ЗОШТО БЕШЕ ПОТРЕБНА СВЕТЛИНАТА? КАКВА Е ОВАА СВЕТЛИНА? КАКО, ИМАЈЌИ ЈА НАЈГОЛЕМАТА СВЕТЛИНА, ДА НЕ СЕ НАЈДЕТЕ ВО ЦЕЛОСНА ТЕМНИНА?

Сподели го ова:

Денес нашето проучување на Библијата се фокусира на третиот стих од книгата Создавање (Битие), да го читаме овој стих во различни преводи:

„И Бог рече: ’Нека биде светлина!’ И бидна светлина“ (Создавање 1:3; МКД, 2006).

„И Бог рече: ’Нека биде светлина!’ И настана светлина“ (Создавање 1:3; Константинов, 1999).

„И рече Бог: ’Нека биде светлина!’ И би светлина“ (Создавање 1:3; Гаврилова, 1990).

Прво, по создавањето на небото и безобличната и неуредена земја од страна на Бога, од ништо, по Божја волја се појавува светлина, притоа, се чини како од никаде, бидејќи нема ниту еден видлив физички извор за нејзиното потекло, ниту сонцето, ниту месечината. Покрај тоа, многу е важно да се забележи дека светлината на сонцето и месечината јасно е кажано дека постои поради физички извор:

„Бог создаде две големи светила: поголемо светило да управува со денот, и помало светило да управува со ноќта; ги создаде и ѕвездите; и ги постави Бог на небескиот свод да ја осветлуваат земјата(Создавање 1:16,17).

Тоа значи дека целта на сонцето и месечината е да бидат извори на физичка светлина која свети благодарение на овие извори. А светлината, која не се појавила од првобитната материја, туку благодарение на Божјиот збор, не се вели дека има физички извор и дека таа свети конкретно на земјата, или само на земјата, како што се зборува за светлината од светилките, од сонцето и месечината. За оваа светлина на почетокот, едноставно се вели:

„И БОГ РЕЧЕ: ’НЕКА БИДЕ СВЕТЛИНА!’ И БИДНА СВЕТЛИНА“ (СОЗДАВАЊЕ 1:3).

Исто така, важно е да се забележи дека оваа светлина, која се појави според словото на Бога, се појави пред појавата на таков концепт на земјата како што е времето, означено со денови, „И настапи вечер, и настапи утро – прв ден.” Односно, оваа светлина се појавува пред појавата на времето на земјата, и мислам дека не сте заборавиле дека земјата е создадена со причина, како визуелна помош за созданијата, за да се објасни легитимната власт на Божјиот Син, која сатаната ја оспорувал со својот бунт! Каква е оваа светлина, која нема свој извор во ниту едно од телата создадени од материјата, односно нема извор од создавањето, од она што е создадено? Оваа светлина не би можела да биде емитувана од првобитната материја која Бог ја создал од ништо, бидејќи ниту самата земја, ниту слојот на вода што ја покрива не емитуваат светлина, па од каде доаѓа оваа светлина? Покрај тоа, важно е да се забележи дека сè се појавило по оваа светлина, се појавило од, или со помош на она што претходно било создадено од ништо, односно од првобитната материја, а подоцна се формирало од оваа првобитна материја, на пример:

„Потоа Бог рече: ’Нека има свод среде водата и тој да разделува вода од вода!’ (И така стана). И создаде Бог свод; и ја одвои водата што е под сводот од водата што е над сводот. Така и стана. И сводот Бог го нарече небо. (И виде Бог дека тоа е добро). И настапи вечер и настапи утро – втор ден“ (Создавање 1:6-8).

Забележете дека Бог, откако ги подели водите што ја покриваа земјата, го нарекол ова пространство, односно нашата атмосфера, околу земјата, небо, над кое потоа летаа птиците:

„Потоа рече Бог… а низ небескиот свод над земјата нека полетаат птици(Создавање 1:20).

А подоцна тоа небо, кое првично беше создадено од ништо, на кое Тој, по трансформацијата, ги постави сонцето, месечината и ѕвездите, за ова подетално во следните теми, го нарече небесен свод, по аналогија со земјината атмосфера:

„Потоа Бог рече: ’Нека се појават светила на небескиот свод (за да ја осветлуваат земјата), за да го делат денот од ноќта и да бидат знаци, и за времињата, и за деновите, и за годините; и нека бидат тие светилници на небескиот свод, за да ја осветлуваат земјата!” И стана така“ (Создавање 1:14,15).

