ЗОШТО ЗА ДВЕТЕ СВЕТИЛА СЕ ЗБОРУВА ВО ЕДНИНА, КАКО ДА Е ЕДНО?

Сподели го ова:

Со Божја милост имаме благословена можност уште еднаш да уживаме во проучувањето на Неговото Слово, а денес го имаме четвртиот ден од уредувањето на Земјата и небото околу неа:

„Потоа Бог рече: ’Нека се појават светила на небескиот свод (за да ја осветлуваат земјата), за да го делат денот од ноќта и да бидат знаци, и за времињата, и за деновите, и за годините; и нека бидат тие светилници на небескиот свод, за да ја осветлуваат земјата!’ И стана така. Бог создаде две големи светила: поголемо светило да управува со денот, и помало светило да управува со ноќта; ги создаде и ѕвездите; и ги постави Бог на небескиот свод да ја осветлуваат земјата, и да управуваат со денот и ноќта, и да ја одделуваат светлината од темнината. И Бог виде дека тоа е добро. И настапи вечер, и настапи утро – четврти ден“ (Создавање 1:14-19; Стандардна Библија 2006).

„И Бог рече: ’Нека бидат светила на небесниот свод, за да го делат денот од ноќта, нека бидат за знаци, и за времињата, и за деновите и годините, и нека бидат за светила на небесниот свод за да ја осветлуваат земјата!’ И бидна така. И Бог направи две големи светила, поголемото да владее над денот, а помалото да владее над ноќта – и ѕвездите. И Бог ги постави на небесниот свод да ја осветлуваат земјата, да владеат над денот и ноќта и да ја одделуваат светлината од темнината. И Бог виде дека е добро. И бидна вечер, па утро – четврти ден“ (Создавање 1:14-19; Константинов 1999).

Да бидеме многу внимателни, бидејќи денес ќе има многу нови информации, чие правилно усвојување зависи од нашето разбирањето на навидум безначајните детали што ни се дадени во Библискиот текст! Бидејќи многумина кои ја читаат Библијата не обрнуваат доволно внимание на деталите, извлекуваат погрешни заклучоци од Библијата, што доведува до лажни теории. Така, првата реченица:

„Потоа Бог рече: ’Нека се појават светила на небескиот свод…’“

Во претходните теми веќе зборувавме за структурата на вселената, која  се состои од три небеса, три сфери сместени една во друга. Првото небо, кое ја опкружува нашата сфера и ги дефинира нејзините граници, е нашиот свод, кој ја опкружува планетата Земја, на кој пред потопот се наоѓал дел од водата, која над овој свод служела како дифузна леќа која ја распрснува сончевата светлина, благодарение на која климата на Земјата, од пол до пол, била рамномерна и блага. Втората сфера е просторот помеѓу првото и второто небо, кој е исполнет со сите небесни тела создадени да светат на Земјата, односно небесните тела кои се видливи од Земјата и кои имаат одредено влијание врз Земјата. Третата сфера е просторот помеѓу второто и третото небо, во овој простор живеат жителите на вселената кои не паднале. И на третото небо е Божјото видливо присуство за ангелите! И надвор од тоа, нема понатамошен пат за создавање, бидејќи нема ништо за создавање, нема ниту време, ниту простор, ниту материја, воопшто ништо, од она што Бог го создал од ништо и го довел во постоење за создавањето, постои само Бог, АПСОЛУТЕН, и надвор од Него, и до Него, и „над Него“ ако можеме така да се изразиме, нема ништо, Тој е бесконечен, Тој е „крајот на сè“, а за создавањето Тој е сè. Според тоа, структурата на вселената е сфера во сфера, и секоја сфера е ограничена со небото, кое во Библијата се нарекува свод. Кога станува збор за сферите нешто слично може да се забележи на микроскопско ниво, и е во структурата на атомот. Фразата што ја проучуваме вели:

 „ПОТОА БОГ РЕЧЕ: ’НЕКА СЕ ПОЈАВАТ СВЕТИЛА НА НЕБЕСКИОТ СВОД’“…

Светилата треба да бидат НА небескиот свод, а за летањето на птиците е речено:

Потоа рече Бог:… ’а низ небескиот свод над земјата нека полетаат птици’“ (Создавање 1:20).

Бидејќи за набљудувачот од земјата, птиците летаат под сводот, тоа изгледа, како низ небескиот свод, веќе рековме дека Библијата е напишана првенствено за луѓето што живеат на земјата, затоа описот на сè е даден на јазик разбирлив за човекот, односно во тие слики во кои човекот гледа.

