КАКО ВТОРИОТ СТИХ ОД СОЗДАВАЊЕ (БИТИЕ) ЗБОРУВА ЗА ТОА, КОЈА Е РАЗЛИКАТА ПОМЕЃУ БОГА И ИСУС, ПРИ СОЗДАВАЊЕТО НА ЗЕМЈАТА?

Сподели го ова:

Со Божја милост продолжуваме да ја проучуваме Библијата, Словото Божјо. Минатиот пат го разгледавме првиот стих од првото поглавје од книгата Создавање или Битие. На хебрејски, книгите на Тора, односно првите пет книги напишани од Мојсеј се именувани по првиот значаен збор од секоја книга:

Првата книга е Берешит („Во почетокот…“), на македонски Создавање, втората е Shemot („Имиња…“), кај нас Излез, третата е Vayyiqra („Го повика…“), односно на македонски Левитска, четвртата е Bamidbar („Во пустина…“), кај нас Броеви, а петтата е Devarim („Зборовите…“), кај нас Второзаконие.

Вториот стих од првото поглавје од книгата Создавање гласи вака:

Земјата беше неоформена и пуста; имаше темнина над бездната и Божјиот Дух лебдеше над водата(Создавање 1:2; МКД, 2006).

„Земјата беше пуста и празна; темнината се простираше над бездната, и Божјиот Дух се движеше над водите“ (Создавање 1:2; Константинов, 1999).

„Земјата беше безоблична и празна; и имаше темнина над бездната; Духот Божји лебдеше над водата“ (Создавање 1:2; Гаврилова, 1990).

Во вториот стих на Создавање, во Библијата се користат два збора во однос на Земјата: תֹהוּ тоhу и וָבֹהוּ ва-воhу. Што ни кажуваат овие зборови? Во нашиот превод ова е преведено како „Земјата беше безоблична и празна“, и до одреден степен овој превод ни дава одредена идеја за тоа што значи текстот, но сепак потребно е подетално да ги разбереме зборовите во текстот што се однесуваат на планетата Земја што Бог ја создал од ништо!

Некои коментатори сметаат дека двата збора се синоними, и се однесуваат на некаква пустош, односно укажуваат на пустошот на Земјата, на која немало ништо:

Земјата беше неоформена и пуста…“

Земјата беше пуста и празна…“

Земјата беше безоблична и празна…“

Тие дошле до овој заклучок врз основа на фактот дека зборот тоhу доаѓа од зборот תהום (бездна), а овој збор се користи за да се опише длабока вода, за што всушност понатаму се кажува и во Библијата дека Земјата била покриена со вода. Значи, кога ќе го собереме сето тоа, ќе сфатиме дека Земјата не била дизајнирана за живот и населување на неа, таа била еден вид бесмислена маса покриена со вода, празна и грда. Гледаме дека иако нашата Земја е создадена од Севишниот Бог, чии можности се неограничени и кој може да создаде целосна и убава Земја во еден миг, но поради некоја причина Тој не го стори тоа, и дејствува на толку чуден начин, создавајќи на почетокот нешто непривлечно, кое нема изглед и можност за живеење! Зошто Бог го прави ова? Да разбереме една многу важна вистина: Ако Бог може да направи нешто брзо и едноставно, без, така да се каже, посредни врски“, но не го прави тоа, туку вклучува некои посредни врски“ во Своите постапки, што значи дека информациите што ни се важни се наоѓаат во овие посредни врски“, па затоа Тој ни ја кажува оваа информација во Својата Реч. На крајот на краиштата, Тој и онака не можеше да ја каже оваа информација, затоа што никој друг немаше да ја знае, бидејќи во тоа време немаше луѓе, а ако Бог не кажеше за тоа, тогаш никој немаше да знае. Но, Бог го направи тоа, и ова ни кажува дека преку ова, преку она што ни го кажал, сака да нè научи на важни духовни лекции! И за да ги разбереме овие важни лекции, треба подетално да ги разгледаме двата збора тоhу и воhу, што Бог ги користи при опишувањето на состојбата на Земјата, бидејќи не за џабе Бог употребил не еден, туку два збора, што значи дека секој од овие два збора ни дава одредена информација! Ако во овој случај овие два збора ги третираме како синоними, тогаш донекаде го повторуваме описот на Земјата, бидејќи што се синоними?

„Синоними – зборови со различна форма, а приближно исто значење.
На пример: основа, база, темел, подлога“.

„Грчкиот термин синоними, што се преведува како истоименост, се однесува на зборови кои означуваат ист концепт, но се разликуваат во правописот и звукот, како и во нијансите на значењето или стилската боја“ (Википедија).

Примери на синоними бура-ураган-тајфун-циклон. Односно, ако опишеме некоја природна катастрофа и ги користиме горенаведените синоними, тогаш, иако ќе користиме различни зборови кои имаат свои нијанси, тие се безначајни и затоа нема многу да придонесат за описот на настанот. Значи, ако користиме два синоними за да ја опишеме оригиналната Земја, првиот синоним што значи (празен), и вториот синоним што значи (пуст), тогаш можеби комбинацијата на овие два синоними ќе ни даде малку дополнителни информации, но не многу, особено затоа што Библијата не е роман, во кој синонимите се користат за да се постигне одредено влијание врз луѓето. На пример, да тоа не е само бура, тоа е налет на ветар, дури и ураган или невреме. Во суштина, дури и да користите дваесет синоними, тие нема да дадат многу дополнителни информации, но во Библијата секој збор е важен и содржи огромна длабочина, така што во Библијата нема излишни зборови, нема непотребни зборови.

Во Библијата зборот תֹהוּ тоhу се употребува повеќе од еднаш и секогаш во негатива, во негативна смисла. Се користи за да се изрази нешто што не е во целосна форма и има дефектна природа. Важно е да се забележи второто, кое е неисправно по својата природа. Еве ги стиховите во Библијата кои го користат овој збор:

Кој одбива милост кон ближниот свој, ако тој не престанал да се бои од Севишниот Бог? Како поток ме напуштија браќата моиВо сушно време тие намалуваат, а во време на жеги исчезнуваат од местата своинавлегуваат во пустина (на хебрејски во празнината (תֹהוּ тоhу) и се губат(Јов 6:14-18).

„И не одете по ништожни (на хебрејски, празни (תֹהוּ тоhу) богови, кои нема да ви донесат корист и нема да ве спасат, бидејќи се бесполезни (תֹהוּ тоhу)“ (1 Самуилова 12:21).

