КАКО ИЗГЛЕДА ВСЕЛЕНАТА, СОЗДАДЕНА ОД БОГА, СО ТРИТЕ НЕБЕСА ВО СВЕТЛИНАТА НА БИБЛИЈАТА?

Сподели го ова:

Денес преминуваме на вториот ден од уредување на Земјата и небесата над Земјата:

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ (И така стана). И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо. (И виде Бог дека тоа е добро). И настапи вечер и настапи утро – втор ден“ (Создавање 1:6-8; Стандардна Библија 2006).

„И Бог рече: ’Нека биде свод среде водите, да ги дели водите од води! ’Бог направи свод, и ги оддели водите под сводот од водите над сводот. И бидна така. А Бог го нарече сводот небо. И бидна вечер, па утро – втор ден“ (Создавање 1:6-8; Константинов 1999).

„Потоа рече Бог: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ И создаде Бог свод; и ја одвои водата од под сводот од водата над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо. И би вечер и би утро – ден втори“ (Создавање 1:6-8; Гаврилова 1990).

Значи: „Бог рече: ’Нека има свод среде водата…“, во преводот на Константинов „Нека биде свод среде водите…“ Она што сега ќе го научиме можеби е изненадувачки за многумина, но Библијата ќе нѐ изненади многу повеќе кога внимателно ја проучуваме! Се сеќавате дека Земјата, која Бог ја создаде од ништо, беше покриена со вода (води), а Бог реши да ја подели оваа вода на два еднакви дела:

Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и нека ја одделува водата од водата.

Водата била поделена на половина на два еднакви дела. Водите одоздола, односно на Земјата, станаа мориња:

И Бог рече: ’Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно!’ И стана така. (Водата што е под небото се собра на своите места и се појави копно). Копното Бог го нарече земја,  а собраните води ги нарече – мориња(Создавање 1:9,10).

А водите горе требаше да бидат над она што го преведуваме како свод. Благодарение на ова, планетата Земја доби заштитна обвивка од вода која создаде поволна и изедначена клима на целата планета, бидејќи водената обвивка добро ја задржуваше топлината на Земјата, служеше како еден вид обвивка за стаклена градина, а дополнително, оваа обвивка беше сферична, конкавна (вдлабната) леќа во согласност со формата на Земјата, која, како што сите знаат, на конвексната (испупчена) страна ги концентрира сончевите зраци и ги согорува, додека на конкавната (вдлабната) страна ги расејува (распрснува, расфрла). Ова е причината зошто имаше блага, изедначена клима на целата Земја, благодарение на расејувањето на сончевите зраци од оваа водена обвивка околу Земјата, која служеше и како покривка и како дифузна леќа. Затоа, на половите сега можат да се најдат ископувања на бујна вегетација и живеалишта на животни што сакаат топлина. Инаку, уште еден момент, за да го потврдиме фактот дека Земјата е округла (тркалезна), на сите ни е познат зборот атмосфера, што значи тоа?

Атмосфера – Земјина атмосфера (од грчкиот atmos – пареа и sphaira – топка), гасовита обвивка што ја опкружува Земјата.

Значи, Земјата првично била опкружена со водена обвивка,благодарение на ова на Земјата имало поголем притисок, што имало многу поволно влијание врз здравјето на луѓето. И денес речиси сите неизлечиви болести се лекуваат со помош на хипербарична комора, во која човекот е под поголем притисок. Хипербаричен кислороден третман  е процес при кој луѓето дишат стопроцентен кислород во хипербарична комора, на повисок притисок од атмосферскиот.

Ова овозможува транспортирање на зголемено количество кислород преку крвта и крвната плазма до клетката. На овој начин клетката добива повеќекратно количество на кислород од вообичаеното транспортирано на конвенционален начин преку хемоглобинот.

Како дејствува  хипербаричниот кислород?