Сите ние се наоѓаме на планетата Земја, а таа се наоѓа во првата сфера, која е ограничена со првото небо. И целиот воздушен простор притиска на планетата Земја, еве што е кажано за атмосферскиот притисок:

„Тежината на воздухот со кој врши притисок на сите тела на Земјината површина се вика воздушен или атмосферски притисок“.

Од ова не е тешко да се заклучи дека целиот воздух, од површината на планетата, до самиот врв, до небесниот свод каде што завршува нашата сфера, се наоѓа на површината на планетата Земја, некој повисоко, некој пониско, ова не ја менува суштината, но сето тоа е на планетата Земја, на неа, затоа има на Земјата, на нејзината површина, атмосферски притисок. Нашата сфера завршува со небесниот свод, тоа е првото небо, а сега по аналогија, сè што е надвор од нашиот свод, што е надвор од нашето прво небо и се протега до второто небо, односно зборуваме за просторот на втората сфера, кој се наоѓа над нашата прва сфера, односно, по аналогија со земјината атмосфера, „притиска“ на неа, бидејќи целата втора сфера е над првата сфера. Нешто во втората сфера е над нашата сфера, нешто е подолу, ова не ја менува суштината, целата втора сфера и сè што е во неа се наоѓа на првата сфера, односно на нашиот свод, затоа се вели дека Бог, со Својата голема љубов и милост, решил да ги постави сонцето, месечината и ѕвездите НА нашиот свод, секое светило на таа висина од Земјата, што ја сметал за неопходна, за да го олесни животот што Тој го создал на Земјата. И ние знаеме дека кога сонцето би било поблиску, животот, како што е создаден би бил невозможен на земјата, поради многу високите температури и испарувањето на водата од површината на земјата. Да беше подалеку, тогаш животот на земјата немаше да биде возможен, во форма каква што постои сега, поради студот и замрзнувањето на водата. Кога месечината би била поблиску, тогаш целата Земја би била поплавена од плимата и осеката, а ако е подалеку, тогаш немаше да има движење на водата, а тоа исто така би довело до многу тажни последици, до влошување на водата и формирање мочуришта. Значи, самиот Бог ги одредил локациите на светилата за Земјата, во втората сфера, на соодветно растојание од Земјата.  

Зборовите „НА небескиот свод“ се погрешно разбрани од многумина, бидејќи самото збор „свод“ е исто така погрешно разбран. Тие мислат дека сводот е нешто налик на железна купола, а светилата се прикачени на оваа железна купола одоздола, свртени кон нас кон Земјата, и така тие се на овој свод, како магнети прикачени на фрижидер. И, така, во принцип, може да се каже дека овие предмети се на фрижидерот, бидејќи се прикачени за него, како што за светилата може да се каже дека, бидејќи се прикачени на небесниот свод, тогаш тие се на него. Но, вистинското значење на предлогот „НА“ овде е различно, тоа значи дека се наоѓаат горе, НА самиот фрижидер. Затоа, бидејќи светилата се во втората сфера која се наоѓа над нашиот небесен свод, односно над нашето прво небо, наречено свод, тогаш зборовите на Библијата „и ги постави Бог НА небесниот свод“ треба да се разбираат како „ги постави во втората сфера, која се наоѓа над нашиот небесен свод.

Одиме понатаму по текстот:

Потоа Бог рече: ’Нека се појават светила на небескиот свод (за да ја осветлуваат земјата), за да го делат денот од ноќта…’“

Читајќи го ова, некако овие зборови стануваат неразбирливи, во светлината на она што претходно го проучувавме:

И Бог рече: ’Нека биде светлина!’ И настана светлина“ (Создавање 1:3).

И Бог виде дека светлината е нешто добро; и ја оддели Бог светлината од темнината (Создавање 1:4).

Бог светлината ја нарече ден, а темнината ја нарече ноќ. И настапи вечер, и настапи утро – прв ден“ (Создавање 1:5).

Првиот ден, Бог ја откри светлината и Тој ја оддели светлината од темнината, светлината ја нарече ден, а темнината ноќ, се чини дека овој проблем е веќе решен, па зошто повторно да се враќаме на него и да создадеме светила за да го делат денот од ноќта? Мислам дека се сеќавате барем на суштината на претходните истражувања, кога зборувавме за фактот дека Земјата е создадена како визуелен Божји одговор на бунтот на сатаната, како одговор на прашањето за посебниот висок статус на Божјиот Син. И зборувавме за тоа дека светлината, за која се зборува во првиот ден е Христос, првенствено се работи за духовни работи кои се илустрираат преку нешто физичко. Но, во исто време, покрај духовното значење, од Божјиот Син извира најсветлата светлина, силна како силата на сонцето:

„А по шест дни Исус ги зеде со Себе Петар, Јаков и брат му Јован, и ги изведе на висока гора сами; и се преобрази пред нив; и лицето Негово светна како сонце, а алиштата Му станаа бели како светлина (Матеј 17:1,2).

