РАСТЕНИЈА И ДРВЈА КОИ РАСТЕЛЕ И ДАВАЛЕ ПЛОД ЗА ЕДЕН ДЕН!

Сподели го ова:

По Божја милост, ние продолжуваме да го истражуваме Неговото слово, а денес е третиот ден од уредување на Земјата:

„И Бог рече: ’Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно!’ И стана така. (Водата што е под небото се собра на своите места и се појави копно).  Копното Бог го нарече земја,  а собраните води ги нарече – мориња;  и виде Бог дека тоа е добро. И Бог рече: ’Нека израсте од земјата зеленило – трева, што дава семе, плодоносни дрвја  кои во себе имаат семе (според својот род и вид)!’ И стана така. Земјата пушти од себе зеленило: трева што дава семе според својот род (и вид), а и (плодоносни) дрвја што раѓаат плод, чие семе е според нивниот род. И Бог виде дека тоа е добро. И настапи вечер, и настапи утро – трет ден“ (Создавање 1:9-13; Стандардна Библија 2006).

„И Бог рече: ’Нека се соберат на едно место водите под небото, и нека се покаже копно!’ И бидна така. Бог го нарече копното земја, а собраните води мориња. И Бог виде дека е добро. И Бог рече: ’Нека изникне земјата со зеленило – со семеносна трева, со плодоносно дрво, кое – секое според својот вид – ќе донесува на земјата плод, што го носи своето семе во себе!’ И бидна така. И никна од земјата зеленило, трева што се осеменува, секоја според својот вид, и плодоносно дрво што раѓа плод, што го носи своето семе во себе, според својот вид. И Бог виде дека е добро. И бидна вечер, па утро – трет ден“ (Создавање 1:9-13; Константинов 1999).

Значи, да почнеме по редослед од стихот 9 од книгата Создавање:

И Бог рече: ’Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно!’ И стана така“ (Создавање 1:9).

Минатиот пат зборувавме за тоа како Бог ги подели водите што ја покриваа површината на Земјата на два дела со сводот, кој подоцна беше наречен небо. А тие води што останале на Земјата, односно не се издигнале над небесниот свод, за нив зборуваме, тие во Библијата се нарекуваат водите под небото, нив Бог, по Својата волја, наместо да ја покрие Земјата, одлучува да ги собере на „едно место“, за да се појави, од под водата, копно. На прв поглед сѐ изгледа едноставно, но тоа е затоа што не навлегувате во текстот. Научете да поставувате прашања на текстот, бидејќи токму добро поставеното прашање на текстот може да покаже дека не е сè толку едноставно како што изгледа на прв поглед. Научете да поставувате прашања на текстот. Библијата вели: „Нека се соберат на едно место водите под небото“. Дали некогаш сте размислувале кое е ова едно место каде што треба да се собере целата вода што ја покрива целата земја? Имајќи предвид дека целата планета е рамномерно покриена со вода, како што рековме претходно, и дека е неопходно да се појави копно од под водата, тогаш потребно е водата, да се „премести“ барем половина од планетата, отстапувајќи му место на копното, односно ослободување на копното од неговата покривка. Зборот „копно“ во овој текст значи (суво, сува земја, почва). Но, не треба да се биде голем генијалец за да се разбере дека ако има толку многу вода што ја покрива целата планета, дури и да не е многу длабока, иако всушност е длабока,  бидејќи кога целата вода, и под небото и над небото, за време на потопот се обединија, тогаш беа покриени највисоките планини на земјата:

„И нарасна водата на земјата толку многу, што ги покри сите високи планини, какви што има под целото небо; петнаесет лакти се издигаше водата над планините, откако ги покри“ (Создавање 7:19,20).

Ние не знаеме колку високи биле планините во тоа време, но врз основа на денешната реалност, еве ги податоците:

Еверест е највисоката планина во светот. Висина: 8848 метри.