„Воздухот што го вдишуваме содржи 21% кислород на атмосферски притисок од 760mm живин столб. Кога вдишуваме чист кислород на притисок повисок од атмосферскиот, „хипербаричниот“ кислород растворен во крвта и во крвната плазма на човечкото тело ја храни секоја клетка. Овој дополнителен кислород навлегува во зоните сиромашни со кислород, што е предизвикано од повреди или од хронични проблеми и заболувања, со што се создаваат услови за побрзо и ефикасно закрепнување и враќање во кондиција.

Индикациите за ХБО (хипербарична оксигенација) се толку обемни што е тешко да се најдат болести и состојби во кои овој метод не е ефикасен.

Главните индикации се:

Заболувања на централниот нервен систем (повреди на мозокот и ‘рбетниот мозок, вегетативно-васкуларна дистонија, дисциркулаторна енцефалопатија, нарушувања на церебралната циркулација, мигрена, нарушувања на спиењето);

заболувања на периферниот нервен систем (невропатија, остеохондроза на ’рбетот, невралгија);

заболувања на гастроинтестиналниот тракт (езофагитис, чир на желудникот и дебелото црево, откажување на црниот дроб, хепатитис, колитис, цироза на црниот дроб);

заболувања на кардиоваскуларниот систем (коронарна срцева болест, ангина пекторис, срцева слабост, аритмии);

хируршки заболувања (подготовка за хируршка интервенција, постоперативен период, изгореници, повреди на екстремитетите, перитонитис, сепса, проширени вени на долните екстремитети, оклузивни заболувања на екстремитетите, дистрофични нарушувања на меките ткива);

заболувања на ендокриниот систем (дијабетес и неговите компликации, тиреотоксикоза);

уролошки заболувања (акутна и хронична бубрежна инсуфициенција, нефритис, циститис, простатитис, сексуална дисфункција кај мажи);

заболувања на ENT органите (сензоневрален губиток на слухот);

очни болести (нарушувања на циркулацијата на мрежницата, дистрофија на оптичкиот нерв);

болести на усната шуплина (пародонтални заболувања, периодонтитис, гингивитис, стоматитис);

козметологија (против зголемување на брчките, сува и млитава кожа, враќање на нејзината еластичност);

помага при намален имунитет, синдром на хроничен замор;

труење со јаглерод моноксид, производи за согорување, технички течности, опијати, синдром на одвикнување од алкохол;

акушерска патологија и гинеколошки заболувања (патологија на бременост, хипоксија и неухранетост на фетусот, опасност од прекин на бременоста, неплодност, хронични воспалителни заболувања на женските генитални органи)“.

Но, за жал, тоа не е достапно за секого, скапо е и тие не брзаат да ги направат овие поволности достапни за пошироката јавност, бидејќи има многу луѓе на Земјата, зошто да го продолжат животот, дури и без болести, и кој ќе купува лекови бидејќи овој бизнис е поисплатлив дури и од продажба на нафта. Така, овие „горни“ води беа голем благослов за планетата Земја и луѓето што живеат на неа. Сепак, радоста не траеше долго. Токму оваа збирка „горни“ води се излеа на Земјата за време на потопот и се спои со водите што Бог ги одвои за Земјата:

Во шестотата година од животот на Ное, во вториот месец од таа година, седумнаесеттиот ден од месецот, во тој ден бликнаа сите извори на големата бездна и се отворија окната небески (Создавање 7:11).

Соединувањето на овие две води, „горната“ и „долната“, ја врати Земјата во иста состојба како кога Бог ја создал од ништо, односно Земјата повторно беше покриена со голем слој вода:

И нарасна водата на земјата толку многу, што ги покри сите високи планини, какви што има под целото небо; петнаесет лакти се издигаше водата над планините, откако ги покри (Создавање 7:19,20).

Земјата беше неоформена и пуста; имаше темнина над бездната…“ (Создавање 1:2).

