечноста нема да биде неподвижна или празна, туку исполнета со растење во познавање на Бога, Неговата мудрост и Неговите дела.

Трите неба и значењето на „небо“ во Создавање 1:1

Ако текстот се разбере буквално, а не само во поширока духовна смисла, тогаш зборот „небо“ во првиот стих од Библијата треба внимателно да се разгледа.

Според Библијата, постојат три неба:

„Знам еден човек во Христос, кој пред четиринаесет години, со тело ли, не знам; без тело ли, не знам, Бог знае, беше грабнат и однесен до третото небо“ (2 Коринтјаните 12:2).

Само третото небо е местото на директното Божјо присуство, видливо за ангелите.

„Видов најпосле дека се поставија престоли и седна Старец; облеклото му беше бело како снег, а косата на главата Негова како чиста волна; престолот Негов личеше на огнен пламен, со тркала како оган што пламти. Река огнена излегуваше и минуваше пред Него; илјада илјади му служеа, и десетина илјади по десет илјади стоеја пред Него; седнаа судиите и книгите се отворија“ (Даниел 7:9,10).

Првото небо е атмосферата над Земјата, односно небесниот свод по кој летаат птиците.

„И сводот Бог го нарече небо…“ (Создавање 1:8).

„Потоа рече Бог… а низ небескиот свод над земјата нека полетаат птици!“ (Создавање 1:20).

Но во истиот библиски извештај, во врска со небесниот свод се спомнуваат и светилата, Сонцето, Месечината и ѕвездите:

„Потоа Бог рече: ’Нека се појават светила на небескиот свод, за да ја осветлуваат земјата, за да го делат денот од ноќта и да бидат знаци, и за времињата, и за деновите, и за годините; и нека бидат тие светилници на небескиот свод, за да ја осветлуваат земјата’…“ (Создавање 1:14,15).

Затоа, кога зборуваме за првото небо во контекстот на Создавање 1, не треба да го ограничиме само на воздухот во кој летаат птиците. Тоа е небото на нашиот свет, небесниот свод поврзан со Земјата. Во него библискиот извештај ги спомнува и птиците и светилата.

Сонцето, Месечината и ѕвездите се претставени како светила на небесниот свод затоа што имаат улога во однос на Земјата: да ја осветлуваат, да го одделуваат денот од ноќта и да служат како знаци за времињата, деновите и годините. Во таа смисла, тие припаѓаат на уредувањето на нашиот свет.

Во почетокот, кога Бог ги создаде небото и земјата од ништо, првото небо, односно небесниот свод поврзан со нашата Земја, сè уште не беше уредено во формата што ја гледаме во следните денови на создавањето.

Тоа се појави како уреден простор на вториот ден од создавањето, кога Бог рече:

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо. И настапи вечер и настапи утро – втор ден“ (Создавање 1:6-8).

Потоа, на четвртиот ден, во врска со тој небесен свод се спомнуваат светилата, Сонцето, Месечината и ѕвездите. Тие се дадени со јасна функција во однос на Земјата: да ја осветлуваат, да го одделуваат денот од ноќта и да бидат знаци за времињата, деновите и годините (Создавање 1:14-18).

Оваа функција има значење пред сè за Земјата. Промената на денот и ноќта е поврзана со нејзината положба и движење, а не со целата Вселена. Затоа, кога Библијата зборува за светилата на небесниот свод, таа ги претставува според нивната улога во однос на нашиот свет.

Второто небо, пак, не треба да го мешаме со небесниот свод на нашата Земја. Ако зборуваме за второто небо, тогаш можеме да го разбереме како поширокото создадено подрачје во Божјата вселена, каде што се наоѓаат другите создадени светови за кои зборува Духот на пророштвото.

Духот на пророштвото покажува дека Божјата вселена не се состои само од овој свет и од небесните станови. Елена Вајт пишува:

„Мнозина изгледа мислат дека овој свет и небесните станови ја сочинуваат Божјата вселена. Не е така. Откупеното мноштво ќе оди од свет во свет, и голем дел од нивното време ќе биде употребено во истражување на тајните на откупувањето“

(Review and Herald, 9 март 1886).

Овој цитат покажува дека постојат и други создадени светови во Божјата вселена. Тие не се дел од небесниот свод на нашата Земја, туку припаѓаат на поширокото Божјо создание. За нив не ни е откриено детално какви се, каде се наоѓаат или како изгледаат, но ни е откриено дека постојат.