Благодарение на оваа техника, кога првично создаденото небо, како да го „дава“ своето име на пространството што било создадено меѓу водите, од веќе постоечката материја, создадена од ништо, зборува за тоа, дека од создаденото, како што рековме претходно, второто небо, односно вселената, било формирано првото небо, односно нашата атмосфера. Односно вселената служела како „материјал“ од кој се формираше нашата атмосфера, исто како што растенијата и живите суштества беа создадени од вода и земја, затоа ние, небо го нарекуваме и просторот со сонцето, месечината и ѕвездите, и небо ја нарекуваме и нашата атмосфера во која летаат птиците. Сè што е формирано откако Бог ги создал небото и земјата од ништо, било формирано од оваа првобитна (примарна) материја:

„И Бог рече: ’Нека израсте од земјата зеленило – трева, што дава семе, плодоносни дрвја  кои во себе имаат семе (според својот род и вид)!’ И стана така“ (Создавање 1:11).

„Потоа рече Бог: ’Водата нека се исполни со живи суштества, а низ небескиот свод над земјата нека полетаат птици!’ (И така стана)“ (Создавање 1:20).

„Пак рече Бог: ’Нека изведе земјата од себе разни суштества според родот нивни: добиток, лазачи и ѕверови земни според нивниот род!’ И стана така“ (Создавање 1:24).

И како што животните се разликуваат од земјата, а рибите од водата, иако тие послужиле како материјал за нивното создавање, иако имаат и нешто заедничко – елементите од кои се создадени, така и нашата атмосфера се разликува од вселената, иако ова пространство станало материјал за нејзино создавање, но има и нешто заедничко – тоа е концептот на слободно пространство и присуството на водород и хелиум. И фактот што Бог подоцна ја нарече вселената, како и атмосферата свод, уште еднаш потврдува дека тие се направени од истиот материјал. Бог подоцна употребил слична техника, велејќи му на Адам по неговиот пад во грев:

„… додека не се вратиш во земјата, зашто од неа беше земен – прав си, и во прав ќе се вратиш(Создавање 3:19).

Човекот бил создаден од прав, и бил наречен прав (прав си), покажувајќи што послужило како материјал за негово создавање. Нарекувајќи ја атмосферата небо, како и небото при создавањето, Бог ни покажува што послужило како материјал за создавање на атмосферата, и потврдувајќи го тоа со движење во спротивна насока, нарекувајќи ја прво атмосферата небесен свод, а потоа нарекувајќи ја исто така и небо, кое на почетокот било создадено од ништо. Значи, враќајќи се на стихот што го проучуваме:  

„И Бог рече: ’Нека биде светлина!’ И настана светлина“ (Создавање 1:3).

Ние гледаме дека сè што е формирано после тоа е формирано од првобитната (примарна) материја што Бог ја создал од ништо. А светлината, од каде дојде? Не постои ни најмало навестување дека таа е создадена, или формирана од небото, или од земјата или водата. Од каде доаѓа и што е оваа светлина? И сега доаѓаме до грандиозното откровение на Бога. Што е темнина? Тоа е отсуство на светлина, отсуство на темнина е можно само поради присуството на светлина. Библијата ни кажува дека имало темнина над водата и земјата. Според тоа, појавата на светлината стана причина за исчезнувањето на темнината. Можеби сè уште не е толку јасно, но ќе се обидеме да ја објасниме оваа важна вистина што е можно појасно! Во претходната тема кажавме дека еден од симболите на Божјите дела, кои се скриени од создавањето е темнината. На пример, никој никогаш нема да знае или разбере како Бог може да создаде сè од ништо, за сите созданија тоа е мистерија, обвиткана во темнина, ова е темнина! А Библијата во овој поглед ни го дефинира Бога како Оној кој за нас живее (престојува) во темнина:

„Тогаш Соломон рече: ’Господ благоволи да живее (престојува) во магла (мрак, темнина)’“ (1 Цареви 8:12).

И порано забележавме, дека бунтот, што го подигна сатаната на небото не беше против неограниченото величие, моќта и авторитетот на Бога, никој не го оспоруваше тоа и не можеше да го оспори, од познати причини, ова не е споредливо помеѓу нивото на Бога, нивото на вечниот и независен од било што Создател, и созданието што некогаш настанало по волјата на Бога и е целосно зависно од Него! Затоа, со својот бунт, сатаната имаше за цел да го оспори авторитетот и високата положба на Христос, Синот на Бога, вториот владетел на вселената по Бога, кој во предвечноста има почеток на дните како и созданието, и е зависен од Бога, што Самиот Божји Син го потврдува, велејќи, дека Неговиот Отец е поголем од Него, и дека Севишниот и за Него е Бог, и дека без Бога никој не може да постои:  

„…Мојот Отец е поголем од Мене“ (Јован 14:28).

„Но ти, Витлееме Ефратов… од тебе ќе ни излезе Оној, Кој ќе владее во Израел и чие потекло е од почетокот, од вечноста(Михеј 5:2).

„И рече Исус… отиди кај браќата Мои и кажи им: се враќам кај Својот Отец и вашиот Отец, кај Својот Бог и кај вашиот Бог“ (Јован 20:17).

„…бидејќи делата твои не ги најдов совршени пред Мојот Бог“ (Откровение 3:2).