Да додадеме 15 лакти на ова, ова е околу 7,5 метри, околу 8856 ќе поделиме на половина, бидејќи небесниот свод ја поделил водата на половина, а половина од водата завршила над небесниот свод, а висината на водата што ја покрива земјата ќе биде 4428 метри, и ако ја преместиме дури и половината од планетата, за да можеме да ослободиме половина од копното на планетата, тогаш ја имаме, повторно на половина планета истата водена маса, како за време на потопот. Па, во ред, ајде да го земаме предвид фактот дека ниту половина од планетата не е окупирана од копно, помалку, еве ги податоците: „Околу 70,8 % од Земјината површина се наоѓа под вода… Останатите 29,2 % од Земјината површина, кои не се покриени со вода, ја сочинуваат планините, пустините, рамнините, полињата и други геоморфолошки облици“.

Извор: https://mk.wikipedia.org/wiki/%D0%97%D0%B5%D0%BC%D1%98%D0%B0_(%D0%BF%D0%BB%D0%B0%D0%BD%D0%B5%D1%82%D0%B0)

На современите води на земјата додадете дека дел од водата отишла под земја, а дел е замрзната на половите, така што, во тој дел од Земјата, каде што требаше да се собира вода од површината на целата планета, водената маса требаше да се издигне високо над копното, како што беше за време на минувањето на Евреите преку Црвеното Море, кога водата стоеше како ѕид од едната и од другата страна од нив, што денес не го гледаме со светскиот океан. Но наместо тоа, вие и јас го гледаме не само нивото на копното со светскиот океан, туку, како што веќе споменавме, Монт Еверест се издига над морското ниво повеќе од 8 км, има и други планини и издигнувања на копно над водите. Тоа значи дека нешто требаше да и се случи на планетата за водата да го заземе местото што го има сега, односно да се подготви посебно место на неа, за да ја прими целата оваа маса вода, и да се појави копно од под неа. Какво е ова посебно место? Ако сте внимателни и набљудувачки луѓе, тогаш ќе видите на кои посебни места водата се акумулира на земјата по силен дожд? Одговорот е очигледен, во ровови (вдлабнатини), секој ров станува место каде што водата се собира од која било површина. И како сега можеме да го разбереме текстот на Библијата:   

„И Бог рече: ’Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно!’ И стана така“ (Создавање 1:9).  

Сега не е тешко да се разбере, се работи за трансформација на површината на планетата Земја, дел од почвата се пресели од еден дел на планетата на друг дел од планетата, формирајќи на едно место ров (вдлабнатина), од каде што е земена почвата, и рамнини и планини на друго место каде што е пренесена оваа почва. Исто како што копаат јами и земаат од еден дел од земјата и таму се формира ров (вдлабнатина), и ја преселуваат на друго место и таму се формира планина. На тој начин, со преселување на почвата имаме и копно и вода собрано на едно место, а под „едно место“ се подразбира не само географска точка на картата, иако пред потопот имаше еден континент на Земјата, а во стихот што го проучуваме, има друго значење, под зборовите „едно место“, тоа е трансформација на обликот на земјата, односно формирање на ровови на земјата, не еден, туку многу, според бројот на садовите, сите ровови станаа сад за вода, станаа ова „едно место“ за неа. И како потврда на ова, текстот на Библијата. Сега, ако целата вода би била собрана на едно место географски, тогаш според Библијата би имале едно водно тело, едно море или еден океан, бидејќи целата вода не се наоѓа на различни места на планетата, туку на едно место, но Библијата не ни кажува за ова, еве го текстот, како Бог го нарекол сето ова собирање на води на „едно место“:

„Копното Бог го нарече земја,  а собраните води ги нарече – мориња…“ (Создавање 1:10).