Затоа, зборувајќи за светлината во првиот ден, Бог не рече дека е создадена, и оваа светлина нема материјален извор, како нашата дневна светлина, чиј извор е сонцето. Но, покрај тоа што Бог, при создавањето на Земјата, и дал на вселената визуелни духовни поуки, кои тие со радост ги прифатиле:

„… кога ги поставував основите на земјата… кога ликуваа утринските ѕвезди, и кога сите Божји синови извикуваа од радост…“ (Јов 38:4-7).

Покрај ова, создавањето на Земјата имаше уште една цел, а тоа беше да се создаде Земјата за луѓето и другите живи суштества да живеат на неа:

Зашто вака вели Господ, Кој го создаде небото, Тој, Бог, Кој и даде облик на земјата и Кој ја создаде; Тој ја зацврсти, не ја создаде пуста, Тој ја создаде за живеење. Тој вели: Јас сум Господ, и нема друг“ (Исаија 45:18).

Затоа, при создавањето на Земјата, покрај духовните поуки, постоело и физичкото уредување на Земјата за животите на оние што ќе бидат создадени. Затоа, требаше физички да се уреди куќата за луѓе кои сѐ уште не биле вклучени во небесната војна, и затоа Бог, по духовната поука на вселената, прави замена, и наместо светлината да доаѓа од Неговиот Син, го поставува на небото сонцето и месечината, во кои, исто така, и за вселената и за нас се кријат вредни духовни поуки, но за нив малку подоцна! Првите три дена физичката светлина доаѓаше од Христос, а потоа, четвртиот ден, од сонцето. И како што се броеја деновите при духовната светлина, така и при физичката светлина, што ја покажува тесната врска меѓу духовното и физичкото, за што зборуваат сите Христови параболи, за сејачот, за каколот и житото, за неплодната смоква и така натаму.

Зошто точно по три дена Бог одлучи да создаде физички извор на светлина? Тоа е поврзано со настаните што се одвиваат на Земјата. Не сте заборавиле дека на третиот ден се распоредени сите растенија, од секаков род и вид. И ако зборуваме за физички живот, тогаш по Божја волја им треба сончева светлина, затоа е создадена четвртиот ден по растенијата. А на петтиот ден се создадоа живи суштества, на кои исто така според планот на Создателот им им е потребна сончева светлина, бидејќи не им требаат духовни поуки, на нив Бог не им дал толку разум да размислуваат за небесните работи:

„Со своите крилја нојот радосно мавта; какви нежни пердуви и какви перја тој има! Тој ги остава јајцата свои на земјата и ги топли на песокот, и заборава дека нога може да ги скрши или полска ѕверка да ги згази; немилостив е спрема малечките свои, како да не се негови, и не се плаши дека трудот негов ќе биде залуден, зашто Бог не му дал мудрост и не го надарил со разум (Јов 39:13-17).

Духовната поука траеше сѐ додека не се мешала во изградбата на физичкиот свет на Земјата, кој ќе продолжи да постои благодарение на природното осветлување од создадените извори на светлина. Штом се појави потреба од физички извор на светлина за создадените суштества на Земјата, духовните поуки не престанаа, туку почнаа да се предаваат преку физички слики во форма на параболи и алегории. Како што ќе видите во нашето денешно истражување, кога понатаму ќе зборуваме за сонцето, месечината и ѕвездите.

Потоа Бог рече: ’Нека се појават светила на небескиот свод (за да ја осветлуваат земјата), за да го делат денот од ноќта…’“

Онаму каде што во Библијата текстот е напишан на нелогичен, литературно невешт начин, таму има многу важна информација за нас, откровение дека Бог сака да ни го привлече вниманието преку нелогично конструирана реченица, НЕКА СЕ ПОЈАВАТ СВЕТИЛА. Не постои среден род на хебрејски, и по дефиниција среден род не може да постои, бидејќи Бог создал сѐ или во женски или во машки род, и нема среден род. Затоа, средниот род е изопаченост, несовршеност на јазикот каде што има среден род. Така, на хебрејски, светиот јазик, зборот:

„светила“ (מאור, маор) м.р.

е машки род, и тоа е логично, бидејќи дава светлина, а давањето е симбол на машкиот принцип, а примањето – на женскиот. Но самото сонце, на хебрејски

„сонце“ (שֶמֶש, Шемеш) ж.р.