Потопот беше голема трагедија за Земјата и луѓето што живееја на неа. Бидејќи нашата тема е за водата над и под сводот, ќе зборуваме само за трагедијата на Земјата и луѓето што живееја на неа, во овој контекст. „Горните“ води се излеаја на Земјата, и Земјата ја изгуби онаа благословена водена покривка и распрсканата леќа, што и даваше на Земјата блага клима. Поради ова, на Земјата се појавија различни годишни времиња, со температурни промени. Еве што вели Библијата за тоа:

Отсега, па сè дури постои земјата, нема да престанатстудот и горештината, летото и зимата(Создавање 8:22).

Но, што се случи со водата што ја покри целата Земја по потопот, па дури и највисоките планини за 15 лакти? Библијата вели:

Водата почна постепено да опаѓа на земјата, и по сто и педесет дена намали(Создавање 8:3).

„Водите се повлекуваа бавно од земјата. По сто и педесет денови водите стивнаа“ (Создавање 8:3; Константинов 1999).

Логично, ако се повлекуваа назад, тогаш половина од водата требаше да се врати назад, каде што беше пред потопот, и да стане заштитна обвивка за Земјата, но не, таа делумно се врати назад, но не каде што беше порано, и не во формата во која беше, испаруваше и се издигаше во форма на облаци, облаци, бидејќи пред потопот немаше дожд и земјата се наводнуваше со пареа:

„… зашто Господ Бог уште не праќаше дожд на земјата но се креваше пара од земјата и ја оросуваше површината на целата земја(Создавање 2:5,6).

По потопот, Земјата беше наводнувана од дожд. Така, дел од водата испарила нагоре во вид на облаци. И сега оваа вода е под небескиот свод, односно на небесата, а не над нив:

Од гласот Негов шумат водите небески, и Тој ги крева облаците од краиштата земни, создава молскавици среде дожд…“ (Еремија 10:13).

Дел од водата по потопот остана во океаните и морињата, дел ја покри земјата во форма на езера и реки, дел се акумулираше во форма на мраз на половите, а дел влезе под земјата и сè уште е таму во форма на подземни мориња, езера и извори.

Да се вратиме на текстот што го проучуваме за Божјата поделба на водата:

Потоа бог рече: ’нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ (и така стана). И создаде бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана…“

Следниот ден, Бог одлучува да ја подели на половина целата вода што ја покривала Земјата со помош на свод. Што е тоа свод, како треба да се разбере? Библијата ќе ни помогне. Станува збор за одредена површина со чија помош водите се делеле на половина. Во македонскиот превод, оваа површина е преведена како свод, што дава асоцијација на нешто цврсто, монолитно, способно да држи огромна количина на вода. Доколку овој проект го спроведоа луѓе, тие можеби би создале армирано-бетонска тврдина која може да издржи таков притисок, но ние имаме работа со Бог, со Бог кој ги контролира сите сили и елементи:

Кој го затвори морето со врата, кога тоа се истргна, та излезе како од утробакога му ја дадов Мојата наредба и му наместив клучалки и врата; кога му реков: ’Дотука ќе дојдеш и нема да преминуваш, и тука е границата на твоите горди бранови?’(Јов 38:8-11).

Библијата ни кажува дека оваа површина, која одвојува и задржува таква маса вода не е воопшто дебела, туку тенка и е споредена со платно:

„… Тој ги распослал небесата како тенко платно и ги распнал како шатор за живеење (Исаија 40:22).

Бог во Своето слово вели дека сводот е нешто што не е густо, како платно, не во смисла на состав, туку по изглед, дебелина, како платно од шатор што го штити човекот од капки дожд. Зошто треба да биде релативно тенок? Постојат неколку причини:

  • Првата причина. Секој треба да разбере дека иако овој свет е опремен за живот од материјата што Бог ја создал од ништо, тоа не значи дека овој свет постои сам по себе, без постојаната дејствувачка сила на Бога. Се разбира не! Светот живее и постои само благодарение на Божјото постојано влијание врз материјата уредена за живеење. А тенкиот свод, кој одвојува толкав слој на вода, и кој држи таков неверојатен притисок, е впечатлив доказ за тоа. Библијата понатаму ни кажува дека не толку сводот, туку Бог ги држи овие води со Својата сила:

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ (И така стана). И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана“ (Создавање 1:6,7).