„А јас реков: ‘Напразно (תֹהוּ тоhу) сум се трудел, за ништо и попусто сум ја истрошувал силата Своја“ (Исаија 49:4).

Лошите пријатели исчезнуваат како вода во пустина и се бескорисни. Лажните богови се целосна глупост, празнина, тие се ништо. Бесмислениот труд е исто така празен и апсурден и затоа никого не привлекува. Излегува дека Бог ја создал Земјата, а првобитната форма на Земјата била תֹהוּ тоhу, односно нешто толку бесмислено по изглед. Но, Библијата не застанува тука. Таа ни дава уште еден збор за да ја опишеме Земјата. Овој збор е בֹהוּ боhу. Во Библијата, овој збор се спомнува заедно со сврзникот „и“. На хебрејски звучи како „ва“, па така во Библијата вториот збор го изговараме со сврзникот „ва“ што е правило на хебрејски и добиваме וָבֹהוּ ва-воhу. Што значи овој збор? Ако го земеме предвид директното и едноставното значење на овој збор, тогаш тоа е (празнина, пустелија, пустина, пустош), а првиот збор тоhу е (празнина, пустош, пустина). Вистина, овој збор исто така ги има следниве значења (изненадување, чудење), затоа еден од преводите на вториот стих, кој веќе го наведовме погоре, звучи вака:

Земјата беше пуста и празна; темнината се простираше над бездната, и Божјиот Дух се движеше над водите(Создавање 1:2; Константинов, 1999).

Сепак, ние веќе разгледавме други стихови кои ни кажуваат дека Библијата го користи зборот תֹהוּ тоhу, во смисла на (празен), па се чини дека имаме два синоними:

תֹהוּ тоhу (празнина, пустош),

בֹהוּ боhу (празнина, запустување)

Ова е еден вид тавтологија. Земјата беше празна, пуста или празна, запустена, но Библијата не е напишано во таков стил, згора на тоа Бог не користи зборови во Библијата само заради количината. Секој збор во Библијата, ако се појави во неа е многу важен, бидејќи самиот тој носи поинаква порака од другите зборови, наместо да го повторува она што другите зборови веќе го кажале. Значи, бидејќи овде се користат два збора, еден од нив мора да има различно значење од првиот збор, и да не се повторува. Зборот בֹהוּ боhу, може да се чита како бо hу, каде што бо е „во него“ а hy е заменката „тој“, па добиваме бо hу (тој е во него). И добивме дека на оваа Земја, која беше תֹהוּ тоhу, односно напуштена, пуста, состојба која нема, „интелигентен изглед“, и не беше прилагодена за живот, а сепак, во исто време, имаше нешто во неа што сè уште не беше видливо. За да разбереме што беше во неа од почетокот, но не беше видливо во тој момент ќе ни помогне текстот од Исаија, каде што Бог прави контраст со зборот тоhу, во врска со Неговото создавање на Земјата:

„Зашто вака вели Господ, Кој го создаде (ברא бара) небото, Тој, Бог, Кој и даде облик на земјата и Кој ја создаде; Тој ја зацврсти, не ја создаде пуста (тоhу), Тој ја создаде за живеење. Тој вели: Јас сум Господ, и нема друг“ (Исаија 45:18).

Прекрасен стих со изобилство духовна храна. Овој пасус од Библијата ни кажува дека Бог го создал небото од ништо, а од постоењето знаеме дека Тој ја создал и земјата, односно ја обликувал и ја уредил, односно го открил Својот план. Значи, прикажани ни се две дејствија на Создателот, процесот на создавање на Земјата од ништо, за што зборувавме кога го проучувавме првиот стих:

„ВО ПОЧЕТОКОТ БОГ ГИ СОЗДАДЕ НЕБОТО И ЗЕМЈАТА“ (СОЗДАВАЊЕ 1:1).

Тоа значи дека Божјиот прв чин беше создавањето, односно создавањето од ништо на оваа неорганизирана маса, нешто безоблично, пусто, ненаселено, создавањето на материјата. Еден од преводите на ТОРА гласи вака:

„И ЗЕМЈАТА БЕШЕ ПРАЗНА И ДОБИ МАТЕРИЈАЛНОСТ…“ (ТОРА БЕРЕШИТ 1:2).

Со вториот чин Бог ѝ дава структура на оваа безоблична и несредена маса, односно правилен облик, фигура, редослед, во согласност со Неговиот план, да ја направи Земјата погодна за живеење, како што ќе биде опишано во следните стихови. А, во текстот на Исаија прочитан погоре, се вели дека Бог не ја создал Земјата да остане таква каква што е, Тој ја повикал да постои, од ништо, во нејзината првобитна форма, која била била пуста, без форма и неорганизирана. Тој ја создал Земјата за да биде населена, и затоа, за да се овозможи тоа, било неопходно да се создаде организирана форма од нејзината неорганизирана форма, односно да се направи Земјата погодна за постоење на живот. Сето ова е точно и логично, но сè уште не сме одговориле на прашањето: Зошто се потребни овие два чекори во создавањето, односно создавањето на Земјата од ништо, неорганизирана, а потоа уредување на Земјата? Зошто беше невозможно сѐ да се направи во еден чекор, односно да се создаде сè одеднаш средено? За да го разбереме ова, треба да ископаме многу длабок слој на вистината!

Нашата Земја не е само уште еден од многуте светови кои Бог ги создал пред неа. Создадена е во време кога во Вселената избувна бунт против Бога и Неговиот Син Исус, бунтот на највозвишениот ангел Луцифер, кој стана сатана како резултат на неговиот бунт. Луцифер не можеше да оспори ништо во однос на Бога, Оној кој е над сѐ, така што предметот на Неговиот спор против Бога беше да го оспори високиот статус на Христос, Божјиот Син, кој во Библијата, во Стариот Завет, се нарекува ангел Господов (т.е. гласник) кој можел да зборува во име на Бога, дури и во прво лице, но кој во исто време се нарекува Божји ангел, односно Божји гласник:   

Но ангел Господов викна од небото, и рече: ’Аврааме! Аврааме!’ А тој одговори: ’Еве ме!’ И ангелот продолжи: ’Не кревај ја раката своја на детето, и не прави му ништо! Еве, сега знам дека се плашиш од Бог штом не го пожали ни синот свој единец заради Мене(Создавање 22:11,12).

И кога поминаа четириесет години, му се јави ангел Господов во пустината на Синајската Гора, во огнен пламен во една капина. Мојсеј штом виде, се зачуди од тоа видение; и кога се приближи да погледа внимателно, пристигна до него гласот Господов: ’Јас сум Бог на татковците твои, Бог Авраамов, Бог Исаков, Бог Јаковов.’ Мојсеј се стресе и не смееше да погледа(Дела 7:30-32).