Забележете дека собирањето на сите води на „едно место“ Бог не ги нарекува едно море, по аналогија една земја, туку мориња, односно во множина, што укажува на тоа дека под „едно место“ за водите не е едно географското место на планетата, туку сите места со ровови, односно „едно место“ е соодветна површина во форма на ров во која ќе се собира вода од површината на Земјата, што е она што го гледаме на нашата Земја! На пример, кога ќе пресуши река или езеро, на тоа место се забележува ров (вдлабнатина). Еве повеќе информации за ова прашање:

„Океанските ровови — долги, тесни топографски вдлабнатини на дното на океанот. Тие се обично 50 до 100 километри широки и 3 до 4 километри под нивото на околното океанско дно, но може да бидат во должина од илјадници километри. Има околу 50,000 километри на океански ровови ширум светот, најмногу околу Тихиот Океан, но исто така и во источниот дел на Индискиот Океан и неколку други локации. Најголемата измерена длабочина на океанот е во Челинџер Дип на Маријанскиот Ров, на длабочина од 11,034 метри под нивото на морето.

Извор: https://mk.wikipedia.org/wiki/%D0%9E%D0%BA%D0%B5%D0%B0%D0%BD%D1%81%D0%BA%D0%B8_%D1%80%D0%BE%D0%B2)

Забележете дека рововите под водата ги надминуваат дури и највисоките планини, и тоа не е изненадувачки, бидејќи водата ја покриваше целата планета, а за да се појави копно, а исто така и планини кои се издигнуваат над водата, потребно е да се направат колосални преселувања на почвата. Но, и покрај ова, водната површина на земјата не е мазна површина, односно рамна површина, како што може да ни изгледа. Колку и да звучи изненадувачки, но водната површина на светските води не е воопшто рамна. Разлики се забележани и во истиот океан. На пример, во близина на брегот нивото на водата е повисока отколку во централниот дел.

Односно, според логиката на нештата, оваа вода што се издига во близина на брегот, треба да се повлече во морето, каде што нејзиното ниво е пониско. Сепак, тоа не се случува. Границата помеѓу водата и копното, освен ако не е поврзана со некаква катаклизма, останува во истата состојба. Зошто? Покрај тоа, надземната вода, на површината на земјата, како и секоја вода, има сила на површинска напнатост. Ако истурите капка на површина, ќе видите дека благодарение на оваа сила, капката се издигнува над површината на која сте ја истуриле, затоа, иако водата се наоѓа во ровови, нејзината количина и својства се такви што, иако има пониско ниво во средината, генерално се издига над површината на Земјата, ова објаснува зошто предметите се исфрлаат на брегот. Сепак, и покрај нејзиното издигнување над површината на земјата, водите се во рамките на границите што им се доделени.

Покрај тоа, надземните води се поврзани со подземните води, со подземните резервоари. И, во овој поглед, се наметнуваат следниве прашања: зошто целата вода од површината не отиде под земја, туку напротив, гледаме дека од под земјата бликаат различни извори, хранејќи ги надземните водни тела? Зошто, ако водата од под земја ги надополнува надземните водни тела, тие не се излеваат? Односно, повторно забележуваме таков феномен како присуство на вода на површината на Земјата, во нејзините доделени граници.

Покрај тоа, Бог предвидел таков концепт како што е движењето на водата заради гравитацијата на Сонцето, во помала мера, а во поголема мера, на Месечината, зошто водата, движејќи се зад Месечината, создава само плима и осека, а не ја поплавува целата Земја? Односно, повторно ги набљудуваме истите граници доделени на водата. Кои се овие граници на водата на површината на Земјата? Одговорот е во Библијата. Излегува дека покрај рововите за вода на површината на Земјата, кои служат како природен сад за неа, Бог определил вода и „натприроден сад“, имено, Тој со Својата власт и сила поставил граница за нејзината локација. Еве како Библијата го кажува тоа:

„Каде беше ти кога ги поставував основите на земјата? – кажи, ако знаеш. Кој и ги определи мерките, знаеш ли? Кој го оптегнува јажето околу неа? Врз што се зацврстени основите нејзини? Кој и го положи аголниот камен, кога ликуваа утринските ѕвезди, и кога сите Божји синови извикуваа од радост? Кој го затвори морето со врата, кога тоа се истргна, та излезе како од утроба (Јов 38:4-8).