Внимателно прочитајте го текстот. Бог вели: „Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода. И создаде Бог свод“. Но, не се вели дека штом го создал сводот, Тој веднаш ја одвоил водата од водата. Не, се вели дека дури и по создавањето на сводот, Бог бил Тој што ја одделил водата од водата, со Својата сила, а ова не е силата на сводот. Сводот ја одвојува водата од водата не со својата сила, туку само со своето присуство, односно видливо, не повеќе, бидејќи од него до водите што се под сводот, кои се во океаните, голема е оддалеченоста, и тој физички не ги одвојува водите кои се над него.

  • Втората причина е тоа што сводот има релативно тенка површина. Сончевата светлина мора слободно да минува низ неа.

Како изгледа овој свод, или оваа површина? Библијата исто така ни го кажува ова:

Со Него ли го распна небото, кое стои така цврсто како излеано огледало? (Јов 37:18).

Во книгата Јов, небото се споредува со силно и цврсто излеано огледало. Во античко време, огледалата биле направени од метали, бакар, сребро, злато и тенки листови, како што читаме при изградбата на скинијата:

Исковаа листови од злато, и исекоа нишки…“ (Излез 39:3).

Таквите огледала беа тенки и издржливи. Зошто книгата Јов го споредува небото со огледало? Бидејќи огледалото, неговата главна функција е да рефлектира. Задачата на небесата пропуштајќи ја низ себе, е да ја рефлектираат сончевата светлина на земјата, а не да ја апсорбираат, туку да ја рефлектираат, оваа идеја ја нагласил Јов, кога зборувал за сводот. Затоа сводот, е тенок, како огледало и по своите својства е сличен на огледало кое не впива, туку ја рефлектира сончевата светлина.

Продолжуваме понатаму:

И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана(Создавање 1:7).

Патем, сакаме да кажеме дека древните народи разбрале дека порано, пред потопот, над сводот имало вода, која се излевала на земјата, и кога луѓето, по потопот, се побуниле против Бога и почнале да градат градска кула висока до небото, тие го направиле ова со одредена цел, сакале да ја разберат структурата на небесата, како се држат водите таму, дали сѐ уште се чуваат таму и дали можат да се заштитат од потоп во иднина, ако има таков!

Да се вратиме на текстот:

 „И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот

Овој текст има многу длабоко значење ако го погледнеме од различни начини на толкување на Библијата. Веќе видовме погоре дека сводот само видливо ги делел водите, но всушност Бог го направил тоа. Библијата вели дека има две небеса, нешто помеѓу, а на третото и последно небо е видливото присуство на Бога за целата вселена:

Знам еден човек во Христос, којбеше грабнат и однесен до третото небобеше грабнат и однесен во рајот и дека чул неискажливи зборови…“ (2 Коринтјаните 12:2-4).

„И веднаш бев обземен од духот. И ете, на небото стоеше престол, и на престолот седеше Некој. Оној што седеше изгледаше како камен јаспис и сардис, а околу престолот виножито, кое прилегаше на смарагд“ (Откровение 4:2-3).

Така гледаме дека има две небеса, а на третото, последното небо, Бог е директно присутен. Освен тоа, забележете дека Павле ги брои небесата од земјата, нарекувајќи го небото најоддалечено од земјата трето небо. Освен овој стих, дали во Библијата се потврдени зборовите на апостол Павле за третото небо, дека има повеќе од едно небо и дека Бог се открива видливо на третото небо? Да, има. Погледнете ги овие стихови:

Ете, небото и небото над небесата, земјата и сè што е на неа, е на Господ, твојот Бог (Второзаконие 10:14).

Ти, Господи, Кој си еден, Ти го создаде небото, небесата на небесата…“ (Немија 9:6).