Божјиот Син, исто така, беше откриен во старозаветните списи како Архангел Михаил:

„А Архангел Михаил, кога се препираше со ѓаволот за Мојсеевото тело, не се осмели да изрече хулна пресуда, туку рече: ’Господ да те спречи’(Јуда 1:9).

И во тоа време ќе се крене Михаил, големиот кнез…“ (Даниел 12:1).

Архангел по природа не е ангел, туку „архие старешина, поглавар над ангелите. Тоа го потврдува и следниов стих од Библијата:  

И настана војна на небото: Михаил и неговите ангели војуваа против змевот, а змевот и неговите ангели војуваа против нив(Откровение 12:7).

Името Михаил, на хебрејски מי כמו אלוהים‎ скратено „mi-ka-el“, што значи „Кој е како Бог?“, „Кој е подобен на Бог?“ притоа со прашалник. Забележете дека зборовите „како“ или подобенне кажуваат дека оној за кого се вели дека е како Бог, дека е Бог. Не, Тој е најмногу подобен на Него, но Тој не е Бог, а како пример, може да се наведат текстовите од Библијата:

Првиот беше како лав, но со крилја орловиИ ете, уште еден ѕвер, втор, сличен (подобен, сроден) на мечка…“ (Даниел 7:4,5).

Значи, Бог му дал на Својот Син посебен статус, многу висок статус, кој никој друг го нема, да биде втор во целата Вселената, после Него, што го потврдува и самиот Исус велејќи:

„… Мојот Отец е поголем од Мене(Јован 14:28).

Но, во исто време, за сите создадени суштества, Синот Божји има висок статус како Бог, има право што му е дадено од Бога да го прифати обожавањето од созданието, што многу не му се допаднало на Луцифер, кој копнеел за самообожавање:

Исто така, кога Го воведе Првородениот во вселената, рече: ’Нека Му се поклонат сите ангели Божји!’(Евреите 1:6).

Кога Исус се наоѓаше близу до Ерихон, погледна и виде, и ете, пред него стои човек, со изваден меч во раката. Исус се приближи до него и му рече: ’Наш ли си, или си од нашите непријатели?’ Тој му одговори: ’Не; јас сум водачот на војската Господова, сега дојдов овде.’ Исус падна ничкум на земја, се поклони и му рече: ’Што ќе му заповедаш на својот слуга?’“ (Исус Навин 5:13,14).

И така, Луцифер се побунил против оваа возвишена Христова положба, затоа битката на небото се водела помеѓу Христос, наречен Михаил, и Неговите ангели, и сатаната и неговите ангели, односно оние кои, измамени од сатаната, се побунија и против Христовиот авторитет:

И настана војна на небото: Михаил и неговите ангели војуваа против змевот (сатаната), а змевот и неговите ангели војуваа против нив (Откровение 12:7).

Значи, во време кога во вселената беснееше бунтот на сатаната, Бог ја создаде нашата Земја како визуелна помош за целата вселена. Во претходната тема кажавме дека Земјата е создадена за да ги објасни сите прашања покренати од бунтот на сатаната, вклучително и зошто на Христос му беше дадена таква власт да биде како Севишниот и да го прифати обожавањето на создадените суштества. Така, враќајќи се на текстот што го проучуваме од првото поглавје на Создавање, вториот стих, кој зборува за двете фази во создавањето на нашата Земја и сѐ што е на неа. Првата фаза е појавата од ништо на безобличната, празна, неорганизирана планета Земја, а втората фаза е распоредот од оваа безоблична и празна Земја на сите живи и постоечки нешта на Земјата, односно уредувањето на Земјата за живеење на неа! Значи, само Бог може да создава од ништо, затоа Тој е Бог, односно Оној Кој е над сите. Еве што ни кажува Библијата:

Зашто, сè е од Него…“ (Римјаните 11:36).

Сепак, ние имаме само еден Бог Отец, од Кого е сè…“ (1 Коринтјаните 8:6).

Но, како што веќе дознавме од текстот, Земјата создадена од ништо била грда и непогодна за живеење, но исто така забележавме дека самата празна и нескладна Земја содржи нешто важно. Таа го содржеше планот на Бога да ја направи погодна за живеење, како што читавме во Исаија:

„Зашто вака вели Господ, Кој го создаде (ברא бара) небото, Тој, Бог, Кој и даде облик на земјата и Кој ја создаде (уредил); Тој ја зацврсти, не ја создаде пуста, (тоhу), Тој ја создаде (изваја) за живеење (да се живее, домува): Тој вели: Јас сум Господ, и нема друг(Исаија 45:18).

Се разбира, тешко ви е да го замислите тоа, но сепак обидете се, ако ви ја дадат оваа пуста и ненаселлива Земја, на таков начин што ништо не може да се разбере, што да правите, и со каква цел, како што беше во моментот кога се појави од ништо, можете ли во неа да го видите планот на Севишниот и точно да го исполните од оваа пуста и безоблична формација? Да, дури и ако ви се каже што би сакале да видите на неа, како што Му рекол Бог на Христа, во секој ден од уредувањето на Земјата, но ако не знаете каков треба да биде овој распоред и немате сила да го спроведете ова уредување, тогаш самото негово именување што треба да се направи не е доволно. Потребно е, како што рекол Соломон, да се разбере, да се знае суштината на нештата, од која се гради хармонијата на животот и да се има моќ да се формира оваа хармонија од примарната материја, а тоа никој од созданијата не можел да го направи. Но, на крајот на краиштата, Некој го направил сето ова, и тоа со неверојатна точност. Кој беше Тој што ја завршил втората фаза и од безобличната и пуста Земја, создадена од Бога од ништо, го создаде сето она што беше создадено за живеење на неа? Библијата вели дека оваа втора фаза, формирањето на сите нешта на Земјата, од безобличната и пуста Земја, која Бог ја создал од ништо, ја извршил Неговиот Единороден, односно единствениот Син Исус. А еве ги текстовите кои го потврдуваат ова:

Сепак, ние имаме само еден Бог Отец, од Кого е сè… и еден Господ Исус Христос, преку Кого е сè…“ (1 Коринтјаните 8:6).

Првата фаза, создавањето на Земјата од ништо, а пред тоа Вселената од ништо, создавањето, ако може да се каже така на „првичната материја, примарната материја“, безоблична, без структура и празна, тоа се дејствата на Севишниот, од Кого е сè:

„Зашто од Него е сè…“ (Римјаните 11:36).