И како што кажавме претходно, во претходните теми, нашата Земја беше создадена и уредена како визуелна помош, како одговор на сатаната и на сите созданија на прашањето зошто на Христос му е дадена толку висока чест да биде втор владетел, по Бога, над создадените суштества. Бидејќи во создавањето и уредувањето на Земјата постои одговор на прашањето за високиот авторитет на Христос, тоа значи дека овој одговор мора да биде јасен, мора да биде видлив, не може да се даде во темнина, односно, она што е скриено и неразбирливо, мора да се даде само во светлината, и затоа темнината мора да се повлече. Преведено на јазик разбирлив за нас, Бог мораше да им открие на сите созданија што е способен да направи Христос, на што тие не биле очевидци. Односно сите последователни дејствија, при формирањето на нашата Земја од материјалот создаден од Бога од ништо, зад кои стои Христос, треба да се одвиваат во светлината, односно пред очите на сите созданија, за да се разбере зошто Бог со право го возвишил Христос и зошто ниедно од созданијата, дури ни самиот Луцифер, највозвишеното создание на Бога, не може да ја заземе оваа возвишена позиција. Тоа значи дека беше неопходно да се подигне превезот на мистеријата, колку што дозволува  Бог, во врска со Христовите способности, и за ова беше неопходно темнината, односно нејасноста, да се повлече и да отстапи место на светлината, односно на откровението. Сега не е тешко да се разбере што е оваа светлина, тоа е појавата при создавањето на Земјата на Христос, Божјиот Син, на кого Бог му отстапува место, бидејќи понатаму, како што веќе анализиравме, по заповед на Бога, Исус ќе формира сè од материјата веќе создадена од Бога од ништо:     

„… зашто Тој рече и тие настанаа; Тој заповеда и се создадоа“ (Псалм 33:9).

Забележете дека Христос истовремено и ја уредувал Земјата и ја враќал довербата на созданијата во постапките на Севишниот. Во 3-от стих од книгата Создавање (Битие) што го проучуваме, се вели:

„И БОГ РЕЧЕ: ’НЕКА БИДЕ СВЕТЛИНА’“

Ова значи дека појавата на светлината се случува по Божја волја, односно преведено на духовен јазик, постојат два моменти. Првиот, појавувањето на Христос во вселената, од деновите на вечноста, е волја на Бога. И, вториот момент, Бог не мораше ништо да му објаснува на созданието во врска со Христа и Неговата одлука да Го возвиши; Тој воопшто не е должен да одговара пред Своите созданија. Тој ги создал, ги одржува нивните животи, тие Нему му го должат своето постоење и затоа, само од почит кон Неговиот врвен статус и благодарност за Неговата милост, тие треба да се потчинат на Неговата волја, без никакво објаснување. Но, не, Бог се спушта до слабоста на созданието за да му ги објасни Своите постапки, што донекаде го намалува Неговиот авторитет како Бог, но со тоа Тој всушност стекнал, во очите на оние кои сакале да сфатат сè, дури и поголем авторитет и моќ и почит. Ако е таков нашиот Бог, тогаш можеме ли да сметаме на нашиот авторитет, а во некои случаи и моќ, да се спуштиме до нивото на оние кои не ги разбираат нашите постапки, да се обидеме да им ги објасниме нашите постапки едноставно и јасно. Верувајте, нема да го изгубиме нашиот авторитет во очите на мисловните луѓе кои сакаат да разберат, туку напротив, ќе го издигнеме уште повисоко. Ова е она што нè учи Библијата! Така, Бог, кој заповеда: „нека биде светлина“, односно да се подигне превезот на нејасноста или она што созданието не го разбира, ја изразил Својата волја и покажал како ги гради своите односи со созданијата, не од позиција на сила и принуда, ниту од позиција на слепа вера и слепа доверба, туку од позиција на свесна послушност, заснована на љубов.

Кога Библијата зборува за Синот Божји, го користи терминот светлина:

„Имаше еден човек по име Јован, испратен од Бога; тој дојде за сведоштво, да сведочи за Светлината, та сите да поверуваат преку него. Тој не беше Светлината, туку дојде да сведочи за Светлината. Беше Вистинска Светлина, Која го осветлува секој човек, што доаѓаше во светов“ (Јован 1:6-9).

„Народот, што седеше во мрак, виде голема светлина и на оние, што седеа во пределот на смртна сенка, им изгреа светлина(Матеј 4:16).

„И пак им рече Исус, велејќи: ’Јас сум Светлината на светот…’“ (Јован 8:12).