е во женски род, што говори за тоа, дека иако дава светлина, како светилка, ја прима. Вистината овде е дека иако целиот живот на земјата е „врзан“ за светлината на сонцето, но во исто време, не е самото сонце кое го поседува овој моќен потенцијал на светлина и топлина, туку Бог е тој што ја дава оваа енергија. Односно, излегува дека сонцето е визуелен пример за службата што Бог сака да ја види во Своите созданија, односно дека созданието, примајќи ги благословите од Бога, треба да ги пренесе понатаму на другите созданија, односно примање, давање, тоа е основата на среќното постоење на созданието.

Сега, нели е чудна фразата, „НЕКА СЕ ПОЈАВАТ СВЕТИЛА“? Еднината не се вклопува во никој случај со двете светила. Што Бог сака да ни каже со ова? Дека вистинското светило, што ја осветлува Земјата, е само едно, тоа е сонцето, изворот на светлината, а месечината, во вистинска смисла на зборот, не е светило како сонцето, бидејќи сјае со светлина што се рефлектира од сончевата светлина:

„Причината зошто месечината е светла е тоа што нејзината површина ја рефлектира светлината што доаѓа од сонцето. Иако месечината понекогаш изгледа многу светла, таа рефлектира само 3 до 12 % од сончевата светлина што паѓа на неа. Осветленоста на месечината е променлива бидејќи за време на нејзиното патување околу Земјата, кое трае  29,5 дена, нашиот природен сателит е осветлен од сонцето од различни агли“. thespaceway.info

И покрај тоа, само сонцето го исполнува критериумот да го дели денот од ноќта, бидејќи ноќта е темнина, денот е светлина, месечината што ја осветлува ноќта, напротив, ја прави слична на денот, а се случува месечината да е на небото во текот на денот, заедно со сонцето, така што во принцип, вистинското светило – едно, кое ја одделува светлината од темнината и денот од ноќта, е сонцето.

И уште една интересна поука од овој Библиски текст:

„Нека се појават светила…“

И која е поуката овде? Бог ја заменил, видливо, духовната светлина со физичка светлина, не за физичката светлина да го заземе местото наменето за духовната светлина во умот на разумното суштество како што е човекот! Не, Тој го направи тоа за уредување на физичкиот живот на Земјата, за физички придобивки. Но, историјата на човештвото покажува дека за многу луѓе, вклучително и верниците, физичките добра го замениле духовното, сетете се на богатиот млад човек кој не го следел Христа во вечниот живот поради неговите богатства. И ако зборуваме за проклетството, во светлината на создавањето на сонцето и месечината, целата историја на човештвото е проникната со идолопоклонство на овие светилки, особено на сонцето. А во денешно време, верниците христијани, кои ја празнуваат неделата наместо библиската сабота, во светлината на Библијата се идолопоклоници, кои го почитуваат денот посветен на сонцето, а не на Бога, што особено добро се гледа ако изговараме недела на англиски или германски јазик (Sunday, Sonntag – денот на сонцето). Така, она што го даде Бог за доброто на сите живи суштества на Земјата, физичкото светило сонцето, стана проклетство за луѓето кога се оддалечија од вистината на Божјото слово, а Бог првично ги предупреди луѓето за оваа несреќа, дури и при создавањето на сонцето, зашто Тој го знае тоа кога сѐ уште не се случило во животот на созданието. Да продолжиме понатаму:

„… и да бидат знаци, и за времињата, и за деновите, и за годините“.

За сонцето и месечината е речено дека тие се дадени не само за делење на денот од ноќта, туку и за:

1.            Знаци

2.            Времиња

3.            Денови

4.            Години

Сонцето служи како добар ориентир, односно знак кој ни кажува какво ќе биде времето следниот ден:

„Златно зајдисонце. Жолто-портокаловата боја на зајдисонцето покажува дека следниот ден ќе биде ведар. Златната боја се јавува кога атмосферата е мирна, кога воздухот е сув и јасен. Кога бојата ќе се промени во портокалово-црвена, тоа значи дека атмосферата е загадена со прашина. Ова обично се јавува при топло време.“

„Црвено или темноцрвено зајдисонце. Утре најверојатно ќе биде ветровито. Ветерот, пак, може да го промени времето на полошо. Црвената боја е показател за висока влажност, што значи дека е можен дожд.“

„Црвениот издолжен диск на сонцето на хоризонтот. Ова е предзнак за дожд. Издолжената форма на сонцето што заоѓа е оптички феномен. Тој е предизвикан од прекршувањето на зраците во влажниот воздух. Значи, тоа е знак за дожд…“

„Во зима, сонцето испушта зраци на снопови надолу за студ, нагоре за снежна бура.“

Но, сонцето е знак и за духовниот живот. На пример, пророштвата се поврзани со знак поврзан со сонцето:

„… и сонцето стана црно како вреќа од кострет (груба ткаенина), и месечината стана како крв“ (Откровение 6:12).