„Чуј го ова, народе безумен и неразумен, кој имаш очи, а не гледаш, имаш уши, а не слушаш: од Мене ли не се плашите, вели Господ, пред Мене ли не треперите? Јас ставив песок како граница на морето, за вечна меѓа, која нема да премине; и макар што брановите негови ќе надојдат, но не ќе можат да се прелијат; макар што се упорни, но не ќе можат да го префрлат (Еремија 5:21,22).

Значи, покрај природни причини, присуството на вода на површината на Земјата на „едно место“, а тоа се ровови, има и натприродни причини за нивното присуство на „едно место“, а тоа е Божјата сила, Неговата волја. Тоа јасно се гледа во зборовите на текстот што го проучуваме:

„И БОГ РЕЧЕ: ’НЕКА СЕ СОБЕРЕ ВОДАТА, ШТО Е ПОД НЕБОТО НА ЕДНО МЕСТО, И НЕКА СЕ ПОЈАВИ КОПНО!’“

И следните зборови:

„И СТАНА ТАКА“

Ни кажуваат дека никогаш нема да има такво време на Земјата, кога целата земја ќе исчезне под водите, делумно, ќе има поплави во поголеми количини. Пред Второто Христово доаѓање речиси целото крајбрежно земјиште ќе биде поплавено, и пред да биде предоцна, оние кои живеат во близина на морињата и океаните, треба да одат длабоко во внатрешноста и да се населуваат повисоко, нема да зажалат кога ќе дојде време да се поплават крајбрежните области на земјата. Но, целата земја нема да биде покриена со вода, бидејќи ова го одредил Бог за време на уредувањето на нашата планета, и Тој вети дека повеќе нема да има глобални поплави, туку само локални поплави. И покрај ова, поплавувањето на целата земја ќе го загрози истребување на целото човештво, а во Библијата е дадено Божје ветување:

„Зашто вака рече Господ: – целата земја ќе биде опустошена, но целосно (завршно) истребување нема да извршам(Еремија 4:27).

Нема контрадикторности во овие зборови, бидејќи се чини дека „целата земја ќе биде опустошена, но целосно истребување нема да има“, станува збор за 1000 годишно царство, кога Бог ќе ги однесе праведниците од Земјата на небото за 1000 години, и злите сите ќе загинат, а Земјата ќе биде опустошена од оние што живеат на неа. А бидејќи таму ќе бидат спасените и оние кои ќе го сретнат Христа живи, тоа значи дека нема да има целосно истребување на луѓето на земјата, во овој случај со вода која би ја покрила целата земја:

Бидејќи Сам Господ по заповед, на гласот на архангел и при труба Божја, ќе слезе од небото, и најнапред ќе воскреснат мртвите; а потоа, ние, што сме останале живи, заедно со нив ќе бидеме грабнати на облаците, за да се сретнеме со Господ во воздухот, и така секогаш ќе бидеме со Господ“ (1 Солунјаните 4:16,17).

  Како што беше кажано погоре, Бог во целото создавање ни покажува две страни на битието, како природната, тоа се морињата што се наоѓаат во ровови (вдлабнатини), и натприродната, Тој со Својата сила ги поставил границите на морињата, за да ја одржуваме вистинската рамнотежа, за да не ги сфатиме само природните причини и да не станеме атеистички еволуционисти или, не сфаќајќи го натприродното, да станеме безделници чекајќи чуда, заборавајќи да придонесеме за постоењето и развојот на создавањето. Бог направи сè многу мудро.