Така, во 3-от стих, од првото поглавје на Создавање (Битие), кое го проучуваме, Бог ни покажува како Исус, Неговиот Еднореден Син, е земен да работи на формирање на сè на Земјата и на небото од материјалот што Бог го создал од ништо, а Неговите дела, формирајќи сè од првобитната материја, се максимално осветлени, за разлика од создавањето на небото и земјата од ништо од Бога, кое е покриено со темнина, тајна на создавањето. Како што веќе рековме претходно во претходните теми, ниту едно од созданијата, вклучувајќи го и Луцифер, не можеше да го создаде сето она што го создал Божјиот Син од безобличната и неуредената земја создадена од Бога, без да има ниту сила ниту разбирање да го направи тоа! За да се уреди сè толку хармонично, како што е уреден нашиот свет, како сложувалки во една, целосна слика, каде што сите врски на создаденото се хармонично поврзани едни со други и не можат да постојат една без друга, цвеќиња без пчели, пчели без цвеќиња, луѓе без цвеќиња и пчели и така натаму, сè е обмислено до најмали детали, сè е хармонично поврзано едно со друго со заемно зајакнување на врските, тоа може да го направи само Оној кој многу, многу добро го познава Бога:  

„Од Него целото Тело е поврзано и соединето во едно, на тој начин што секој дел дава поткрепа според една мерка на секој одделен дел; тоа прави Телото да расте…“ (Ефесјаните 4:16).

„… Сè Ми предаде Мојот Отец… и кој е Отецот, не знае никој, освен Синот…“ (Лука 10:22).

Таквото уредување е надвор од контролата на кое било суштество, без разлика колку напорно се труди да го направи тоа. И не зборувавме за микрокосмосот, молекулите и атомите, кои исто така се уредени на таков начин што тие ја исполнуваат волјата и намерата на Бога, но Синот Божји, додека ја уредувал Земјата, од неколку елементи формирал сто нови. Денес луѓето навлегуваат во генетиката, клонираат, модифицираат, измислуваат нешто, но сето тоа води кон зло, иако се чини дека сфатиле како од една работа можат да направат нешто друго. И зошто сè оди на зло и штета, само поради една причина, луѓето не го знаат планот на Бога за материјата што ја користат. Тие не го знаат значењето, суштината на нештата, како што прашува мудриот Соломон:

„Кој е како мудриот, и кој го разбира значењето (објаснувањето, толкувањето, смислата) на работите?…“ (Проповедник 8:1).

Впрочем, Бог ја создал оваа материја на таков начин што таа станува благослов само кога ќе се обликува, ќе се формира само она што е во согласност со Неговата волја, односно целта за која е создадена, и кога ќе се прекрши овој главен принцип, тогаш оваа материја „се бунтува“ против оние кои не ја користат за намената, а на оние кои погрешно ја користат им носи зло и проклетство. Ова е причината зошто сите клонирани и генетски модифицирани нешта ќе предизвикаат смртоносен удар за човештвото, а иднината на човештвото ќе биде доведена во прашање, бидејќи нештата изменети од луѓето ќе уништат сѐ што во почетокот било уредено од Синот Божји.

Луѓето научија за матичните клетки и продолжување на младоста, а потоа моќниците на овој свет решија да ги извлечат овие клетки од абортираните и неабортираните бебиња, што го доведе светот до катастрофа, но главниот проблем на ова богохулење и злоупотреба на материјата создадена од Бога допрва доаѓа. Значи, сите овие неуспешни постапки на луѓето со материјата, зад кои стои ѓаволот, јасно покажуваат зошто никој освен Христос не може да заземе толку висока позиција во вселената, втор по Бога, бидејќи само Христос целосно ги разбира плановите на Бога и Неговиот карактер:

„Сè ми е предадено од Мојот Отец и никој не Го познава Синот, освен Отецот; ниту Отецот Го познава некој освен Синот…“ (Матеј 11:27).

Погледнете ги овие зборови во контекст на бунтот на сатаната и неговото тврдење за авторитетот што со право му припаѓа само на Христос. Христос вели дека никој не го познава Синот освен Отецот. И тоа е така, никој освен Бога не Го познава Христа толку добро, само Бог, и затоа, познавајќи го Христа, Бог го прави втор владетел на вселената после Себе. И никој не го познава Отецот толку добро како Христос, бидејќи само Оној, кој целосно ги разбира намерите на Бога може да уреди сѐ правилно на празната и неуредена Земја од првобитната материја, така што Бог, откако ги видел сите Христови дела, рекол:

„… И Бог виде дека сето она што го создаде е многу добро. И настапи вечер, и настапи утро – шести ден“ (Создавање 1:31).

Значи, појавата на светлината, при уредувањето на земјата, е сјајот што произлегува од Христос:

„А по шест дни Исус ги зеде со Себе Петар, Јаков и брат му Јован, и ги изведе на висока гора сами; и се преобрази пред нив; и лицето Негово светна како сонце, а алиштата Му станаа бели како светлина“ (Матеј 17:1,2).

Понатаму, светлината за која се зборува во стихот што го проучуваме, во духовна смисла на зборот, се делата на Христос, кои даваат одговор на прашањето зошто Синот Божји е толку возвишен од Бога, и зошто ниту едно друго создание не може да ја заземе таа висока позиција. Колку и да е добро созданието, тоа не може да се спореди со Христос, со Неговата природа, Неговите способности, Неговото познавање на Бога и Неговата волја. Не без причина, кога се зборува за светлината, односно за Христа и Неговите дела, се вели како Бог го оценува Христа:

„И Бог виде дека светлината е нешто добро…“ (Создавање 1:4).