Како што можете да видите, месечината исто така служи како сличен знак во пророштвата. За време на Христовото распнување, сонцето не ја дало својата светлина, бидејќи се верува дека било непланирано затемнување, но било предолго и неприродно и станало знак за посебните настани на Голгота:

А во шестиот час настана темнина по целата земја, до деветтиот час“ (Марко 15:33).

Со зајдисонце во петок, односно со овој знак се одредува почетокот на саботата, што сам по себе е знак за тоа кој народ на Земјата е Божји народ и со кого е Севишниот. Еве што вели Библијата за ова:

„… пазете ги саботите Мои, зашто тоа е знак меѓу Мене и вас од колено до колено, за да знаете дека Јас сум Господ, Кој ве осветува (Излез 31:13).

Празнувајте ги Моите саботи за да бидат знак меѓу Мене и вас, па да знаете дека Јас сум Господ, вашиот Бог (Езекиел 20:20).

Значи, оваа цел на светилата, да бидат знак за оние што живеат на Земјата, зборувајќи за физички и духовни работи, ја разгледавме.

Сега второто, тие треба да бидат она што го одредува времето. Зборуваме за годишните времиња, а не на „времињата“ во смисла на настани во историјата, како што понекогаш вели пророштвото, бидејќи подолу, во стихот што го проучуваме, за деновите и годините се зборува одделно. Како може годишните времиња да се одредат од сонцето, од неговата положба?

Колку е поблиску Земјата до сонцето, толку повеќе е осветлен Јужниот пол, а во земјите од јужната хемисфера започнува летото:  

„Близу до јули, нашата планета е на максимално растојание од сонцето. Колку е подалеку  земјината топка од Сонцето, толку повеќе светлина и топлина добиваат земјите од северната хемисфера. Потоа доаѓа летото овде, и, на пример, во Австралија и Јужна Америка преовладува зимата… Половите на земјината топка се наизменично изложени на сончевите зраци. Затоа, на половите, половина година е ден, а половина година е ноќ. Кога Северниот пол е осветлен, на северната хемисфера доаѓа пролетта, по што следи лето.

Во следните шест месеци, сликата се менува. Јужниот пол е свртен кон сонцето. Сега летото започнува на  јужната хемисфера, а зимата владее во земјите од северната хемисфера“.

Ако зборуваме за светилата, сонцето и месечината, во врска на деновите, тогаш веќе го разгледавме ова, сонцето е светило на денот, месечината е светило на ноќта, денот и ноќта го сочинуваат денот, односно деновите. А врската на светилата со годините е прилично едноставна:

„Тропска година (исто така позната како соларна година) во општа смисла е временскиот период во кој сонцето завршува еден циклус на промени на годишните времиња од перспектива на Земјата, на пример времето од една пролетна рамноденица до друга, или од еден ден до друг ден од летната краткоденица. Движењето на месечината се користи за одредување на лунарната година. Дванаесет лунарни месеци ја сочинуваат лунарната година. Лунарен месец може да се дефинира и како време кое и е потребно на месечината да помине низ секоја нејзина фаза (млада месечина, полумесечина и полна месечина) и да се врати во првобитната положба. Еден лунарен месец трае 29,5 дена, иако овој просек малку варира. Временскиот период што и е потребен на Земјата да направи една обиколка околу Сонцето се нарекува соларна година.

Лунарната година се состои од приближно 354 дена. Соларната година се состои од 365 дена. Разликата помеѓу една соларна година и една лунарна година е 11 дена. Бидејќи разликата помеѓу соларната и лунарната година е 11 дена, луѓето кои го користат лунарниот календар, на секои три години во него вметнуваат дополнителен (13-ти) месец. Во соларниот календар, луѓето додаваат престапен ден во февруари на секои четири години“. The Difference Between Solar & Lunar Years

 Понатаму, во текстот што го изучуваме, се вели:

„И нека бидат тие светилници на небескиот свод, за да ја осветлуваат земјата!” И стана така“.

