Радувајте се во искушенијата

Сподели го ова:

4. РАДУВАЈТЕ СЕ ВО ИСКУШЕНИЈАТА

Среда, 23 септември 2026

а. Кога верникот ќе се соочи со искушение, што му е обезбедено за да може да победи во оваа духовна борба?

Ефесјаните 6:11–18.

„Сите имаат неволји, болки кои тешко се поднесуваат, искушенија на кои тешко се спротивставуваат. Немојте за своите тешкотии да им кажувате на смртниците како што сте и вие, туку изнесете сè пред Бога во молитва. Придржувајте се кон правилото никогаш да не изговарате ниту еден збор на сомневање или обесхрабрување. Со своите зборови на надеж и на света радост, вие можете многу да сторите да го разведрите животот на другите и да ги подржите во нивните напори.“

Извор: Патот кон Христа, стр. 119.

б. Зошто многумина се колебаат меѓу верата и сомнежот кога се искушувани и испитувани?

Што треба да направат? Матеј 14:28–31; Јаков 1:2.

„Многу храбри луѓе се болно притиснати од искушението, речиси се во опасност да потклекнат во борбата со себеси и со силите на злото. Немојте да ги обесхрабрувате во нивната тешка борба. Разведрете ги со зборови на охрабрување и надеж што ќе им дадат сила да тргнат напред. На тој начин од вас ќе зрачи Христовото видело. „Ниеден од нас не живее за себеси“ (Римјаните 14:7). Со нашето несвесно влијание, другите можат да бидат охрабрени и засилени, или обесхрабрени и оттурнати од Христа и од вистината. Мнозина имаат погрешна претстава за животот и карактерот на Христа. Тие мислат дека на Христа му недостасувала ведрина и топлина, дека бил смуртен, строг и невесел. Во многу случаи целото верско искуство е обоено со вакви мрачни погледи.“

Извор: Патот кон Христа, стр. 120.

в. На кој начин патеката на праведникот свети дури и среде искушенијата?

Изреки 4:18; Филипјаните 4:4.

„Патот може да биде нерамен, и искачувањето стрмно, може да има бездни и од левата и од десната страна; можеби на својот пат ќе мораме да поднесеме тешки напори; кога ќе се умориме и сакаме да се одмориме, можеби ќе мораме со напор да одиме понатаму; можеби ќе мораме да се бориме и кога ќе изгубиме сила, а кога ќе бидеме обесхрабрени, мораме сѐ уште да се надеваме; но со Христа, како наш Водич, сепак конечно ќе стигнеме до саканото пристаниште. Самиот Христос пред нас поминал по тој нерамен пат и ја израмнил патеката за нашите нозе. Долж целиот тој стрмен пат кој води во живот вечен, се наоѓаат извори на радост за освежување на уморните.“

Извор: Мисли од Гората на блаженствата, стр. 140.

Сподели го ова:

Поврзани статии