Еве еден навидум едноставен стих од Библијата, што изгледа така затоа што многу луѓе не ни размислуваат за тоа што се обидува да ни каже овој текст? Како е тоа можно? Тоа е затоа што кога ја читаат Библијата, не поставуваат прашања на текстот, а без тоа нема движечка сила за откривање, бидејќи човекот со прашања и само со прашања се поттикнува на откритија! Ве молиме, заради Христа, ако сакате темелно да ја проучувате Библијата, тогаш научете да поставувате секакви прашања до текстот, особено до оние многу едноставни и познати, за да најдете одговори на нив и ќе видите како Библијата ќе се појави пред вас во поинакво светло, а нејзиното проучување ќе стане најпосакуваното нешто во животот! Пробајте и ако сте искрени и упорни никогаш нема да зажалите и животот ќе ви се промени на подобро!

Да продолжиме со нашето проучување на Библијата:

Копното Бог го нарече земја,  а собраните води ги нарече – мориња;  и виде Бог дека тоа е добро“ (Создавање 1:10).

Она од што се формирало, така и се нарекувало, небесниот свод е формиран од првобитното небо, создадено од Бога од ништо, и го добил истото име, небо:

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ (И така стана). И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо…“ (Создавање 1:6-8).

А земјата беше формирана од цврстиот состав на планетата, а планетата беше наречена Земја, за време на нејзиното создавање од Бога од ништо, пред нејзиното уредување:

„Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата (Создавање 1:1).

По формирањето на земјата која не била покриена со вода, Бог и го дал името земја, а собраните води што се наоѓале на површината на земјата ги нарекол мориња:

А собраните води ги нарече – мориња“ (Создавање 1:10).

Овој текст уште еднаш го потврдува она што веќе го кажавме погоре, дека ова „едно место“ во кое требаше да се собере целата вода од површината на земјата, не е толку географско место колку состојбата на почвата под вода создаде ровови (вдлабнатини) од кои се земаше почвата, за да ја издигне над водата. Благодарение на овие ровови (вдлабнатини) Библијата ги позиционира морињата и океаните и сè во нив, како она што е под површината на земјата:

„… лик на секаков вид риба, која е во водата под површината на земјата (Второзаконие 4:18).

Се вели дека од сета вода што останала на земјата настанале мориња, овој збор е во множина – мориња, а не море, зборот е во еднина! Иако, постои такво нешто како светски океан, но во исто време, веројатно, секој знае дека во секое море, океан, има различен состав на вода,  својствен за ова конкретно водно тело. Како прво, различни концентрации на сол:

„Соленоста на водата често варира во зависност од локацијата и сезоната, особено кај хиперсолените езера во сушните области, така што бројките за соленоста во табелата подолу треба да се толкуваат како приближен индикатор:

Мртво Море – 33,7%;

Средоземно Море – 3,80%;

Црвено Море – 3,60-4,10%;

Светски океан – 3,40-3,60%;

Црно Море – 1,30-2,30%

Извор: https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_bodies_of_water_by_salinity

Различен е и хемискиот состав:

Мртвото Море има максимална концентрација на бром. Црното Море е богато со соединенија на водород сулфид и така натаму.

Физичките својства на водата во секое море се различни, како што се густината, вискозноста, точката на замрзнување и вриење на водата, што е природно бидејќи хемискиот состав на водата е секаде различен.

Водите на сите океани се на исто ниво. Густината на водата во различни океани има мала разлика, така што водата не тоне и океаните се на исто ниво. Океаните исто така не се мешаат поради различните насоки на струјата. Исто така, водите на океаните имаат различна јачина на молекуларна врска, што не дозволува водите од различни океани да се мешаат една со друга.

А чист пример за кажаното ќе биде примерот како водите на Тихиот и Атланскиот океан не се мешаат една со друга.