Тоа значи дека Бог, фигуративно кажано, како да дал „семе“ за нов живот, кое ве молам да разберете, е само аналогија, илустрација, ништо повеќе, мешавина од вода и елементите на земјата, но во кое е вградено сѐ што е неопходно за овој живот, како во „семето“. Втората фаза е да се создаде или да се формира и да се уреди од оваа „првична материја, примарна материја“, сѐ што треба да се уреди според Божјиот план. Како во мајчиниот организам, ова семе се уредува во онаа состојба што е пропишана во кодот на ова семе. И ова уредување на нашиот свет од „првичната материја, првобитната материја“, создадена од Бога, од ништо, односно од грдото „семе“ го направил Божјиот Син Христос, според Божјиот план:  

Тој (Христос) е слика на невидливиот Бог, првороден пред секое создание; бидејќи преку Него е создадено (формирано) сè што е на небесата и што е на земјата, видливо (за очи) и невидливо (за очи); било престоли, било господства, било началства, било власти – сè е преку Него и за Него создадено (формирано). Тој е пред сè, и сè во Него стои (организирано, уредено)“ (Колосјаните 1:15-17).

Гледаме дека Христовото уредување на нашата Земја е доказ за целата вселена за разликата помеѓу Божјиот Син и останатото создание. Погледнете го внимателно текстот, тој вели дека Христос не го создал самото небо од ништо, како што читаме во првиот стих на Создавање (Битие), туку создал, односно уредил сè што е на веќе создадените небеса од материјата што Му е дадена. И не е исто да се создаде небото од ништо и да се создаде, формира, од веќе создаденото небо сè што е на небото. Ниту, пак, се вели дека ја создал Земјата од ништо, тоа го направил Бог, а Исус создал, обликувал, уредувал сè што е на Земјата. И ова, исто така, не е исто, да се создаде Земјата од ништо, или да се уреди сè на Земјата од материјата веќе создадена од ништо. И забележете дека набројувањето на она што Тој го создал, формирал, не се однесува на „првичната материја или првобитната материја“, на настанувањето на нешто од ништо, туку на организацијата на таа „првична материја, првобитна материја“ во структура, во јасно организиран систем, со меѓусебни врски, тоа се престоли, кнежевства, т.е. меѓусебните односи и нивното управување и така натаму. На друго место во Библијата, апостол Павле, во своето писмо до Евреите, напишал, изразувајќи ја истата мисла:

Бог, Кој во старо време, откако многупати и на многу начини им зборуваше на нашите предци преку пророците, во последниве денови ни зборува преку Синот, Кого Го постави за наследник над сè, преку Кого ги создаде и вековите (век (човечкиот живот, поколенија) светот, вселената, светскиот систем)(Евреите 1:1,2).

Истата мисла, преку Христа, го создаде и обликува светот, вселената, човештвото, сите живи суштества на земјата и нивниот развој и постоење од „првичната материја, првобитната супстанција“ која Бог веќе ја создал од ништо. Односно, Христос, според Божја волја, според Неговиот план ја формирал и ја уредил  безобличната „првична материја, првобитна материја“ во системски свет, со неговиот поредок и закони на постоење и развој, односно Тој, како да се каже, го обликувал светот од веќе постоечката „првична материја, првобитна материја“ создадена од Бога од ништо, бидејќи способноста да создаде нешто од ништо ја поседува само врховниот Бог, и никој друг ја нема, дури ни Синот Божји, кој има возвишен статус на втор владетел во Вселената! Отецот е многу поголем од Синот, а за тоа отворено зборува и самиот Христос:

Мојот Отец е поголем од Мене(Јован 14:28).

И затоа Самиот Христос зборува за Бога, не само како Бог на сето создание, туку и како Негов Бог, бидејќи Тој Самиот стекнал постоење благодарение на Бога:

Тој е слика на невидливиот Бог, првороден пред секое создание“ (Колосјаните 1:15).

Но ти, Витлееме Ефратов, иако си најмал меѓу илјадниците Јудејци, од тебе ќе ни излезе Оној, Кој ќе владее во Израел и чие потекло е од почетокот, од вечноста(Михеј 5:2).

„И рече Исус… отиди кај браќата Мои и кажи им: се враќам кај Својот Отец и вашиот Отец, кај Својот Бог и кај вашиот Бог“ (Јован 20:17).

„… бидејќи делата твои не ги најдов совршени пред Мојот Бог(Откровение 3:2).

И затоа, во текот на целата вечност, Исус, во однос на Бога, ќе ја зазема позицијата на Оној кој е подреден на Него:

Кога, пак, ќе Му биде потчинето сè, тогаш и Самиот Син ќе Му се потчини (ќе биде подреден) на Оној, Кој Му потчини сè, за да биде Бог сè во сè(1 Коринтјаните 15:28).

Значи, пријатели, не постои тројство со некои рамноправни личности на божеството, кои одржале совет за создавањето на Земјата. Не, сè одлучил и определил Бог според Неговата волја, кој ја создал првобитната материја од ништо, а Неговиот Син е само извршител на оваа волја, кој организирал сѐ од оваа првобитна материја, која Бог ја создал од ништо.

Така, враќајќи се на текстот што го проучувавме, дознавме дека првиот дел, имено создавањето на небото и земјата од ништо, е дело на Бога, а формирањето организиран живот од нив е дело на Бога, но преку Христа, како што напишал апостол Павле:

„… преку Кого ги создаде и вековите (век (човечкиот живот, поколенија) светот, вселената, светскиот систем).

Зашто без Бога, Изворот на сè, никој не може ништо да направи, Тој е Првата причина за сите нешта! А за ова ни кажуваат понатамошните текстови од првото поглавје на Создавање (Битие). Погледнете ги внимателно, како постепено се организираше нашата планета и сè на неа, според зборот и волјата на Бог:

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ (И така стана). И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо… (И виде Бог дека тоа е добро)… И Бог рече: ’Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно!’ И стана така. (Водата што е под небото се собра на своите места и се појави копно). Копното Бог го нарече земја,  а собраните води ги нарече – мориња…  И Бог рече: ’Нека израсте од земјата зеленило – трева, што дава семе, плодоносни дрвја  кои во себе имаат семе (според својот род и вид)!’ И стана така“ (Создавање 1:6-11).

Потоа рече Бог: Водата нека се исполни со живи суштества… И Бог создаде големи риби и секаков вид животни влекачи, што живеат во водата… Пак рече Бог: ’Нека изведе земјата од себе разни суштества според родот нивни: добиток, лазачи и ѕверови земни според нивниот род!’ И стана така(Создавање 1:20-24).