Уште една од главните намени на светилата е да ја осветлуваат Земјата. Веројатно е тешко да се процени важноста на сончевата светлина за целиот живот на Земјата:

„Сонцето има многустрано влијание и на живата и на неживата природа на Земјата. Главното влијание е преку видливото зрачење, ултравиолетовото зрачење, зрачењето во пократките бранови должини и преку корпускуларните текови на соларниот ветер. И животните и растенијата имаат голема корист од сончевата светлина (ова особено важи за луѓето). Некои луѓе се будат и остануваат будни само кога грее сонцето (ова важи за повеќето цицачи, водоземци, дури и за повеќето риби). Должината на соларниот ден има значително влијание врз животната активност на организмите на Земјата, особено во зима и есен, кога с,онцето на северната хемисфера е ниско над хоризонтот, а дневната светлина е кратка и има малку сончева топлина, природата венее и заспива — дрвјата ги губат лисјата, многу животни влегуваат во долготрајна хибернација (мечки, јазовци) или значително ја намалуваат нивната активност. Во близина на половите, има мала сончева топлина дури и во лето, па вегетацијата е ретка — причината за досадниот пејзаж на тундра, а малку животни можат да живеат во такви услови. Во пролетта, пак, целата природа се буди, тревата никнува, дрвјата ги пуштаат лисјата, се појавуваат цвеќиња, и дивиот свет оживува. И сето тоа е благодарение на едно единствено сонце. Неговото климатско влијание врз Земјата е неоспорно. Поради навалувањето на оската на планетата во однос на орбиталната рамнина и (во многу помала мера) поради елиптичната орбита на планетата околу сонцето, сончевата енергија нерамномерно тече до различни делови на Земјата во различни периоди од годината, што целосно ја обликуваше климата и климатските појаси на планетата.

Зелените лисја на растенијата содржат зелен пигмент хлорофил. Овој пигмент е најважниот катализатор на Земјата во процесот на фотосинтеза. Со помош на хлорофилот, јаглерод диоксидот и водата реагираат — фотосинтеза — а еден од производите на оваа реакција е кислородот, кој е неопходен за речиси целиот живот на Земјата“. Википедија

Продолжуваме понатаму со текстот:

Бог создаде две големи светила: поголемо светило да управува со денот, и помало светило да управува со ноќта; ги создаде и ѕвездите“.

Обрнете внимание на овој текст, бидејќи тој е еден од текстовите што јасно покажува дека Библијата им е дадена на луѓето што живеат на Земјата. Зошто мислам така, и како тоа се гледа во овој текст? Сѐ е многу едноставно, прво, знаеме дека сонцето е многу поголемо од месечината, и второ, многу ѕвезди се многу поголеми и од самото сонце, а да не зборуваме за месечината, но и покрај ова, и сонцето и месечината се нарекуваат две големи светила, и тоа и покрај фактот што самата месечина нема своја светлина, туку сјае со светлината што се рефлектира од сонцето, но сепак се нарекува големо светило исто како и сонцето. Зошто е така? Бидејќи за оние кои живеат на Земјата, овие светила се најголеми и најсветли, и тие влијаат пред сѐ на процесите што се случуваат на Земјата, веќе зборувавме за тоа, тоа се плимата и осеката, и топлината и растот и така натаму, така што за оние што живеат на Земјата, овие две светила, и во буквална и во преносна смисла, се големи. Значи овој текст многу јасно покажува дека Библијата е наменета пред сè за луѓето, жителите на планетата Земја, затоа што е напишана за нив, според нивната перцепција за светот создаден од Бога! А Христос, Божјиот Син, кога дојде на оваа земја, ја пренесе пораката и на земниот јазик, на јазикот што е разбирлив за луѓето, односно врз основа на нивниот начин на размислување, инаку не би Го разбрале, бидејќи другата реалност сѐ уште ни е непозната и затворена:

Кога за земни работи ви зборувам и не верувате, како ќе поверувате кога би ви говорел за небесните?“ (Јован 3:12).

Продолжуваме понатаму со текстот:

„И ги постави Бог на небескиот свод да ја осветлуваат земјата, и да управуваат со денот и ноќта, и да ја одделуваат светлината од темнината. И Бог виде дека тоа е добро“.

И Бог виде дека тоа е добро? Сè што зборувавме во врска со светилата е добро. Тоа е нивната големина, и нивната местоположба, и нивните карактеристики, и нивното влијание врз Земјата и врз сите живи суштества, тоа е управувањето на денот и ноќта, знаците на времињата и годините. Сето ова што го гледаме и разбираме, како и сето она што сè уште не го гледаме и разбираме, но е поврзано со гореспоменатите светила создадени за Земјата и оние што живеат на неа, така што за сето ова и Бог рече „добро“. И за да ја комлетираме оваа оценка на Бога „добро“, можеме да ги додадеме зборовите на Соломон, со кои мислам дека секој разумен човек ќе се согласи:

Мила е светлината и пријатно е да се види со очите сонцето“ (Проповедник 11:7).