Кога Библијата зборува за Бога дека виде или си спомна, ние треба да разбереме дека во овој случај Бог ни зборува на јазик што можеме да го разбереме. Бог „виде“ значи да се посвети посебно внимание на карактеристиките, и на последователните дејства:

„И Бог виде дека светлината е нешто добро…“ (Создавање 1:4) – карактеристика

„И Бог погледна на Израелците, и се зазеде за нив (се објави, се откри)“ (Излез 2:25) – последователни дејства

Бог ја „виде“ светлината и ја карактеризира како добра. Бог ја „погледна“ маката на Израелците во египетското ропство и им се откри преку Своите дела на избавување. Во случајот со Христос, Бог ја „виде“ светлината, односно Христос, и Го карактеризирал. И понатаму, Тој преку Своите дела и дал до знаење на целата вселена колку е добар Христос, кога му заповедал на Христа да ги уреди земјата и небото од оваа првобитна материја која ја создал од ништо. И овие Божји постапки, откривајќи им го Христа на созданијата и Неговото право да зазема висока позиција над созданијата, предизвикаа неопислива радост меѓу непаднатите ангели и непаднатите небесни суштества:

„…кога ги поставував основите на земјата… кога ликуваа утринските ѕвезди, и кога сите Божји синови извикуваа од радост…“ (Јов 38:4,7).

Но, не сите ја имаа оваа радост. За сатаната и неговите следбеници ова беше тажен момент, бидејќи сфатил дека преку оваа визуелна помош, која го открива Христовиот авторитет на сите созданија, тој изгубил, а тоа уште повеќе го огорчи и го оддалечи од Христа и не само што не се понизи и покаја, туку реши да ги наведе луѓето, кои подоцна беа создадени на Земјата, на грев. Овој принцип е непроменет, ако не се понизите во поразот, тогаш станувате огорчени:  

„А овој суд е затоа што Светлината дојде на светот… Зашто секој, што прави зло, ја мрази светлината и не оди кон светлината, за да не бидат разоткриени неговите дела (бидејќи се лукави)(Јован 3:19,20).

Значи, го разгледавме првиот концепт на светлината и темнината, но Божјото слово, како што многу пати кажавме, е слово од повеќе нивоа, и затоа во стихот што го проучуваме, постои друго ниво на објаснување на светлината и темнината, а тоа ниво исто така смета дека светлината е Христос, и Божјите дела преку Него, но овде темнината не е тајната на нејасноста на Бога, туку делата на ѓаволот. Ќе го повториме она што го кажавме во претходната тема дека не е чудно што истиот симбол во Библијата може да илустрира две спротивности:

„И друга парабола им кажа: ’Царството небесно прилега на квасец, што го зема жена и го клава во три мери брашно, дури не скисне сето’“ (Матеј 13:33).

„…Не знаете ли дека малку квас го потквасува целото тесто? Затоа, исчистете го стариот квас, та да бидете ново тесто, како што сте бесквасни…“ (1 Коринтјаните 5:6,7).

Во првиот случај, квасецот е симбол на Царството небесно, а во вториот случај е симбол на гревот, што е дејство спротивно на Царството небесно!

Особено што, првото значење на темнината е нејасноста на Бога, а во таа нејасност за сите созданија, Тој „живеел“ и „живее“:

Тогаш Соломон рече: ’Господ благоволи да живее во магла (мрак, темнина)’“ (1 Цареви 8:12).

И второто значење на темнината, незаконските дела на ѓаволот, се во хармоничен склоп. Веројатно сте го слушнале изразот: како е да се биде во темнината на незнаењето. Бидејќи сатаната не можеше да го разбере Бога, Неговите постапки во делото на возвишувањето на Христа, наместо да верува во Божјата мудрост, тој покажа недоверба и се побуни против Неговата одлука:

„Христос учествувал во сите Негови советувања додека на Луцифера не му било дозволено да биде упатен во сите Божји намери. ’Зошто Христос да има највисока власт?’ се прашувал овој силен ангел. ’Зошто нему му се укажува поголема почест отколку на Луцифера?’

„…(бунтовничките ангели) сега станале незадоволни и несреќни што не можат да проникнат во Неговите недосегливи тајни; не биле задоволни со Божјата намера да го издигне Христа. Тие биле готови да се заложат и за второто барање на Луцифера во авторитетот тој да се изедначи со Божјиот Син (Патријарси и пророци, 36,38).

Не разбирајќи ги Божјите планови, во врска со возвишувањето на Христа, Луцифер и ангелите кои го следеле, наместо да се потпрат на волјата на Севишниот Бог, во она што не го разбрале, тие се побуниле против волјата на Создателот и го посакуваа она што не можеа да го добијат со нивниот статус, што зборува за нивното целосно незнаење. Така, темнината, што ја симболизира нејасноста на Божјите постапки, е многу во склад со темнината што го симболизира бунтот на сатаната.