И Господ Бог го создаде (обликува) човекот од земен прав...“ (Создавање 2:7).

Уредувањето на земјата и небото и сѐ што е на нив доаѓа од она што Бог го создал од ништо. Водата се одвојува од копното, водата над земјата се одвојува и така се појавува свод (атмосфера), од земјата се создава зеленило, трева и дрвја. Рибите и влекачите се создадени од вода, животните се создадени од земјата, а човекот е создаден од земниот прав! Односно, гледаме дека целокупното уредување на небото и земјата доаѓа од сето она што го создал Бог од ништо и само од ова. Освен тоа, обратете внимание на уште еден стих од Библијата:

Зашто Тој рече и тие настанаа (постои, станува) Тој заповеда (наредба, команда) и се создадоа(Псалм 33:9).

И тука исто така се прикажани две фази, прво Бог зборува и со силата на Неговото слово нешто, поточно Некој, почна да постои. Освен тоа, Тој стекнал постоење, според словото на Бога, на кого Бог тогаш му ги дал Своите заповеди: „Заповеда и се создадоа!“  

Во почетокот беше Словото (Божјиот Син), и Словото беше во Бога…“ (Јован 1:1).

Господ ме имаше во почетокот на Својот пат, пред Своите созданија, многу одамна (од памтивек)(Изреки 8:22).

Бог зборуваше и Неговиот збор се отелотвори, а зборот е искажана намера на оној што го изговорил. Тоа значи дека во одреден момент во вечноста, пред било што да биде создадено, на начин непознат за нас, но не како создание, Бог го повикал во постоење Својот Син Исус. Библијата го нарекува роден, наспроти создаден, што укажува на разликата помеѓу Христос и сите созданија во природата, и посебниот однос на Божјиот Син кон Бога. Како и кога се случи ова? Ниту едно суштество не може да одговори на ова прашање, но Библијата го нарекува Христос Единороден возљубен Син на Бога:

И ете, глас од небесата говореше: ’Овој е Мојот возљубен Син, Кој е по Мојата волја’(Матеј 3:17).

Исус е единствениот од својот род, роден, несоздаден, по природа се разликува од сите создадени нешта од Бога и има најблизок однос со Бога и најдлабоко спознание за Него. И ние не знаеме ништо повеќе, но веруваме во она што е напишано во словото Божјо.  

Значи, ако се вратиме на создавањето на Земјата, во почетокот Бог ги создал небото и земјата од ништо, а во втората фаза, според Давидовиот псалм, Бог дава заповеди, што значи дека веќе постои Некој на кого му е упатена оваа заповед и кој може да ја исполни и ја исполнил толку добро што Бог даде висока оцена „многу добро“. А знаејќи ја Библијата, не е тешко да се погоди кому му дава заповед и кој може да ја исполни, Неговиот единороден Син, Исус, е единствениот кој може, од ова првобитно, создадено од ништо, од Бога, „првобитната материја“, идниот уреден свет, да го создаде овој уреден свет. За тоа зборува Библијата кога во параболи ни го открива Христовото дело, кога Бог ги создал небото и земјата, нарекувајќи го Божја мудрост, која била до Бога кога го создал светот:

Јас сум се родила пред да бидат втемелени горите, пред ридовите, кога Господ уште не беше ја создал Земјата, ни полињата, ниту првите прашинки на вселената. Кога Тој го оформуваше (да стои непоколебливо, да биде цврсто основано) небото, јас бев со Него, кога го поставуваше хоризонтот над бездната… кога ги полнеше основите (темелите) на Земјата, – јас бев кај Него кога создаваше…“ (Изреки 8:25-30).

Забележете дека овде се вели дека Христос е роден, а не создаден и дека е роден пред создавањето на сите нешта, и тоа е во согласност со зборовите на апостол Павле, кој бил добро упатен во старозаветните списи:

Тој (Христос) е слика на невидливиот Бог, првороден пред секое создание(Колосјаните 1:15).

Понатаму, во текстот што го читаме од Изреки, се вели дека Христос бил до Бога кога од ништо ги основал небесата и ја создал земјата, односно ги поставил основите (темелите) на Земјата, односно ова е времето за кое ни кажува првиот стих од Создавање (Битие):

„Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата“ (Создавање 1:1).

Во светлината на Библијата, Христос, Синот на блажениот, беше таму со Отецот во тоа време. Со која цел? Како што веќе рековме да ја исполни Неговата волја и да ја уреди ненаселената Земја. И затоа Христос во овој момент во параболите се нарекува уметник во присуство на Бога, бидејќи што прави уметникот во потесна и во поширока смисла на зборот? Зема платно, слика и прави слика со него, или зема дрво или камен и прави слика од него. Библијата го смета уметникот, не толку оној што слика, колку оној што создава слика од дрво или камен:

Уметникот го излева идолотА кој е сиромав и нема што да му принесе, тој избира дрво, кое не гние, па бара искусен уметник за да направи идол, што ќе стои неподвижен(Исаија 40:19,20).

„… направија идоли излеани од сребро, онака како што сами ги замислуваат – уметничка работа…“ (Осија 13:2).

Значи, Христос формирал, односно го уредил од првичната материја, сѐ што е создадено на земјата, односно уредил сѐ од вода и земја, како што зборувавме погоре, вклучително и човекот, а за овој чин недвосмислено зборува Библијата во книгата Песна над песните:

О, колку се убави нозете твои во сандали, ќерко знаменита! Облите колкови твои се како прстени, направени од рацете на вешт уметник(Песна над песните 7:2).

Повторно истата идеја дека структурата на човечкото тело е дело на вешт уметник, а Библијата го нарекува овој уметник Син Божји, кој ги уредил сите нешта од првобитната, исконска материја. Тоа значи дека Христос на сите нешта им дал надворешен и внатрешен облик од првобитната материја која Бог ја создал од ништо, односно го уредил целиот живот на Земјата. Многу е важно да се разбере дека во оваа безоблична и неорганизирана првобитна материја“ за животот, исто како и во семето, беше содржано сè што е неопходно за идното уредување на небото и земјата и сè на нив, како код во ДНК, бидејќи сѐ е создадено од земјата и водата, кои ја сочинуваа првобитната материја. Меѓутоа, кога читате за структурата на Земјата, сè изгледа лесно и едноставно, но проблемот е во тоа што за да се уреди сѐ, требаше да ги знаете и разберете сто проценти сите планови на Бога, Неговата волја, бидејќи без да се знае ова, вие ништо не можете да создадете од првобитната материја! Христос совршено се справил со оваа задача, создавајќи сè според волјата на Бога, а како потврда на тоа се зборовите на Бога после секој чин на Христовото уредување на овој свет:

И Бог виде дека е доброи ете, беше многу добро…“ (Создавање 1:10,31).