Гледате дека Библијата учи дека покрај постоењето на небото, непосредствено над нашата глава, ова небо, исто така има и небо,  небесата на небесата“, овде имате две небеса. А фактот дека на нив не постои такво видливо Божјо присуство како на третото небо, може да се види од овие стихови:

Та кој може Нему да Му изгради дом, кога небото и небесата над небесата не можат да ја соберат Неговата слава…“ (2 Летописи 2:6).

Навистина, Бог ли ќе живее со луѓето на земјата? Ако небото и небесата Твои не Те собираат…“ (2 Летописи 6:18).

Имајте во предвид дека мудриот Соломон, зборувајќи за Божјото живеалиште со Своите созданија, очигледно знаел за третото небо, каде што се наоѓа Божјото директно присуство, односно Неговото живеалиште со Своите созданија, затоа, Тој не го спомнува третото небо, туку зборува само за две небеса, дека тие не Го собираат, односно тие не се местото на Неговото директно присуство со Своите созданија! Значи, имаме две небеса, а на третото е самиот Бог. Што е тоа небо? Барем Бог го нарече небо?

Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!” (И така стана). И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо …“ (Создавање 1:6-8).

Сводот, или тенката површина, е она што ја одвојува водата од водата, „горните води“ од „долните води“. Бидејќи во текстот на книгата Создавање (Битие) се зборува за одвојувањето на „горните“ и „долните“ води со сводот наречен небо, а според Библијата имаме две небеса, зашто и нашето небо има небо, затоа во Библијата се вели: „небото и небесата“, а хебрејскиот збор за небеса е שָּׁמַיִם (шамАим), збор со завршеток (ИМ), множина, што веќе ни кажува дека небесата не се во една копија. И тоа не е сѐ, ако го погледнете овој збор подетално, ќе откриете дека овој збор може да се смета како конструкција од зборовите ша мAим, што значи носител на вода, бидејќи горните води се наоѓаат над сводот наречен небеса. Излегува дека небото, како да носи воден товар. Но, зборот небо може да се смета како конструкција од други зборови, шам ма’им, што значи таму вода, и како што видовме од Библијата, водата била поставена над небото. Така, гледаме дека дури и самиот збор небо ни кажува дека таму има вода. И бидејќи Библијата зборува за три небеса, тогаш излегува дека сводот, подоцна наречен од Бога небо, што не е едно, значи дека тие, односно небесата, кои во своето име ја имаат идејата за вода одвојуваат повеќе од една вода од друга. И претходно споменавме дека сводот е сфера, така што, едноставно кажано, вселената, тоа се три сфери, три небеса, небесни сводови, со празни места меѓу нив. Секоја наредна сфера е поголема од претходната. Првата сфера, односно првото небо, е нашето небо над нашите глави, кое ја одвојува водата од водата, долните води станале мориња, а горните станале заштитен слој на Земјата, кој за време на потопот се излеал на Земјата. Второто небо е она што ја одвојува нашата Земја и нашето прво небо од целата непадната вселена; оваа сфера, меѓу сводовите, ги вклучува сонцето, месечината, планетите на Сончевиот систем и ѕвездите кои Бог ги создал да светат на Земјата, односно тоа е просторот кој е директно поврзан со Земјата:

Потоа Бог рече: ’Нека се појават светила на небескиот свод (за да ја осветлуваат земјата), за да го делат денот од ноќта и да бидат знаци, и за времињата, и за деновите, и за годините; и нека бидат тие светилници на небескиот свод, за да ја осветлуваат земјата!’ И стана така. Бог создаде две големи светила: поголемо светило да управува со денот, и помало светило да управува со ноќта; ги создаде и ѕвездите; и ги постави Бог на небескиот свод да ја осветлуваат земјата(Создавање 1:14-17).

И сите овие создадени небесни тела, кои треба да светат на Земјата, се наоѓаат во сферата формирана од границите на првиот и вториот свод, кој го нарекуваме небо. И ова второ небо, исто така над себе, има вода, како што беше до потопот, над нашето прво небо, вака Библијата зборува за тоа:

Фалете Го, небеса на небесата и води над небесата(Псалм 148:4).