„На границата на двата океани, се чини дека два сосема различни подводни света доаѓаат во контакт. Се чини дека океаните се одделени со условна бариера, поради што не се мешаат. Како резултат на лабораториски истражувања, истражувачите успеале да откријат неверојатен факт – водите на океаните имаат различни хемиски состави. Ако се земе предвид фактот дека водата во едниот океан е потешка од водата во другиот, тогаш границата меѓу нив треба да биде вертикална. Водите на еден океан мора да се издигнат над водите на друг. Сепак, водите на сите океани се на исто ниво“.

Обрнете внимание на зборовите: Се чини дека океаните се одделени со условна бариера која не дозволува да се мешаат, а за ова има физичко објаснување, тоа е различниот состав на водата и струите, но во исто време, постои исто така натприроден феномен што се рефлектира во Библијата, Бог им поставил на водите на морињата и океаните граница на нивното живеалиште, а оваа поделба на водата, меѓу Тихиот и Атланскиот океан, е најјасен доказ за непобитноста на напишаното во Библијата.

Но, зошто океаните и морињата имаат различен состав, иако сите тие се создадени од иста вода што ја покрива површината на Земјата? Ова не е тешко да се разбере. Еве што пишуваат научниците за ова:

„Сите елементи на Менделеевиот периодичен систем се растворени во поголема или помала мера во водите на светските океани. Процентот на вода е 96,5, останатите 3,5 се нечистотија. Хемискиот состав на морската вода варира во зависност од нејзиното потекло.

И тоа не е чудно, бидејќи за секое море беше подготвено свое место, свој ров, од кој беше земена почвата за да се формира копно во близина на ова море. И Бог, ставајќи го секој дел од водата на своето место, во оваа вода го измешал составот на почвата над која се наоѓа, укажувајќи на нејзината локација. Покрај тоа, ова исто така укажува дека и составот на почвата на планетата Земја не е ист на различни места. Зарем не е интересно да се проучува Библијата? Зарем сето ова не сведочи дека верникот со Божјото слово во рацете не е неук и понижен, туку високообразована личност која, откако ќе прочита неколку редови од Библијата дознава повеќе за светот во кој живее од научниците кои го поминуваат целиот свој живот во потрага по ова знаење, а тоа е пред нив, но не го земаат, сметајќи дека нивниот ум е повисок од Божјиот, а читањето на Библијата како активност под нивното достоинство дадена, како што веруваат, на неписмените луѓе. Каква фатална грешка, бидејќи Библијата вели:

Кој не води грижа за словото, тој си штети…“ (Изреки 13:13).

Станав поразумен од сите учители мои, зашто сведоштвата Твои се моја поука(Псалм 119:99).

Твоето слово е светилник на нозете мои и светлина за патеката моја“ (Псалм 119:105).

„… Напишано е – ’Човек не живее само од леб, туку и од секој збор што излегува од устата на Бога’(Матеј 4:4).

Да продолжиме со нашето проучување на делот од Библијата што го избравме:

„И Бог рече: ’Нека израсте од земјата зеленило – трева, што дава семе, плодоносни дрвја  кои во себе имаат семе (според својот род и вид)!’ И стана така“ (Создавање 1:11).

Гледаме дека растенијата се она што е произведено од почвата, од нејзиниот состав. И животните и луѓето се создадени од земјата, па затоа за храна ни се дава она што доаѓа од земјата, која, алегорично, може да се нарече мајка на оние што се создадени од неа. И како што плодот во утробата се храни од мајката, со елементите што му се потребни, добиени преку растенијата. Различни растенија имаат различен хемиски состав и ако човек се храни правилно, тој ќе биде здрав и витален долго време, одржувајќи го составот на своето тело во рамките на Божјата волја. Зборуваме на едноставен и разбирлив јазик, без научни термини, ако некој прекрши нешто во исхраната, тогаш составот во неговото тело се менува на полошо, а клетките што изумираат се заменуваат со клетки со послаб квалитет, а тоа доведува до многу болести и предвремено стареење, бидејќи вистината останува непроменета дека „ние сме она што го јадеме“. Но, дури и во случај на прекршување на нашата исхрана и воопшто на нашиот начин на живот, Бог во различни растенија ставил различни хемиски состави, со кои можеме да го подобриме нашето слабо здравје. За да го направите ова, постојат диети, лековити и билни третмани, кои можат да излечат каква било болест, вклучително и ракот!