И последната реченица:

И бидна вечер, па утро – четврти ден“.

Гледаме дека Библијата продолжува да ги брои деновите во кои земјата и сè што е на земјата, небото и сè што е на небото се формирани од првобитната материја создадена од Бога од ништо, само со таа разлика што овој, четвртиот ден на создавањето, е првиот ден во кој денот и ноќта се менуваат од создадените светила, како што се случува од тој ден до денес.

Сега би сакале да зборуваме за она што ви го ветивме на почетокот на оваа тема, како светилата, сонцето, месечината, како и ѕвездите, односно визуелните физички објекти, станаа илустрации на духовните нешта. Како што рековме погоре, ако зборуваме за сонцето и месечината како физички објекти, сонцето има своја светлина, и месечината сјае со светлината што се рефлектира од него. Сонцето може да биде без месечината и да ја исполни својата намена, но месечината не може, таа зависи од сонцето и без сонцето не може да го исполни она што сега го исполнува. Затоа, Бог зборувајќи за двете светила, зборува за нивното појавување во еднина. Во Библијата, пророштвото на книгата Откровение, кое зборува за Црквата и симболично ја прикажува како жена, ја става во положба да стои на месечината, облечена во славата на сонцето, со круна од 12 ѕвезди на нејзината глава:

И се покажа голем знак во небото: жена, облечена со сонцето и месечината под нејзините нозе, а на нејзината глава круна од дванаесет ѕвезди (Откровение 12:1).

Жената е облечена со сонце, облеката во Библијата го симболизира карактерот, особено праведноста:

„Да се радуваме и да се веселиме и да Му воздадеме слава, зашто дојде Јагнетовата свадба и Неговата жена се приготви, и беше дадено да се облече во светло и чисто ленено платно; имено, платното, тоа се праведните дела на светите (Откровение 19:7,8).

Во каква праведност ќе се најдат спасените? Во Божјата праведност, откриена преку Христовиот живот:

Го објавив името Твое (карактерот) на луѓето, што си Ми ги дал од светот…“ (Јован 17:6).

А над сето тоа облечете се во љубов, која сè сврзува во совршенството“ (Колосјаните 3:14).

И ние ја познавме љубовта, која Бог ја има кон нас; и поверувавме во тоа дека Бог е љубов, и дека оној, кој пребива во љубовта, пребива во Бога, и Бог – во него (1 Јованово 4:16).

Потоа видов: ете, Јагнето стои на гората Сион, и со Него сто четириесет и четири илјади, што го имаа на челата свои напишано името на Неговиот Отец (Откровение 14:1).

Да се биде облечен во сонце, на пророчки јазик, значи да се биде облечен во Божјата праведност, на едноставен, секојдневен јазик, значи да се биде во Неговата светлина, што е она што го карактеризира Божјиот народ во последните денови од земната историја:

„Зашто, ете, темнина ќе ја покрие земјата, и мрак – народите; а над тебе ќе засветли Господ, и славата Негова ќе се јави над тебе. И народите ќе дојдат кон твоето видело, царевите – кон светлината што изгрева над тебе“ (Исаија 60:2,3).

Жената, односно Божјата црква, стои на месечината, односно месечината стана нејзин темел на која стои. Не е тешко да се погоди дека станува збор за Божјиот Син, кој во Библијата се нарекува камен темелник на кој е изградена духовната зграда, односно Црквата на Живиот Бог:

„… имајќи Го како камен темелник Самиот Исус Христос, врз Кого целата зграда, стројно зглобена, прераснува во свет храм на Господ; врз Кого и вие ќе се соѕидате во живеалиште Божјо преку Духот“ (Ефесјаните 2:20-22).

А круната од дванаесет ѕвезди, бидејќи при создавањето ѕвездите се споменуваат последни и нивната улога се споменува помалку од онаа на светилата, особено сонцето, тие се симбол на дванаесетте синови на Јаков, од кои настанале дванаесетте племиња на Божјиот народ, и по тело и по дух. Дванаесетте порти на небесниот Ерусалим се именувани по нив, низ кои ќе влезат сите спасени, секој низ својата порта:

Тој имаше големи и високи ѕидови, дванаесет порти, а над нив дванаесет ангели и напишани имињата на дванаесетте колена на синовите Израелови (Откровение 21:12).

сонцето и месечината се прекрасен симбол на Бога и неговиот Син. Како што беше кажано погоре, сонцето има своја светлина, а месечината сјае со светлината што се рефлектира од него. Еве што вели Библијата за Бога во врска со делата на Неговиот Син:

Како Го помаза Бог со Дух Свети и со сила Исус од Назарет, и како Тој одеше вршејќи добри дела и исцелувајќи ги сите што беше ги нападнал ѓаволот, зашто Бог беше со Него (Дела 10:38).