Давид овде зборува не само за првото небо, туку и за второто, нарекувајќи го небеса на небесата, за ова веќе зборувавме погоре, затоа што второто небо е над нашето прво небо, тогаш тоа е небо за нашето небо, и со тоа и небеса на небесата. Давид, исто така, зборува и за водите кои се повисоки од нашето прво небо, но ние знаеме дека водите кои беа над нашето прво небо се излеаја на Земјата за време на потопот, затоа, остануваат само водите на второто небо, ова е она што Давид го подразбира, затоа тој зборува за небеса на небесата, и за водите, кои се повисоки од нашето небо. Ова е Божјо слово, а Давид не е само писател на Псалми, туку е и Божји пророк: 

Мажи браќа, нека ми е дозволено да ви зборувам слободно за прататкото Давид, дека тој умре и беше погребан, а гробот негов е меѓу нас сè до денешниов ден. Па, бидејќи беше пророк…“ (Дела 2:29,30).

Второто небо, со својот свод, нè одвојува од непаднатата вселена, додека третото небо ја одвојува непаднатата вселена од местото каде Бог е директно присутен за Своето создание, како што прочитавме претходно дека Бог се  наоѓа во рајот на третото небо. Структурата на вселената со своите сводови може јасно да се разбере со гледање на микрокосмосот, односно човекот. Кога жената е бремена, детето се наоѓа во центарот на телото, не во грбот или во петиците. И многу е важно да се разбере дека бремената жена е живот, живот во живот и живот на повеќе нивоа. Во што се наоѓа бебето кај бремената жена? Тоа се наоѓа во својата сфера, сфера дефинирана за неговиот личен живот, наречена „фетален меур“ или „амнионска кеса“ или „водена мембрана“, која е проѕирна мембрана. Еве една јасна визуелна аналогија на Бога за да се разбере распоредот во микрокосмосот, односно човекот. Бебето е живо суштество, тоа се наоѓа во својата сфера, со своја вода, одвоено од другите суштества со проѕирна мембрана, по аналогија на проѕирен свод со сопствена вода. Овој „свод“ или „фетален меур“ го опкружува бебето во форма на сфера од сите страни, како сводот на небото. Само преку раѓање и преминување во друг здив бебето може да излезе од својот свет и да влезе во светот на својата мајка. За да влеземе во рајот, во Божјиот свет, треба да се родиме одозгора, што го вклучува човечкиот дух и неговото преобразување, а потоа, да преминеме во друго бесмртно тело, кое Бог ќе им го даде на сите Свои верни деца при Второто Христово доаѓање:    

Исус му одговори и рече: ’Вистина, вистина ти велам: ако некој не се роди одозгора, не може да го види царството Божјо’(Јован 3:3).

Има тела небесни и тела земни, но друг е блесокот на небесните и друг на земнитеТака е и со воскресението на мртвите: се сее за распаѓање; воскреснува во нераспаѓањеЕве, тајна ви кажувам; сите нема да се упокоиме, туку сите ќе се измениме, ненадејно, со треперење на окото, при последната труба; одеднаш, за еден миг на око, на последната труба: зашто ќе затруби, и мртвите ќе воскреснат нераспадливо, а ние ќе се измениме; зашто распадливото треба да се облече во нераспадливост, а смртното – да се облече во бесмртност. А кога ова распадливо ќе се облече во нераспадливост, и она смртното – во бесмртност, тогаш ќе се збидне зборот напишан: ’Победата ја проголта смртта’(1 Коринтјаните 15:40-42, 51-54).

Значи, фетусот кај бремената жена, еден од најживописните примери за структурата на вселената, живее во сфера со одвоена вода, а околу неа е друга сфера со одвоена вода.