Значи, другото ниво на толкување на Библијата, имено, темнината над Земјата, е навестување, односно навестување на бунтот на сатаната и неговото идно робување на неговата волја на Земјата, како што понатаму ни кажува Библијата:  

„Потоа ѓаволот Го одведе на една висока планина и му ги покажа за миг сите царства во светот. И Му рече ѓаволот: ’Тебе ќе Ти ја дадам сета оваа власт и нивната слава, зашто мене ми е предадена, и ја давам кому што сакам. Ако ми се поклониш, сето тоа ќе биде Твое’“ (Лука 4:5-7).

„И вас, кои бевте мртви поради вашите престапи и гревови, во кои живеевте некогаш според животот на овој свет, согласно со кнезот на воздухот, односно на духот, кој сега дејствува во синовите на неверието“ (Ефесјаните 2:1,2).

„и да се ослободат од мрежата на ѓаволот кој ги уловил живи за да ја исполнуваат неговата волја(2 Тимотеј 2:26).

И светлината која, според словото на Бога светна:

„И Бог рече: ’Нека биде светлина!’ И настана светлина“ (Создавање 1:3).

е Христос, кој, според Божјото слово, дојде на овој свет кој беше во бунт против вистината и обвиен во темнина на незнаење, за да ја растера темнината на незнаењето во познавањето на Бога и Неговата волја.

„Во Него беше Животот и Животот им беше светлина на луѓето. Светлината свети во темнината и темнината не ја опфати(Јован 1:4,5).

Беше Вистинска Светлина, Која го осветлува секој човек, што доаѓаше во светов“ (Јован 1:9).

Јас – Светлина – дојдов во светот, така што никој, кој верува во Мене, да не остане во темнина(Јован 12:46).

При создавањето на светот Бог рекол: „нека биде светлина“, односно појавата на светлината е по волја на Бога. Во духовниот слој во кој го разгледувавме стихот кој го проучуваме, тоа значи дека доаѓањето на Исус на Земјата за да ја растера духовната темнина на ѓаволот било исклучиво по волја на Бога:

„Зашто Бог толку го возљуби светот, што Го даде Својот Единороден Син, та секој што верува во Него да не загине, туку да има вечен живот. Зашто Бог не Го испрати Својот Син во светот за да му суди на светот, туку светот да се спаси преку Него“ (Јован 3:16,17).

„…Ме пратил Отецот“ (Јован 5:36).

„Јас, пак, Го знам, зашто сум од Него и Тој Ме прати(Јован 7:29).

Причината зошто се фокусираме на ова е затоа што денес можете да прочитате многу еретички книги во кои се вели дека на некој совет, некое тројство, донело заедничка одлука кој треба да се испрати на Земјата за да ги спасува луѓето, и една од рамноправните личности, на некое божествено тројство, решило да оди на Земјата, а тој, таа личност, била наречена Син Божји итн. И луѓето веруваат во оваа глупост, која не е поткрепена со ниту еден текст од Библијата, и не веруваат во јасното сведоштво на Божјото слово, сè се повторува како во Христовите деновите:

„А бидејќи Јас вистината ви ја кажувам, не Ми верувате. Кој од Вас може да Ме обвини за неправда? Ако ли, пак, вистина зборувам, тогаш зошто не Ми верувате? Кој е од Бога, тој ги слуша Божјите зборови. А вие не ги слушате, зашто не сте од Бога(Јован 8:45-47).

И денес, оние кои се сметаат себеси за верници, иако тврдат дека му се целосно послушни на Христа, сепак не веруваат во она што го рекол Христос, бидејќи самиот Христос рекол:

„Исус им рече… зашто Јас од Бога излегов и дојдов; и не дојдов Сам од Себе, туку Тој Ме прати (Јован 8:42).

Каков прекрасен стих, кој сам по себе е доволен да се отфрли лажната доктрина за тројството, „Јас од Бога излегов“, вели Христос. Но, застапниците на тројството грешат, тие велат дека Тој е Бог, или барем една од Божјите личности. Добро, нека биде така, но зборовите што следат ја побиваат оваа теорија, ако Исус присуствувал во некој совет и донел одлука да дојде, тоа ќе беше Негова одлука, но Тој вели не, Тој не дошол Сам од Себе, не по своја одлука, туку Бог го пратил, и со ова го побива мислењето дека тоа била Негова одлука, а исто така се одвојува од Бога, велејќи дека Тој не е овој Бог, ниту некоја од таканаречените Божји личности. За Христа, само Севишниот бил Бог и никој друг:

А животот вечен е тоа, да Те познаат Тебе Единиот вистински Бог, и испратениот од Тебе Исус Христос (Јован 17:3).