Оттука произлегува дека, во првиот стих од книгата Создавање, зборот „небо“ не мора да ги опфаќа сите нивоа на небото, туку треба да се разбере според контекстот:

  • првото небо: небесниот свод на нашиот свет, поврзан со Земјата, каде што библискиот извештај ги спомнува птиците, Сонцето, Месечината и ѕвездите според нивната улога кон Земјата;
  • второто небо: поширокото создадено подрачје во Божјата вселена, каде што се наоѓаат другите создадени светови за кои зборува Духот на пророштвото;
  • третото небо: Божјото небесно живеалиште, местото на Божјиот престол и директното Божјо присуство, каде што Му служат небесните суштества.

„Земјата“ — нашата планета

Последниот збор во првиот стих од книгата Создавање е „земјата“. Во хебрејскиот оригинал стои הָאָרֶץ (ha’aretz), што значи „земјата“.

Овој определен член покажува дека станува збор за нешто конкретно и определено. Не се мисли само на „земја“ како почва, ниту на некој нејасен простор, туку на нашата планета Земја, светот што Бог го создал и што потоа го уредува во текот на создавачката седмица.

Во продолжението на првото поглавје од Создавање јасно се гледа за која Земја станува збор. Таа најнапред е опишана како неоформена и пуста, а потоа Бог постепено ја уредува и ја подготвува како живеалиште за животот.

Затоа изразот „земјата“ во Создавање 1:1 се однесува на нашата планета како целина, а не само на почвата.

Тука е важно да направиме разлика меѓу два хебрејски збора:

  • אֶרֶץ (eretz): земја во смисла на земја, свет, област, простор или планета;
  • אֲדָמָה (adamah): земја како почва, земјиште.

Името Адам е поврзано со зборот אֲדָמָה (adamah), бидејќи човекот е создаден од земниот прав, односно од почвата.

Затоа, кога во Создавање 1:1 се вели дека Бог ја создал земјата, не се мисли само на почвата, туку на целата наша планета Земја. А кога во Создавање 2:7 се зборува дека човекот е оформен од земен прав, тогаш нагласокот е на adamah, земјата како почва.

Со современ јазик можеме да кажеме дека Земјата е нашата планета, создадена од Бога и поставена во ред според законите што Тој ги одредил. Таа не постои сама од себе, туку е дел од Божјото создание и постои според Неговата волја.

Што научивме денес?

Првиот стих од Библијата ни ја даде следната духовна храна:

  1. Бог, преку првиот збор во Библијата, בְּרֵאשִׁית (Bereshit), „во почетокот“, ни открива една длабока вистина: секое создание има почеток на своето постоење. Животот му е даден од Создателот, што значи дека целосно зависи од Него. Затоа секое создание е повикано да Му биде послушно и благодарно на својот Творец.
  2. Само Бог може да создаде нешто од ништо. Сите други живи и разумни суштества, кога „создаваат“, не создаваат од ништо, туку користат веќе создадена материја. Затоа е попрецизно да се каже дека тие не создаваат во Божја смисла, туку обликуваат, уредуваат или преобразуваат постоечка материја.
  3. Бог, при создавањето на небото и Земјата, се открива под името אֱלֹהִים (Elohim). Ова име Го претставува како моќен Создател, Кој воспоставува ред, власт и правда. Употребата на ова име укажува дека создавањето на светот не е случаен чин, туку дел од поголем Божји план, одговор на бунтот на сатаната и откривање на вистината пред целата Вселена.
  4. Во првиот стих најнапред се споменува „небото“, а потоа „земјата“. Ова ни покажува дека земното не треба да се разбира одвоено од небесното. Животот на Земјата треба да се темели на Божјата волја, Божјиот закон и небесните принципи.
  5. Терминот „небо“ во Библијата може да има повеќе значења, зависно од контекстот. Во Создавање 1 се зборува за небесниот свод поврзан со нашиот свет, сводот по кој летаат птиците и во врска со кој се спомнуваат Сонцето, Месечината и ѕвездите според нивната улога кон Земјата.
  6. Духот на пророштвото покажува дека Божјата вселена не се состои само од овој свет и од небесните станови. Спасените ќе одат „од свет во свет“ и ќе ги истражуваат тајните на откупувањето. Тоа покажува дека постојат и други создадени светови во Божјата вселена.
  7. Терминот „земјата“ во Создавање 1:1 се однесува на нашата планета Земја, реален, конкретен свет што Бог го создал и потоа го уредува во текот на создавачката седмица. Тоа не е само земја како почва, туку целата Земја како создаден свет.
  8. Земјата има посебна улога во Божјиот план. На неа се откриваат последиците од гревот, Христовото дело на спасение и исходот од борбата меѓу доброто и злото. Според Божјото слово, оваа борба ќе заврши со конечна победа на доброто, по што во целата Вселена ќе владее мир, ред и хармонија. Верните суштества, и небесните и спасените од Земјата, ќе живеат во вечна заедница со Бога.
Сподели го ова:

Поврзани статии

Пребарување

Внесете најмалку 3 букви.