Самиот Исус зборуваше за тоа кој работи преку него:

„… Зборовите што ви ги кажувам, од Себе не ги зборувам; туку од Отецот, Кој е секогаш во Мене, Тој ги врши делата (Јован 14:10).

„… Јас, пак, со прст Божји ги изгонувам демоните…“ (Лука 11:20).

Сонцето може да биде без месечината и да ја исполни својата цел и, но месечината без сонце – не, таа зависи од сонцето. Бог е самопостоечки и самодоволен, не зависи од никого, нема да најдеме ниту еден текст во Библијата кој вели дека Бог е зависен од некого или дека некој е пред Него, напротив, се вели дека ова е незамисливо:

Кој Ми дал нешто порано, та Јас да му вратам? Под целото небо сè е Мое“ (Јов 41:11).

Но, во истото Писмо има директни текстови кои велат дека Христос не може да постои без Бога, иако е Син Божји, и не е создаден, и му е дадена власт и така натаму. Еве ги:

И рече Исус: ’Не допирај се до Мене, зашто уште не сум се вратил кај Мојот Отец; туку отиди кај браќата Мои и кажи им: се враќам кај Својот Отец и вашиот Отец, кај Својот Бог и кај вашиот Бог’“ (Јован 20:17).

„… бидејќи делата твои не ги најдов совршени пред Мојот Бог (Откровение 3:2).

Христос вели дека се вознесува кај својот Отец и кај својот Бог, но, ако и без татко може да се постои, и за тоа има многу примери на земјата, но без Бога – не. Целата Библија е проткаена со вистината дека без Бога никој не може да живее и постои, а ако Севишниот за Исус е Бог, а од Неговите зборови е јасно дека тој е истиот Бог како и за тебе и за мене, тоа значи дека Тој исто така, како и ние, без Бога, Изворот на Животот, од Кого е сè не може да постои, бидејќи сè, вклучувајќи го и Христос, е од Него, од Бога:

Зашто, сè е од Него, според Него и за Него. Нему слава во вечни векови. Амин“ (Римјаните 11:36).

„Сепак, ние имаме само еден Бог Отец, од Кого е сè, и ние сме во Него…“ (1 Коринтјаните 8:6).

Бидејќи и Оној што осветува (Христос) и оние што се осветуваат (ние), сите се од Еден (Севишниот)…“ (Евреите 2:11).

Од сето ова произлегува дека сонцето и месечината се одлични симболи за објаснување на духовните работи. Односно, иако Бог поставил физички објекти над Земјата за да обезбеди светлина, тоа не го спречува да продолжи да му дава на целиот универзум и на нас одговори на прашањата кои се појавуваа во врска со вистината, уредувајќи ја Земјата преку Христа! Затоа што физичкиот свет е создаден да ги одразува духовните вистини. Вие само треба да сакате да ги видите и да ги согледате! Затоа е толку важно да се истражува Библијата, да се истражува од сите страни, на нивоа на различни толкувања, бидејќи таа е неисцрпен извор на вистината, а кој вредно ја бара вистината, сигурно ќе ја најде, како што се вели во Божјото слово, а тоа не нѐ лаже!

„Ако ги бараш како сребро и ги истражуваш како ризница, – ќе го разбереш стравот Господов и ќе го најдеш знаењето за Бога. Зашто Господ дава мудрост; од устата Негова доаѓаат знаењето и разумот“ (Изреки 2:4-6).

Значи, што научивме денес? Накратко:

1. Сè што е над нашиот небесен свод, односно надвор од сферата на нашата земја, е на нашиот свод, затоа за светилата кои се меѓу првото и второто небо, односно во втората сфера, се вели дека се на нашиот небесен свод!

2. На четвртиот ден, Бог создал физички извори на светлина за да бидат одговорни за промената на денот и ноќта, да бидат знаци за времињата, деновите и годините.

3. Библијата е напишана првенствено за жителите на Земјата, што се гледа од фактот дека сонцето и месечината се нарекуваат големи светила, односно како што ги гледаат оние што живеат на Земјата!

4. Преку визуелните слики на сонцето и месечината, Бог продолжува да ни предава на нас и на целата вселена големи духовни поуки!

5. Оној што со сето свое срце сака да ја спознае вистината и ја бара во Библијата, сигурно ќе биде награден со ова највредно откритие. Затоа: „Барајте и ќе најдете!“

Сподели го ова:

Слични објави