Повторно истата вистина дека постои Бог, Единиот вистински Бог, и овој Бог го испратил Исуса, како светлина на земјата, за да ја растера темнината на незнаењето. И многу е тажно што дури и во присуство на толку силна светлина како што е Исус, и покрај јасните зборови кажани од Него, дека постои само еден Бог кој го испратил Христа на овој свет, а овој Бог, според истиот Христос, е Бог не само за сите созданија, туку и за самиот Исус:

„И рече Исус: отиди кај браќата Мои и кажи им: се враќам… кај Својот Бог и кај вашиот Бог(Јован 20:17).

„… бидејќи делата твои не ги најдов совршени пред Мојот Бог(Откровение 3:2).

Христос не го признава само Севишниот за свој Бог, туку и како некој кој е поголем од Него, позначаен, над Него:

„… Мојот Отец е поголем од Мене“ (Јован 14:28).

Сепак, и покрај овие јасни зборови кажани од самиот Христос, верниците продолжуваат да инсистираат на тоа дека постојат три лица во божеството, од кои едната е Отецот, едната е Христос, а едната е Светиот Дух. Односно, верниците успеале да ја направат моќта, влијанието и улогата на Бога во трето лице на некое божество, каде што сите три личности се еднакви едни на други. Зборуваме за ова со тага, бидејќи ова покажува дека иако Бог го испрати Христос во светот како светлина за да ги просветли луѓето кои беа во темнината на незнаењето, и Христос направи сѐ што можеше со зборови и со животот, сепак, колкумина од оние кои тврдат дека се следбеници на Христос, дека го следат Христос, дека е Христов следбеник, го следи Христа, дека е во Неговата светлина, а не во темнина, додека во исто време учи спротивно од она што Христос го учел, а со тоа покажува дека тој не е во никаква светлина, туку како што беше во темнината на незнаењето и паганството, така и останува во таа темнина. И тоа, и покрај тоа што Бог го осветли овој свет со светлина, односно со Христовите зборови и животот. Ова е парадоксот да се биде во темнина во присуство на силна светлина.

Библијата недвосмислено вели дека сè, апсолутно сè, што има врска со Исус, односно Неговото раѓање во вечноста, Неговото воплотување во човечка природа, Неговиот живот на Земјата, Неговата смрт, Неговото воскресение и Неговото вознесување на небото, сето тоа е исклучиво волја и дело на еден и единствен Бог, кој во Библијата се нарекува Бог и Отец на Исус. Погледнете еден дел, многу мал дел од Библискиот текст кој зборува за ова на едноставен и разбирлив начин:

„Нека биде благословен Бог и Отецот на нашиот Господ Исус Христос, Кој нè благослови со секаков духовен благослов од небесата во Христос, така што и нè избра преку Него, уште пред светот да биде создаден, за да бидеме свети и непорочни пред Него во љубовта, предопределувајќи нè за посинување за Себе преку Исус Христос, зашто тоа Му беше по волја, за да биде фалена славата на Неговата благодат, со која нè дарува преку Својот Возљубен Син, во Кого имаме откуп преку Неговата крв, простување на гревовите по богатството на Неговата благодат. Таа благодат Тој ни ја даде изобилно заедно со сета мудрост и разум, откако ни ја откри тајната на Својата волја според Своето благоволение што го беше положил во Себе од порано во уредувањето и исполнувањето на времињата, за да соедини сè небесно и земно под една глава – во Христос. Преку Него ние бевме избрани за наследници, однапред определени според одлуката на Оној Кој врши сè според волјата Своја“ (Ефесјаните 1:3-11).

Како, читајќи ги овие едноставни и јасни зборови, може да се помисли дека апостол Павле верувал и поучувал за непостоечко тројство во кое сите три лица на некое божество се еднакви?

Еве повеќе стихови:

„Поради тоа, влегувајќи во светот, вели: ’Жртви и дарови Ти не посака, а тело Ми приготви. Сепаленици за гревот не Ти се угодни.’ Тогаш реков: ’Ете, идам, напишано е за Мене во книгата, да ја извршам, Боже, волјата Твоја’“ (Евреите 10:5-7).

Повторно ја гледаме истата вистина: Господарот на вселената постапува исклучиво според сопствената волја, а Христос се потчинува на оваа волја!

„Но, кога се исполни времето, Бог Го испрати Својот Син, Кој се роди од жена и се потчини на Законот“ (Галатјаните 4:4).

„Зашто Јас слегов од небото не да ја извршувам Мојата волја, туку волјата на Отецот, Кој Ме прати(Јован 6:38).