Зошто се вели дека Бог го создал, подобро кажано го уредил светот, прво затоа што Бог е Првата причина за сè, а второ, во првото поглавје од книгата Создавање не се вели дека Ева е создадена од Адамовото ребро, за тоа се вели подоцна, во второто поглавје и со помош на овие две поглавја ја добиваме целата слика. Така е и со уредувањето на светот од страна на Синот Божји, во првото поглавје од Создавање, Неговото учество не е директно спомнато, но има индиректни докази, но за тоа се зборува подоцна во параболите и во Евангелието по Јован:

Сè стана преку Него, и ништо, што стана, не стана без Него(Јован 1:3).

Имајте на ум дека поимот „што стана“ значи „се роди“, а раѓањето на детето не е создавање на нешто од ништо. Семето, со наследни информации, влегува во жената и се развива таму, односно се уредува во согласност со програмата зачувана во семето. Значи Христос сè формирал од „првобитната материја“, која Бог ја создал од ништо, создадена според волјата Божја во согласност со она што Бог го стави во оваа првобитна материја, затоа се вели дека е создадена од Бога, бидејќи во првобитната материја што Тој ја создал, била Неговата волја и планот за уредување, и сè што е неопходно за уредувањето што Тој го реализирал преку Својот Син:  

Дваесет и четирите старешини паѓаат пред Оној, Кој седи на престолот, и Му се поклонуваат на Оној, Кој живее во вечни векови, и ги положуваат своите круни пред престолот, велејќи: ’Достоен си, Господи и Боже наш, да ја примиш славата, и честа и силата, зашто Ти си создал сè, и заради Твојата волја суштествува сè и е создадено’(Откровение 4:10,11).

„Бог… во последниве денови ни зборува преку Синот, Кого Го постави за наследник над сè, преку Кого ги создаде и вековите(Евреите 1:1,2).

А оваа волја на Бога, Неговиот план, токму Христос ја исполнил, затоа, после секој чин на Христовото уредување на светот, се вели „и виде Бог“, а по зборот „виде“ се вели на нивото на наше разбирање да покажеме дека ова го видел однадвор, после тоа што го видел дава оцена дека е добро, а на крајот од целото уредување, рекол дека е многу добро! А дополнителната потврда за исправноста на нашето истражување се наоѓа во овој текст:

„И Бог го благослови седмиот ден, и го освети, зашто во тој ден си отпочина од сите дела Свои, што ги направи и создаде“ (Создавање 2:3).

Тоа значи дека на крајот од сето она што е направено при создавањето на Земјата, накратко, се споменуваат и две дејствија, создавањето на небото и земјата од ништо, глаголот бaрa ברא   и уредувањето на сите нешта לעשות на небото и земјата создадени од ништо од оваа првобитна материја.

Но, зошто било можно Христос да го создаде целиот свет од самата, може да се каже, безоблична и неоформена првобитна материја, токму онака како што Бог сакал? Одговорот може да се најде во овој текст:

Во почетокот беше Словото, и Словото беше во Бога и Словото беше Бог (Јован 1:1).

Сѐ е до природата на Божјиот Син. Зошто семето на мажот е доведено во состојба на формирање дете кај жената? Бидејќи таква е природата на жената, таа е создадена под природата на мажот да го доведе даденото семе со кодот на развој до крајниот резултат пропишан во тој код. Христос ја поседува божествената природа што Му е дадена од Бога, и токму таа природа го прави Христос да ги постигне резултатите што ги посакувал Бог во сè што Бог создал од ништо. Христос се нарекува Божјо Слово. Зборот не е само збир на звуци, тој е израз на мислата на говорникот, на неговата намера, преку зборот човекот им пренесува на другите сѐ што сака да  покаже, открие, поучи, односно на некој начин зборот е надворешно откровение на она што е внатре, во умот. Само Христос можел да го разбере и сфати планот и намерите на Бога. Како Божји Син, Тој добро го познаваше Бога и секогаш го правеше само она што му беше угодно на Бога, и на небото и на земјата:

„…Никој не Го познава… Отецот… освен Синот, и кому што сака Синот да Го открие(Матеј 11:27).

„… Секогаш го вршам она што Му е угодно(Јован 8:29).

Гледаме дека Христос е единствениот кој добро го познава Отецот и може да им го открие на другите. Тој секогаш ја исполнува волјата на Отецот и само Тој е способен целосно да ги открие Божјите планови на созданијата. Затоа Севишниот Го воздигна толку високо, затоа само Христос може да биде единствениот посредник меѓу Бога и созданието, бидејќи ги знае и ги разбира плановите на Отецот, кои се на ниво неразбирливо за созданието. А како пример можеме да ја наведеме Земјата безоблична и без форма, во која беше тешко да се види светот што беше скриен во неа, според планот на Бога, но кој величествено го открил Христос, и само Тој може со право да организира сѐ и да ја објасни волјата и планот на Бога во врска со создавањето на ниво кое созданието може да го разбере. А Луцифер, љубоморен на Христовата висока положба, не сакаше да признае дека, иако е највозвишеното и најмудрото создание на Бога, сепак не ги знае Божјите планови како што ги знае Христос и затоа не може да ја заземе истата висока позиција како Христос:  

„… затоа што го издигна срцето свое и велиш: ’Јас сум бог, седам на божји престол, во срцето на морињата’ и … го изедначуваш твојот ум со умот на Бога(Езекиел 28:2).

„… вака вели Господ Бог: ти си печат на совршенството, полнота на мудроста и венец на убавината… Ти беше помазан херувим – заштитник, и Јас те поставив за тоа… Ти беше совршен во патиштата свои, од денот кога беше создаден, сè додека не се најде во тебе беззаконие… згреши; и Јас те соборив како нечист од Божјата гора, те истерав тебе, херувиме – заштитник, среде огнени камења. Од убавината твоја се возгордеа срцето твое, поради богатството твое си ја загуби мудроста своја(Езекиел 28:12-17).

„Тој (Христос) делел со Отецот сѐ и учествувал во сите Негови советувања додека на Луцифера не му било дозволено да биде упатен во сите Божји намери. Зошто Христос да има највисока власт? се прашувал овој силен ангел. Зошто нему му се укажува поголема почест отколку на Луцифера’“ (Патријарси и пророци, 36).