Во стихот што го проучуваме се спомнуваат, така да се каже, три вида на растенија. Првиот е зеленило – трева (зелениот тепих што ја покрива земјата). Ова е нашата „сакана“ трева, која често ја нарекуваме со општ термин плевел. Но, не брзајте да бидете огорчени, како можете да кажете дека Бог создал плевел на безгрешната Земја што ни создава море од проблеми. Се е поинаку, повеќето од овие треви станаа плевел за луѓето по падот и проклетството на Земјата, кога, покрај овие треви, Бог произведе и трње и бодлики од Земјата:

„Па потоа му рече на Адам: ’Бидејќи ја послуша жената твоја и вкуси од дрвото, од кое ти забранив и реков: – не јади од него – затоа земјата нека биде проклета за тебе; со мака ќе се храниш од неа сè до крајот на својот живот; трње и бодлики ќе ти раѓа; и ти ќе јадеш трева полска’“ (Создавање 3:17-18).

И на почетокот, тревата или зеленилото е она што Бог го определил да биде храна за животните, што сè уште е:

„’А на сите земни ѕверови, и на сите небески птици, и на сè што се движи (и лази) по земјата, во кое има жива душа, им ги дадов сите тревни растенија за храна.’ Така и стана“ (Создавање 1:30).

Ти правиш да расте трева за добитокот…“ (Псалм 104:14).

Ова е тревата, зеленилото што човекот не го сади, расте само по себе, се разбира не без влијание на Бог, затоа се вели, како што читавме погоре: „расте трева за добитокот“.

Вториот вид на растенија се растенија кои носат семе. Ова се растенијата што човекот ги сее како пченица, ‘рж, овес, јачмен и така натаму:

Ти правиш да расте трева за добитокот и растенија за потреба на луѓето, за да произведат храна од земјата(Псалм 104:14).

Тоа е храната што Бог му одредил на човекот да ја јаде од самиот почеток:

И Бог рече: ’Еве, ви дадов секакви билки што даваат семе по целата земја… тоа да ви биде за храна!’“ (Создавање 1:29).

И третиот вид на растенија се повеќегодишни дрвја со плодови за јадење  буквално овошно дрво кое дава плод. Тоа се дрвја кои служат за репродукција на плодови, а нивните плодови, кои содржат семиња, служат за репродукција на дрвја. Односно, тоа се дрвја чии плодови содржат семиња од кои може да се одгледува дрво со исти плодови. И ова му беше дадено на човекот како храна од самиот почеток на неговото постоење, заедно со билките што даваат семе:

„И Бог рече: ’Еве, ви дадов секакви билки што даваат семе по целата земја, и секакви дрвја што во себе имаат семе според својот род и вид; тоа да ви биде за храна!’“ (Создавање 1:29).

Покрај тоа, важно е да се забележи дека во Божјите зборови за дрвјата според нивниот вид, се однесува и за дрвјата чии плодови човекот не ги јаде, бидејќи сите дрвја го даваат својот плод, со своето семе, но човекот не ги јаде, ги јадат птиците и животните, а поради фактот што плодовите на овие дрвја содржат семиња, кои не се сварливи од живите организми, постои еден вид „сеење“ на овие семиња преку животните и птиците.

И по Божја заповед во врска со овие три вида или видови растенија, се вели:

„… И стана така(Создавање 1:11).