Постои уште една индиректна потврда за ваквото уредување или структура на вселената. Кога сатаната, кој се побунил против Божјиот Син, се обидел заедно со ангелите кои му се придружиле да ги придобие на своја страна создадените разумни суштества, тогаш тој, откако го напушти третото небо, односно местото каде што Бог видливо му се открива на Своето создание, почнал да ги мами најблиските, односно оние кои беа помеѓу третото и второто небо, а потоа, кога неговите заведувања не успеаја, тој се спушти уште пониско, на земјата:

И беше исфрлен големиот змев старата змија, наречена ѓавол и сатана, која ја мами целата вселена, беше соборена на земјата, и заедно со неа и ангелите нејзини беа исфрлени(Откровение 12:9).

Гледајќи ја структурата на вселената, сега подобро разбираме две работи. Првата се зборовите на апостол Павле во врска со она што се случува на Земјата и односот на непаднатата вселена со неа:

„… станавме глетка (театар, спектакл) за светот (вселената) на ангелите…“ (1 Коринтјаните 4:9).

Во театарот, сцената е направена така да биде централно поставена во однос на оние кои доаѓаат да ја гледаат претставата. Значи нашата Земја, во однос на целата вселена, според структурата на вселената, е во таква положба, како арена на стадион, и сите небесни суштества имаат можност да набљудуваат што се случува на неа. Бидејќи имаа можност да го набљудуваат процесот на создавање на Земјата и формирањето на сè што е на неа и да ѝ се радуваат, за тоа веќе зборувавме порано:  

Кога ликуваа утринските ѕвезди, и кога сите Божји синови извикуваа од радост? (Јов 38:7).

И оваа позиција на Земјата во однос на целата вселена не е изненадувачка, бидејќи таа беше специјално создадена од Бога како визуелна помош за сите созданија во вселената, како одговор на бунтот на сатаната. И второто нешто што треба да се забележи во врска со распоредот, односно структурата на вселената со неколку небеса, во форма на сфера во сфера. Со второто небо ние сме сигурно одвоени од целата вселена, така што нашето знаење и истражување на вселената е многу ограничено и се однесува само на растојанието помеѓу првото и второто небо, ништо повеќе, и затоа кога научниците ќе кажат нешто за структурата на вселената, и дека Земјата се наоѓа некаде на периферијата на вселената, тогаш треба да разберете дека нивните заклучоци се погрешни, бидејќи тие гледаат најмногу до вториот свод, односно до второто небо, понатаму не им се дава! И она што е неверојатно е тоа што верникот, без да поседува супер модерни телескопи, научни дисертации и дипломи, може со проучување на Библијата, да види многу подалеку од овие телескопи и да разбере повеќе од научниците. Не за џабе мудрите велат дека има високо образование и има ВИСОКО образование и не е тешко да се погоди кое од нив е точно и најдобро. Затоа, проучете ја Библија, таа е неверојатно мудра:

„… верно е откровението на Господ – ги учи неуките(Псалм 19:7).

Кога зборуваме за различните небеса, соодветно е да се зборува и за навестување (толкување) во врска со сводот, наречен небо. Во Библијата, водата не е само физичка течност, како што сите знаеме многу добро. Во Библијата, водата има и духовно значење, водите тоа се народите:

Викаат народите како што бучат бујните води…“ (Исаија 17:13).

И ми рече: „Водите што ги виде тисе луѓето и народите, племињата и јазиците (Откровение 17:15).

Целта на сводот, подоцна наречен небо од Бога, е да ја одвои водата од водата, во духовна смисла, водата, тоа се разумни живи суштества, народи, така што Бог, со небесата ги одвои луѓето на земјата од другите народи кои не паднаа. Но, Библијата исто така вели дека водата се користи во уште една смисла:  

Зашто две зла изврши Мојот народ: Мене, изворот на жива вода, Ме оставија и си ископаа извори издупчени, кои не можат да држат вода(Еремија 2:13).