И така, во две фази, создавањето на несреденото небо и земја од ништо од Бога, и уредување на нашиот свет од страна на Божјиот Син, од оваа првобитна материја, за која читаме во вториот стих од книгата Создавање (Битие), стихот што сега го проучуваме, Бог јасно им покажа на сите созданија зошто Христос е удостоен со толку висока положба и зошто никој освен Него не може да биде на оваа висока позиција. Затоа што само Христос ги знае и ги разбира највнатрешните планови на Бога и може да ги спроведе, како што покажа во уредувањето на Земјата, и никој друг не може да го стори тоа. Воздигнувајќи го Христа, Бог добро разбрира што прави, бидејќи, за разлика од останатите созданија, Тој добро знае кој е Христос:

„… Сè Ми предаде Мојот Отец; и кој е Синот не знае никој, освен Отецот…“ (Лука 10:22).

Луцифер, иако најмудриот од сите созданија, во своето владеење тој може само да го копира и повторува сето она што Бог го смислил и Неговиот Син го реализирал, и со ова јасно било покажано дека Христос е далеку над Луцифер, и сите барања на Луцифер за повисока позиција од онаа што му била доделена, се неосновани. И ние, имајќи го сето она што Бог го создал и Христос го уредил, можеме да го уредиме и преуредиме на наше ниво, што всушност луѓето го прават, а оние што се со Бога, Бог им дава да го уредат нашиот свет на таков начин, начин на кој луѓето ќе живеат подобро и полесно, додека оние кои се со ѓаволот го уредуваат светот така што ќе пропадне.

Кога го проучувавме првиот стих од првото поглавје од книгата Создавање, веќе го цитиравме овој стих за реакцијата на ангелите и небесните суштества верни на Бога кон создавањето на Земјата, а сега ќе го разбереме овој текст уште подлабоко во контекст на големата борба меѓу Луцифер од една страна и Бог и Неговиот Син од друга страна:

„Кога ликуваа утринските ѕвезди (ангелите), и кога сите Божји синови (небесните жители) извикуваа од радост(Јов 38:7).

Ангелите и небесните суштества, верни на Бога, не се радуваа само на убавината на Земјата уредена од Христос, според волјата и планот на Бога, туку се радуваа не помалку, можеби и повеќе, бидејќи преку создавањето на Земјата и нејзиното уредување од Христа, тие добија јасен доказ за Божјата вистина, против која сатаната се побунил. Тие се радуваа што останаа на страната на Бога и не подлегнаа, како паднатите ангели, на искушенијата на Луцифер. На ист начин и ние се радуваме кога ја донесуваме вистинската одлука и ја гледаме како благослов, сфаќајќи дека сме можеле да донесеме погрешна одлука и наместо благослов да жнееме проклетство. Така ќе се радуваат и спасените, кои еднаш донеле правилна одлука, иако можеле да донесат погрешна одлука и да загинат со безбожниците. И тогаш особено ќе разбереме зошто, при создавањето на Земјата, паднатите ангели и небесните суштества, кои исто така беа измамени од сатаната, не се радуваа на создавањето на Земјата од Бога, и нејзиното уредување од Христос! Се надеваме дека можете да видите колку е интересно да се копа подлабоко во Библијата, да се црпи вистината од оваа длабочина на Божјата мудрост без дно!    

Да преминеме на вториот стих од првото поглавје од книгата Создавање (Битие):

„Земјата беше неоформена и пуста; имаше темнина над бездната (слој на вода што ја покрива земјата) и Божјиот Дух лебдеше над водата…“ (Создавање 1:2).

Читајќи ги овие зборови и следните, кои велат дека Бог ја ослободил сувата земја од водата што ја покривала, станува јасно дека не е сувата земја што се нарекува темнина, ниту бездната, односно слојот вода што ја покриваше сувата земја, бидејќи темнината беше над бездната. За што зборува овој текст кога зборува за темнината која била над бездната, односно над водата? Крајот на овој стих ќе ни помогне да го разбереме ова:

Земјата беше неоформена и пуста; имаше темнина над бездната и Божјиот Дух лебдеше над водата(Создавање 1:2).

Обрнете внимание на тоа дека текстот вели дека над водата, односно над бездната, имаше темнина над водата, а потоа текстот вели дека Божјиот Дух лебдел над оваа вода. Излегува дека над водата имало темнина и Божјиот Дух над водата. Или можеби овие концепти се поврзани? Како да се разбере и да се поврзе ова заедно кога Библијата, зборувајќи за Бога, го дефинира како светлина, но не како темнина:

„… Господи, осветли нè со светлината на Твоето лице! (Псалм 4:7).

„Господ е моја светлина …“ (Псалм 27:1).

„… во Твојата светлина гледаме светлина“ (Псалм 36:9).

„… Господ ќе ти биде вечна светлина…“ (Исаија 60:19).

„… Бог е светлина и во Него нема никаква темнина“ (1 Јованово 1:5).

Во Библијата Бог ни е претставен како Оној кој ја растерува темнината со светлината:

И Бог рече: Нека биде светлина! И настана светлина(Создавање 1:3).

Ќе ги поведам слепите по пат, што тие не го знаат, ќе ги водам по нејзини патеки, темнината ќе ја претворам во светлина пред нив…“ (Исаија 42:16).

Ќе биде особено тешко да се комбинира темнината со Божјиот Дух за оние кои веруваат во Тројството и за кои Божјиот Дух е Бог, или третиот дел од Божеството, Бог кој ни е претставен во Библијата како светлина, но не како темнина. Како да го разбереме она што е напишано во Создавање 1:2 за да не се коси со Библијата? Кога Библијата ни кажува за Бога, за Неговите дела, за Неговото појавување на созданието, таа го користи не само концептот на светлината, туку и на темнината:

„Јас… ја правам темнината… Јас, Господ го вршам сето тоа“ (Исаија 45:7).

Вие се доближивте и застанавте во подножјето на планината, а планината гореше во оган до самото небо; и имаше темнина, облаци и мрак(Второзаконие 4:11).

Подајте Му слава на Господ, вашиот Бог, додека Тој сè уште не испратил темнина…“ (Еремија 13:16).

„Јас сум човек, кој видов мака од палката на Неговиот гнев; Тој ме поведе и воведе во темнина, а не во светлина“ (Плачот на Еремија 3:1,2).