Во овие зборови се крие двојно значење, првото е „и стана така“, односно, во времето кога Бог ја кажа оваа заповед за растенијата, а второто значење „и стана така“, е слично постоење за создаденото, сѐ додека постои Земјата!

Библијата понатаму вели:

Земјата пушти од себе зеленило: трева што дава семе според својот род (и вид), а и (плодоносни) дрвја што раѓаат плод, чие семе е според нивниот род. И Бог виде дека тоа е добро(Создавање 1:12).

И тука, имаме работа со чудо, иако што е за нас чудо? Ова е нешто што е невозможно за нас, за нашите способности, но за Бог тоа е вообичаена работа. Сите три вида растенија, трева,  житарки, и најневеројатната работа, тоа се дрвјата со плодови, сето тоа се појави во еден ден, и… без сонце, бидејќи тоа се формираше следниот ден. Ова е најголемото чудо, кое Бог, во многу помали размери, го повторил во деновите на пророкот Јона:  

Тогаш Господ Бог нареди да израсне растение над главата на Јона, за да има над главата сенка, и да го избави од неудобноста. Јона многу му се зарадува на тоа растение(Јона 4:6).

И Бог направи слично чудо го во деновите на службата на Неговиот Син, кога на Неговата молитва, во еден миг се појавија јачменови лебови да нахранат илјадници луѓе. Во обичниот живот, за да се појават овие лебови, треба да посеете јачмен, да почекате да созрее, да се ожнее и да ги подготвите лебовите, ова е долг временски процес, но, исто како и на третиот ден од создавањето, вегетацијата растеше и вроди со плод  за еден ден, така и во деновите на Исус за неколку минути, заобиколувајќи долг временски процес, се појавија плодовите, односно конечниот резултат. Од третиот ден на создавањето, ако Бог не се меша во текот на работите, потребни се години за садење, раст, развој и плод, особено овошните дрвја. Значи, она што се случи на третиот ден од создавањето е неверојатно и прекрасно, за што Бог е достоен за прославување. Зашто сè што создал е прекрасно, нели? Како да не Го славиме кога јадеме толку различни плодови по вкус, боја, форма и големина – јаболка, круши, цреши, вишни, сливи, праски, портокали, мандарини, калинки и така натаму. Не за џабе тоа што по појавата на сето ова на Земјата, Бог му даде оцена „добро“!

И последниот стих за денес:

И настапи вечер, и настапи утро – трет ден(Создавање 1:13).

Овде забележуваме два моменти:

  1. Бидејќи броењето на деновите продолжува, а првиот ден беше буквално ден, за ова зборувавме во претходните теми, што значи и третиот ден е буквален ден, трет по ред.
  2. Се што е поврзано со појавата на сите три вида растенија, вклучувајќи ги и дрвјата, се случило буквално во еден ден.

Значи, што научивме денес:

  1. Целата вода што ја покривала Земјата била собрана на места посебни за неа – ровови кои настанале затоа што од таму беше земена земјата за да формира копно покрај водата. Така се формираа копното и морињата!
  2. Бог, со Својата сила, поставил граница на сите мориња. Секое море има „своја вода“, свој личен состав, кој е комбинација од водата и елементите на почвата кои биле земени за да се формира ров, местото за ова море!
  3. Човек кој ја проучува Библијата не е понижена личност, туку напротив, високообразована, интелектуално развиена личност која знае за светот во кој живее, многу повеќе од научниците кои го проучуваат овој свет, но не веруваат во Создателот. Затоа што тој добива вистинити информации од Примарниот извор и тие не се искривени од човечките теории, како што е теоријата на еволуција. Сите најголеми научници биле длабоко религиозни луѓе.
  4. Буквално во еден ден, Синот Божји ги формирал од земјата сите видови растенија, вклучително и дрвјата со плодови, и го направи тоа, како и секогаш прекрасно, во согласност со Божјата волја, и затоа Бог ја даде својата оценка „добро“!
Сподели го ова:

Слични објави