Ако Христос бил една од рамноправните личности на одредено божество наречено тројство, и Тој одлучил на соборот да дојде на овој свет за да ги спаси луѓето, односно Тој ја изразил Својата волја, а потоа, доаѓа на земјата и вели: тоа не е Моја волја, тоа е волјата на Отецот. Па, размислете сами, или Христос лаже и го кажува ова, што не можам ни да замислам, познавајќи го светиот Христос, или немало никаков собор на тројство, туку имало Божји план, на кој Христос како послушен Син, го послушал овој план. И тогаш, сè доаѓа на свое место и е во совршена хармонија со целото Писмо. И Христовата смрт за гревовите на светот беше Божја волја:

„Но волјата Господова беше да Го казни, и Го предаде на мачење (да го лиши од моќ); а кога ќе го принесе Својот живот како милостивна жртва, Тој ќе види долговечно потомство, и волјата Господова ќе напредува преку Неговата рака(Исиаја 53:10).

Забележете дека под мачење се подразбира лишување од моќ, па како може една личност на божеството да лиши друга личност на божеството, која е еднаква со него, од моќта? И прашањето за Христовата заштита од вечната смрт беше исто така чин на Бога, Негова волја, затоа Христос пред Својата смрт побара од Бога воскресение од мртвите:

„Во деновите на Својот земен живот, Тој со силен вик и солзи упати молби и молитви кон Оној Кој можеше да Го спаси од смртта и поради Својата потчинетост од почит беше чуен(Евреите 5:7).

Ако некој не разбира дека овде се работи за воскресението од мртвите, тогаш овој текст е крајна бесмислица, бидејќи како може да се каже дека Бог ја слушнал (беше чуен)  Христовата молба да Го спаси од смртта, бидејќи од Библијата јасно знаеме дека Христос умре на крстот:

„А Исус извика гласно и рече: ’Оче, во Твои раце Го предавам Својот дух!’ И штом го рече тоа, издивна(Лука 23:46).

Бев мртов, и ете, жив сум за сите векови и ги имам клучевите од адот и смртта“ (Откровение 1:18).

Христос беше воскреснат од Бога, и според Библијата тоа е она во што треба да се верува, а не дека самиот Тој, мртов, се воскресна, како што учат приврзаниците на тројството и во оваа ерес веруваат:

Бог на татковците наши Го воскресна Исус, Кого вие Го погубивте, приковувајќи Го на крст“ (Дела 5:30).

„Но Бог Го воскресна од мртвите(Дела 13:30).

„Зашто, ако со устата исповедаш дека Исус е Господ и во срцето свое поверуваш дека Бог Го воскресна од мртвите, ќе се спасиш(Римјаните 10:9).

А Христовата власт, по Неговото воскресение, му беше дадена од Бога, што го потврди и Самиот Исус:

„Па затоа и Бог Го превозвиши и Му даде име што е над секое име“ (Филипјаните 2:9).

„А Исус, кога се приближи, проговори и рече: ’Ми се даде секаква власт на небото и на земјата’“ (Матеј 28:18).

И сѐ што се случува на земјата, по Христовото вознесение на небото, се случува според волјата на Бога, а не по волјата Христова, како што рекол самиот Исус, кога учениците мислеле дека сега Отецот веќе ја завршил работата, и дека Исус ќе одлучува за сѐ:

„А тие, кои беа собрани, Го прашаа велејќи: ’Во ова време ли Ти ќе го востановиш, Господи, царството Израелово?’ И Тој им одговори: ’Не е ваше да ги знаете времињата или часот што Отецот ги поставил во Своја власт’(Дела 1:6,7).

Не знам како поинаку Библијата и Христос би можеле појасно да го осветлат ова прашање за Бога и Неговиот Син? Сите овие стихови не ги цитиравме случајно, туку за да покажаме дека сите тие се во совршена хармонија со стихот што го проучуваме, кога по Божја волја, и само по Божја волја, блесна светлина на планетата Земја, а ако копаме подлабоко, таа блесна во целата вселена, односно Христос се откри, како и Неговите дела и статус:

„И Бог рече: ’Нека биде светлина!’ И настана светлина“ (Создавање 1:3).

Бог рече, и така стана, ова е најјасниот пример за врховна власт и владеење!

Значи, што научивме денес? Накратко:

  1. Светлината не е создадена, ниту формирана, и нема никаква врска со првобитната материја што Бог ја создал од ништо, таа зборува за поинаква природа на светлината, несоздадена!
  2. Светлината требаше да ја растера темнината, а во првиот слој на разбирање на вистината, тоа значи дека светлината требаше да го открие за Бога она што било скриено од создавањето!
  3. Светлината што го открива Бога бил Неговиот Син Исус, кој совршено се справува со задачата што Бог му ја доверил!
  4. Во вториот слој на разбирање на вистината, Христос е светлината која ја растера темнината на незнаењето во познавањето на Бога. Темнината доаѓа од Луцифер и оние ангели кои го следеле во бунт против Божјиот Син!
  5. Светлината, односно Божјиот Син, се појави во свое време, во вечни времиња, а подоцна беше откриен на созданијата исклучиво по Божја волја, и сè, и секогаш се случуваше и се случува само по Божја волја. Сите што мислат поинаку се погодени од темнината на идолопоклонството, иако Бог излеа доволно светлина на вистината врз Своите созданија!

Сподели го ова:

Слични објави