Во светлината на овие зборови, во кои самиот Бог се нарекува себеси вода, станува јасно дека ова е толкување на навестување, дека третото небо ја одвојува обичната вода, односно разумните создадени суштества, од посебната Вода, односно од Бога, бидејќи тоа се различни „води“ по сите параметри. Веќе рековме погоре дека водите под сводот, односно под небото, може да се наречат „долни води“, а над сводот „горни води“, ако поимот на долните и горните води се смета за симбол на духовноста и совршенството, тогаш е јасно дека за вселената, која не паднала, Бог е „горните води“, а тие, во однос на Него, се „долните води“. Во однос на нас, непаднатата вселена е „горните води“, а ние сме „долните води“, и секако, за нас, Бог е секогаш „горните води“.

Сега да се свртиме кон последниот стих од нашето проучување на Библијата денес:

Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ (И така стана). И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо. (И виде Бог дека тоа е добро). И настапи вечер и настапи утро – втор ден (Создавање 1:6-8).

Сводот што бил создаден за да ја одвои водата од водата, Бог го нарекол овој свод – небо. И тука има неколку работи на кои треба да се обрне внимание. Бог, уште пред создавањето на човекот, дал имиња на пет работи, поточно на пет ентитети, тоа се небото, Земјата, светлината, темнината и морињата. Во стихот што го проучуваме, Бог го нарекува сводот – небо, но во првиот стих, пред создавањето на сводот, веќе постоело небото:

Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата“ (Создавање 1:1).

Односно гледаме дека уште пред создавањето на сводот наречен небо, небото веќе постоело, па која била потребата да се создаде свод и да се нарече исто така, небо? Нема да биде тешко да се разбере ако го погледнеме овој стих:

И Бог рече: ’Нека се собере водата, што е под небото на едно место, и нека се појави копно (земја, суво). И стана така. (Водата што е под небото се собра на своите места и се појави копно). Копното Бог го нарече земја…“ (Создавање 1:9,10).

Која била потребата копното (земја, суво) да се нарекува со истиот збор земја како и планетата? Во претходните теми веќе кажавме дека првобитното небо и земја, опишани во првиот стих на Создавање (Битие), создадени од Бога од ништо, не биле погодни  за живот, биле неуредени, иако се нарекуваат небо и земја. Земјата беше покриена со вода, а ако не сте заборавиле дека зборот небо, самиот кажува дека мора да биде поврзан и со вода, така што допрва требаше да се спроведе процес од овие оригинални неуредени небо и земја за да се создадат небо и земја погодни за живеење. Оттука и исушената земја, ослободена од вода, односно уредена за живот, го добила името земја поради тоа што е создадена од првобитната неуредена земја, односно планета. И сводот, го доби името небо, од кое беше уредено. И сега, по делумното уредување на небесата, бидејќи потоа светилата ќе бидат поставени на небесата, а по раздвојувањето на горните и долните води, односно создавањето на сферите, Бог ништо друго не уредувал на овој ден, а овој ден бил наречен втор ден, според извештајот. Буквален втор ден, по аналогија со првиот ден, за ова веќе зборувавме во претходната тема.

Значи, што научивме денес?

  1. Бог направил свод кој ја одвојувал водата од водата, и тој почнал да се нарекува небо!
  2. Сводот сам по себе не е нешто дебело и моќно, тој е како проѕирна тенка ткаенина или покривка од шатор, бидејќи во секој случај целата водена маса ја држи силата на Севишниот!
  3. Водата над сводот била добра покривка и дифузна леќа, поради што земјата имала блага, изедначена клима од пол до пол.
  4. По потопот, горните води над сводот се излеале на земјата, а климата на Земјата нагло се променила; се појавиле годишни времиња со остри температурни промени.
  5. Библијата ни кажува за три небеса, затоа вселената е како две сфери сместени една во друга. На третото небо, над овие сфери, Бог е директно, видливо присутен за Своите созданија. Но, во реалноста, Тој е надвор од вселената што ја создал, Тој е надвор од создавањето, Тој е несфатлив!  
Сподели го ова:

Слични објави