Односно, Библијата не само што ни претставува светлина, или ја користи светлината како симбол на Бога и Неговите постапки, туку ја користи и темнината кога зборува за Божјите дејства, за Неговите манифестации на создавањето, односно она што е спротивно на светлината. Што е темнина? Тоа е отсуство на светлина! За што служи светлината? За да се види, разбере, оцени нешто, бидејќи светлината осветлува сè, како да открива сѐ, правејќи сѐ видливо и разбирливо, додека темнината, односно отсуството на светлина, напротив, покрива сѐ, крие сѐ, ги прави неразбирливи! Од стихот што го проучуваме, можеме да видиме дека ова е најблискиот контекст, дека се работи за тоа дека Бог ги создал небото и земјата од ништо, што е својствено само за Бога, и за никој друг. И кој знае како го прави тоа? Никој, за нас тоа е темнина, незнаење! Забележете дека Библијата не го опишува овој чин на Бога на кој било начин, таа едноставно наведува факт:  

„Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата“ (Создавање 1:1).

Потоа детално е опишано формирањето на сите нешта на земјата од оваа првобитна материја. Денес луѓето исто така се обидуваат да го сторат истото, да создадат други елементи од некои елементи, да развијат органи, да модифицираат растенија и слично, односно да направат нешто од нешто, но никој никогаш не направил, и никогаш нема да направи нешто од ништо. Оваа способност му припаѓа само на Бога и е надвор од контрола и разбирање на кое било создание. За сите созданија, оваа способност на Бога е мистерија обвиткана во темнина, односно тоа е темнина! Според Библијата, Духот е многу тесен концепт. Сега само накратко ќе кажеме, духот е влијание, нешто помеѓу опипливата материја и нешто надвор од неа, неповрзано со материјата. Ќе се обидеме да го објасниме ова, на хебрејски духот е: רוח rUah, истиот збор има значење на ветер, здив, ум.

Ветерот е нешто што може да се почувствува, но не може да се држи во раце. Дишењето е она од што зависи нашиот живот, но тоа не е во моќта на човекот, туку во моќта на Бога. Умот е оној без кој нашиот интелектуален живот е невозможен, но никој не знае што е ум и како функционира. Ова е мистерија за нас. Поврзан со зборот רוח rUah, зборот רֵיחַ rеАh – е мирис. Ние доживуваме, преку невидлив мирис, материјален предмет, предметот може да се допре, но што е со мирисот? Tоа е друга сфера, но преку мирисот предметот влијае на нас! Значи, духот, како што споменавме погоре, е влијание, нешто помеѓу опипливата материја и нешто надвор од неа, кое не е поврзано со материјата. Духот на Бога е Неговото влијание врз сето она што Тој го создал, што е видливо и воочливо, односно самото влијание, но не може да се објасни или истражи на кој било начин:

Кој го измерил Господовиот Дух…? (Исаија 40:13).

Се разбира, никој, тоа е едноставно невозможно. Така, враќајќи се на стихот што го проучуваме:

Земјата беше неоформена и пуста; имаше темнина над бездната и Божјиот Дух лебдеше над водата(Создавање 1:2).

Ја добиваме следната слика, Бог од ништо ги создава небото и земјата. Земјата е покриена со вода, а над оваа вода, како што ни е кажано, лебди, како птица, Божјиот Дух, односно непознатиот и недостапниот за нас светот на Бога, ако можеме вака да го изразиме на наше ниво, за да биде појасно, во светот создаден од Него се покажува Неговото дејство кое доведе до создавање на небото и земјата од ништо, а во исто време, оваа акција беше за сите надворешни набљудувачи, ангели и небесни суштества, темнина зад која се појави и стоеше Земјата создадена од ништо од Бога. Преку оваа темнина, Бог му покажува на целиот универзум дека никој никогаш не може да разбере како Бог може да создаде нешто од ништо. За целото создание, ова е темнина, мистерија обвиткана во темнина. Сатаната се осмелува да ја разбере оваа мистерија, но залудно. Но, сè друго што понатаму беше формирано од Христос, од оваа првобитна материја, беше направено во светлината, бидејќи следниот стих што ќе го проучуваме во нашата трета тема гласи вака:

И Бог рече: Нека биде светлина! И бидна светлина(Создавање 1:3).

Ова покажува дека, за созданијата, сите последователни чинови не се скриени, тие се достапни и оној што ја проучува Библијата може и треба да навлезе во нив. Но, никој нека не се осмели да се обиде да го дознае она што Бог не го открива, туку се крие зад темнината. Библијата вели:

Она што е тајно, Му припаѓа на Господ, нашиот Бог, а она што е јавно – нам и на синовите наши довека…“ (Второзаконие 29:29).

Но, покрај оваа темнина, Бог има уште една цел, бидејќи Земјата, како што забележавме претходно, е создадена за време на бунтот на сатаната против Христос, а Бог ја создал Земјата за да биде визуелно помагало за вселената, за да одговори на прашањето дали сатаната е во право во своето тврдење за авторитетот што му припаѓа на Христос! Така, во оваа темнина се кријат две вистини: непристапноста на Бога и бунтот на сатаната. Некои ќе речат дека е невозможно да се зборува за две спротивни работи во една визуелна слика. Можно е, тоа се користи во Библијата:  

И друга парабола им кажа: Царството небесно прилега на квасец, што го зема жена и го клава во три мери брашно, дури не скисне сето(Матеј 13:33).

„…Не знаете ли дека малку квас го потквасува целото тесто? Затоа, исчистете го стариот квас, та да бидете ново тесто, како што сте бесквасни…“ (1 Коринтјаните 5:6,7).

Во првиот случај, квасецот е симбол на Царството Небесно, а во вториот случај е симбол на гревот, што е спротивно на Царството Небесно!

Значи, накратко да резимираме, од вториот стих од првото поглавје на Создавање (Битие), дознавме дека:

  1. Само Бог може да создаде нешто од ништо.
  2. Бог ја создал првобитната материја од ништо, а тоа се небото и земјата, а од оваа примарна материја Христос го формирал и уредил целиот свет.  
  3. Како Бог може да создаде сè од ништо,  ова е неразбирлива мистерија, покриена со темнина и мрак, а оваа Негова способност, како и многу други, го прави неразбирлив за созданијата!
  4. Сите други дејствија поврзани со создавањето на сите нешта од оваа примарна материја се одвиваа во светлината, и тоа во светлина дадена за наше разбирање!
  5. Истата слика во Библијата може да се примени за да се опишат спротивставените сили. Во двата случаи, треба да се извлечат соодветни духовни поуки!
Сподели го ова:

Слични објави